30Ιουλίου1990 [ΑΛΟΙΖΟΥ,Π., ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ/στές] ΓΕΩΡΓΙΟΣΤΣΟΥΛΟΦΤΑΣ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 5331). 5 Ποινή — Μόλυνση ατμόσφαιρας κατάπαράβαση τωνάρθρων 192και 35 τουΠοινικού Κώδικα, Κεφ. 154— Εκκένωσηλυμάτων σεμη εγκεκριμένοχώρο — Επιβολή ποινής φυλακίσεως 21 ημερώνχάρη γενικής προλήψεως (αποτροπής) παρομοίων εγκλημάτων —Δεν προκύπτει λόγος επεμβάσεωςτουΕφετείου. Ποινή —Φυλάκιση—Πότεεπιβάλλεται. Ποινή — Γενική πρόληψη — Δ ε ν δικαιολογεί υπερβολή σεσχέση με τα γεγονότα. 1U Στηνυπόθεσηαυτήκαι ενόψει τουότι ονομοθέτηςαπειλεί ποινήν φυλακίσεως2 ετών και προστίμου£1,500, τοΑνώτατοΔικα στήριο δενθεώρησε τηνποινή έκδηλαυπερβολικήν, υιοθετώντας και τηνάποψηότισεπεριπτώσεις,όπου δυνατόν ναεπηρεασθεί η υγεία του κοινούκαι παρουσιάζουν έξαρση, επιβάλλεταιηχρήση ποινών αποτρεπτικού χαρακτήρα. Ηέφεση απορρίπτεται. 15 Αναφερόμενεςαποφάσεις: Polycarpou v.ThePolice
(1970)2C.L.R. Ill, Philippou v.TheRepublic
(1983)2C.L.R. 245, Apostolou v.ThePolice
(1984)2C.L.R. 21, Koukos v.ThePolice
(1986)2C.L.R. 1, 20 Tattaris v.TheRepublic
(1970)2 C.L.R. 6, 391 Τσουλόφχαςν.Αστυνομίας
(1990)Vassiliou v. ThePolice
(1969)2 C.L.R. 68, Elvin[1976] Cnm L.R. 204. Έφεσηεναντίον Καταδίκηςκαι Ποινής. Έφεση εναντίον της καταδίκηςκαι της ποινής απότον Γεώργιο Τσουλόφτα ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 18 Ιου- 5 λίου, 1990 απότο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (Αριθ μός Ποινικής Υπόθεσης 36574/89)στην κατηγορία χρησι μοποίησης μεταφορέα "Α" εναντίον των όρων της αδεί&ς κατά παράβασητων άρθρων 2, 5, 15
(1)
(2)
(3)
(4)
(6), 21 1 0
(1)και 22
(1)
(2)του Περί Ρυθμίσεως τηςΤροχαίαςΜετάφοράς Νόμου 9/82 και στην κατηγορία μόλυνσης της ατμόσφαιρας κατά την παράβασητων άρθρων 192 και 35 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και καταδικάστηκεαπό τον Αν. Επαρχιακό Δικαστή Ν. Νικολάου σε συντρέχου σες ποινές φυλάκισης 21 ημερών στην κάθεκατηγορίακαι 15 επίσης ναπληρώσει £132.50έξοδα. Α. Χαβιαράς με Δ. Σωκράτους (κα),για τον εφεσείοντα. Λ. Κονρσονμπά (κα), Ανώτερη Δικηγόρος της Δημο κρατίας, για την εφεσίβλητη. 20 ΠΡΟΕΔΡΟΣ Α. ΛΟΙΖΟΥ: Η έφεση αυτή στρέφεται εναντίον της ποινής φυλάκισης εικοσιμιάς ημερών που επιβλήθηκε στον εφεσείοντα από το πρωτόδικο Δικαστή ριο που τον βρήκε ένοχο, κατόπιν ακροαματικής διαδικα σίας,στις πιοκάτωκατηγορίες:- 25 "(α) Χρησιμοποίηση μεταφορέα "Α" (βοθροκαθαριστή) εναντίον των όρων της αδείας μεταφορέως "Α" κατά παράβασιν των άρθρων 2, 5, 15
