(1990)23Μαρτίου, 1990 [ΠΙΚΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ/οτές] ΛΟΥΚΑΣ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (ΠοινικήΈφεση Αρ. 5077). Δίκαιον Αποδείξεως — Πρώτο παράπονο — Ο Περί Αποδείξεως Νόμος, Κεφ. 9, άρθρο 10— Ασεμνη επίθεση από άνδρα εναντίον νεαρού εθνοφρονρον — Διαφνγή εθνοφρονρον και μεταφορά τον από άγνωστο με αντοκίνητο σε γειτονικό χωριό, απ' όπον ετηλεφώνησεστον πατέρα τον — Παράπονο προς τον πατέρα τον μόλις 5 ο τελενταίος έφθασε — Ορθά θεωρήθηκε ως "πρώτο"παράπονο — θα ήταν αφύσικο νπό τις περιστάσεις για νεαρό εθνοφρονρό να εκθέσει τα της επιθέσεως προς ένα άγνωστο. Αξιοπιστία μαρτύρων — Αρχές, πον διέπονν την επέμβαση τον Εφετείον. Στην υπόθεση αυτή η Έφεση,που κυρίως στρεφόταν εναντίον των ευρημάτων του πρωτόδικου Δικαστηρίου σχετικά μετην αξιο πιστία μαρτύρων και την εσφαλμένην κατάτον εφεσείοντα θεώρη ση του παραπόνου του παραπονουμένου εθνοφρουρού, ως πρώ του παραπόνου,απορρίφθηκε, γιατί το Ανώτατο Δικαστήριο αφ' \$ ενός μεν δεν πείσθηκε ότι συνέτρεχε λόγος ανατροπήςτων ευρημά των ως προς την αξιοπιστίατων μαρτύρων,αφ' ετέρου δε θεώρησε ότι ορθά ο πρωτόδικος Δικαστής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το παράπονον του παραπονουμένου προς τον πατέρα του ήταν "πρώτο" παράπονοεν τη εννοία του άρθρου 10του Κεφ.
- 20 Η έφεση απορρίπτεται. Έφεση εναντίον Καταδίκης. Έφεση εναντίον της καταδίκης από Λουκά Παντελή Σωτηρίου ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 26 Νοεμβρίου, 1988 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (Αριθμός 25 Ποινικής Υπόθεσης 27877/87)στην κατηγορίαγια άσεμνη επίθεση εναντίον άρρενος κατά παράβαση των άρθρων 90 10 2 ΑΛΛ. 5 Σωτηρίουν. Αστυνομίας 152 και 35 του Ποινικού Κώδικα,Κεφ. 154, καικαταδικά στηκε από τον Προσ. Αν. ΕπαρχιακόΔικαστή Ν.Νικολά ου να πληρώσει £150.-πρόστιμο, £98.- έξοδα και ναυπο γράψει εγγύηση £300.- για δύο χρόνια να φυλάττει το νόμο. Α. Ζαχαρίον, γιατον εφεσείοντα. Α. Βασιλειάδης,Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α, για την εφεσίβλητη. Cur. adv.vult. 10 Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΠΙΚΗΣ: Την απόφασητου Δικαστηρίου θαδώσει οΔικαστής κ. Χατζητσαγγάρης. Ο ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ: Η παρούσα έφεση στρέφεται εναντίον της καταδίκης του κατηγορού μενου σε κατηγορία άσεμνης επίθεσης κατ' άρρενος κατά 15 παράβασητων άρθρων 152 και 35 του Ποινικού Κώδικα όπως τροποποιήθηκανμετο Νόμο 4/
