2 ΑΛΛ. 1 Ιουνίου, 1990 [ΠΙΚΗΣ,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΤΑΡΗΣ, Δ/στές] ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟ ΝΟΜΟ 14/60 -καιΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΗΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 6468/89 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΑΦΟΥ, -καιΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝΑΙΤΗΣΗ TOY MOHAMED AHMED SAAD MENWER , (Ποινική Αίτηση Αρ. 2/90) Ποινική Δικονομία — Έφεση — Προθεσμία ασκήσεως — Παράταση — Αρχές, που διέπουν το θέμα — Εκτενής αναφορά σε αυθεντίες. 5 10 Ο αιτητής κατεχώρησε αρχικά έφεση εναντίον της καταδίκης του. Μήνες αργότερα απέσυρε την έφεση κατά της καταδίκης και κατεχώρησε λεπτομερείς λόγους εφέσεως κατά της ποινής. Λίγες μέρες αργότερα η έφεση απορρίφθηκε,αλλ' ο δικηγόρος του αιτητή δήλωσε ότι θακαταχωρούσε αίτηση για παρέκτασητης προθεσμίας ασκήσεως εφέσεως κατά της ποινής. Η αίτηση καταχωρήθηκε μετά από 18 μέρες. Ενόψει, των αρχών, που διέπουν το θέμα, και των πιο πάνω γεγονότων, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αίτη ση. Η Αίτηση Α ναφερόμενες 15 απορρίπτεται. αποφάσεις: Αδελφοί Λαμπριανίδη Λτδ και άλλοι ν. Συμβουλίου Γερίου
(1989)2 ΑΛΛ. 374, Αάππα ν.Δημοκρατίας
(1990)2 ΑΛΛ. Βελτιώσεως 228, Doherty, 55 Cr. App. R. 548. Αίτηση. Αίτηση για παράταση χρόνου προς το σκοπό κ'αταχώ20 ρήσης έφεσης αναφορικά μετην ποινήστην ποινική υπό θεσηΑρ.6468/89τουΕπαρχιακούΔικαστηρίουΠάφου. 245 Menwer
(1990)Γ.Παπαντωνίον,γιατον αιτητή. Π. Κληρίδης,ΑνώτεροςΔικηγόρος της Δημοκρατίας, γιατουςκθ'ωνηαίτηση. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει οΔικαστής Χρ.Χατζητσαγγάρης. Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ: Μετην παρού σα αίτηση ο αιτητής επιδιώκει παράτασηχρόνου προςτο σκοπό καταχώρησης έφεσης όσον αφοράτην ποινήαπό απόφασητου Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου,ημερομη νίας25.9.89μετηνοποίακαταδικάστηκεσε φυλάκισηδύο ίο ετών για το αδίκηματης διάρρηξης και κλοπής (ποινική υπόθεση6468/89).' Σύμφωναμετηνένορκοδήλωσητουδικηγόρουτου αι τητήκ. Γ. Παπαντωνίου,ηοποίαυποστηρίζει τηναίτηση, οαιτητήςστις27.9.89καταχώρησετηνποινικήέφεση5210 15 η οποίαστρεφόταναποκλειστικάεναντίοντηςκαταδίκης. Στις 23.3.90 ο αιτητής απέσυρε την έφεση 5210 ενα ντίον της καταδίκηςκαικαταχώρησελεπτομερείς λόγους έφεσης εναντίον της ποινής. Στις 5.4.90αποσύρθηκεκαι απορρίφθηκε η έφεση κατάτης καταδίκης.Ταυτόχρονα ο 20 δικηγόροςτουαιτητήζήτησεαπότο Εφετείοάδειαγιατην καταχώρηση αίτησης για παράτασηχρόνου για υποβολή έφεσης εναντίον της ποινής. Και πάλι σημειώθηκε σημα ντική καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης ηοποίατε- 25 λικάυποβλήθηκεστις23.4.90. Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 134 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 το οποίοπαρέχειδιακριτική ευχέρεια στο Εφετείο ναδώσει παράτασηχρόνου εφόσον αποκαλύπτεταικαλός λόγος. Οκ. Κληρίδης ήγειρε ένστασηκαιπαρέθεσεαριθμόαυ- 30 θεντιών οι οποίες καταδεικνύουν ότι παράταση παραχω ρείται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. (Τέτης Παπαδό πουλος ν.Αστυνομίας
(1982)2Α.Α.Δ.217, ΝίκηΑνδρέου 246 5 2ΑΛΛ. Menwer Χ'Τσαγγάρης,Δ. ν.Δημοκρατίας
(1972)2Α.ΑΑ 4,Γενικός£ισανγελεα£ ν. . Χ"Κωνσταντή
(1968)2 Α.Α.Δ. 113,Daniel Ward, 55Cr. Αρρ. R. 509, Laure/ice Doherty, 55 Cr. App. R.548, Λάππαv.Αστυνομίας
(1990)2Α.Α.Δ. 228. 5 *OL αρχές πόυ διέπουν την άσκηση τηςδιακριτικής ευ χέρειας τουΔικαστηρίου εξετάστηκαν σεδύοπρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου: Αδελφοί Ααμπριανίδη Λτδ και Αλλοι ν.Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίον
(1989)2 Α.Α.Δ.374 Λάππα ν.Αστυνομίας
