(1990)12Φεβρουαρίου, 1990 [ΜΑΛΑΧΤΟΣ, ΠΙΚΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ/στές] ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΠΤΗ, Εφεσείονσα, ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 5182). Αιτιολογία δικαστικής αποφάσεως — Σαφής διατύπωση ευρημάτων και συσχετισμός τους με ετυμηγορία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του δικαστικού έργου — Παράλειψη προσδιορισμού με ακρίβεια των γεγονότων, που στοιχειοθετούσαν το αδίκημα τηςαμέλειας, κρίση επί θέματος αξιοπιστίας μαρτύρων μόνο ως προς μέρος 5 μαρτυρίας τους και παράλειψη ευρήματος για ουσιώδεςγεγονός, πον επηρέαζε την αξιοπιστία τωνμαρτύρων,και συγκεκριμένα για το ποίος οδηγούσε το όχημα του παραπονονμένου, πράγμα για το οποίο είχαν προβληθεί διισταμένες εκδοχές — Διαταγή επανεκδι- .^ κάσεωςτηςυποθέσεως. Η εφεσείουσα καταδικάσθηκεγια αμέλεια σχετικά με σύγκρου ση επί διασταυρώσεως δρόμου στο χωριό Αυγόρου. Ηεκδοχή της εφεσείουσας ήταν ότι το αυτοκίνητο του παραπονουμένου τοοδη γούσε ο γιος του και όχι ο ίδιος, όπως είχαν ισχυρισθεί οι μάρτυ ρες κατηγορίας, δηλαδή ο παραπονούμενος, ο γιος του και κά- 15 ποιος τρίτος.Το Δικαστήριο δεν έκαμε οποιοδήποτε εύρημαγιατο θέμα αυτό. Υπήρξεκαι διάσταση απόψεων ως προς το ποίοςήταν ο κύριος και ποίος ο δευτερεύων δρόμος. Το Δικαστήριο δέχθηκε ότι ο δευτερεύων ήταν αυτός, που ακολουθούσε η εφεσείουσα, γιατί είχαν πριν από το ατύχημα τοποθετηθεί σχετικά σήματατρο- 20 χαίας. Δεν υπήρξε, όμως, εύρημαότι τασήματαυπήρχανκατάτον κρίσιμο χρόνο. Ηαπουσίατου ευρήματος αυτούσε συνδυασμό με το ότι το πλάτος της οδού,που κρίθηκε δευτερεύουσα ήταν μεγα λύτερο από το πλάτος της άλλης οδού,καθιστάτην παράλειψηου σιώδη. Τέλος, το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε την αξιοπιστία 25 μαρτύρων σε σχέσημετμήμαμόνο της μαρτυρίαςτων. Με βάση τις πιο πάνω διαπιστώσεις και την νομική αρχή,που επαρκώς σκιαγραφείται στην πιο πάνω περιληπτική σημείωση, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε κατά πλειοψηφία, με διαφωνία τουΔικαστή Μαλαχτου,ναδιατάξει επανεκδικαστητηςυπόθεσης. 30 Η έφεση επιτρέπεται. Διαταγή επανεκδικάσεως. 30 2 ΑΛΛ. Βίττη ν. Αστυνομίας Αναφερόμενεςαποφάσεις: PioneerCandyLtdv.Tryfon andSonsLtd
(1981)1C.L.R. 540, Papadopoullos v.Stavrou
(1982)1C.L.R. 321. 5 Έφεσηεναντίονκαταδίκης. Έφεση εναντίον της καταδίκης από την Κυριακού Βίττη η οποία βρέθηκε ένοχη στις 8 Σεπτεμβρίου, 1989 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου (Αριθμός 10 Ποινικής Υπόθεσης 3332/88)στην κατηγορία ότι οδηγού σε αυτοκίνητο χωρίς την προσήκουσα επιμέλεια καιπρο σοχήκατά παράβασητων άρθρων8και 19
