(1990)20 Μαρτίου, 1990 [ΠΙΚΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΠΑΡΗΣ, Αιτητής, ν. ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ 1.ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ, 2.ΤΟΥ ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ, Καθ' ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 632/88). Φορολογία— Φορολογία εισοδήματος— Καθορισμός τον φορολογη τέου εισοδήματος — Η βασική υποχρέωση τον φορολογουμένου για τήρηση και προσκόμιση των κατάλληλων στοιχείων προς τεκ μηρίωσητων διεκδικήσεωντου — Ειδικά ηαπαίτηση για εξελεγμένουςλογαριασμούς — Δε στηρίζεται στο νόμο άποψηπου εξομοιώνει τους εξελεγμένους λογαριασμούς με τις κεφαλαιουχικές δη λώσεις — Απόρριψη εκπτώσεων στην κριθείσα περίπτωση κυρίως λόγω παραλείψεων του φορολογουμένου. Οαιτητήςπροσέβαλε τιςσε βάροςτουφορολογίες εισοδήματος, έκτακτης εισφοράς,πρόσθετου φόρουκαιτην προσθήκητόκου. 5 10 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, απο φάσισε ότι: 15 ΤοΔικαστήριο εξέτασε τιςδιισταμένες απόψειςκαιτησυγκρουό μενη επιχειρηματολογία πουέχει προβληθεί σχετικά με τονκαθορι σμό τωνφορολογικών υποχρεώσεων τουαιτητή,καθώςκαιταπαρά πονα του για δυσμενή διάκριση σε βάρος του. Η αδυναμίατου να στοιχειοθετήσει τιςθέσειςτου,είναι,όπωςεύλογαδιαπιστώνεται,κατεξοχή δικό του δημιούργημα. Ηφορολογική νομοθεσία καθιστάτο φορολογούμενο υπόλογο γιατην ακριβήκαι στο βαθμόπουεπιβάλ λεται την τεκμηριωμένη δήλωση του εισοδήματος του μέσα σταχρο1004 20 \ 3ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 Σκαρπάρης v. Δημοκρατίας νικάπλαίσιαπουορίζειοΝόμος. Δεν αποτελείευθύνη τωναρχώνη αναζήτησητων δεδομένων γιατηνεισοδηματική κατάστασητου φο ρολογούμενου-πρωταρχικήτους ευθύνηείναιοέλεγχος της ορθότη τας καιακρίβειας των δηλώσεων των φορολογουμένων. Όπως υποδεικνύεται στην απόφασητου Δικαστηρίου Rainbow v.Republic
(1984)3C.L.R. 846,οφορολογούμενος έχει μοναδικήγνώση των ει σοδημάτωντουκαιέχεικάθεευχέρειανασυλλέξεικαιναπροσκομί σει τααναγκαίααποδεικτικάστοιχεία. Ηεισήγηση ότικεφαλαιουχικέςδηλώσεις αποτελούν υποκατά στατο για εξελεγμένους λογαριασμούς ήότιεύλογα εξομειώνονται με αυτούς δε βρίσκει έρεισμα στο κείμενο της νομοθεσίας. Το Αρθρο 51 δενκάμνει αναφοράσεκεφαλαιουχικές δηλώσεις ούτε καθορίζει υποκατάστατο των εξελεγμένων λογαριασμών. Η σημασίαηοποίααποδίδεται απότονομοθέτησε'εξελεγμένους λογαρια' σμούς είναικατανοητή. Προφανώς εκτιμάταιότι λογαριασμοί εξελεγμένοι απόανεξάρτητολογιστή δημιουργούν ασφαλέστερηβάση για τονκαθορισμό τουεισοδήματος τουφορολογούμενου σε σύ γκριση μεάλλες λογιστικές μεθόδους,περιλαμβανομένων και των κεφαλαιουχικώνδηλώσεων, που στην καλύτερητων περιπτώσεων αποτελούν'έμμεσο τρόποπροσδιορισμού τουεισοδήματος. Στην υπόεκδίκασηυπόθεσηοιπρόνοιες του Αρθρου 51παρεί χαν την εξουσία στο Διευθυντή να απορρίψειτοαίτημαγια κεφαλαιουχικές εκπτώσεις, ενώ ηάσκησητης εξουσίας κρίνεται εύλογη λαμβάνονταςυπόψητοσύνολο τωνγεγονότων ενώπιον του.Οισυ νεχείς καιπαρατεταμένες παρεκκλίσεις τουαιτητήαπότηνεκπλή ρωση τωνφορολογικών του υποχρεώσεων, καθώς και οιανακρί βειες στις δηλώσεις τουσεσυνδυασμό μετηναπουσία εξελεγμένων λογαριασμών καθιστούσαν τηναπόφασητουλογικά εφικτή, που αποτελεί το κριτήριο για την αναθεώρηση της νομιμότητας της πράξης. Ηπροσφυγή απορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 35 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Rainbow v.CommissionerofIncomeTax
(1984)3(B)C.L.R. 846, 40 Tryfonosv.Republic
(1984)3(B)C.L.R. 884, loannouv.RepublicandAnother
(1989)3(A) C.L.R. 293, Pavlou v.DirectorofInlandRevenue
(1988)3(B) C.LR. Π37, 1005 Σκαρπάρης ν.Δημοκρατίας
(1990)Zaphiris v. Republic
(1988)3(C) C.L.R. 2512, Trikomitis v. CommissionerofIncome Tax
(1987)3(A) C.L.R. 592, 5 Ieronimidesv.Republic
(1988)3(QC.LR.2657, Georghiades v. Republic
(1982)3C.L.R.
