2Α.Α.Δ. 8Αυγούστου, 1990 [Α.ΛΟΙΖΟΥ, Πρ.,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΡΤΈΜΙΔΗΣ, Δ/στές] ΜΑΡΚΟΣ ΣΙΗΜΗΤΡΑΣΚΑΙΑΛΛΟΣ, Εφεσείοντες ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (ΠοινικέςΕφέσεις Αρ.5332-5333). 5 10 Προσωποκράτηση — Έφεση κατά σχετικού διατάγματος —Αρχές, πον διέπουν επέμβαση Εφετείου στην διακριτική εξουσία του πρω τοδίκου Δικαστηρίου —Αν τοτελευταίο εφάρμοσε τις καθιερωμέ νες αρχές ορθά στα γεγονότα ενώπιον του,τοΕφετείο δενεπεμβαίνει. Το πρωτόδικο Δικαστήριο στην υπόθεση αυτήδιέταξε προσω ποκράτηση των εφεσειόντων - υπόπτων,γιατί ενόψει της σοβαρό τηταςτων εγκλημάτων, για ταοποίαδιεξήγετο έρευνα υπήρχε κίν δυνος επηρεασμού μαρτύρων,των οποίων οικαταθέσεις δεν είχαν ακόμα ληφθεί. Με βάση την αρχή, που προκύπτει απότοπιο πάνωπεριληπτικό σημείωμα ηΈφεση απορρίφθηκε. 1 Ηέφεση απορρίπτεται. Αναφερόμενες αποφάσεις: AeroporosandAnother v. ThePolice
(1987)2C.L.R. 232, 15 Stamataris v.ThePolice
(1983)2 C.L.R. 107. Εφέσειςκατά διατάγματος κράτησης. Εφέσεις απότον Μάρκο Σιημητρά και άλλο εναντίον της διαταγής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας για οκταήμερηκράτηση των εφεσειόντων, υστέρα από αί20 τηση της Αστυνομίας, για σκοπούς διευκόλυνσης των αστυνομικών ανακρίσεων για διερευνόμενες υποθέσεις 397 Ιιημητράς &άλλοςν.Αστυνομίας
(1990)για συνωμοσία επιτυχίαςνομίμου σκοπού διαπαρανόμων μέσων. Α. Ποιητής,για τους εφεσείοντες. Γλ. Χατζηπέτρον, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α, για την εφεσίβλητη. 5 ΠΡΟΕΔΡΟΣ Α. ΛΟΙΖΟΥ ανάγνωσε την απόφασητου Δικαστηρίου. Οι εφέσεις αυτές στρέφονται εναντίον της διαταγής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας για οχταήμερη κράτηση των δύο εφεσειόντων, ύστερα από αί τηση της Αστυνομίας, για σκοπούς διευκόλυνσης των *0 αστυνομικών ανακρίσεων για διερευνόμενες υποθέσεις εναντίον του πρώτου εφεσείοντα αναφορικά με: (α) Συνωμοσία επιτυχίας νομίμου σκοπού δια παρανό μων μέσων, άρθρο 373 (στ) Κεφ. 154, (β) Εξασφάλιση πιστοποιητικού εγγραφής Μηχανοκι- 15 νήτου οχήματος με ψευδή στοιχεία, άρθρο 15 του Νόμου 86/72και (γ) Παραποίησηκαιαπόκρυψητης ταυτότηταςμηχανο κινήτου οχήματος,άρθρο 17του Νόμου86/72, και εναντίον του δεύτερου για: 20 (α) Συνωμοσία επιτυχίας νομίμου σκοπού δια παρανό μων μέσων, άρθρο 373 (στ) Κεφ. 154, (β)Πλαστογραφία,άρθρο333 Κεφ. 154, (γ) Κυκλοφορία πλαστού εγγράφου, άρθρο 339 Κεφ. 154, (δ) Εξασφάλιση πιστοποιητικού εγγράφου Μηχανοκι νήτου Οχημάτων με ψευδή στοιχεία, άρθρο 15 του Νόμου 26/72και 398 25 2Α.