(1)
(4)τουΠερί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, 1972 (Νόμος 86/72) και καταδικάστηκε από τον Επαρχιακό Δικαστή Ιντιάνο να πληρώσει £25.- πρόστιμο 15 και£48.-έξοδα. Α. Ιακαφίδης, γιατην εφεσείουσα. Α. Βασιλειάδης,Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α, γιατην εφεσίβλητη. 20 Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΜΑΛΑΧΤΟΣ,: Η απόφαση δεν είναι ομόφωνη και έτσι καθένας από εμάς θα δώσει δική του απόφαση. Η Εφεσείουσα βρέθηκε ένοχη κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας ενώπιον του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λάρ25 νάκαςότι την 20 Αυγούστου 1988 στο Αυγόρου οδηγούσε το αυτοκίνητο μεαριθμόεγγραφήςKC029 χωρίς τηνπρο σήκουσα επιμέλεια και προσοχή κατά παράβασητων άρ θρων 8 και 19
(1)
(4)του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72,το οποίοαυτοκίνη το συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο του παραπονουμένου 30 μεαριθμόεγγραφήςSB 633. Το δυστύχημασυνέβηκε περί την 19.30 ώρα επί της δια σταύρωσης του κυρίου δρόμουΑυγόρου -Αμμοχώστου με το δρόμο που οδηγεί απότο Φρέναροςπρος Αυγόρου. Το αυτοκίνητοτης εφεσείουσας οδηγείτο απότην κατεύθυνση 31 Μαλαχτός, Δ. Βίττην.Αστυνομίας
(1990)τουΦρενάρουςπροςΑυγόρου, ενώτοαυτοκίνητοτου πα ραπονουμένου από το Αυγόρου προς την Αμμόχωστο. Κατά την20.00ώραοΑστυφύλακας 232 ΠανίκοςΠαπαγεωργίου μετέβηκε επί τόπου όπου βρήκε ταδύοαυτοκί νητα στην τελική τους θέσηκαι στην παρουσία της εφε- 5 σείουσας και του παραπονουμένου επήρε διάφοραμέτρα και έκαμε ένασχέδιο τοοποίο επαρουσίασε στοΔικαστή ριο όταν έδωσε μαρτυρία σαν πρώτος μάρτυρας κατηγο ρίας. Επίσης ως εξεταστής της υπόθεσης επήρε καταθέ σεις από διάφορα πρόσωπα περιλαμβανομένης και της ίο Εφεσείουσας. Ηεκδοχήτης Εφεσείουσας ωςπροςτοπώςσυνέβηκετο δυστύχημα, την οποία και επανέλαβε δίδονταςμαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, φαίνεταιστην κατάθεσητης η οποίαείναιη ακόλουθη: "Σήμερα το απόγευμα εξεκίνησα με το αυτοκίνητο του άνδραμου,απότηΣωτήρα με προορισμό να πάω στο Δασάκι. Το αυτοκίνητο που οδηγούν έχειαριθμό KC029 και στο πίσω κάθισμα είχα τατρία μωράμου, τον Παναγιώτη 12χρόνων,τον χάρη8καιτο Γιώρκο5 20 χρόνων. Όταν οδηγούν φορούσα τη ζώνη μου και αφού πέρασα από το Φρέναρος έφθασα στον κύριο δρόμο που οδηγεί προς την Αμμόχωστο, παρόλο που στοδρόμοδενείχεσήμαΑΑΤ έκαμακανονικόΑΛΤ και αφού είδα ότι από αριστερά μου είχε αυτοκίνητο στο 25 κύριο δρόμο και επειδή ήταν μακριά ξεκίνησα και σταύρωσατον κύριο δρόμογιαναπάω ίσιαστοδρόμο που οδηγά στο Δασάκι. Ενώ ήμουν στο κέντρο του