- Προσφυγή. 10 Προσφυγήεναντίον τηςαπόφασηςτου ΕφόρουΦόρουΕισο δήματοςναεπιβάλει στοναιτητήα)φορολογία του εισοδήματος του για τα έτη 1974-1983,β)παράλληλη φορολογία για τηνκα ταβολή έκτακτης εισφοράς για ταέτη 1978 και 1979, γ) την επι βολήπρόσθετου φόρου(10%)γιαταέτη 1979 και 1983 καιδ)την 15 προσθήκη τόκου προς 9% στο ποσό της φορολογίας για τα έτη 1978-
- Χρ. Τριανταφυλλίδης και Ε.Λιάτσου, για τον Αιτητή. 20 Γ. Λαζάρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για τους Καθ' ων ηαίτηση. Cur. adv. vult. ΠΙΚΗΣ, Δ.: Ο αιτητής διατηρεί επιχείρηση οδικών μεταφορών. Αμφισβητεί με την προσφυγήτου:- 25 (α)τηφορολογία του εισοδήματος τουπουτου έχει επιβληθεί με τις σχετικές φορολογικές βεβαιώσεις γιατα έτη 1974 - 1983, 30 (β)τηνπαράλληληφορολογία τουγιατηνκαταβολήέκτακτης ει σφοράς για τα έτη 1978 και 1979, (γ)την επιβολή πρόσθετου φόρου (10%) για τα έτη 1979 και 1983, και 35 (δ)την προσθήκη τόκου προς 9% στο ποσό της φορολογίας για τα έτη 1978-
- Ηένστασητου αιτητήστη φορολογία επικεντρώνεται:
- Στηνπαράλειψητου Εφόρουναπαραχωρήσεικεφαλαιουχικές εκπτώσεις γιαταλεωφορεία,πουαποτελούντομέσογιατηδιε ξαγωγή της επιχειρήσεως του αιτητή. Ηάρνηση του να παρα1006 40 3 AAA Σκαρπάρης v. Δημοκρατίας Πικής, Λ. χωρήσει τις εκπτώσεις βάσει των εξουσιών πουτουπαρέχει το άρθρο51 τουπερί Βεβαιώσεως και ΕισπράξεωςΦόρου Νόμου, 1978 (Ν. 4/78,όπωςαναριθμίστηκε από τοΝόμο41/79), επικρί νεταιωςτοπροϊόν κατάχρησηςήυπέρβασης εξουσίας.