Α.Δ. Σιημητράς&άλλοςν.Αστυνομίας Α. Αοΐζου, Πρ. (ε) Παραποίησηκαι απόκρυψητης ταυτότητας μηχανο κινήτου οχήματος,άρθρο 17τουΝόμου86/72. Ταγεγονότα πάνωστα οποίαστηριζόταν ηαίτησηαυτή εξετέθησαν ενώπιον του Πρωτόδικου Δικαστή από τον 5 Υπαστυνόμο Ανδρέα Ιατρόπουλο,οοποίος σταθμεύει στο Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων στο Αρχηγείο της Αστυ νομίας, και ο οποίος διερευνούσε εναντίον των υπόπτων τις κατηγορίες που αναφέραμε, όπως και άλλες κατηγο ρίες εναντίον δύο δημοσίων υπαλλήλων, εναντίον των 10 οποίων εζητείτο επίσης διάταγμα κράτησης. Ο λόγος δε που δόθηκε το διάταγμα, πέραν της σοβαρότητας των ερευνούμενων αδικημάτων και των ευλόγων υποψιών για εμπλοκή των υπόπτων,ήταν και ηπιθανότης επηρεασμού μαρτύρων της κατηγορίας ήκαταστροφής και αλλοίωσης τεκμηρίων. 15 Ηκατάθεσητου μάρτυρααυτούήταναντικείμενο εκτε ταμένης αντεξέτασης. Μετά την ολοκλήρωση της ακροα ματικήςδιαδικασίας,οΔικαστής,αφούεξέθεσετα σχετικά γεγονότα και τις αρχές που διέπουν το θέμα της εκδόσεως 20 από τα Δικαστήρια διαταγμάτων κράτησης υπόπτων για σκοπούς διευκόλυνσης των αστυνομικών ανακρίσεων,κα τέληξε στο συμπέρασμα ότι η αίτηση της Αστυνομίας για προσωποκράτηση εδικαιολογείτο γιατί υπήρχε ο κίνδυνος επηρεασμού των μαρτύρων, εφόσο υπήρχαν πολλοί μάρ25 τυρες που δεν είχαν ακόμα ανακριθεί. Αυτό που έπρεπε να εξετάσει το Δικαστήριο ήταν κατά πόσο οι φόβοι της Αστυνομίας για επηρεασμό των μαρτύρων ήσαν εύλογα δικαιολογημένοι, μεβάσηταυπάρχονταδεδομένα. Ηαπά ντηση που δόθηκε στο ερώτημα αυτό ήταν καταφατική 30 ενόψει της φύσης των υπό εξέταση υποθέσεων, το μεγάλο αριθμό των μαρτύρων που πρόκειται να ανακριθούν καθώς και τη σχέση τους με τους υπόπτους. Το Δικαστή ριο επεσήμανε επίσης ότι οι υποθέσεις που εξετάζονται είναι αρκετά σοβαρές και παραπέρα πως ικανοποιήθηκε 35 από τη μαρτυρία που παρουσιάσθηκε ενώπιον του ότι η Αστυνομία εύλογα υποψιαζόταν πως οι ύποπτοι συνδέο νταν με τη διάπραξη των υπό εξέταση αδικημάτων και επομένως υπό τις περιστάσεις ήταν απαραίτητο, για τους 399 Α. Λοΐζου,Πρ. Σιημητράς&άλλοςν.Αστυνομίας