δρο*μουήρτετοαυτοκίνητοπουήτανστον κύριοδρόμο στα αριστερά και μου εκτύπησε, στην αριστερή πίσω 30 πόρτα του αυτοκινήτου μου. Το αυτοκίνητο που μου εκτύπησε έτρεχε με μεγάλη ταχύτητακαι επρόσεξά ότι επάτησε δυο φορές στόπερ. Επρόσεξά επίσης ότι στο αυτοκίνητο είχε δυο με στρατιωτικά ρούχα και ένα με αστυνομικά ρούχα και είμαι βέβαιη ότι δενοδήγαν ο 35 αστυνομικός το αυτοκίνητο, αλλά είδα ότι ήτανπαιδί και ήτανστρατιώτης. Αμέσως μετά τοδυστύχημα εγώ κατέβηκα από το αυτοκίνητο μου και τράβησα μια 32 2 ΑΛΛ, 5 10 15 20 Βίττη ν.Αστυνομίας Μαλαχτός,Δ, γραμμήαπόεκείπουείδαότι πάτησεταστόπερο οδη γός του αυτοκινήτουπουμου εκτύπησε. Ότανέφθασε η αστυνομίατουςέδειξα τοσημείο. Από τοδυστύχημα επληγώθη ο γιος μου ο Χάρης ελαφράστηκεφαλή και ζαλίζεται. Τοαυτοκίνητομουέπαθεζημιάστις αριστε ρέςπόρτεςκαιτοπισινό φτερόζάβωσεκαιβρήκετο πι σινό τροχό και δεν εκινείτο. Ο γιος μου Χάρης που εκτύπησε μεταφέρθηκε σε γιατρό. 'Εμεινα στον τόπο πουέγινετοδυστύχημα μέχριπουέφθασεη αστυνομία καιστην παρουσία μουέπιασε ταμέτρακαιέκαμεένα σχεδιάγραμμα αφούτους έδειξα το σημείο που κτυπή σαμεκαισυμφώνησα. Ταστόπερπουέπιασ6 οοδηγός τουαυτοκινήτουπουμουκτύπησε ήταν30 μέτρα. Την ώρα που έπιασε τα μέτρα η αστυνομία οι στρατιώτες δενήταν. Παρών ήτανμόνοοαστυνομικός. Το κτύπη μα ήταν τόσο δυνατό που το αυτοκίνητο μου άλλαξε κατεύθυνση και τα μούτρα του σχεδόν εγύρισαν προς την κατεύθυνσηπου ερχόμουν. Για τοδυστύχημα έχω μάρτυρα τον ΘεμιστοκλήΠέτρουαπότοΑυγόρουπου καθότανέξωαπότοσπίτιτουκαιείδεπώςέγινετοδυ στύχημακαιέτρεξεαμέσωςσταμωρά. Έχω παράπονο καιθέλωη υπόθεσηναπάειστοΔικαστήριο". Ηεκδοχή της Κατηγορούσης Αρχήςείναι ότι τοσταυ ροδρόμι επίτουοποίουέγινεησύγκρουση τωνδύο αυτο25 κινητών είναι ελεγχόμενο με σήματα τροχαίας και ότι ο δρόμος Αυγόρου - Αμμοχώστου είναι ο κύριος δρόμος. Κατά την ημέρα του δυστυχήματος τα σήματατροχαίας απότηνκατεύθυνσητουΦρέναροςδενυπήρχανδιότιεγένετο διαπλάτυνση τουδρόμου αυτούτου οποίου τοπλά30 τος ήτανπερίπου 15πόδια. Ωςπροςτοπώςσυνέβηκε το δυστύχημα είναι ότι σύμφωνα με τη μαρτυρίατου παρα πονουμένου ο οποίος είναι αστυνομικός με αρ. 301, οδη γούσετο αυτοκίνητοτουεπί τουκυρίουδρόμουΑυγόρου -Αμμοχώστου, κατευθυνόμενος προςτην Αμμόχωστο, με 35 συνεπιβάτεςτονγιότουΜάριοΧρίστου καιΑνδρέα Κυτιλλή, οι οποίοι ήτανστρατιώτες, για να τους πάρει στο στρατόπεδο, περίπου ένα μίλι έξω από το Αυγόρου. Ο γιος του εκάθετοδίπλατου καιοάλλος στο πισινόκάθι σμαακριβώςπίσωτου.Όταν έφθασεσε απόσταση 25 - 30 33 Μαλαχτός,Δ. Βίττη ν. Αστυνομίας