- ΣτηνάρνησητωνΑρχώννασυμπεριλάβουν στονκαθορισμότου ειοοδήματόςτου,τοκεφαλαιουχικόκέρδος πουπραγματοποιή θηκεαπότηδιάθεσητωνλεωφορείων HC323καιGG
- 10 15
- Στον καθορισμό της δαπάνηςγια τις σπουδές των παιδιών του στο εξωτερικό μεταξύ των ετών 1973 - 1982 σεαδικαιο λόγητα ψηλά επίπεδα,και
- Στον υπέρμετρα ψηλό καθορισμό εξόδων διαβίωσης της οι κογένειας του για το έτος
- Οπροσδιορισμός του φορο λογητέου εισοδήματος τουσταψηλά επίπεδαπουκαθορίστη κε είχε άμεσες επιπτώσεις καιστο προσδιοριμό των υποχρε ώσεων τουγιακαταβολήέκτακτης εισφοράς για την περίοδο που έχειαναφερθεί. 20 25 30 35 40 Ηθέση τωνφορολογικών Αρχώνείναιότι οιαποφάσειςγιατη φορολογία του αιτητήλήφθηκαν στο πλαίσιο των εξουσιών πού τουςπαρέχειηνομοθεσία καιμετάαπόεντελεχήέρευνατωνδεδο μένωντηςυπόθεσης. Δεναμφισβητείταιηενασχόλησητουαιτητή με τις μεταφορές ή η ιδιοκτησία των λεακρορείων για τα οποία διεκδικούνται κεφαλαιουχικές εκπτώσεις. Επισημαίνεται όμως ότι κεφαλαιουχικές εκπτώσεις δεν παραχωρούνταιαυτόματα. Η χορήγηση τους εξαρτάταιαπότηνπροσαγωγήεξελεγμένωνλογα ριασμών πιστοποιημένων από εγκεκριμένο λογιστή και εφόσον κρίνονταιαληθείςαπότοΔιευθυντή. Στηνπροκείμενηπερίπτωση δεν κατατέθηκανεξελεγμένοι λογαριασμοί και,περαιτέρω,οιδη λώσεις του αιτητήγια τα εισοδήματα του δεν κρίθηκαν αληθείς* συνεπώς δεθεμελιώθηκαν οι προϋποθέσεις γιατηνευνοϊκήάσκη σητηςδιακριτικήςευχέρειας τουΔιευθυντή υπέρτου φορολογουμένου. Βάσηγιατονκαθορισμότουεισοδήματοςτουαποτέλεσαν κεφαλαιουχικές δηλώσεις οι οποίες όμως, όπως έχει εισηγηθεί ο δικηγόρος της Δημοκρατίας, δεν αποτελούν υποκατάστατο των εξελεγμένωνλογαριασμών. Στιςδηλώσεις τουέχουν επισημανθεί παραλείψεις και ανακρίβειες που θέτουν την αξιοπιστία τους σε αμφιβολία. Τελικά κρίθηκε ότι αυτές δεν παρείχανασφαλή βάση για τονπροσδιορισμό τουεισοδήματος του. Εκ μέρους τουαιτητήυποβλήθηκε ότι ο καθορισμός του εισο δήματος μέσω κεφαλαιουχικών δηλώσεων αποτελεί παραδεκτή 1007 Πιχης,Δ. Σκαρπάρης ν.Δημοκρατίας
(1990)λογιστική μέθοδογια τονπροσδιορισμό του εισοδήματος του φο ρολογουμένου. (Staples on Back Duty, 1953 Ed.,p.96, andthe9th ed. of thesame book on the subject). Ηπαραγνώρισητουγεγονό τος αυτούαπότοΔιευθυντήκαθιστάτηναπόφασητουτρωτή και υποκείμενησεακύρωση. Κρινόμενηστοπλαίσιοτουσυνόλουτων γεγονότων ηαπόφαση του Διευθυντή επικρίνεται ως τιμωρητική σεβαθμόπουδεσυμβιβάζεταιμετηνκαλόπιστηάσκησητωνεξου σιών τουπουεπιβάλλουνοικανόνεςτηςχρηστήςδιοίκησης. 5 Η απάντησητωνκαθ' ωνη αίτησηείναιότιόχι μόνονοικεφα- 10 λαιουχικέςδηλώσεις τουαιτητήήσανανακριβείς,αλλάγενικάότι ηεκπλήρωσητων υποχρεώσεων τουγιατηδήλωση τουεισοδήμα τοςτουήτανπεριστατική.Ωςχαρακτηριστικήτηςαπροθυμίαςτου νασυνεργαστεί με τις ΦορολογικέςΑρχές επισημαίνεταιη πτωχή ανταπόκρισητουστοαίτημαγιατηνκαταχώρησηκεφαλαιουχικής 15 δήλωσηςστις 31/12/82. Ηδήλωσηαυτήκαταχωρήθηκεδυοσχεδόν χρόνια αργότεραμετά απότην ποινικήδίωξη του αιτητή. Ηκε ντρική θέση που ανέπτυξε ο κ. Λαζάρου είναι ότι η άρνησητου Εφόρουναπαράσχεικεφαλαιουχικέςεκπτώσειςήτανόχιμόνολο γική,αλλά υπότις συνθήκες αναπόφευκτη,καιότι συνάδει με το 20 πνεύμα της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου Rainbow ν. Commissioner of Income Tax
