(1990)20Νοεμβρίου, 1990 [ΣΑΒΒΙΔΗΣ, ΚΟΥΡΡΗΣ,ΠΟΠΑΤΖΗΣ,Δ/στές] ΝΙΚΟΣΚΥΡΙΑΚΟΥ ΜΗΛΙΩΤΗΣ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 5305). Ποινική Δικονομία — Έφεση κατά καταδίκης μετά από ομολογία ενοχής — Πότε επιτρέπεται — Ο Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμος,Κεφ. 155, άρθρο 135(β) — Όταν τα γεγονότα τον κατηγο ρητηρίου δεν αποτελούν ποινικό αδίκημα. Συνταγματικό Δίκαιο — Διοικητική πράξη — Τεκμήριο νομιμότητας 5 — Αναστολή αδείας οδηγού από τον Έφορο ΜηχανοκινήτωνΟχη μάτων — Μέχρις ότου εκδικασθεί η προσφυγή τον θιγομένου βάσει του άρθρου 146.1 του Συντάγματος και ακυρωθεί η πράξη, το τεκμήριο νομιμότητας επιβάλλει αποχήν από οδήγηση μηχανοκινητού οχήματος. ^ Ταγεγονότα και οι νομικές αρχές,πουτο Ανώτατο Δικαστήριο εφάρμοσε, απορρίπτοντας την έφεση, προκύπτουν από τα πιο πάνω περιληπτικά σημειώματα. Η έφεση απορρίπτεται. Έφεση εναντίον Καταδίκης. Έφεση εναντίον της καταδίκης από Νίκο Κυριάκου Μηλιώτη ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 16 Μαΐου, 1990 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας (Αριθμός Ποι νικής Υπόθεσης 5940/89) στην κατηγορία ότι οδηγούσε χωρίς άδεια οδηγού κατά παράβασητου άρθρου 19 του 20 Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, 1972 (Νόμος 86/72)στην κατηγορία'ότι οδηγούσε χωρίς πιστοποιητικό ασφάλειαςέναντιτρίτουκατά παρά βαση του άρθρου 3 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλεια έναντι Τρίτου) Νόμου,Κεφ.333 καιστηκατή- 25 506 15 2 Α.Α.Δ. Μηλιώτης ν.Αστυνομίας γορία ότι οδηγούσε χωρίς την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή κατά παράβασητων άρθρων8και 19
(1)
(4)του Νόμου 86/72 και καταδικάστηκε από τον Επ. Δικαστή Ιντιάνο σε £15.-πρόστιμο στην τρίτη κατηγορία,ενώ στη 5 δεύτερη κατηγορίαδεσμεύτηκε με £300.- εγγύηση για δύο χρόνια και επίσης τουστερήθηκε το δικαίωμανααποκτή σει άδειαοδηγούγιαπερίοδο 12 μηνών χωρίς νατουεπι βληθεί ποινήστηνπρώτη κατηγορία. Οεφεσείων παρουσιάσθηκε αυτοπροσώπως. 10 Γλ. Χατζηπέτρον, Δικηγόρος της ΔημοκρατίαςΑ, για τηνεφεσίβλητη. ΟΔΙΚΑΣΤΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ:Τηναπόφαση του Δικαστη ρίουθαδώσει οΔικαστής Ι. Πογιατζής. Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ: Ηέφεση αυτήστρέφεται 15 αποκλειστικά εναντίον της καταδίκης του Εφεσείοντα απότο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λάρνακαςστις τρεις κατη γορίες του κατηγορητηρίου που καταχωρίστηκε από την Αστυνομία στην Ποινική Υπόθεση Λρ. 5940/90εναντίον του Εφεσείοντα επί τω ότι οδηγούσε μηχανοκίνητοόχημα 20 " !) ΧωΡΛζ ν α £ i- vaL κάτοχος άδειας οδηγού, 2) χωρίς να καλύπτεται από πιστοποιητικό ασφάλειας έναντι τρίτου, και3)χωρίςτηνπροσήκουσα επιμέλεια καιπροσοχή. Η καταδίκη του Εφεσείοντα ήταν αποτέλεσμα δικής του ομολογίας ενοχής πάνω στις προαναφερθείσες τρεις 25 καταδίκεςενώπιοντουπρωτόδικουΔικαστηρίου. Ταγεγονότα είναι σεσυντομία ταεξής: Στις3 Φεβρου αρίου 1989 ο Εφεσείων οδηγούσε το μοτοποδήλατο του Αρ. RT731 στην Λάρνακα κατάμήκος της Λεωφόρου Τιμάγιαπίσωαπό τονπαραπονούμενοπουείχεκατέβει από 30 το ποδήλατο του και περίμενε το πράσινο φως για να προχωρήσει στη διασταύρωση της Λεωφόρου Τιμάγια με τις Λεωφόρους Παπανικολήκαι Μακαρίου Μαχαιριώτη. Αντί να σταματήσει σε ασφαλήαπόστασηαπότον παρα πονούμενο, ως όφειλε, ο εφεσείων προχώρησε στη δια507 Πογιατζής, Δ. Μηλιώτηςν.Αστυνομίας