(1990)μέτρα από το σταυροδρόμι με ταχύτηταπερίπου 35 -40 χιλιόμετρα τηνώραεπρόσεξε απότον πλαγιόδρομοδεξιά του το αυτοκίνητο της εφεσείουσας να βγαίνει χωρίς να σταματήσει και αμέσως επάτησε φρένα και μετά έγινε η σύγκρουση. Το εμπρόσθιο μέρος του αυτοκινήτου του εκτύπησε στο πίσω μέρος της αριστερής πλευράς του άλλου αυτοκινήτου. Την ίδιαπερίπου μαρτυρίαέδωσαν ενώπιοντουΔικαστηρίουκαιοιδύοσυνεπιβάτεςτου. 5 Όπως έχει συζητηθεί ηυπόθεση ενώπιον τουπρωτόδι κου Δικαστηρίου ταακόλουθατρία σημεία ήσανυπόαμ- 10 φισβήτηση. Το πρώτο σημείο, που είναι και αποφασιστικήςσημα σίας, είναι αν το σταυροδρόμι είναι ελεγχόμενομεκύριο δρόμοτον Αυγόρου-Αμμοχώστου. Το δεύτερο σημείο είναι το μήκος των ιχνών τροχοπε- 15 δήσεως των φρένων του αυτοκινήτου του παραπονουμέ νουκαι Τοτρίτοείναιεάνοοδηγόςτουαυτοκινήτουτου παρα πονουμένου κατά την ώρατου δυστυχήματος ήτανο πα- 20 ραπονούμενοςήογιοςτου. Αναφορικά μεταδύοπρώτασημεία στησελίδα 34των πρακτικών τοΔικαστήριολέγειταεξής: "Η πραγματικήμαρτυρία ποια είναι: Είναι ότι τα ίχνη τροχοπεδήσεως του άλλου αυτοκινήτου είναι 15 μέτρα μόνο και όχι 30 και δεν έχω κανένα απολύτως 25 λόγο να αμφιβάλλωπερί τούτου και πιστεύωαπόλυτα τον Μ.Κ. 1 αναφορικάμετομήκοςτων ιχνώντροχοπε δήσεως πουέχειμετρήσει καιέχεισημειώσεισταΤεκ.1 και 2. Εάν εν τελευταία αναλύσει οδικηγόρος της κα τηγορουμένης πίστευε ότι ο μάρτυρας αυτός σημείωσε 30 λιγότερα ίχνη τροχοπεδήσεως για ναβοηθήσει τονπαραπονούμενο ο οποίος ήτοσυνάδελφος του,θα ανέμε να να υποβάλει κάτιτέτοιο στο μάρτυρα. Κάτι τέτοιο όμως ο δικηγόρος τηςκατηγορουμένης ουδέποτε υπαι34 2Α.Α.Λ. 5 10 15 20 25 30 35 Βίττην.Αστυνομίας Μαλαχτός, Δ. νίχθηκαιούτευποστήριξε κατάτηναγόρευσητου. Με τοεύρημααυτό,έστω καιανδεν έχωμαρτυρία ειδικού γιαναμουπειτονσυσχετισμότων ιχνών τροχοπεδήσε ως με την ταχύτητα,πιστεύω ότι μπορώ να βγάλω το ασφαλέςσυμπέρασμα ότι το αυτοκίνητο αυτό ενπάση περιπτώσει δεν οδηγείτο με ιλιγγιώδη ταχύτητα ως ήταν η θέση της υπεράσπισης και ασχέτως ποιος το οδηγούσε. Όσον αφοράτο θέμα της ίσης προτεραιότηταςτων δύο δρόμων, δεν έχω επίσης καμμιά αμφιβολία ότι ο δρόμος πουοδηγείτο τοάλλο αυτοκίνητο,ασχέτωςκαι πάλι ποιος το οδηγούσε, ήταν πάντοτε ο κύριος δρό μος. Η μαρτυρία του Μ.Κ. 1ήταν πολύ καθαρή και τονπιστεύωαπόλυτα. Οδρόμοςπουοδηγούσε η κατηγορουμένη ήτανπάντοτεδρόμος ήσσονος σημασίας με ταπέλλα "ΣΤΟΠ"καισήμα"ΑΛΤ" στονδρόμο. Απλώς αυτά τα σήματα απουσίαζαν εκείνη την ημέρα λόγω οδικώνέργων. Η ίδιαη κατηγορουμένηεξάλλου σεκά ποιο σημείο της μαρτυρίαςτης χαρακτήρισε το δρόμο που οδηγούσε ως πάροδο. Οδε Μάρτυρας Υπερασπί σεως ο οποίος είναι ο ιδιοκτήτης του μηχανουργείου πουβρίσκεταιστην συμβολή τωνδύοδρόμωνπου έγινε το δυστύχημα και ήτανσε θέσηνα γνωρίζει, θαέλεγα, καλύτερααπόόλουςανοδρόμοςπουοδηγούσε η κατηγορουμένη ήταν ίσης προτεραιότητας με τον άλλο δρόμο,ανέφερεπολύκαθαράότι ότανκάποιοςβρίσκε ται στο "ΑΛΤ" της παρόδουβλέπει 80 μέτρααριστερά του.