(1990)8Ιουνίου,1990 [ΠΙΚΗΣ,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ,Δ/σχές] ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Εφεσείονσα, ν. ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Εφεσίβλητων. (Ποινική ΈφεσηΑρ.5192). Ποινή — Ταξινόμηση εγκληματικής συμπεριφοράς για σκοπούς ποι νής είναι έργο της νομοθετικής εξουσίας— Η δικαστική εξουσία μπορεί να εκφράσει διαφωνία, αλλά καθήκον της παραμένει η πρόσδοση της δέουσας βαρύτητας στην ταξινόμηση του νομοθέτη — Υποτίμηση της ενλόγω βαρύτητας — Καθιστά την ποινή ανε- 5 παρκή. Ποινή — Μεταφορά όπλου (αεροπιστόλου) έξω από δισκοθήκη κατά παράβαση του Περί Πυροβόλων Όπλων Νόμου (Ν.38/74, όπως τροποποιήθηκε από τον Ν. 27/78) — Επίκριση από το ΚακουργιοΟικείοτόσο εναντίον τον νομοθέτη, που δεν διέκρινετις περιπτώ- \Q σεις οπλοκατοχής, όσο και εναντίον τον Γενικού Εισαγγελέα για μη παραπομπή τηςυπόθεσηςγια συνοπτική δίκη — £150 πρόστι μο — Υποτίμηση τηςσοβαρότητας, πον ο ίδιος ο νομοθέτηςαπέδώσε στο έγκλημα (φυλάκιση δια βίου) — Η μόνη ενδεδειγμένη ποινή ηποινή φυλακίσεως— Ποινή φυλακίσεως4μηνών — Επει- 15 δη, όμως,κατά τον χρόνο της επιβολής της πρωτόδικης ποινής ο εφεσίβλητος εξέτιε τους τελευταίουςμήνες άλλης ποινής καιεπει δή ήδηπαρήλθε οχρόνος,ηποινή αναστέλλεται. Συνταγματικό Δίκαιο — Ίσημεταχείριση — Ηδικαστική εξουσία δεν γνο)ρίζει άτομα,όσο ψηλάκαιαν βρίσκεται. 20 Έφεση — Αντικείμενο της — Είναι μόνο το καθοριστικό μέρος της προπ()δικης απόφασης. Αιτιολογία δικαστικής αποφάσεως — Λεν υπόκειται σε φραγμούς — Αλλά το ίδιο ισχύει και για το Εφετείο,όταν κρίνει πρωτόδικη υπόθεση. Στην υπόΟεοηαυτή το Κακουργιοδικείοεπέβαλε γιο κατοχή πυροβόλου όπλου ποινή προοτίμου £150, γιατί θεώρησε, ενόψει της;φΰπη:; τοι:όπλου,ότι το έγκλημαήταν ήοοονοςοημαοιας.Το Kuv.ovoYLoiSixuo επέκρινετόοοτηνομοΟετικήνεξουοίαγιαπαρά- 264 25 2 Α.Α.Δ. Δημοκρατίαν.Κυριάκου&άλλον λειψήδιακρίσεως, όσο και τον Γενικό Εισαγγελέα για μηπαραπο μπήτηςυπόθεσης σε συνοπτικήδίκη. ^ Μεβάσητις νομικές αρχές,πουέχουν διαγραφείστα πιοπάνω περιληπτικά σημειώματα,καιπροσθέτονταςότι οι προσωπικέςπεριστάσεις του δράστη,το νεαρό της ηλικίας του και το είδος του όπλου δικαιολογούσαν φυλάκιση μηνών αντί ετών, δέχθηκε την έφεση του Γενικού Εισαγγελέα και αντικατέστησε το πρόστιμο με φυλάκιση4μηνών,μεαναστολή3ετών. Ηέφεση επιτρέπεται. 10 Αναφερόμενεςαποφάσεις: Hinisv. ThePolice
(1963)1C.L.R. 14, Liversidge v.Anderson[1942]A. C. 206, InlandRevenueCommissioners v.RossminsterLid[1980] 1All E.R. 80. *-> Χάσιχος και ά).λοι v. Χαραλαμπίόη (Πολιτική Έφεση 7414 ημερ. 28.5.90). Έφεση κατά της ανεπάρκειας της ποινής. Έφεση από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κατά της ανεπάρκειαςτης ποινής στην απόφασητουΚα20 κουργιοδικείου Λευκωσίας (Αρ. Υπόθεσης 29483/89) με την οποία επιβλήθηκε στους κατηγορουμένους πρόστιμο £150.- και £250.- στις κατηγορίες για μεταφορά πυροβό λου όπλου καιεισαγωγήπυροβόλου όπλου κατάπαράβα ση των άρθρων 2, 3