(1984)3 C.L.R. 846. To πιο κάτω απόσπασμα από την απόφασηεκείνη προσδιορίζει τη φύση της εξουσίας του Διευθυντή βάσει του αρθρ. 51 και το πλαίσιο μέσα στο οποίοασκείται:25 "Section51of Law4/78confers power ontheCommissioner to reject a claim for deduction not-withstanding its apparent nature in theabsence of reliableaudited accounts.The acknowledgement of such discretion to the Commissioner to reject claims for 30 deductions unless properly validated, isjustified in thecontext of the income tax legislation in view of the peculiar knowledgeof a taxpayer of hisfinancial affairs andamenity todocumentthem. In fact, unless he documents his affairs, it is next to impossible to ascertain hisprecise incomeand, moreso,histaxableincome. Ifit 35 was not for this power, a taxpayer might be allowed to shield behindacloudof uncertainty thatismostly hiscreation. Thepayment of incometax constitutes asocial duty uponthe diligent discharge of which depends theeffective functioning the modem State and realisation of social objectives. Avoidance of tax erodes economic planning andmakes for uneven distribution of social burdens contrary to Article 24.1 of the Constitution. Section 51 aims to seal the door to the unmerited avoidance of 1008 40 3AJVA Σκ'αοπάρηςv. Δημοκρατία; Πικής, Δ. tax. Itisinthisspirititmustbereadandapllied." 5 10 15 20 25 30 35 40 Toίδιοθέμαπραγματεύονταικαιοι αποφάσειςτουΑνωτάτου Δι καστηρίου Tryfonosv.Republic
(1984)3C.L.R.884 καιloannou v. Republic
(1989)3(A) C.L.R.
- Ωςπροςτηνπραγματοποίησηκέρδουςαπότηνπώλησητων λε ωφορείων HC323 καιGG366,ηθέση των καθ' ωνηαίτησηείναι ότιοαιτητήςδεντεκμηρίωσε τιςδιεκδικήσειςτου. Οιδηλώσεις του ιδίουάφησαναμφιβολίεςαναφορικάμετοχρόνοδιάθεσηςτου αυ τοκινήτου HC
- Μνείατουγεγονότος ότι τοόχημααυτό πωλή θηκετο 1980έγινεγιαπρώτηφοράστις6/7/87.Στιςεπεξηγήσειςτου οαιτητήςανέφερεότιπωλήθηκετο 1980γιανααντικατασταθείαπό τοαυτοκίνητοΚΝ366.Έρευνατουθέματοςέφερεσεφωςότιτοτελευταίο όχημα αποκτήθηκετο
- Ηπαροχή εκπτώσεων καιη απαλλαγήαπότηφορολογία συναρτάταιάμεσαμετα αποδεικτικά στοιχεία πουτιςτεκμηριώνουν. Όπουελλείπειη τεκμηρίωση,διεκ δικήσεις γιααπαλλαγήεύλογα μπορεί νααπορριφθούνστην άσκη ση της διακριτικής ευχέρειας τουΔιευθυντή. (Βλ.μεταξύ άλλων Pavlouv.Directorof Inland Revenue
(1988)3(B)C.L.R.1137, Zaphiris v.Republic
(1988)3(C) C.L.R.2512καιTrikomitis v. Commissionerofincome Tax
