2 ΑΛΛ. 30Οκτωβρίου 1990 |Λ. ΛΟΙΖΟΥ, II., ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ/στές] ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α. ΠΑΜΙΙΑΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, Εφεσείοντες, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινικές Εφέσεις Αρ. 5348,5354). ^ ιQ jc 20 25 Ποινή — Πρόκληση θανάτου λόγω ελλείψεως προφυλάξεως κατά πα ράβαση τον άρθρου 210 τον Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 — Η ποινή συνδέεται άμεσα με την έκταση της ευθύνης για το ατύχημα — Λεν υπάρχει κανόνας, που να επιβάλλει την επιβολή ποινής φυλακίσεως — Ανάγκη, ενόψει τον αυξανομένου ρυθμού των θανα τηφόρων ατυχημάτων, αποτρεπτικών ποινών. Ποινή — Πρόκληση θάνατον λόγω ελλείψεως προφνλάξεως κατά πα ράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 — Ποινή τριών μηνών φυλακίσεως και στερήσεως αδείας για 18 μήνες — Δεν είναι υπό τις περιστάσεις έκδηλα υπερβολική. Ο ένας εφεσείων βρέθηκε ένοχος προκλήσεως θανάτου κατά παράβαση του πιο πάνω άρθρου. Ο θάνατος προκλήθηκε, γιατί ο εφεσείων εισήλθε με το φορτηγό του με οπισθίανκίνηση από πάρο δο στον κύριο δρόμο Λεμεσού - Πάφου χωρίς να σταματήσει και παρά το όχι αντιλήφθηκε την κίνηση άλλων οχημάτων στον κύριο δρόμο μεαποτέλεσμα σύγκρουση και θάνατο. Είναιεπαγγελματίας οδηγός με λευκό μητρώο. Ο άλλος εφεσείων βρέθηκε ένοχος για το ίδιο έγκλημα γιατίπα ρέλειψε να κρατά απόσταση ασφαλείας από προπορευόμενο όχημα, του οποίου ο οδηγός έκαμε σήμα ελαττώσεως ταχύτητας ή προθέσεως να σταματήσει (για να αποφύγει σύγκρουση με το πιο πάνω φορτηγό), με αποτέλεσμα σύγκρουση με το προπορευόμενο όχημα και θάνατο. Ο εφεσείων αυτόςείχε έναπροηγούμενο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε τις πιο πάνω ποινές στον καθένα από τους εφεσείοντες, κρίνοντας ότι η μεγαλύτερη ευθύνη του οδηγού του <ρορτηγού αντισταθμίζετο από την προηγούμενη καταδίκη του άλλου. Το Ανώτατο Δικαστήριο, επαναλαμβάνοντας τις αρχές, που 487 Πάμπακα &άλλοςν.Αστυνομίας
(1990)διέπουν την επέμβασητουσεθέματα ποινής,απέρριψετις εφέσεις. Οι εφέσεις απορρίπτονται. Αναφερόμενες αποφάσεις: Alecou v. ThePolice
(1979)2 C.L.R. 218, Kiamiiv. ThePolice
(1974)2 C.L.R. 16, 5 Spiritosv. ThePolice
(1969)2 C.L.R. 36, Mylordisv.ThePolice
(1981)2 C.L.R. 219, Aigyrou v. ThePolice
(1979)2 C.L.R. 254, Gcorghiou v. ThePolice
(1978)2 C.L.R. 108, Gcorghiadcs v. ThePolice
(1980)2 C.L.R. 199, 10 Attorney -General v. lacovides
(1973)2 C.L.R.
- Εφέσεις εναντίον Ποινής. Εφέσεις εναντίον της ποινής από τον Γεώργιο Α. Παμ.πακά και άλλο οι οποίοι βρέθηκαν ένοχοι στις 12 Σε πτεμβρίου, 1990 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου 15 (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 10017/89) στην κατηγορία πρόκλησης θανάτου λόγω ελλείψεως προφυλάξεως κατά παράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, και καταδικάστηκαναπό τον Επαρχ. Δικαστή Μυλτιάδους σε φυλάκιση 3 μηνών. 20 Λ. Πασχαλίδης, για τον εφεσείοντα στην έφεση Αρ.
- Π. Ευσταθίου, γιατον εφεσείοντα στην έφεση Αρ.