(1)(στ),2 (β)και 28 αντίστοιχα του 25 ΠερίΠυροβόλωνΌπλωνΝόμου, 1974 (Νόμος38/74 όπως τροποποιήθηκεαπότοΝόμο27/78). Μ. Τριανταφυλλίδης, ΓενικόςΕισαγγελέας της Δημο κρατίας, και Σ. Μάτσας, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας Λ, γιατους εφεσείοντες. 30 Ε.ΕυσταθίουκαιΚ. Καμένος, γιατονεφεσίβλητο 1. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσειοΔικαστής Γ.Μ. Πικής. Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΠΙΚΗΣ: ΟΓενικός Εισαγγελέας άσκησε 265 Πικής,Δ. Δημοκρατίαν,Κυριάκου&άλλου
(1990)έφεση εναντίον της ποινής που επέβαλετο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας στον Αντωνάκη Κυριάκου, πρόστιμο £150.-, για τη μεταφορά πυροβόλου όπλου. Η απόφαση προσβάλλεται ως εσφαλμένη για λόγους πουανάγονται στις αρχές δικαίου πουδιέπουν την επιμέτρηση της ποι- 5 νής. 'Οτιτηνκαθιστάτρωτήκαιυποκείμενησεπαραμερι σμό, σύμφωνα με την εισήγηση του Γενικού Εισαγγελέα, είναιη υποτίμησητηςσοβαρότηταςτουαδικήματος, όπως αποκαλύπτεταιαπότιςπαρατηρήσειςτουΔικαστηρίου με τις οποίες επικρίνεται έμμεσα ηΒουλή γιατην ταξινόμη- ίο σητουσυγκεκριμένου τύπουόπλουπουμετέφερεοεφεσί βλητος,ως όπλου γιατουςσκοπούςτουΠερίΠυροβόλων Όπλων Νόμου(Ν.38/74και Ν 27/78),καθώςκαι οΓενι κός Εισαγγελέας, άμεσα, γιαότι χαρακτηρίζεταιωςπαρά λειψηναπαραπέμψειτην υπόθεση για συνοπτική εκδίκα- 15 ση βάση της εξουσίας που του παρέχεται από το άρθρο 155 (β)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου-Κεφ. 155 (Ioannis Georghiou Hinis v. ThePolice
(1963)1 CL.R. 14). Ο Γενικός Εισαγγελέας διευκρίνησε ότι σκοπός της έφε σης δεν είναι ηπρόσδοση μεγαλύτερης σοβαρότηταςστην 20 υπόθεση απ'ό,τι ενέχουν ταγεγονότα που τη συνθέτουν, αλλάοκαθορισμός τηςτιμωρίαςμέσαστοσωστόπλαίσιο δικαίου. Ηαρχήπουπαραβιάστηκεείναι εκείνηη οποία ορίζει ότι η σοβαρότητατου εγκλήματος, όπωςκαθορίζε ται απότο νόμο, αποτελεί ουσιώδη παράγονταστην επι- 25 μέτρηση τηςποινής. Ηθέσητου Γενικού Εισαγγελέα όπως μπορεί νασυνο ψισθεί, είναι ότι το Κακουργιοδικείοδενέδωσετηδέουσα σημασία στη σοβαρότητα που αποδίδει ο νομοθέτης στο έγκλημα, που αποτελεί ένα από τους παράγοντες που 30 σταθμίζονταιαπότοΔικαστήριο στην επιμέτρησητης ποι νής. Αφετέρου, ο Γενικός Εισαγγελέας επικρίνεται,είπε, για παράλειψηάσκησης καθήκοντοςπου δεν τουεπιβάλ λει ο νόμος,άλλο σφάλμαπουδεν επέτρεψε στοΔικαστή ριο να κρίνει τη σοβαρότητα του εγκλήματος μέσα στο 35 σωστόπλαίσιο, έγκλημα τιμωρητέο με φυλάκισηδιαβίου (ανώτατο όριο) που παραπέμφθηκεγια εκδίκασηστοΚα κουργιοδικείο βάσει και σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου. 266 2Α.