(1987)3(A) C.L.R.592.) Επομένως, εισηγήθηκε οκ.Λαζάρου,και ηαπόρριψηαυτής της διεκδίκησης ήταν εύλογη λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα πουτην περιέβαλλαν. Εξίσου απαράδεκτεςκρίθηκαναπότους καθ' ων ηαίτησηκαι οι δηλώσεις για τα έξοδα σπουδών των τέκνων του αιτητή στο εξωτερικό. Ελάχιστα ήταν τα αποδεικτικάστοιχεία τα οποία εί χαν κατατεθεί ενώ ήτανεμφανής ηαπουσίαοποιασδήποτεπρό νοιας για τα έξοδα διακίνησης τους. Γιατο ένα απόταδυο παι διά του αιτητή,τοΓιώργο, ηέλλειψηστοιχείων ήτανσχεδόνπα ντελής, ενώ τα στοιχεία ταοποίαδόθηκανγια τον Κωνσταντίνο περιορίζοντομόνο στην περίοδο 1980-1983.Ταστοιχείαπουπα ρατίθενται στις παραγράφους 19 και 20του παραρτήματος (Γ) τηςαίτησης τέθηκανγιαπρώτηφορά,μετηναίτηση,γεγονός που μειώνει τη σημασία τους. Οαναθεωρητικός έλεγχος, όπως υπο δεικνύεται και σε πρόσφατηαπόφαση τουΑνωτάτου Δικαστηρίου,ανέφερε ο κ. Λαζάρου, περιορίζεται στην διαπίστωσητης επάρκειαςτηςέρευναςκαιστον έλεγχοτηςάσκησης τηςδιακριτι κήςευχέρειας του Εφόρουμεγνώμονα ταγεγονότα πουείχεενώ πιον του.(Βλ. leronimides v.Republic
(1988)3(C)C.L.R. 2657.) 1009 Πικής, Δ. Σκαρπάρης ν.Δημοκρατίας
(1990)— Ηθέση του αιτητή είναι ότι οι δαπάνεςγια τις σπουδές των παιδιών τουδενυπερέβησαν τις£12,000.-ενώ εκείνες γιατησυ ντήρηση της οικογένειας του το 1983 το ποσό των £1,500.Αντί θετα οι Αρχές καθόρισαν τις δαπάνες σε £17,000.- και £3,000.αντίστοιχα. Ο καταμερισμός του εισοδήματος μεταξύ των ετών 5 που καλύπτουν οι φορολογίες ήταν επίσης άδικος,όπως ισχυ ρίζεται ο αιτητής. Η τελική κατανομήτείνει να μεγιστοποιήσει τις φορολογικές του υποχρεώσεις, γεγονός που επιτείνει το τιμωρητικό στοιχείο της φορολογίας. Αλλο παράπονο του αιτητή είναι ότι ησυνεισφορά της συζύγου του στην παραγωγήτου ει- 10 σοδήματος δεν έχειληφθείυπόψη. Ο αιτητήςέχειαποδώσειτηναδυναμία τουναπροσκομίσει τα σχετικά αποδεικτικάστοιχεία σεπαραλείψειςτουκαιστο μεγάλο χρονικό διάστημαπουμεσολάβησε μεταξύτουχρόνου κατάθεσης 15 των κεφαλαιουχικών δηλώσεων και των γεγονότων στα οποία αναφέρονται.Τοκενό,όπως ισχυρίστηκε, γεφυρώθηκε μετηνκα τάθεσητων κεφαλαιουχικώνδηλώσεων πουπαρέχουνπεριεκτική εικόνα της οικονομικής του κατάστασης από την οποίαπροκύ πτειτοεισόδηματου,στοδιάστημαπουδιέρρευσε- συνεπώς έπρε- 20 πε να παραχωρηθούν οι κεφαλαιουχικές εκπτώσεις παρά την απουσία εξελεγμένων λογαριασμών, όπως εισηγήθηκε ο κ.Τρια νταφυλλίδης. Αλλωστε,ανέφερε,αποτελεί πρακτικήτων καθ' ων η αίτηση να παρέχουν τέτοιες εκπτώσεις και στην απουσίαεξε λεγμένων λογαριασμών. 25 Έγινε παραδεκτόαπό τους καθ' ων η αίτηση ότι σε ορισμέ νες περιπτώσεις παραχωρούνταιεκπτώσεις παρά την παράλει ψηκατάθεσηςεξελεγμένωνλογαριασμών. Η πρακτικήόμως αυ τή, εξήγησαν, ακολουθείται μόνο όταν ησυνεργασία του φόρο- 30 λογουμένου με τις Αρχές είναι απόλυτηκαι μόνο στις περιπτώ σεις εκείνες πουοΈφοροςικανοποιείταιότι οαιτητήςέχειπρο βεί σε αποκάλυψητης ολότητας του εισοδήματος του. Στηνυπό εξέταση υπόθεση ησυνεργασία του αιτητήήτανπεριστατική,οι δηλώσεις ως προςτο εισόδημα τουανακριβείςκαιμεγάλο μέρος 35 των διεκδικήσεων του για εκπτώσεις ατεκμηρίωτο. Εξέτασατις διισταμένες απόψειςκαιτησυγκρουόμενη επιχει ρηματολογία που έχει προβληθεί σχετικά με τον καθορισμό των φορολογικών υποχρεώσεων του αιτητήκαθώςκαι τα παράπονα τουγιαδυσμενήδιάκρισησεβάροςτου. Η αδυναμίατουναστοι χειοθετήσει τις θέσεις του είναι,όπως εύλογα διαπιστώνεται,κατ' εξοχή δικό του δημιούργημα. Η φορολογική νομοθεσία καθιστά τον φορολογούμενο υπόλογο για την ακριβήκαι στο βαθμόπου 1010 40 3ΑΛΛ. 5 Σκαρπάρηςν.