(1)
(2)
(3)
(4)
(6), 21
(1)και 22
(1)
(2)του Περί Ρυθμίσεων της Τροχαίας Με ταφοράς Νόμου9/82. 30 (β) Μόλυνση της ατμόσφαιρας,κατά παράβασητων άρθρων 192 και 35 του Ποινικού Κώδικα,Κεφ. 154." 392 2Α.Α.Δ. Τσουλόφταςν.ΑσTWOμίας Α. Αοΐζου, Πρ. Οι σχετικές νομοθετικές διατάξειςπροβλέπουν για μεν την πρώτηκατηγορίαποινήμέχρι έξι μηνών φυλάκισηςή χιλίων λιρών πρόστιμο: και σε περίπτωση δε ύπαρξης προηγούμενης καταδίκηςσεπαρόμοιαςφύσηςαδίκημα το 5 Δικαστήριο, -μεβάσητο Άρθρο22 τουΝόμου9/82 - έχει πρόσθετη εξουσία να διατάξει την αποστέρηση τουκαταδικασθέντος της ικανότητος να κατέχει ή/και λαμβάνει άδεια οδηγήσεως μηχανοκινήτου οχήματος ή την απαγό ρευση τηςκυκλοφορίαςτουοχήματοςπουχρησιμοποιήθη10 κε για τη διάπραξη του αδικήματοςήκαι τα δύο. Για τη δεύτερη κατηγορία,φυλάκιση μέχρι δύο ετών.ή πρόστιμο £1,500.Το ύψος των προβλεπόμενων ποινών είναι ενδει κτικό τηςσοβαρότηταςηοποίαδίδεταιαπότηνομοθεσία στα παραπτώματα αυτάκαι ειδικότερα στις περιπτώσεις 15 παραπτωμάτωντηςδεύτερηςκατηγορίας. Τα γεγονότα της υπόθεσης εκτίθενται με λεπτομέρεια στην απόφαση του Δικαστηρίου, με την οποία βρέθηκε ένοχος οεφεσείων καιμπορούννασυνοψισθούν στα ακό λουθα: 20 Ο εφεσείων είναι υπάλληλος των Βρεττανικών Βάσε ων. Τα απογεύματα βοηθά την οικογένεια του που έχει επιχείρηση βοθροκαθαριστή. Γι' αυτό συνήθιζε να οδηγεί το βυτιοφόρο αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής NU 728, που ανήκειστηγυναίκατου.Στις 18Αυγούστου, στηντο25 ποθεσία "Μερσίνια" του χωριού Παλώδια, χρησιμοποίησε τοβυτιοφόροπουέχειάδειαΜεταφορέα Α,ενάντιαστους όρους της άδειαςτου.Συγκεκριμένα αντίναεκκενώσει τα λύματα που μετέφερε σε χώρο εγκεκριμένο απότο Δήμο Λεμεσού, που ήταν στην τοποθεσία "Βατί" του χωριού 30 Παραμυθάς,ταεκκένωσεστην τοποθεσία "Μερσίνια",του χωριού Παλώδιας και μάλιστα σε ιδιωτικό κτήμα που είναι και ελαιώνας. Είναι περιττό να αναφερθούμε στα επακόλουθα της μόλυνσης της ατμόσφαιραςκαι την επί δρασηστηάνεσηκαιτηνυγείατωνανθρώπων, πουμιατέ35 τοιαπράξη καιμάλιστασεχώρο εκτόςτουκαθορισμένου, έχει. Όπως επίσης και την αυθαίρετηαπόρριψη τέτοιων ακαθαρσιών μέσασεέναιδιωτικόελαιώνα. 393 Α. Λοϊζου, Πρ. Τσουλόφτας ν.Αστυνομίας