Α.Δ. 5 10 15 20 Δημοκρατίαν.Κυριάκου&άλλον Πικής, Δ. Τέλος ο Γενικός Εισαγγελέας υπέδειξε ότι ηυποτίμηση της σοβαρότητας του αδικήματος καταμαρτυρείται και από την παρατήρησητου Δικαστηρίου ότι η μηπαραπο μπή τηςυπόθεσηςγιασυνοπτικήδίκη,άφησεπρος εκδίκαση από το Κακουργιοδικείο υπόθεση ήσσονος σημασίας, γεγονός που θίγει το κύρος του Κακουργιοδικείου. Το σχετικό απόσπασματηςαπόφασηςέχειωςεξής: "...Αλλά ο νόμος προβλέπει και ενδιάμεσο έλεγχο. Παρέχεται από το νόμο εξουσία στο Γενικό Εισαγγελέα,αφούαξιολογήσει τηνυπόθεσηνατηνπαραπέμψει για συνοπτική εκδίκαση ενώπιον του ΕπαρχιακούΔι καστηρίου που δύναται να επιβάλει ποινή φυλάκισης μέχρι 3χρόνων. Οσυνήγορος τουπρώτου κατηγορου μένου διατύπωσε απορία ως προς το γιατί δεν παραπέμφθηκε η παρούσα υπόθεση να εκδικαστεί συνοπτι κά. Πρέπει να πούμε ότι αδυνατούμε κι εμείς να αντιληφθούμετολόγο. Περιπλέον,θαθέλαμενα παρα τηρήσουμε ότικατάτηνάποψημαςηπροώθησηστοΔι καστήριουπόθεσης,όπωςη παρούσα,δενσυνάδειμετη διαφύλαξη του κύρους του θεσμού του Κακουργιοδι κείου στησυνείδηση τουκοινού,καιπρόσθετασυνιστά απώλειαχρόνου " Στηδιατύπωσητων θέσεων του ο Γενικός Εισαγγελέας δεν αμφισβήτησε ότι, τόσο η φύση του όπλου όσο και οι 25 προσωπικές συνθήκες του εφεσίβλητου και γενικότερατα γεγονότα της υπόθεσης, δικαιολογούσαν την επίδειξη επιείκειαςστο νεαρόκατηγορούμενο. Ηέφεσηπεριορίζε ται στην παραβίασητηςαρχήςηοποίαέχει προσδιοριστεί σεσυσχετισμόκυρίωςμετοντύποποινήςπουεπιβλήθηκε. 30 Ποια ήτανταγεγονότατηςυπόθεσης: Ο Αντωνάκης Κυριάκου μετέφερε στο αυτοκίνητο του όπλοπουχρακτηρίστηκε ωςαεροπίστολο προσαρμοσμένο να εκσφενδονίζει σφαιρίδια και σαΐτες. Το αυτοκίνητο του ήταν σταθμευμένο έξω από δισκοθήκη. Το όπλο 35 ομοιάζειμεόπλα-παιγνίδιαταοποίαπωλούνταιελεύθερα στην αγορά. Ο εφεσίβλητος το αφαίρεσε απότηνκατοχή του θείου τουο οποίος τοείχε εισάξει παράνομααπότις 267 Πικής,Δ. Δημοκρατίαν. Κυριάκου&άλλου
(1990)Ηνωμένες Πολιτείες. Οθείος του Κυριάκου ήτανσυγκατηγορούμενός του στο Κακουργιοδικείο και καταδικάστη κε σε πρόστιμο £250.- για την παράνομηεισαγωγή και κα τοχήτου ίδιουόπλου. Η έφεση αρχικά στρεφόταν κατά της ποινής που είχε 5 επιβληθεί και στους δυοκατηγορουμένους. Εναντίον του δευτέρου αποσύρθηκε και απορρίφθηκε κατά την έναρξη της ακρόασης της έφεσης. Δυστυχώς δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Αντωνάκης Κυριάκου αγόταν ενώπιον του Δικαστηρίου. Βαρύνεται με αριθμό προηγούμενων κατά- *0 δικών για διαρρήξεις και κλοπές για την τελευταία από τις οποίες έκτιε ποινή φυλάκισης ενός έτους κατά το χρόνο της καταδίκης του στην προκειμένη υπόθεση η οποία πρόκειται να λήξει στις επόμενες δυο ήτρεις εβδο 15 μάδες. Ο κ. Ευσταθίου έκαμε εκτεταμένη αναφοράστις