Όληαυτήη μαρτυρία δείχνειπολύκαθαράότιπρο τηςημέραςεκείνης υπήρχανπάντοτετασήματατροχαίαςπου έδειχναν καθαρά ότι ο δρόμος πουοδηγούσε η κατηγορουμένηδεν ήτανοκύριος δρόμος,πράγμα που γνώριζε πολύκαλάκαιηκατηγορουμένη ηοποία ανέ φερεότι γνώριζε πολύ καλάτον δρόμο αυτό. Αραείχε δει και γνώριζε πολύ καλά την ύπαρξη των σημάτων αυτών,έστωκαιανείπεότι ουδέποτεπροτου δυστυχή ματος υπήρχαν τέτοια σήματα στο δρόμο. Αυτός ο ισχυρισμός τηςείναιψευδήςκαιτοναπορρίπτω παντε λώς, καθότιείναι φανερόότι τον ήγειρε για ναμπορέ σει να ισχυριστεί εκ των υστέρων ότι εφόσον οδηγούσε 35 Μαλαχτός, Δ. Βίττην.Αστυνομίας
(1990)σε δρόμο ίσης προτεραιότητας με τον άλλο δρόμοκαι ερχόταναπόδεξιάείχεπροτεραιότητα." Αναφορικά με το τρίτο ερώτημα το Δικαστήριο δεν έκαμε κανένα εύρημα και στη σελίδα 33 των πρακτικών c λέγειταεξής: "Προτούκαταλήξωστα ευρήματαμου θαασχοληθώ με την τελευταία εισήγησητου δικηγόρου τηςκατηγο ρουμένης και καταρχήνθέλω ναπωότι στηνπαρούσα υπόθεση δεν εκδικάζωτό ποιος οδηγούσε το άλλοαυ τοκίνητο αλλά τοκατάπόσο ηκατηγορουμένη οδηγού- ^ σε αμελώς. Ως εκ τούτου πιστεύω ότι το θέμα του ποιος οδηγούσε το άλλο αυτοκίνητο είναι άσχετο και δεν είμαι υποχρεωμένος νακάμωοποιοδήποτεεύρημα επί της εισήγησης αυτής. Αλλα έστω ότι κάνωεύρημα και βρίσκω ότι δεν ήτοο Μ.Κ.2 πουοδηγούσε αλλάο 15 Μ.Κ. 3, με αποτέλεσμα οτιδήποτε έχουν πει οιμάρτυ ρες ναείναι αυτομάτως ψευδές,ως ορθάέχει εισηγηθεί ο δικηγόρος της κατηγορουμένης. Μεαυτότοεύρημα μου θαπρέπει άραγεαυτομάτως να απαλλάξωκαινα αθωώσωτην κατηγορουμένη,ως έχει εισηγηθεί ο δίκη- 20 γόρος της,χωρίς ναεξετάσωτοκύριοθέμαπου εκδικά ζω, δηλαδή το κατά πόσο η κατηγορουμένη οδηγούσε αμελώςήόχι; Η απάντησηείναιφυσικάόχι". Τέλος το Δικαστήριο είπε τα εξής στη σελίδα 35 των πρακτικών: "Ως εκ της όλης μαρτυρίαςπου έχω ενώπιό μουπι στεύω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπόθεση της καιως εκτούτου ευρίσκω την κατηγορουμένη ένοχη ως στο κατηγορητήΗπαρούσαέφεσηβασίζεταιεπίτων ακολούθων λόγων όπως φαίνονταιστην ειδοποίησηεφέσεως:
- "Το εκδίκασανΔικαστήριον κατέληξεν εις τα συ μπεράσματα του χρησιμοποιούν πιθανολόγησιν αστι36 25 2ΑΑ.Δ. Βίττην.Αστυνομίας Πικής,Α. κής υποθέσεως και όχι το βάρος της αποδείξεως το οποίον απαιτείταιεις ποινικές υποθέσεις (beyond any reasonabledoubt). 5
- ToεκδίκασανΔικαστήριον εσφαλμένως εθεώρησε ότι ηπροσαχθείσα μαρτυρία εστοιχειοθέτησε τα απαι τούμεναδιατηνενοχήντηςκατηγορουμένηςστοιχεία.
