(1990)24 Μαΐου, 1990 [ΣΑΒΒΙΔΗΣ, ΚΟΥΡΡΗΣ. ΠΟΠΑΤΖΗΣ, Δ/στές] ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΛΑΠΠΑ, Αιτητής, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Καθ'ης ηΑίτηση. (ΠοινικήΑίτηση Αρ. 1/90) Ποινική Δικονομία — Έφεση— Προθεσμία ασκήσεως— Παρέκταση — Ο κερί Ποινικής Δικονομίας Νόμος,Κεφ. 155, άρθρο 134 — Αναφορά στη νομολογία για το πώς ασκείται η διακριτική ενχέρεια. Στην υπόθεσηαυτήο εφεσείων παρουσιάσθηκεστο Επαρχιακό Δικαστήριο για νακαταχωρήσει εφεοημετάπαρέλευση 14 ημερών από τηνκαταδίκητου. Παράτοότι τουυποδείχθηκεαμέσωςότιη προθεσμία είχεν εκπνεύσει,ανέμενε άλλες 13ημέρες προτούεπι σκεφθεί δικηγόρο. Υπό τις περιστάσειςηαίτηση κρίθηκε απορρι πτέα. 5 10 ΗΑίτηση απορρίπτεται. Αναφερόμενες αποφύσεις: Andreouv.TheRepublic
(1972)2 C.L.R. 4, Peterv. ThePolice
(1963)1C.L.R. 42, Ujcrcdjian v."/TicRepublic
(1967)2C.L.R. 136, 15 Attorney -General v.Hjiconstanli
(1968)2 C.L.R. 113, • Fullcn v.TheRepublic
(1969)2C.L.R. 199, Uoherty, 55 Cf. App. R.548. Fapadopouilos y. ThePolice
(1982)2C.I..R.
- Αίτηση. 20 Αίτηοη για παοάταοη του χρόνουγιακαταχώρησηέφε σης. V : ' " ' • 228 2 ΑΛΛ. Λάππαςν. Αστυνομίας Μ.Πισσάς, γιατον αιτητή. Π. Κληρίδης, ΑνώτεροςΔικηγόροςτηςΔημοκρατίαςμε Κ.Ανδρέου(χα),γιατηνκαθ'ηςηαίτηση. 5 Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ: Ανάγνωσε την απόφαση του Δικαστηρίου. Η παρούσα αίτηση έγινε κάτω από το Άρθρο 134 του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ. 155,τοοποίοδίνει τοδικαίωμα στοΔικαστήριο ναδώσει παράτασητου χρόνου γιακαταχώρισηέφεσης αν αποδει χθείεύλογηαιτία(goodcauseis shown). 10 Οαιτητήςκαταδικάστηκεσεπρόστιμο £300.00απότο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας,αφούβρέθηκε ένοχος, στις2/2/1990, ύστερααπόακροαματικήδιαδικασία,γιατη μεταφορά 1,300 κιλών κρεμμυδιών από μη ελεγχόμενες περιοχές κατά παράβασητου ΔιατάγματοςΠερίΠεριορι15 σμού της Μετακινήσεως και Μεταφοράς ΚινητώνΠραγ μάτωνΠροερχομένων ή Σχετιζομένων προς την Γεωργίαν απότες μηΕλεγχόμενεςυπότου ΚράτουςΠεριοχές προς τες Ελεγχόμενες, δυνάμει του Περί Προλήψεως Φυτικών ΑσθενειώνΝόμου,Κεφ.49, όπως τροποποιήθηκεμεταγε20 νέστερααπότουςΝόμους47/78και57/
- Οαιτητής,σύμφωναμε ισχυρισμό του, στις 14 Φεβρου αρίου παρουσιάστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστη ρίου Λάρνακας για να καταχωρίσει έφεση γιατί του είχε λεχθεί ότι η περίοδος καταχώρισης έφεσης είναι'14 ημέ25 ^ες. Όταν το Επαρχιακό Δικαστήριο"αρνήθηκενα δεχθεί τηνέφεσητουσανεκπρόθεσμηοεφεσείων,σύμφωναμετη δήλωση του δικηγόρου του,περί τις 27 Φεβρουαρίουτον πλησίασε γιανατουζητήσει ναυποβάλειτηνπαρούσα αί τηση με βάσητο περιεχόμενο μίας επιστολής του προς το 30 Ανώτατο Δικαστήριο ημερομηνίας 16Φεβρουαρίου, 1990, ηοποίαουδέποτεστάληκε στοΑνώτατοΔικαστήριο. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητήυποστηρίζοντας την αίτησηαυτή, ηοποίαυποβλήθηκε στις 6/3/1990,ισχυ ρίστηκε ότι ο εφεσείων βρισκόταν κάτωαπόσύγχυση και 35 ψυχολογικό κλονισμό γιατί απολύθηκε από την εργασία του την 6η Φεβρουαρίου, 1990, λόγω της καταδίκηςτου γιατοαδίκημααυτό. 229 Σαββίδης,Δ. Λάππας ν.Αστυνομίας
(1990)Η εξουσία η οποία παρέχεται στο Δικαστήριο κάτω από το Άρθρο 134 του Περί ΠοινικήςΔικονομίαςΝόμου, Κεφ. 155, είναι διακριτικήαλλά ρητάτονίζεται ότι ηδια κριτικήαυτή εξουσία τουΔικαστηρίου πρέπειναασκείται μόνο σε περιπτώσεις που αποδεικνύεται εύλογη αιτία, η οποία να ικανοποιεί πλήρωςτοΔικαστήριο. 5 Η προσέγγιση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην άσκη ση της διακριτικήςτου εξουσίας κάτωαπότο Άρθρο 134 έχει εξεταστεί απότο Ανώτατο Δικαστήριο ως Εφετείο σε σειρά αποφάσεων.Αρκεί να αναφερθούμε στις υποθέσεις 10 Niki Andreou v. TheRepublic
(1972)2 C.L.R. 4,στηνοποία γίνεται αναφορά.σε προηγούμενες αποφάσεις του Δικα στηρίου και οι οποίες υιοθετούνται όπως π.χ. οι υποθέ σεις Peter v. The Police
(1963)1 C.L.R. 42, Djeredjian v. TheRepublic
(1967)2 C.L.R. 136, The Attorney-General v. 15 Hji Constant!