- Τα γεγονότα όπως τα βρήκε το Πρωτόδικο Δικαστήριο αποδεχόμενο τη μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας και απορρίπτοντας εκείνη των μαρτύρων υπεράσπισης είναι 20 ταακόλουθα: Γύρω στις 7.00 π.μ. της 1.1.1987 ο παραπονούμενος, Μ.Κ.1, που ήταν εθνοφρουρός, βρισκόταν στο δίστρατο του Σα'ι'ττά γυρεύοντας μεταφορικό μέσο για να πάει στο χωριό του τηΛεμύθου. Στο δίστρατο, έφθασε ένα αυτοκί25 νητο το οποίο,αφούτουένεψεο παραπονούμενος, σταμά τησε στο δρόμο που οδηγεί στον Κάτω Αμίαντο, σε από σταση20-30μέτρααπότονπαραπονούμενο. Οοδηγός του αυτοκινήτου που ήτανντυμένος παπάς, κατέβηκε καιπλη σίασε τον παραπονούμενο με τον οποίο χαιρετίστηκαν. Ο 30 παραπονούμενος αναγνώρισε τον κατηγορούμενο στο εδώλιο σαν τον οδηγό του αυτοκινήτου αυτού. Μετά που αντάλλαξαν μερικές κουβέντες, ο κατηγορούμενος έβαλε το χέρι του μέσα στο ράσο που φορούσε και πλησιάζοντας 91 Χ" Τσαγγάρης,Δ. Σωτηρίουν.Αστυνομίας
(1990)τελείωςτον παραπονούμενο, προσπάθησεδυοτρειςφορές καιτελικάάγγιξε τοπέοςτου.Οπαραπονούμενοςθύμωσε για το συμβάν. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος απομα κρύνθηκε για να επιστρέψει σε λίγο προσκαλώντας τον παραπονούμενο με άσεμνες εισηγήσεις, προτείνοντας του ναπανσεπαραπλήσιο χώρογιανα"κάμουσιότιθέλουσι" πρότασητην οποία συνόδευσε και με την προσφορά χρη ματικού ποσού. 5 Ο παραπονούμενοςτελικά απαλλάγηκε από την ενό χληση του κατηγορούμενου, ζητώντας από διερχόμενο 10 όχημανατον μεταφέρειστοΠέρα Πεδί. Από εκεί τηλεφώνησε στον πατέρατου,ο οποίοςήρθε μετοαυτοκίνητοκαιτονπήρε. Καθ'οδόν προς τοχωριό τους οπαραπονούμενος πα ραπονέθηκε για το επεισόδιο με τον κατηγορούμενο στον 15 πατέρατου. Ο παραπονούμενοςδεν κατάγγειλε τότε το επεισόδιο στην αστυνομίαγιατίδενείχεπάρειτον αριθμότου αυτο κινήτουτουκατηγορούμενου. Στη συνέχεια όμωςκαισυγκεκριμένα στις2.3.1987 που 20 ήταν Καθαρά Δευτέρα ο πατέρας του παραπονουμένου τον είχε πάρει με το αυτοκίνητο του μέχρι το δίστρατο τουΣαϊττά.Οτανπλησίασαντοδίστρατοοπαραπονούμε νος είδε καιπάλι το αυτοκίνητοτου κατηγορούμενουκαι τον*ίδιο τον οποίο αναγνώρισε απόαπόσταση 5 μέτρων 25 ωςτοπρόσωποπουτουείχεεπιτεθεί άσεμνατην1.1.
- Τηνώραεκείνημιλούσεμετον Μ.Κ.3.Σημείωσετοναριθ μό του αυτοκινήτου του ΡΕ 697, καικατάγγειλε τηνυπό θεση στην Αστυνομία. Τον κατηγορούμενο αναγνώρισαν επίσης σαντο πρόσωποπου είδανστις 2.3.1987οι Μ.Κ.2 30 ο.πατέρας κατηγορουμένου και ο Μ.Κ.3 Δημήτρης Ν. Δη μητρίου. Ο κατηγορούμενος που είναι κάτοικος Λάρνακας αρ νήθηκε ανάμιξη στο επεισόδιο. Αρνήθηκε ότι ήταν στη 92 2ΑΛΛ. Σωτηρίουν.Αστυνομίας Χ" Τσαγγάρης,Δ, , σκηνή τόσο την 1.1.87όσο και την 2.3.