αρχές που διέπουν τον καθορισμό τηςποινής που,κρινόμενες σε συνάρτηση μεταγεγονότα τηςυπόθεσης,δεδικαιολογούν, όπως εισηγήθηκε, οποιαδήποτε επέμβαση με την ετυμηγο ρία του Δικαστηρίου. Αφετηρία και βασικό λόγο για την 20 άσκηση έφεσης απότο Γενικό Εισαγγελέα αποτέλεσε,υπέ βαλε ο κ. Ευσταθίου, η επίκριση που δατυπώνεται ενα ντίον του, γεγονός στο οποίο δεν πρέπει να αποδοθεί οποιαδήποτε σημασία. Η θέση του Γενικού Εισαγγελέα, ανέφερε,σημαντικήόσοκι ανείναι,δεν τον διακρίνει από 25 οποιοδήποτε άλλο διάδικο, ούτε η αντιδικία του με τον εφεσίβλητο πρέπει να αφεθείναέχει δυσμενείς επιπτώσεις γιατον τελευταίο. Θέλουμε να βεβαιώσουμε τον εφεσίβλητο και τονκαθέ να ότι όλοι είναι ίσοι ενώπιον της δικαιοσύνης. Ηίση με- 30 ταχείριση το)ν διαδίκων αποτελεί θεμέλιο της δικαιοσύ νης. Η διακήρυξη του εξέχοντος δικαστή Atkin στην υπόθεση Liversidge v. Anderson[1942] A.C. 206, βλ. επί σης απόφαση του Λόρδου Scarman στην inland Revenue Commissionersv.RossminsterLimited [1980] 1All E.R. 80 ^5 (HI.)), ότι "judges are no respecters of persons" (οι δικα στές δι:γν<ι>ρίζουνάτομα), προσδιορίζει τηθέσητουδικα268 2 ΑΛΛ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου&άλλου Πικής,Δ. στη έναντι παντόςκαιπάντων. Οι δικαστές δεν αναγνω ρίζουν πρόσωπα,όσο ψηλάκι ανβρίσκονται,αλλάαρχές δικαίου πουομιλούν, όπως διακήρυξεο Lord Atkin στην ίδια υπόθεση,πάντα την ίδιαγλώσσα, τηγλώσσα τουδι5 καίου. Αναγνωρίζουμε ότι είναι μέσα απότηναπαρασάλευτη προσήλωση των δικαστών στον απρόσωπο χαρα κτήρα της δικαστικής λειτουργίας που τοδικαστικό έργο μετουσιώνεται σεπράξηδικαιοσύνης. Η αρχή τηςίσηςμε ταχείρισης των διαδίκων κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα 10 ως θεμελιώδες δικαίωμα. Το άρθρο 28.1 ορίζει ότι όλοι είναιίσοιενώπιον τουνόμουκαιτηςδικαιοσύνης. Η άλλη ανησυχία του εφεσίβλητου που διατυπώθηκε μέσοτουδικηγόρου του,που επίσης πρέπει να διασκεδασθεί,είναιότι η έφεσηέχειωςθέματηνεπίκριση τουΓενι15 κούΕισαγγελέα καιόχι τοαποτέλεσμα τηςυπόθεσης. Αν αυτό συνέβαινε, η έφεση δε θα είχε αντικείμενο. Έφεση χωρεί μόνο,όπως έχουμε πρόσφατα επισημάνει στην υπό θεσηΜιχαήλ Χάσικος& 2άλλοιν. ΑνδρέαΧαραλαμπίδη, (ΠολιτικήΈφεση7414 - εκδόθηκε στις 28/5/90 καιθα δη20 μοσιευθεί στους τόμους των αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου
(1990)1Α.Α.Δ.), εναντίον "απόφασης"του Δικαστηρίου, δηλαδήτου μέρους εκείνου που είναι καθο ριστικό γιατην επίλυση της διαφοράς καιτα δικαιώματα των διαδίκων. Ότιαμφισβητείταιμε τηνέφεση τουΓενι25 κού Εισαγγελέα είναιτοαποτέλεσμα τηςποινικήςδίκης, η φύση καιέκτασητηςποινήςσεσχέσημετιςαρχέςπου διέ πουν τον καθορισμό της. Το σκεπτικό του Δικαστηρίου δεμπορείνααποσυνδεθείαπότοαποτέλεσμαή νααπομο νωθεί για σκοπούς έφεσης. Ο κ. Ευσταθίου