(1990)Ήταν η θέση της υπεράσπισης ότι ο εφεσείων πάντα άδειαζε τοβοθροκαθαριστήτου στην εγκεκριμένη περιοχή και ότι μόνο την ημέραεκείνη προέβηκε σ' αυτή την ενέρ γεια. Είναι ηλικίας εξήντα ενός ετών καιχωρίςπροηγού μενεςκαταδίκεςκαικάτωαπότις περιστάσεις του αδική- 5 ματος και τις προσωπικές περιστάσεις του ιδίου,έπρεπε να τύχει επιεικέστερης μεταχειρίσεως και ιδιαίτερα δεν έπρεπε να επιβληθεί σε αυτόνποινήφυλακίσεως,η οποία κατά την εισήγηση του, επιφυλάσσεται για περιπτώσεις που ησοβαρότητα,η φύσηκαι/ήοι προσωπικές περιστά- 10 σεις ενός αδικοπραγούντος δικαιολογούν καικαθιστούν τηνεπιβολήποινήςφυλακίσεωςαναγκαία. Προς υποστήριξη της θέσης αυτής έγινε αναφορά στο Σύγγραμμα τουΔικαστήΠική"Sentencing inCyprus", σελ. 33,όπουγίνεται αναφορά μεταξύάλλων στην υπόθε- 15 ση Polykarpouv. The Police
(1970)2 C.L.R. Ill, στην οποία λέχθηκε ότι η φυλάκισηαναγνωρίζεταιως έναόπλο κοινωνικής άμυνας αλλά επειδή είναι η πλέον δραστική τιμωρία πρέπει ναυιοθετείται ότανόλες οι άλλεςδιαζευ κτικές ποινές αποκλείονται ως ανάρμοστες υπό τις περί- 20 στάσεις τουαδικήματος καιτου αδικοπραγούντος. Η ευπαίδευτος δικηγόρος της Δημοκρατίας πρόβαλε την άποψη ότι, καίτοι τααδικήματα για τα οποία οεφε σείων βρέθηκε ένοχος, θεωρούνται σοβαρά,εν τούτοις οι προσωπικές συνθήκες του εφεσείοντα και ειδικότερα η 25 ηλικία του και το λευκό του μητρώο δικαιολογούσαν την επιβολή ποινής άλλης ή φυλακίσεως και το Δικαστήριο τούτο θα μπορούσε να παρέμβει και αντικαταστήσει την ποινήπουεπιβλήθηκε μεκάποιαάλληαπόαυτέςπου προ βλέπονταιαπότοΝόμο.Υποστηρίχθηκε δεότι ηπερίπτω- 30 ση αυτήκαλύπτεται απότις αρχές που καθόρισε ηνομο λογία,πουδικαιολογούν τηνπαρέμβασητου Δικαστηρίου τούτου,ακούονταςυποθέσεις κατ'έφεση,σε απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, όπως καθορίστηκαν μεταξύ άλλο)ν στις υποθέσεις Philippou v. TheRepublic
(1983)2 35 C.L.R. 245, 249-250, Apostolouv. The Police
(1984)2 C.L.R. 21,23, Koukosv. ThePolice
(1986)2C.L.R. 1,15. 394 2Α.Α.Δ. 5 Τσονλόφταςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου, Πρ. Εκτιμούμε την προσέγγιση της ευπαιδεύτου δικηγόρου της Δημοκρατίας αλλά θαπρέπει νατονιστεί ότι η τελική απόφασηγιατηναρμόζουσαποινήπουπρέπει ναεπιβάλ λεται σε ένα αδικοπραγούντα είναι αποκλειστική ευθύνη του Δικαστηρίου που με κανένα τρόπο δεν δεσμεύεται με τησύμπτωση απόψεωνήκαιτη συναίνεση τωνδιαδίκων. Ο πρωτόδικος Δικαστής, στην επιμέτρηση της ποινής έλαβε υπόψη όπως αναφέρει στην απόφασητου τις προ σωπικές συνθήκες του εφεσείοντα ταυτόχρονα όμως χα10 ρακτήρισε τις κατηγορίες αυτέςως σοβαρές,όπωςυποδηλεί καιη νομοθεσία μετις ποινέςπουπροέβλεψε γι'αυτές. Επίσης έλαβε υπόψη το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό παρανομίεςτουείδους της εκδικαζόμενης υπόθεσης έχουν επαυξηθεί ανησυχητικά στο βαθμό και στην έκταση που 15 χρειάζεται ηεπιβολή αποτρεπτικών ποινών