- Και στις δυο ημερομηνίες ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν στο σπίτι τηςξαδέλφης του Αγγελικής (Μ.Υ.1)στις Βρυσούλλες.Οκατη γορούμενος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι τις πιο πάνω 5 ημερομηνίες ήτανστοδίστρατοτουΣαϊττά.Οκατηγορού μενος έδωσεστοΔικαστήριολεπτομερήπεριγραφή τωνκι νήσεωνκαιδραστηριοτήτωντουκαικατάτιςδυοπροανα φερθείσες ημερομηνίες. Αναφορικά με το αυτοκίνητο ΡΕ 697 Mazda Saloon 10 άσπρο, οκατηγορούμενος παραδέχθηκεότι είναιδικότου και ότι κατά τις πιο πάνω ημερομηνίες βρισκόταν στην κατοχήτου. Οιμάρτυρεςυπεράσπισης 1,2, 3και4ουσιαστικάεπι βεβαίωσαντοάλλοθι τουκατηγορουμένου. Μαρτυρία για 15 τονκατηγορούμενο έδωσεεπίσης ο Μ.Υ.5 ΣταύροςΚων σταντίνου, κλητήρας του δικαστηρίου, ο οποίος βρισκό ταν στο δικαστήριο κατά τη διάρκεια της ακρόασης. Ο μάρτυρας αυτός είπε ότι ενώ μαρτυρούσε ο Μ.Κ.3 παρα τήρησε τον Μ.Κ.2 ναπροσπαθείνακαθοδηγήσει μεκινή20 σειςκαινοήματατονμάρτυραπουκατέθετε. Οι λόγοι εφέσεως που έθεσεο ευπαίδευτοςδικηγόρος τουκατηγορουμένου είναιοιακόλουθοι: α. Το Δικαστήριο εσφαλμένα αποδέχθηκε ότι απεδεί χθησαντασυστατικάστοιχεία τουαδικήματος. 25 β. Το Δικαστήριο εσφαλμένα αποδέχθηκε την μαρτυρίαντωμαρτύρωνκατηγορίας2και
- γ. Το Δικαστήριον εσφαλμένα δεν έλαβεν υπόψη την μαρτυρίατουμάρτυραΥπερασπίσεως
- δ. Το Δικαστήριον εσφαλμένα αποδέχθηκεότι υπάρχει 30 πρώτονπαράπονον. ε.Το Δικαστήριον εσφαλμένα απέρριψεντηνμαρτυρία τωνμαρτύρων Υπερασπίσεως. 93 Χ'Τσαγγάρης, Δ. Σωτηρίουν.Αστυνομίας
(1990)Στην αγόρευση του, ο κ. Ζαχαρίου εισηγήθηκε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν τήρησε τους κανόνες σχετικά με το βάρος της αποδείξεως κατά παράβαση του τεκμη ρίου τηςαθωότητος.Ο κ. Ζαχαρίου αναφέρθηκεσυγκεκρι μένατόσο στην εξέταση της υπόθεσης απότην Αστυνομία 5 όσο και στην αποδοχήαπό το πρωτόδικο δικαστήριο της μαρτυρίας των Μ.Υ.3 και Μ.Κ.4 σαν μη δικαιολογημένης. Ο Μ.Κ.3 εισηγήθηκε δεν έπρεπε να γίνει πιστευτός γιατί παραδέχθηκε ότι είπε "ψέματα στο δικαστήριο, όταν αρχι κά αρνήθηκε πως είχε διαβάσει την κατάθεσητου το πρωΐ 10 πριν την δίκη.Το πρωτόδικο δικαστήριο δέχθηκε σαν εύ λογη εξήγηση γι·' αυτό τον ισχυρισμό του Μ.Κ.3 ότι είπε •ψέματα για να μην προσβάλει τον υπεύθυνο της εισαγγε λίας. Ο κ. Ζαχαρίουυποστήριξε ότι καμιάεξήγηση για το -ψέμα δεν μπορεί να θεωρείται εύλογη. Επίσης ο κ. Ζαχα- 15 ρίου εισηγήθηκε ότι ο εξεταστής της υπόθεσης Μ.Κ.4 δεν έπρεπε να γίνει πιστευτός γιατί η όλη εξέταση εκ μέρους του έδειξε, προκατάληψηεναντίον τουκατηγορουμένου. Οσον αφοράτον Μ.