υπέβαλε ότι 30 δε μπορεί να τεθούν φραγμοί στη δικαστική έκφρασηκαι μέσαο' αυτότο πλαίσιο πρέπει νακριθούν οι επικρίσεις τουπρωτόδικουΔικαστηρίου. Στηναιτιολόγηση τηςαπό φασης δεν υπάρχουν ούτε μπορεί να τεθούν περιορισμοί. "Δεν υπάρχει ούτε μπορεί να τεθεί φραγμόςστην αιτιολό35 γησητηςδικαστικήςαπόφασηςκαι, γενικότερα,στηδιατύ πωσητης δικαστικήςκρίσης. Οποιοσδήποτε περιορισμός θα αποτελούσε αντινομία στην απεραντοσύνητου χώρου τηςδικαιοσύνηςκαιτουςλόγους πουμπορεί νατηνπροσ διορίσουν (τηδικαιοσύνη)στησυγκεκριμένη υπόθεση. Με 269 Πικής,Δ. Δημοκρατίαν.Κυριάκου&άλλον
(1990)το ίδιο πνεύμα και ελευθερία κρίνεται ηπρωτόδικηαπό φασηκαιαπότο Εφετείοστοπλαίσιοτηςδευτεροβάθμιας δικαιοδοσίαςμας. Στην προκειμένη περίπτωση δεν αμφισβητείταιηευχέ ρειατουΔικαστηρίου ναεπικρίνει τηγενικήεισαγγελία,ή 5 να διατυπώσει επιφυλάξεις γιατο νόμο,αλλάτοσφάλμα αρχήςτοοποίοαποκαλύπτουν οι επικρίσεις πουέγιναν. Η σοβαρότητα που προσδίδεται στο έγκλημα από το νομοθέτη,όπωςπροσδιορίζεταιαπότοανώτατοόριοποι νής- φυλάκισηδιαβίου- σ' αυτήτηνυπόθεσησυνιστά ένα 10 από τους παράγοντεςπου συνθέτουν τη σοβαρότητατου εγκλήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα τηςυπόθεσης,τόσογιατηνεπιλογή τουτύπουτηςποινής όσο καιγια τον καθορισμότης έκτασηςτης. Η ταξινόμη- 15 σητης εγκληματικής συμπεριφοράςγιασκοπούςτιμωρίας αποτελεί ευθύνητου νομοθέτη. Ηδιαφωνία του δικαστη ρίου με την ταξινόμηση αυτήμπορεί εύλογα ναδιατυπω θεί στο κείμενο της δικαστικής απόφασης. Δεν απαλλάττει όμως το Δικαστήριο απότηνυποχρέωση νααποδώσει 20 στηνομοθετικήταξινόμησητηνπρέπουσαβαρύτητα. Η θέση του Κακουργιοδικείου ότι τελικοί κριτές της σοβαρότητας του εγκλήματος για σκοπούς καθορισμού της ποινής είναι το Δικαστήριο (άρθρο 12.3 τουΣυντάγ ματος),είναι ορθή. Οκαθορισμός τηςτιμωρίαςαποτελεί, ^ βάσει του Κυπριακού Συντάγματος(με την εξαίρεσητων εγκλημάτων πουαναφέρονταιστο άρθρο7.2 τουΣυντάγ ματος) αρμοδιότητατης Δικαστικής Εξουσίας. Αφήνεται όμως η εντύπωση από τα σχόλια του Δικαστηρίου ότι η νομοθετική ταξινόμηση της σοβαρότητας του εγκλήματος 30 ως παράγοντακαθοριστικού, μεταξύ άλλων, τηςσοβαρό τητας του δε λήφθηκε δεόντως υπόψη. Ηεντύπωση αυτή ενισχύεται και απο τις παρατηρήσεις του Δικαστηρίου αναφορικά με την παράλειψητου Γενικού Εισαγγελέα να παραπέμψει την υπόθεσηγια συνοπτική εκδίκαση. Ο Γε- 35 νικός Εισαγγελέας δεν είναι υπόχρεος να εξετάσει, σε κάθε περίπτωση παραπομπής υπόθεσης σε δίκη από το 270 2 Α.Α.Δ. Δημοκρατίαν. Κυριάκου& άλλου Πικής, Δ. Κακουργιοδικείο,κατά πόσο ενδείκνυται ησυνοπτική της εκδίκασηαπότο ΕπαρχιακόΔικαστήριο. Επικρίνεταισυ νεπώς ο Γενικός Εισαγγελέας για την παράλειψηάσκησης καθήκοντοςπουδεντουεπιβάλλει ο νόμος. 