(1968)2 C.L.R. 113, Pullenv. The Republic
(1969)2 C.L.R. 199, στις οποίες το Δικαστήριο εξέφρασε την άποψη ότι τα σχετικά όρια εντός των οποίων πρέπει να καταχωρείται η έφεση πρέπει να τηρούνται αυστηρά και ότι, σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις και μόνο αν το 20 Δικαστήριο ικανοποιηθεί από τον αιτητήότιπραγματικά υπάρχει εύλογη αιτία μπορεί να επιτρέψει τηνπαράταση χρόνου. Χαρακτηριστικό είναι το πιο κάτω απόσπασμααπό την απόφαση του Βασιλειάδη,τότε Προέδρουτου Ανωτά- 25 του Δικαστηρίου στην υπόθεση Hji Constant! που αναφέ ραμε πιοπάνω, στη σελίδα 117;"Generally speaking,where the legislator sets a period of time for the taking of a step in proceedings of a judicial character, such provision must be strictly enforced. It is connected with the public interest in the finality of litigation; and it affects directly the parties' rightstherein. Here the legislator not only made provision as to the time within which such an appeal can be taken but in 35 giving power to the Supreme Court to extend the time so 230 30 2Α.ΑΛ. Λάππας ν.Αστυνομίας Σαββίδης, Δ. prescribed, he provided that such power shall only be exercised where "good cause" for extension has been shown." Στην υπόθεση Andreou γίνεται επίσης αναφορά και 5 στο τι τονίστηκε από τον Lord Widgery, Αρχιδικαστη της Αγγλίας, στην υπόθεση Ward, 55 Criminal Appeal Reports 509, ότι "it is necessary that time-limits should be treated with respect" και στην υπόθεση Lawrence Maynard Graham Doherty, 55 Criminal Appeal Reports 548,απότον 10 ίδιο Αρχιδικαστη, στησελ. 549 ότι "in general principle the power to extend time under rule 12 should be very rarely used." Οι ίδιες αρχέςυιοθετήθηκανκαιτονίστηκαν πρόσφατα στην υπόθεση Papadopoulos v. ThePolice
(1982)2 C.L.R. 15 217, στην οποίατο Δικαστήριο τόνισε για μιαακόμη φορά τις συνθήκες κάτωαπότις οποίες ηδιακριτικήαυτήεξου σίατουΔικαστηρίου μπορεί ναασκηθεί. Στην προκειμένη περίπτωση ο εφεσείων προσήλθε για να καταχωρίσει έφεση όπως υπήρχε ισχυρισμός την 14η 20 Φεβρουαρίου όταν εξέπνευσε η προθεσμία καταχώρισης έφεσης. Παράτογεγονός ότι τουυποδείχθηκεότι ηπροθε σμία εξέπνευσε ανάμενε μέχρι τις 27 Φεβρουαρίουγια να ζητήσει συμβουλή από δικηγόρο εν σχέσει με το θέμα αυτό, δηλαδή άφησε να παρέλθει άλλη περίοδος 13 ημε25 ρών η οποία εξαντλούσε και τα αρχικάόρια για καταχώ ριση έφεσης όπως καθορίζονταιαπότοΝόμοκαιτελικά η αίτησηαυτήυποβλήθηκεστις 6 Μαρτίου, 1990. Έχουμεακούσει τους ισχυρισμούς τουευπαίδευτου δι κηγόρου του αιτητή αλλά δεν έχουμε ικανοποιηθεί ότι 30 στην παρούσα υπόθεσηυπάρχειτοπαραμικρό ίχνος εύλο γης αιτίας που να οδηγήσει το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του αυτής εξουσίας προς όφελος του αι τητή. Γιατολόγο αυτόηαίτηση απορρίπτεται. Αίτηση απορρίπτεται. 231