- ΤοεκδίκασανΔικαστήριον ουδεμίαναιτιολογίαν έδωσεδιατηναπόφαση τουή/και έδωσεαιτιολογίανμη στηριζομένην ειςτηνμαρτυρίαν." Είναι φανερό ότι το τρίτο σημείο, ως προς το ποιος οδηγούσε το αυτοκίνητο του παραπονουμένου κατά την ώρα του δυστυχήματος και για το οποίο ο Δικαστής δεν έκαμεκανέναεύρημαδενπροβάλλεταιωςλόγοςεφέσεως. Ενπάσηόμως περιπτώσει πρέπει ναπωότι συμφωνώ με 15 την άποψητου ΕπαρχιακούΔικαστή ότι δεν έχεικαμμιά σημασία στην παρούσαυπόθεσηως προςτοποιος ήτανο οδηγόςτουαυτοκινήτουτουπαραπονουμένου. ™ Αναφορικά με τους ανωτέρω τρεις λόγους εφέσεως είμαι της γνώμης ότι κανένας απόαυτούς ευσταθεί. Το 20 Δικαστήριοδενκατέληξεστασυμπεράσματατουχρησιμο ποιούνπιθανολόγησηαστικήςυποθέσεωςκαιούτεεσφαλ μένως εθεώρησε ότι η προσαχθείσαμαρτυρία εστοιχειοθέ τησε τα απαιτούμενα για την ενοχή της κατηγορουμένης στοιχεία, αλλά εστηρίχθηκε επί της μαρτυρίαςτου εξετα25 στη της υπόθεσης και έδωσε την δέουσα αιτιολογία και έτσιορθάτηνκαταδίκασε. Γιαταωςάνωθααπέρριπτατηνέφεση. Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΠΙΚΗΣ,: Ηέφεση στρέφεται εναντίον τηςκαταδίκηςτηςεφεσείουσας γιααμελήοδήγηση.Το αυ30 τοκινητο της είχε εμπλακεί σε οδικόδυστύχημα μέσα στο χωριό Αυγόρου στη διασταύρωση τουδρόμουπουοδηγεί προς Αμμόχωστοκαι άλλου δρόμου που οδηγεί απότην κατεύθυνση Φρενάρους προς το χωριό. Ο πρωταρχικός λόγοςτηςέφεσης όπωςδιατυπώθηκε απότοδικηγόροτης 37 Πικής, Δ. Βίττην.Αστυνομίας
(1990)εφεσείουσας συνίσταται στην παράλειψη του πρωτοβάθ μιου Δικαστηρίου να προσδιορίσει τα ουσιώδη γεγονότα και κατ'επέκτασηνακαθορίσει την αμέλεια της εφεσείου σαςπουστοιχειοθετεί τηνκατηγορία. Ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου προβλήθηκαν 5 διισταμένες εκδοχές ωςπροςταγεγονότα ταοποία οδήγη σαν στη σύγκρουση και τη σημασία των δύο οδών που συγκλίνουν στη διασταύρωση οπού έγινε το δυστύχημα. Οι αμφισβητήσεις αφορούσανκαιτο άτομοτοοποίο οδη γούσετο αυτοκίνητο με το οποίο συγκρούστηκε το όχημα 10 της εφεσείουσας. Οδηγός του αυτοκινήτου εκείνου ήταν, σύμφωνα μετηνεκδοχήτηςεφεσείουσας, ογιοςτουπαρα πονουμένου καιόχι ο ίδιος. Αντίθετα οπαραπονούμενος, μέλοςτηςαστυνομικής δύναμης, ογιος τουκαιτρίτοπρό σωπο οι οποίοι επίσης επέβαιναντουαυτοκίνητου ισχυρί- 15 στηκανότι οδηγόςήτανοπαραπονούμενος. Το Δικαστήριο δέχτηκε ότι πριν την ημέρατουσυμβά ντος ηείσοδος στη διασταύρωση κατάμήκος τηςπορείας της εφεσείουσας ήταν σηματοδοτημένη με σημεία τηςτρο