Κ.2, πατέρατου παραπονουμένου, ο κ. Ζαχαρίου εισηγήθηκε ότι και αυτός δεν έπρεπε να 20 γίνει πιστευτός λόγω της προσπάθειας του να επηρεάσει τον Μ.Κ.3 σύμφωνα με τη μαρτυρίατου Μ.Υ.5 τηνοποία κατά την εισήγηση του κακάαπέρριψε το δικαστήριο σαν άσχετη μετα επίδικα θέματα. Ο κ. Ζαχαρίου έθιξε και τη βαρύτητα της μαρτυρίας 25 του ιδίου του παραπονουμένουσαν ασαφήστην περιγρα φή της ισχυριζόμενης άσεμνης επίθεσης. Επιπλέον ηυπε ράσπιση ισχυρίστηκε ότι η απόρριψη της μαρτυρίας των μαρτύρων υπεράσπισης απότο πρωτόδικοδικαστήριοδεν βασιζόταν σε ουσιαστική αξιολόγηση και εκτίμηση της 30 μαρτυρίας τους ήσε οποιοδήποτε εύρημα,αλλά ουσιαστι κά στο ότι ήτανταυτόσημη. Σχετικά μετην νομικήπτυχήτης υπόθεσης η υπεράσπι ση ισχυρίστηκε, ότι η αναφορά από τον παραπονούμενο της ισχυριζόμενης άσεμνης επίθεσης στον πατέρα του, 35 κακώς θεωρήθηκε σαν πρώτο παράπονοαπότο πρωτόδι κο δικαστήριο διότι ο κατηγορούμενος είχε την ευκαιρία 94 2ΑΛΛ. Σωτηρίουν.Αστυνομίας Χ"Τσαγγάρης,Α νά κάμει το πρώτο του παράπονοστο πρόσωπο που τον μετέφερεστο ΠέραΠεδί. Αλλο επιχείρημα τηςυπεράσπι σης είναι ότι ηκαταγγελία της υπόθεσης στην αστυνομία έγινεδύομήνεςμετάτο αδίκημα. 5 Σχετικά μετασυστατικά στοιχεία του αδικήματοςοκ. Ζαχαρίου υποστήριξε ότι η επίθεση δεν αποδεικνύεται απλώςκαιμόνομετοάγγιγματουατόμουαλλάπρέπεινα αποδειχθείεχθρικήπράξηήδιάθεσηπουτοπρωτόδικοδι καστήριο δεν δικαιολόγησε. 10 Το τελευταίο παράπονοτου κ. Ζαχαρίουήτανότι δεν ικανοποιήθηκανμετη μαρτυρίαοι νομικές αρχές πουδιέ πουντηναναγνώρισητου κατηγορούμενου. Οσον αφορά το βάρος της απόδειξης της κατηγορίας θέλουμενατονίσουμεότι ασφαλώς αυτόβρίσκεται σ' όλα 15 τα στάδια της δίκης στους ώμους της κατηγορούσας αρχής.Η απόσειση τουβάρουςκρίνεται μεβάσητηναξιο πιστία των μαρτύρων και τα συμπεράσματα που μπορεί να εξαχθούν από τα ευρήματα στα οποία προβαίνει το πρωτόδικο Δικαστήριο, ως ο κριτής των γεγονότων της 20 υπόθεσης. Τα ευρήματα του Δικαστηρίου τεκμηρίωσαν την καταδίκη και δεν αφήνουν αμφιβολία ως προς την ταυτότητα του δράστη που έφερεκαι την ενδυμασίακλη ρικού. Τα σημεία τα οποία έθιξε ο κ. Ζαχαρίου υποστηρίζο25 ντας ότι δεν έπρεπε να είχε γίνει αποδεχτή η μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας αποτελούν στοιχεία που ανά γονται πρωτίστως στην αρμοδιότητα του πρωτόδικου δι καστηρίου να αξιολογήσει τη μαρτυρία που δίδεται ενώ πιον του. Αυτό ισχύει και για την αποδοχήκαιβαρύτητα 30 της μαρτυρίας του Μ.Κ.2 σαν μη επηρεασθείσας απότα όσαανάφερεότιέγιναν οΜ.Υ.5. Οι ίδιες αρχές που αναφέραμεπιο πάνω ισχύουν και για τι;*' αξιολόγησητης μαρτυρίας των μαρτύρων υπερά σπισης.-Είναι φανερό ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν 35 έκρινετημαρτυρίατων μαρτύρωναυτώνωςαξιόπιστη. 95 Χ'Ύσαγγάρης, Λ · Σωτηρίου ν.Αστυνομίας