- Γλ. Χατζηπέτρον, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α, για την εφεσίβλητη. ΠΡΟΕΔΡΟΣ Α. ΛΟΙΖΟΥ ανάγνωσε την απόφασητου Δικαστηρίου. Σαν αποτέλεσμα της σύγκρουσης δύοαυτο κινήτων,που συνέβη στο δρόμο Πάφου-Λεμεσού,προκλή θηκε ο θάνατος του Κενδέα Κυριάκου από το Δάλι. Το 488 25 2Α.Α.Δ. 5 10 15 Πάμπακα &άλλος ν. Αστυνομίας Α. Λοΐζου, Πρ. ένα από ταδύο αυτοκίνητα,το φορτηγό με αριθμό εγγρα φής ΗΥ 104, το οδηγούσε ο πρώτος εφεσείων που ας ση μειωθεί εκινείτο με οπίσθια ταχύτητα, από μια πάροδο που βρισκόταν υπό κατασκευή και βγήκε στον κύριο δρόμο. Εκείνη την στιμή ο δεύτερος εφεσείων οδηγούσε το βαν με αριθμό εγγραφής UW 581 με κατεύθυνση από Πάφο προςΛεμεσόακολουθώντας το αυτοκίνητο με αριθ μό εγγραφής NG684 που το οδηγούσε ο Γεώργιος Ανδρέ ου Πάλλαςαπότο Δάλι. Οι συνθήκες κάτωαπότις οποίες συνέβηκε τοατύχημα ήταν τέτοιες που κατέληξαν στην προσαγωγή ενώπιον του Δικαστηρίου και των δύο εφεσειόντων με την κατηγορία πρόκλησης θανάτου λόγω ελλείψεως προφυλάξεως, κατά παράβαση του Άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο Αρ. 166 του
- Ύστερα από ακροαματική διαδικασία, βρέθηκαν και οι δύο ένοχοι τουαδικήματος αυτού. Με τις δύο εφέσεις, που συνεκδικάστηκαν λόγω της ταυτότητας των γεγονότων τους, προσβάλλεται η ποινή 20 που επιβλήθηκε στους δύο εφεσείοντες και πουήταν ποινή τριμήνου φυλακίσεως γιατον καθένακαιστέρησης του δι καιώματος να κατέχουν ή λαμβάνουν άδεια οδηγού για περίοδο δεκαοχτώ μηνών. Ο μοναδικός λόγος εφέσεως είναι ότι: η ποινή είναι έκδηλα υπερβολική υπότην έννοια 25 ότι δεν δόθηκε η δέουσα βαρύτητα στις προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες των δύο εφεσειόντων. Προτού αναφερθούμε στα γεγονότα που ο πρωτόδικος Δικαστής παραθέτει στην απόφασητου τη σχετική με την επιμέτρηση της ποινής,αξίζει και είναι σημαντικό να γίνει 30 αναφορά στις συνθήκες και τα συμπεράσματα που τον οδήγησαν στην κατάληξη ενοχής των δύο εφεσειόντων, και τούτο γιατί τα περιστατικά υποθέσεων τροχαίων ατυ χημάτων έχουν άμεσησχέσημετην επιβαλλόμενη ποινή. Στην απόφασητου σχετικά με τον πρώτο εφεσείοντα ο ' 35 πρωτόδικος Δικαστής αναφέρει τα πιο κάτωγεγονότα και συμπεράσματα: *.. «489 Α. Λοΐζου, Πρ. Πάμπακα &άλλος ν.Αστυνομίας
(1990)"(α) Εισήλθε στον κύριο δρόμοΑεμεσού- Πάφουμε οπίσθια ταχύτητα από τον υπό κατασκευή δρόμο Αγ. Βαρβάρας καιπαρέλειψε ναέχει επαρκήέλεγχοτουεν λόγωκυρίουδρόμου, και/ή (β) Παρέλειψε να σταματήσει, ελέγξει και βεβαιωθεί ότι ήτο ασφαλές προτού εισέλθει στον εν λόγω κύριο δρόμοκαι/ή 5 (γ) Ενώ το όχηματου βρισκόταν επί τουπαγκέτου εκτός του κυρίου δρόμου και ενώ αντιλήφθηκε σεκά ποια απόσταση το πικ-απ NG 684 να προσεγγίζει από 10 την κατεύθυνση της Πάφου,εντούτοις εσυνέχισενακι νείται και παρέλειψε νασταματήσει καιναδώσειπρο τεραιότηταστοενλόγω όχημαναπεράσειμεασφάλεια. (δ) Οδηγούσε το.εν λόγω φορτηγό αυτοκίνητο ΗΥ 104 μεπλήρηαδιαφορία γιατηνασφάλειαεκείνων που νόμιμα εκινούντο ή δυνατόν να ευρίσκοντο επί του εν λόγωκυρίουδρόμουκατάτονουσιώδηχρόνον." 