χαίας που καθιστούσαν τον δρόμο δευτερεύουσας σήμα- 20 σίας και επέβαλλαν υποχρέωση στους οδηγούς νασταμα τήσουν πριν εισέλθουν στη διασταύρωση. Η τρίτη σημαντική διάσταση θέσεων αφορούσε την ταχύτητα του αυτοκινήτου του παραπονουμένου. Η εκδοχή της εφε σείουσας ήτανότι οπαραπονούμενος είχεπροσεγγίσει τη 25 διασταύρωση μεεξαιρετικά μεγάληταχύτητα,γεγονός που προοιώνιζε τησύγκρουση μεταξύτων δύοοχημάτων. Το Δικαστήριο αξιολόγησε τημαρτυρίααπόμιαπολύ περιορισμένη σκοπιά και βάσισε την ετυμηγορία του σε ότι χαρακτήρισε ως αναπόφευκτα συμπεράσματα που 30 προκύπτουν από το σύνολο της μαρτυρίαςπεριλαμβανο μένηςκαιτηςεκδοχήςτηςεφεσείουσας. Αφήνεται μάλιστα ηεντύπωση ότι ηεκδοχήτης εφεσείουσας συνιστούσε πα ραδοχή του αδικήματος. Ετσι εξηγείται το ερώτημα χον δικαστηρίου "πράγματι διερωτώμαι γιατί έγινε η ακρόα- ^s ση". Στην απόφασητου Δικαστηρίου γίνεται μόνο περιο ρισμένη αξιολόγηση της μαρτυρίας και εκφέρεται κρίση 38 2 ΑΛΛ. Βίττη ν.Αστυνομίας Πικής,Δ. ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων κατηγορίας μόνο σεσχέσημεορισμένεςπτυχέςτηςκατάθεσηςτους. Αφήνε ται ανοικτό τοθέμαως προς τοποιος οδηγούσε τοόχημα τουπαραπονουμένουθέμαπουάπτεταιάμεσατηςαξιοπι5 στιας όχι μόνο τουπαραπονουμένουαλλάκαιτων άλλων δύο μαρτύρων τηςκατηγορίαςπουήσανεπιβάτεςστοαυ τοκίνητο.ΤοΔικαστήριο είχεπροβείστοεύρημαότιη δια σταύρωση ήταν ελεγχόμενη διαπίστωση που άφηνε ανε μπόδιστη τη χρήση του δρόμου κατά μήκος της πορείας 10 του παραπονουμένου και έθετε περιορισμούς στη χρήση της διασταύρωσης από την εφεσείουσα. Το εύρημα αυτό βασίστηκε στην ύπαρξη σημάτων τροχαίας πριν την ημε ρομηνία της σύγκρουσης τα οποία όμως δεν υφίσταντο κατάτονκρίσιμο χρόνο. Η σημασία τουτελευταίου παρά15 γονταδηλαδή τηςαπουσίαςή απάλειψηςτων σημάτωντης τροχαίαςδενεξετάζεται ούτεερευνάταιη σχετική σημασία τωνδύοοδώνχωρίς τηνπροαναφερθείσασηματοδότηση. 20 25 3ο 35 Η εκπλήρωση του καθήκοντος για επιμέλεια κρίνεται απρόσωπακαιτοθέμααποφασίζεταιμεβάση τηναντικειμενική θεώρηση των γεγονότων. Ησημασία των δύοδρό μων χωρίς την ύπαρξησημάτων τροχαίας δεν εξετάζεται παρά το γεγονός ότι οι διαστάσεις του δρόμου κατά μήκος του οποίου κατευθυνότανηεφεσείουσα ήτανμεγα λύτερες'από εκείνες τηςάλλης οδούη οποίαοδηγούσε στη διασταύρωση. Το αναμενόμενο καθήκον για επιμέλεια στην προσέγγιση της διασταύρωσης διαφέρει ανάλογα με το αν η διασταύρωση είναι ελεγχόμενη ή όχι. Τέλος δεν προσδιορίζεται