(1990)σταύρωση και συγκρούστηκε με τον παραπονούμενοτον οποίο έριξε στο έδαφος. Στη διάρκεια των ερευνών της για την εξιχνίαση των συνθηκών του δυστυχήματος η Αστυνομία διαπίστωσεότι οΕφεσείων οδηγούσε χωρίςνα είναικάτοχοςάδειαςοδηγούκαι,επομένως,τοπιστοποιη- 5 τικό ασφάλειας έναντι τρίτου που είχε παρουσιάσει δεν παρείχετην αναγκαία ασφαλιστικήκάλυψη.Η άδεια οδη γού του Εφεσείοντα, ο οποίος είναι ανάπηρος, είχε ανα σταλεί δια παντός στις 21 Μαΐου 1987 απότον Αναπλη ρωτή Εφορο Χερσαίων Μεταφορών. Εναντίον της 10 διοικητικής αυτής πράξης ο Εφεσείων καταχώρισε κάτω από το Αρθρο 146 του Συντάγματος την προσφυγήαρ. 555/87 της οποίας η ακρόασηέχει συμπληρωθεί ενώπιον μονομελούς Δικαστηρίου Αναθεωρητικής δικαιοδοσίας πουόμως δενέχειακόμαεκδώσει τηνεπιφυλαχθείσααπό- 15 φασή του. Ο Εφεσείων δεν αμφισβήτησε ενώπιον μαςταγεγονό τα που σχετίζονται με την αμελή οδήγηση του κατάτον ουσιώδη χρόνο. Περιόρισε τηναγόρευσητου στον ισχυρι σμό που είχεπροβάλει ενώπιον τουπρωτόδικουΔικαστή- 20 ρίου ότι ηαπόφασητου Αναπληρωτή Εφόρου Χερσαίων Μεταφορών να αναστείλει επ' αόριστο την άδειαοδηγού που κατείχε ήταναντισυνταγματικήκαιπαράνομηεφόσο, ανάμεσα σε άλλους λόγους, λήφθηκεχωρίς ναδοθεί στον ίδιο ηευκαιρίαναακουσθεί. Εκείνο πουπροφανώςήθελε 25 ναεισηγηθεί επί τουπροκειμένου είναι ότι,εφόσοκατείχε άδεια οδηγού που παράνομααναστάληκε στις 21 Μαΐου 1987, ο ισχυρισμός τηςΑστυνομίας ότι δεν ήτανκατάτον ουσιώδη χρόνο κάτοχοςάδειαςοδηγούκαιότι δενεκαλύπτετο,ωςεκτουλόγου αυτού, απότουπάρχονπιστοποιη- 30 τικό ασφάλειαςενάντι τρίτουδενευσταθεί καιη καταδίκη του για τις αντίστοιχες δυοκατηγορίες πρέπει να ακυρω θεί. \ Σύμφωνα με την παράγραφο (β)του άρθρου 135 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, στις περί- 35 πτώσεις όπωςείναι ηπαρούσα,στις οποίες πρόσωπο βρί σκεται ένοχο και καταδικάζεται με βάσηδικήτου ομολο γία ενοχής, έφεση εναντίον της καταδίκηςτου μπορεί να 508 2ΑΛΛ. Μηλιώτηςν.Αστυνομίας Πογιατζής, Δ. ασκηθεί μόνο γιατο λόγοότι ταπραγματικάγεγονότατα οποία αναφέρονταιστο κατηγορητήριο και τα οποίαέχει παραδεχθείδεναποκαλύπτουνποινικόαδίκημα.Ο παρών εφεσείων δενπροβάλλει τέτοιο ισχυρισμό. Ενπάσηδε πε5 ριπτώσει,πιστεύουμε ότι τααπλάγεγονότα τηςπαρούσας υπόθεσης, όπως τα έχουμε εκθέσει πιο πάνω, αποκαλύ πτουνταποινικάαδικήματαγιαταοποίαοΕφεσείωνέχει καταδικαστεί. ΜέχριςότουοΕφεσείων επιτύχει τηνέκδο ση από το Δικαστήριο που εκδικάζει την προσφυγή του 10 αρ.555/87απόφασηςπουναακυρώνειτηνπράξητηςανα στολής της άδειας οδηγού που κατείχε μέχρι 21/5/87,το τεκμήριοτηςνομιμότηταςτωνδιοικητικώνπράξεωνενερ γεί για όλους τους σκοπούς κατά τρόπο που επιβάλλει στον Εφεσείοντα να απέχει να οδηγά οποιοδήποτεμηχα15 νοκίνητο όχημα, γιατίη πράξη τουαυτή θασυνιστάποινι κόαδίκημα. Πατουςπιοπάνωλόγουςη έφεση απορρίπτεται. Ηέφεσηαπορρίπτεται. 509