15 Για το δεύτερο εφεσείοντα, ταγεγονότα και τασυ μπεράσματα ήταν:"(α)Χωρίςνακρατάτηνακαγκαίααπόσταση ασφα- 20 λείας μεταξύτωνδύοοχημάτων. (β)Παρέλειψε ναδει και/ήαντιληφθεί εγκαίρως το σήμα που του έδωσε ο οδηγός του προπορευόμενου πικ-απ NG684 περί της προθέσεως του να σταματήσει καιελαττώσει τηνταχύτητατου. 25 (γ) Παρέλειψε να σταματήσει και/ή χρησιμοποιήσει ταφρένατουαυτοκινήτουτουεγκαίρωςκαι/ή αποτελε σματικάκαι/ήκαθόλου. (δ) Οδηγούσε και παρέλειψε να έχει επαρκήέλεγχο 30 τόσον του αυτοκινήτου του όσον και του εν λόγω κυ ρίουδρόμουστον οποίο εκινείτο." 490 2Λ.Λ.Δ. 5 Πάμπακα &άλλος ν.Αστυνομίας Α. Λοΐζου, Πρ. Είναι φανερόκαι ορθάπαρατηρείοπρωτόδικοςΔικα στής ότι υπήρχε κάποιαδιαφοροποίησηστο βαθμόευθύ νης των δύο εφεσειόντων. Αυτή η διαφοροποίηση όμως κατ' αυτόν ισοβαθμίζεται απότο γεγονός ότι ο δεύτερος εφεσείων,τουοποίουτηνευθύνηέκρινεκατάτι μικρότερη απόεκείνη τουπρώτου,βαρυνότανκαιμεέναπροηγούμε νο, ενώ αντίθετα ο πρώτος είχε λευκό ποινικό μητρώο, καίτοιεπαγγελματίαςοδηγόςγιαεικοσιένα τόσαχρόνια. Οι προσωπικές συνθήκες των δύο εφεσειόντωναναφέ10 ρονται από τον πρωτόδικο Δικαστή στην απόφασητου και μπορεί περιληπτικάναλεχθείότι οπρώτος εφεσείων είναι ηλικίας σαράντατριών ετών,πατέρας δύοανηλίκων παιδιών και μεπροβλήματα υγείαςταοποίατουδημιουρ γούν πρόβλημα άσκησης άλλου επαγγέλματος από εκείνο 15 του οδηγού. Οδεύτερος εφεσείων είναι κατάπολύ νεότε ρος. Προέρχεται από μια πολυμελή οικογένεια και είναι έγγαμος. Συμβάλλει δε στη συντήρηση των μικρότερων του αδελφών. Το Ανώτατο Δικαστήριο ως Εφετείο, έχει καθιερώσει 2ο τις αρχέςπάνωστις οποίες στηρίζεται καιτοκαθοδηγούν αν θα επέμβει και πότε στην απόφασηενός πρωτόδικου Δικαστηρίου. Ουσιαστικά στις περιπτώσεις που η έφεση στρέφεται εναντίον τηςποινής τοκάνει ότανπεισθεί ότι υπήρξε πα25 ραβίαση καθιερωμένης νομικής αρχής, ή όταν η ποινή είναι έκδηλα υπερβολική ή έκδηλα ανεπαρκής.Δεν επεμ βαίνει όμως στις περιπτώσεις πουδενσυμβαίνειοποιοδή ποτεαπόαυτάαπλώςκαιμόνογιανααντικαταστήσειτην προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου με εκείνη την 30 οποία το ίδιο θα είχε αν δίκαζεπρωτόδικα τηνυπόθεση. θα μπορούσε μιακαιγίνεται αναφοράστις νομικές αρχές να προστεθεί εδώ ότι σε περιπτώσεις θανατηφόρωνατυ χημάτων δεν είναι απαραίτητο να επιβάλλεται ποινήφυ λακίσεως ήοποιαδήποτε άλληποινή. Δεν υπάρχει δηλαδή 35 καθιερωμένηαρχήμέτρου, αλλάεπιβάλλεταιποινή ανάλο γα μεταπεριστατικάτηςυποθέσεως,τηνέκτασητης ευθύ νηςκαιλαμβάνονταςυπόψητογεγονός ότι τοεπικίνδυνο 491 Α. Λοΐζου, Πρ. Πάμπακα &άλλοςν.Αστυνομίας
(1990)οδήγημα και τα σοβαρά επακόλουθα του, στοιχίζουν και χρήμα και ζωές. Στην υπόθεση Αλέκου ν. Αστυνομίας