5 Αντίθετα, το άρθρο 155 (β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155,αφήνει την άσκησητουδικαιώματοςγιατην πα ραπομπή της υπόθεσης σε συνοπτική δίκη στην απόλυτη κρίσητου Γενικού Εισαγγελέα. Διαφωνούμε με τηνπαρα τήρηση του Δικαστηρίου ότι ηεκδίκασησοβαρών κατά το 10 νόμο αλλά ήσσονος σημασίας λόγω των γεγονότων τους υποθέσεων από το Κακουργιοδικείο,θίγει το κύρος του. Ο χώρος τηςδικαιοσύνης είναι ενιαίος και αδιαχώριστος. Το κύρος του δικαστηρίου, του κάθε δικαστηρίου,εξαρ τάται αποκλειστικά από τον τρόπο άσκησης της δικαστι^ κής λειτουργίας. Η συμπερίληψη κάθε κατηγορίας επιθετικού όπλου στον ορισμό του όρου "όπλο" στον Περί Πυροβόλων Όπλων Νόμοδε μπορεί, κατά την κρίση μας,να επικριθεί ενόψει των κινδύνων που ενέχει η παράνομηκατοχήκαι 20 μεταφοράτους και τις δοκιμασίες στις οποίες έχει εκτεθεί ηκυπριακήκοινωνία απότην παράνομηκατοχήκαιμετα φοράπυροβόλων όπλων. Συμφωνούμε με την εισήγηση του Γενικού Εισαγγελέα ότι δεν αποδόθηκε στο έγκλημα ησοβαρότητα που ορίζει 25 ο νόμος· αφετέρου, η άνευ αποχρώντος λόγου μεταφορά του όπλου από τον εφεσίβλητο σε προχωρημένη ώρα της νύκταςσε χώρο έξωαπό δισκοθήκη,καθιστούσε τησυμπε ριφορά του κατηγορουμένου σοβαρή,διαπίστωσηπουσυνεκτιμούμενη με τη σοβαρότητα που προσδίδει ο νόμος 30 στο έγκλημα, δικαιολογούσε την επιβολή ποινής φυλάκι σης. Οι προσωπικές συνθήκες του εφεσίβλητου,καιιδιαί τερα τα ψυχολογικά του προβλήματα,το νεαρό της ηλι κίας του,καθώς και το γεγονός ότι το όπλο δεν ήταναπό τις πλέον επικίνδυνες μορφές όπλων,δικαιολογούσαντην 35 επιβολή ποινής φυλάκισης μετρούμενης σε μήνες και όχι σε χρόνια. Η ποινή καθορίζεται σε φυλάκιση τεσσάρων μηνών. Το γεγονός ότι κατά το χρόνο της επιβολής της 271 Πικής,Δ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου &άλλου
(1990)ποινής ο εφεσίβλητος έκτιε ποινή φυλάκισης ενός έτους για άλλο αδίκημα,καθιστούσε αναγκαία την εξέτασητου τρόπου έκτισης της ποινής,συντρέχουσας ή συνεχόμενης, και ακόμη κατά πόσο δικαιολογείτο ηαναστολήτης. Πα ρόλο που έχουμε τις ίδιες εξουσίες όπωςκαιτοπρωτόδι- 5 κοΔικαστήριο νακαθορίσουμε τηνποινή,μετάτονπαρα μερισμό τηςπρωτόδικηςαπόφασης,η εξουσία ασκείταισε άλλο χρόνο,γεγονός πουδε μπορεί στην πράξη ναπαρα γνωρισθεί. Κάτω απόαυτές τις συνθήκες κρίνουμε ότι δικαιολο- 10 γείταιηαναστολήτηςποινήςφυλάκισηςη οποίακαιανα στέλλεται για τρία χρόνια από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης του Κακουργιοδικείου, σύμφωνα και υπό τους όρους που τίθενται απότο άρθρο3
(1)του Ν 95/72, οι οποίοι επεξηγούνταιστον εφεσίβλητο. " Ηέφεση επιτρέπεται.Η ποινήγιατην επιβολήπροστί μου παραμερίζεταικαι αντικαθίσταται με ποινήφυλάκι σης τεσσάρων μηνών η οποία αναστέλλεται για περίοδο τριών χρόνων σύμφωνα καιυπότους όρους πουκαθορί- ? Π ζειτοάρθρο3
(1)τουΝ 95/72. Ηέφεσηεπιτρέπεται. 272