(1990)σκοπούςτων ανακρίσεων,έχοντας επίσης υπόψητο μέγε θος και το είδος του ανακριτικού έργου, να εκδώσει το διάταγμα. Μετην κρινόμενη έφεση οι εφεσείοντες ζητούναπότο 5 Δικαστήριο αυτό να ακυρώσει το διάταγμαοχταήμερης προσωποκράτησής των, γιατί, κατάτην εισήγησητου δι κηγόρου των, δεν τηρήθηκε η αρχήπως η Κατηγορούσα Αρχήθάπρεπενααποδείξειότι τοδιάταγμαήταναπαραί τητο για το σκοπό της διερεύνησης των υποθέσεων. Και 10 τούτο γιατί δεν προσήχθη μαρτυρία ότι ήταν δυνατόνα επηρεασθούν οι μάρτυρες. Για να υποστηριχτεί τούτο, ετονίσθηότι οι εφεσείοντες ήτανενήμεροι γιατιςδιεξαγό μενεςανακρίσεις απόπολύκαιρόκαι είχαν μάλισταπρο χωρήσει σετέτοιο στάδιοπουανοι εφεσείοντες σκόπευαν 15 να επέμβουν στη μαρτυρία, θα το είχαν ήδη κάμει, και κάτιτέτοιοδενυπήρχεισχυρισμός ότισυνέβηκε. Οι αρχές που διέπουν το θέμα της εκδόσεως τέτοιων διαταγμάτων κράτησης αναμφίβολαεπηρεάζουντην ελευ θερία του ατόμου -και επομένως πρέπει να αιτιολογου- 20 νται δικαστικά - όπως διαλαμβάνεται στο άρθρο 11 του Συντάγματος μας και στο άρθρο 5
(1)(γ) τηςΕυρωπαϊκής Σύμβασηςγια Προστασίατων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης,πουηΚυπριακή Δημοκρα τία κύρωσε το 1962 με τοΝόμο39/62.Οι αρχέςαυτέςσυ- 25 νοψίζονται στο σύγγραμμα "Ποινική Δικονομία στην Κύπρο"τωνΛοΐζου καιΠική,σελ. 31-34.Δεναναφερόμα στε σ' αυτέςεν εκτάσει,γιατί γιατους σκοπούς τηςκρινό μενης έφεσης αρκεί να λεχθεί ότι η πιθανότηταεπηρεα σμού ή επέμβασης από ένα ύποπτο στη μαρτυρία, 30 αποτελεί ένα απότους λόγους πουτο Δικαστήριολαμβά νει υπόψη για την έκδοση του διατάγματος,ιδιαίτεραδε ότανη σοβαρότητακαιη φύσητηςεξεταζόμενης υπόθεσης είναιέκδηλη.Παραπέμπουμε μόνοστηνπρόσφατη απόφα ση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Αεροπόρος 35 & Αλλος ν.Αστυνομίας
(1987)2Α.Α.Δ.,232. Η άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου αυτού κατ'έφεση,συνίσταται στονακρίνει κατάπόσοο Πρωτό400 2Α.Α.Δ. Σιημητράς&άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου,Πρ. δικός Δικαστής άσκησε τη διακριτικήτου ευχέρεια δικα στικά. Αν εφάρμοσεδηλαδήτις καθιερωμένες αρχές ορθά σταγεγονότα πουπαρουσιάστηκανενώπιον του.Αναυτό έχειγίνει απότοΠρωτόδικοΔικαστήριο,τότε το Εφετείο 5 δεν επεμβαίνει. Εν πάση όμως περιπτώσει, δενυποκαθί σταται κατ' έφεση ηδιακριτικήευχέρεια του Πρωτόδικου Δικαστή με αυτήτου Εφετείου. Ο Πρωτόδικος Δικαστής είναιοκατάκύριολόγοκριτήςτηςεκδόσεως ή μητουδια τάγματος.(Βλέπε Σταματάρης ν.ΤηςΑστυνομίας
(1983)2 !0 C.L.R.,o. 107,στησ. 111). Έχοντας υπόψητις αρχέςαυτές,τοσύνολοτων γεγο νότων όπως εξετέθησαν ενώπιον του Πρωτόδικου Δικα στήκαιτασυμπεράσματασταοποίακατέληξε, φρονούμε πως στην προκείμενη περίπτωση εφαρμόστηκαν ορθά οι 15 αρχέςπουδιέπουντοζήτημα, αφούεκτιμήθηκανκαιαξιο λογήθηκανεπίσηςσωστά ταγεγονότα. Γι*αυτό καιοι εφέσεις απορρίπτονται. Οιεφέσειςαπορρίπτονται. 401