(1990)2 !0 Α.ΑΛ. 228. Υιοθετούμετις αρχέςοιοποίες συνοψίζονται καιστις δύοαποφάσεις.Τοπιοκάτωαπόσπασμααπότην ποινική έφεση 5073 προσδιορίζει τιςαρχές καιδίδει πε ριεκτική εικόνα τωνγεγονότων που λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση τηςδιακριτικής ευχέρειας τουΔικαστηρίου 15 στις σελ. 376 - 377:- 20 25 35 "Τα χρονικάπλαίσιαπουκαθορίζειη νομοθεσίαγια την αμφισβήτηση μέσω έφεσης πρωτόδικης δικαστικής απόφασης συναρτώνται άμεσα με την οριστικότητα (finality) των δικαστικών αποφάσεων,που συνιστούν χο μέσο γιατηδιακρίβωση αμφισβητούμενων δικαιω μάτων. Βάσει τουδικαστικού μας συστήματος ηαπό φαση πρωτόδικουδικαστηρίουτόσοστις πολιτικέςόσο και στις ποινικές υποθέσεις είναι καθοριστική για τα δικαιώματακαιυποχρεώσεις τωνδιαδίκων. Η διασφάλιση της οριοτικότητας τωνπρωτόδικων αποφάσεων επιβάλλει όπως κάθε αμφισβήτηση μέσω έφεσης υπο βάλλεται μέσα σε σύντομο προκαθορισμένο χρόνο.Η τήρηση των προβλεπομένων χρονικών ορίων δεν είναι θέματύπουαλλάουσίαςόπωςυποδεικνύεταιστηνυπό θεση The Attorney-General of theRepublic v. Petros Demetriou HjiConstanti,
(1968)2C.L.R.113,που σχετί ζεταιόχι μόνο μετασυμφέροντατωνάμεσα ενδιαφερο μένων αλλάκαιμετοσυμφέρον τουδημοσίου στηδια σφάλιση της οριστικότητας των δικαστικών αποφάσεωνκαικατ'επέκτασητηςευνομίας. Παράταση των χρονικών ορίων για την υποβολή έφεσης ενάντια στην καταδίκη επιτρέπεται μόνο σε 247 Χ'Τσαγγάρης,Δ. Menwer
(1990)εξαιρετικές περιπτώσεις,ότανοφείλεταισε ουσιαστική αδυναμία τουεφεσείοντα. Ηαδυναμίαπρέπει να συ ντρέχει όχι μόνο στο διάστημα τωνδέκα ημερών,το χρονικό πλαίσιο μέσα στοοποίο πρέπει να ασκηθείη έφεση, αλλά και γιατο χρόνο που διαρρέει μέχρι την 5 υποβολήτηςαίτησηςγιαπαράταση. Στηνπροκείμενηπερίπτωσηοεφεσείων δενέχεικαν επικαλεσθεί οποιαδήποτεαδυναμία.Δεθα αναφερθού με εξαντλητικά στους λόγους πουθαμπορούσαννα συνθέσουν αδυναμία. Περιοριζόμαστε στη διαπίστωση 10 ότι αναθεώρησηεκμέρους του δικηγόρου του εφεσείο ντα τουυπόβαθρουτηςκαταδίκης,μάλιστα μετά την παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος,δεσυνιστά βάσιμολόγογιαπαράταση." Καθοδηγητικό είναι επίσης τοακόλουθο απόσπασμα 15 απότηναπόφασηστηνΠοινικήΑίτηση1/90 στησελ: 230:"Η προσέγγιση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας κάτω από το άρθρο 134έχει εξεταστεί απότοΑνώτατο Δικαστήριο ως Εφετείοσεσειράαποφάσεων. Αρκείνααναφερθού- 20 μεστις υποθέσεις NikiAndreou v.TheRepublic
(1972)2 C.L.R. 4,στην οποίαγίνεται αναφοράσεπροηγούμενες αποφάσειςτουΔικαστηρίουκαιοιοποίεςυιοθετούνται όπως π.χ. οι υποθέσεις Peter v. ThePolice
(1963)1 C.L.R.42, Djeredjian v. The Republic
(1967)2 C.L.R. 25 136, The Attorney-General v. Hji Constant!
(1968)2 CX.R. 113, Pulton v.The Republic
(1969)2 C.L.R. 199, στις οποίες τοΔικαστήριο εξέφρασε την άποψηότι τα σχετικά όρια εντός τωνοποίων πρέπει να καταχωρεί ται ηέφεση πρέπει νατηρούνται αυστηρά καιότι, σε 30 πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις και μόνοαντοΔικαστή ριο ικανοποιηθείαπότοναιτητή ότιπραγματικάυπάρ χει εύλογη αιτία μπορεί να επιτρέψει τηνπαράταση χρόνου." Αναφερόμαστε επίσης στην αγγλικήυπόθεση Lawrence 35 Maynard Graham Doherty, 55 Criminal Appeal Reports, 248 2 ΑΛΛ. Menwer Χ'Τσαγγάρης, Δ. 548 όπου ο Αρχιδικαστής Lord Widgery ανέφερε τα εξής στη σελ. 549:"...in general principle the power to extend time under rule 12should be very rarelyused." 5 Στην παρούσα υπόθεση είναι φανερό ότι η παράλειψη του αιτητή να υποβάλει έφεση μέσα στο προβλεπόμενο χρονικό όριο ήσε οποιοδήποτε μεταγενέστερο στάδιο δεν οφείλεται σε ουσιαστική αδυναμίααλλά σε μεταβολή στά σης ως προς την καταδίκηκαι την ποινή. Δεν έχουναπο10 καλυφθεί ικανοί λόγοι που να δικαιολογούν την παράτα ση. Η αίτηση απορρίπτεται. 249