στην απόφαση με οποιαδήποτε ακρίβεια το στοιχείο της αμέλειας το οποίο τεκμηριώνει την κατηγορία. ΗκατάληξητουΔικαστηρίου "ως εκτηςόλης μαρ τυρίαςπου έχω ενώπιον μουπιστεύω ότι ηΚατηγορούσα Αρχή απόδειξε πέρανπάσηςλογικής αμφιβολίαςτηνυπό θεσητης ..." δεν τεκμηριώνει την κατηγορία. Ημαρτυρία ενώπιον τουΔικαστηρίου διίστατο σεπολλά σημεία ενώη αξιοπιστίατων μαρτύρωνκατηγορίαςδενκρίθηκε συμπε ρασματικά αλλά μόνο περιστατικά ως προς ορισμένο μέρος της μαρτυρίας τους. Αφήνεται να νοηθεί ότι ηεφε σείουσα εισήλθε σε ελεγχόμενη διασταύρωση όταν ήταν ανασφαλές να πράξει τούτο κατάπαράβασητουκαθήκο39 Πικής, Δ. Βίττη ν.Αστυνομίας
(1990)ντος επιμέλειας που οφειλόταν στον παραπονούμενο. Ούτε αυτή η πτυχή της υπόθεσης δεν διευκρινίζεται με οποιαδήποτε βεβαιότητα. Ανακεφαλαιώνοντας,ταευρήματασταοποίαέχειπρο βεί τοΔικαστήριο δεν βασίζονταισεοριστική καικαθολι- 5 κήεκτίμησητηςαξιοπιστίαςτωνμαρτύρωνκατηγορίας. Ο προσδιορισμός της σημασίας των δύο οδών πουσυγκλί νουν στη διασταύρωση όπουέγινε ησύγκρουση δεν έγινε μεβάση τηναντικειμενική θεώρησητουθέματοςκαι τέλος δεν προσδιορίζονται με την απαιτούμενηακρίβειατα γε- 10 γονότα ταοποία'στοιχειοθετούν το αδίκημα για το οποίο η εφεσείουσα κρίθηκεένοχος. Η σαφής διατύπωσητωνευ ρημάτων του Δικαστηρίου και οσυσχετισμός τους μετην ετυμηγορία του Δικαστηρίου αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ολοκλήρωσης του δικαστικού έργου όπως υπο- 15 δεικνύεται στηνPioneerCandyLtdv. Tryfon andSons Ltd
(1981)1 C.L.R. 540. To πρωτόδικο δικαστήριο είναι το αρμόδιο δικαστήριο για την εκτίμηση της μαρτυρίαςκαι τονκαθορισμότωνουσιαστικών γεγονότων τηςυπόθεσης. (Papadopoullos v.Stavrou
(1982)1 C.L.R. 321). Εχοντας υπόψη ταόσα έχουμε διαπιστώσει πιοπάνω κρίνεται αναπόφευκτηηακύρωση της καταδίκης. Ταυτό χρονα διατάσσεται η επανεκδίκαση της υπόθεσης από άλλο μέλοςτου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου. ΟΔΙΚΑΣΤΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,: Εγώσυμφωνώ με 25 την απόφαση που έδωσε ο συνάδελφος Πικής. Πιστεύω ότι είναι υπόθεση πουπρέπει να επανεκδικαστεί γιατους λόγους που εξήγησε. ΟΔΙΚΑΣΤΗΣ ΜΑΑΑΧΤΟΣ,: Ως αποτέλεσμα ηέφεση επιτρέπεται δια πλειοψηφίας και ηαπόφασηακυρώνεται 30 και διατάσσεται η επανεκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον άλλου Δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας Αμμοχώστου. Η Έφεσηεπιτρέπεται κατάπλειοψηφία. 40 2 0