(1990)Αναφορικά με την νομική πλευρά της υπόθεσης δεν συμφωνούμε ότι η περιγραφήτης ισχυριζόμενης άσεμνης επίθεσης από τον παραπονούμενο είναι ασαφής.Τουναντίο περιγράφεται με σαφήνεια. Η θεληματική επέμβαση στο άτομο του'παραπονουμένου είχεόλα τα στοιχεία της 5 εχθρικής πράξης ενώ το σημείο της επέμβασης την καθι στούσε άσεμνη. Το εκούσιο σε αντίθεση με το ακούσιο (συμπτωματικό) άγγιγμα άλλου προσώπου συνιστά εκ προοιμίου εχθρική πράξηεφόσον δεν υπάρχεισυγκατάθε σητουάλλου ατόμου. 10 Η αμφισβήτηση της απόφασης του πρωτόδικουδικα στηρίου ως προς την αποδοχήτου παραπόνουστο οποίο προέβη οπαραπονούμενος στον πατέρατου δεν ευσταθεί. Με βάση τις αρχές που αναφέρονται στην απόφασητου πρωτόδικουδικαστηρίουκαικατευθυνόμενος απόαυτέςο 15 πρωτόδικος δικαστής σωστά δέχθηκετις λεπτομέρειες του παραπόνουτις οποίες αξιολόγησε μέσαστοσωστόνομικό πλαίσιο. Η υποβολή παραπόνου στο άτομο στο οποίο υποβλήθηκε, τον πατέρα του παραπονουμένου και κατά τον χρόνο που υποβλήθηκε δηλαδή μόλις συναντήθηκε με 20 τον πατέρα του αποτελούσε φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων,γεγονός πουκαθιστούσε τηναποδοχή τουπα ραπόνου αναπόφευκτη ενόψει των προνοιών τουάρθρου 10 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9. θα ήταναφύσικο για ένα νεαρό εθνοφρουρό της ηλικίας τουπαραπονούμε- 25 νου να παραπονεθεί στον άγνωστο οδηγό του οχήματος πουτον μετέφερε στο ΠέραΠεδί.Η υποβολήτουπαραπό νου συνιστούσε μαρτυρία ενισχυτική της μαρτυρίας του παραπονουμένου, γεγονός που επισημάνθηκε δεόντως από τοπρωτόδικο δικαστήριο στηδιαμόρφωσητων ευρη- 30 μάτωντου. Το μόνο σημείο που μας προβλημάτισε ήταν η καθυ στέρησητουπαραπονουμένουνακαταγγείλει την υπόθεση στην αστυνομία. Εγινε όμως δεκτήηεξήγησητουωςαλη θής, εύρημα το οποίο μαςδεσμεύει και δεν παρέχει ευχέ- 35 ρειαγιαεπέμβαση με αυτό. Μετάαπόσυνεκτίμηση του συνόλου τωνγεγονότων σε 96 2ΑΛΛ. Σωτηρίου ν.Αστυνομίας Χ" Τσαγγάρης,Δ. συνάρτηση με τους λόγους της έφεσης καταλήγουμε ότι δεν διαπιστώνεται πεδίογια επέμβαση με την ετυμηγορία του πρωτόδικου δικαστηρίου. Κατ' ακολουθία η έφεση απορρίπτεται. Η Έφεσηαπορρίπτεται. 97