(1979)2 C.L.R. 218, στη σελ. 220 αναφέρθηκαν τα JCLO κάτω: "No doubt, offences relating to safety on the road are 5 of a serious nature. The disregard of the rules and regulations aimed at having safe and orderly use of the roads by both drivers and pedestrians, coupled with the density of the traffic on our roads, have brought about a frequent and disturbing occurrence of accidents resulting 10 both in damage to property and injury and death to persons. For these reasons, road users and in particular those in charge of motor-vehicles, should always observe the relevant rules andregulations for their own safety and that of others." 15 Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο εφεσειόντων κατέ βαλαν μια αξιόλογη προσπάθειανα πείσουν το Δικαστή ριο ότι η επιβληθείσα ποινή ήταν έκδηλα υπερβολική, πε ριορίζοντας την εισήγηση των στο σκέλος της ποινήςπου αναφέρετο στη δεκαοχτάμηνηστέρηση άδειας οδηγού και ? η όχι στο σκέλος της τριμήνου φυλακίσεως. Μας ανέφεραν και οι δύο μια σειρά υποθέσεων, Kiamil v. ThePolice
(1974)2 C.L.R., 16, PavlosIoannou Spiritos v. The Police
(1969)2 C.L.R. 36, Mylordis v. ThePolice
(1981)2 C.L.R. 219, Argyrou v. ThePolice
(1979)2 C.L.R. 254, Georghiou 25 v. The Police
(1978)2 C.L.R. 108, Georghiades v. The Police
(1980)2 C.L.R. 199, Γενικός Εισαγγελέας της Δημο κρατίας ν. Ιακωβίδη
(1973)2 C.L.R., 344, και πράγματιη ομοιότητα όλων αυτών των υποθέσεων και σωρείας άλλων πουβρίσκονταιστους Τόμους των Αποφάσεων του 30 Ανωτάτου Δικαστηρίου, δείχνουν ότι δεν υπάρχει συγκε κριμένη διατίμηση.Δείχνουν ότι η επιμέτρηση της ποινής είναι άμεσα σχετιζόμενη με την έκταση της αμέλειας,δη λαδή με τη συμπεριφορά και τις πράξεις τουκατηγορού μενου που οδήγησαν στην διάπραξητου αδικήματοςκαι 35 την πρόκληση του θανάτου, και βέβαια,στις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου, οι οποίες ασφαλώς και σαν καθιερωμένη αρχή δικαίου, πρέπει να λαμβάνονται 492 2 Α.Α.Δ. Πάμπακα &άλλοςν.Αστυνομίας Α. Λοΐ'ζου,Πρ. υπόψη. Είναι γεγονός ότι μια ποινή στερητική της ελευθερίας ενός ατόμου εκτός του ότι επηρεάζει και τον ίδιο τον κα τηγορούμενο, έχει κατά προέκταση σοβαρά επακόλουθα 5 στο άμεσα οικογενειακό του περιβάλλον και τους εξαρτώ μενους απόαυτόν. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για ποινή στερητική άδειας οδηγού όταν μάλιστα η οδήγηση είναι το επάγγελμα του ατόμου. Από την άλλη μεριά δεν μπορεί να αγνοείται το γεγονός ότι το αμελές οδήγημακαι 10 η πρόκληση θανάτου ενός ατόμου έχει πολύ σοβαρότερα επακόλουθα και μάλιστα ολέθρια στο θύμα και το άμεσο του περιβάλλον. Γι' αυτόσε μια εποχήπουηπρόκλησηθα νατηφόρων δυστυχημάτων και γενικά δυστυχημάτων κα τάντησε μέρος της καθημερινής μας ζωής, τα Δικαστήρια 15 έχουν καθήκο, λαμβάνοτας υπόψη και τις προσωπικές συνθήκες των κατηγορουμένων, να επιβάλλουν ποινές που να είναι αποτρεπτικές επανάληψης τόσο από τους ίδιους όσο καιαπόάλλους και θατόνιζαν έτσι τησοβαρό τητα των τροχαίων παραπτωμάτων αυτής της φύσης. 20 Με όλα τα πιο πάνω κατά νου και όλα όσα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι έχουν εκθέσει για τους δύο εφεσείοντες, έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν λόγοιπου ναδικαιολογούν την επέμβαση μας. Συνεπακόλουθο,οι εφέσειςαπορρίπτονται. 25 Οι εφέσεις απορρίπτονται. 493