και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στην περίπτωση αυτήη ποινή έπρεπε ναήτοαποτρεπτική. Καιόπωςορθάπρόσθεσε, ότι ανδεν επέβαλλε την ποινήτηςάμεσης φυλάκισης δενθαενσωμά τωνε σε αυτήτο έντονο αποτρεπτικό στοιχείο που βρήκε 20 και αποφάσισε ότι θα πρέπει να υπάρχει σε κατηγορίες του είδους τούτου αλλά και γεγονότα τόσο σοβαρά που άπτονταιτηςυγείαςτουκοινού. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αποτρεπτικές ποινές μπο ρούνκαιπρέπει ναεπιβάλλονται εκείπουη (ρύσητου αδι25 κήματος το επιβάλλει. Ηαρχήτης γενικής όμως αποτρο πής (general deterrence) δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια ποινή που είναι υπερβολική σε σχέσημε ταγεγονότα της υπόθεσης. Θαμπορούσε δε χαρακτηριστικά ναγίνει ανα φορά στις υποθέσεις Tattaris v. The Republic
(1970)2 30 C.L.R.6,και Vassiliou v.ThePolice
(1969)2C.L.R. 68. Τέτοιες παραδειγματικές,όπως θαμπορούσε ναχαρα κτηρισθούν τιμωρίες, είναι εκείνες που για να εξυπηρετή σουν τον σκοπό της γενικής αποτροπής,σχετίζονται αυ στηρά με ταγεγονότα της υποθέσεως καιδεν μειώνεται η 35 ποινή για οποιοδήποτε ελαφρυντικό στοιχείο (Elvin [1976]Crim.L.R. 204,καιThomas,Principlesof Sentencing, 2nd Edition σελ. 35-36). 395 Α. Λοΐζου, Πρ. Τσουλόφταςν.Αστυνομίας
(1990)Ποινές πουείναι μέσαστηνκατηγορίααυτή,μπορείνα είναι καιποινές φυλακίσεωςκαι,ανάλογαμετιςπεριστά σεις, μικρής διάρκειας,αν αυτό εξυπηρετεί τον σκοπό, όπως στην παρούσαυπόθεση.Αποβλέπουν δεστην αποτε λεσματική αποτροπή του κινδύνου για διάπραξη παρό- 5 μοιουαδικήματοςαπότον ίδιοτοναδικοπραγούντααλλά και ταυτόχρονα αποθαρρύνουν άλλους που θαμπορού σαν να μιμηθούν τον παραβάτη. Μπορεί δε να επιβληθεί ποινή φυλακίσεως έστωκαι αν ο ίδιος ο παραβάτης δεν φαίνεται ότι θαδιαπράξειπάλιν άλλο αδίκημα. Κρίνεται 10 όμως ότι τέτοιες ποινές επιβάλλονται από την ανάγκη μιας γενικής αποτροπής.Ταυτόχρονα δε υποδηλούν την απαρέσκεια γιατο παράπτωμαγιατο οποίο τέτοιαποινή επιβλήθηκε. Είμαστετηςγνώμης καισυμφωνούμε μετονΠρωτόδι- 15 κο Δικαστή ότι μπορεί και πρέπει να επιβάλλονται απο τρεπτικές ποινές για αδικήματαπου δυνατό ναεπηρεά σουν, ήαποτελούν κίνδυνο στην άνεση και την υγεία του κοινού όπωςεπίσης καιγιααδικήματαπου παρουσιάζουν έξαρση και συχνότητα. Εξετάζονταςδε την υπόθεση αυτή 20 στην ολότητα της δεν βρίσκουμε ότι δικαιολογείται η επέμβασημαςστην εφεσιβληθείσα απόφασηγιατίδεν μπο ρεί ναθεωρηθεί η ποινήπουεπιβλήθηκε σανέκδηλα υπερ βολική, ή νομικάεσφαλμένη. Γιαόλουςτους πιοπάνωλόγουςη έφεσηαπορρίπεται. 25 Ηέφεσηαπορρίπτεται. 396