Δημοκρατίας Πιχής, Δ. επιβάλλεται τεκμηριωμένη δήλωση τουεισοδήματος τουμέσαστα χρονικάπλαίσιαπουορίζειοΝόμος.Δεναποτελείευθύνητωναρ χώνηαναζήτησητωνδεδομένωνγιατηνεισοδηματικήκατάσταση τουφορολογουμένου· πρωταρχικήτουςευθύνηείναιοέλεγχος της ορθότητας και ακρίβειας των δηλώσεων των φορολογουμένων. Όπως υποδεικνύεται στην απόφαση του δικαστηρίου στην Rainbow(ανωτέρω)ο φορολογούμενος έχειμοναδικήγνώση των εισοδημάτων τουκαι έχεικάθεευχέρεια νασυλλέξει και ναπρο σκομίσει τααναγκαίααποδεικτικά στοιχεία. 10 15 20 25 30 Η εισήγηση τουκ. Τριανταφυλλίδη ότι κεφαλαιουχικές δηλώ σεις αποτελούν υποκατάστατογια εξελεγμένους λογαριασμούς ή ότι εύλογα εξομοιώνονται με αυτούς δε βρίσκει έρεισμα στο κεί μενο της νομοθεσίας. Το αρθρ. 51 δεν κάμνει αναφοράσεκεφαλαιουχικές δηλώσεις ούτεκαθορίζειυποκατάστατο τωνεξελεγμέ νωνλογαριασμών. Η σημασίαηοποίααποδίδεταιαπότονομοθέ τη σε εξελεγμένους λογαριασμούς είναι κατανοητή.Προφανώς εκτιμάται ότι λογαριασμοί εξελεγμένοι από ανεξάρτητο λογιστή δημιουργούνασφαλέστερηβάσηγιατονκαθορισμότουεισοδήματος του φορολογουμένου σε σύγκριση με άλλες λογιστικές μεθό δους,περιλαμβανομένωνκαιτωνκεφαλαιουχικώνδηλώσεων,που στην καλύτερη των περιπτώσεων αποτελούν έμμεσοτρόποπροσ διορισμού τουεισοδήματος. Στηνυπόεκδίκασηυπόθεσηοιπρόνοιες τουαρθρ.51 παρείχαν' την εξουσία στο Διευθυντή να απορρίψει το αίτημαγιακεφαλαι ουχικέςεκπτώσειςενώηάσκησητηςεξουσίαςκρίνεταιεύλογηλαμ βάνονταςυπόψητοσύνολο τωνγεγονότων ενώπιον του.Οι συνε χείς και παρατεταμένεςπαρεκκλίσεις του αιτητήαπό την εκπλήρωση των φορολογικών του υποχρεώσεων, καθώςκαι οιανακρί βειεςστιςδηλώσεις του,σεσυνδυασμόμετηναπουσία εξελεγμένων λογαριασμών, καθιστούσαν την απόφασητου λογικά εφικτή, που αποτελεί το κριτήριο για την αναθεώρηση της νομιμότητας της πράξης.(Βλ. Georghiadesν.Republic
(1982)3C.L.R. 659.) 35 40 OL διεκδικήσεις τουαιτητήγιααφαιρέσειςλόγω της πραγμά τωσης κέρδους απότην πώληση των δύο οχημάτων παραμένει ουσιαστικά ατεκμηρίωτη ενώ αντιφατικές δηλώσεις του σε σχέ σημετοίδιοθέμαδημιουργούναμφιβολίες γιατηνακρίβειατων γεγονότων που τέθηκαν προς υποστήριξη τους. Και στο θέμα αυτό η απόφασητων φορολογικών αρχών ήταν εύλογη αν όχι αναπόφευκτη. Ο υπολογισμός των δαπανώνγια τις σπουδές στο εξωτερικό 1011 Πικής, Δ. Σκαρπάρης ν.Δημοκρατίας
(1990)των τέκνων του αιτητήήτανεύλογος, λαμβάνονταςυπόψητοσύ νολο των γεγονότων ενώπιον του Εφόρου,ιδιαίτερατο χρονικό διάστημα τωνσπουδώνκαιτην απουσίααποδεικτικών στοιχείων για τον περιορισμό των δαπανών στο επίπεδοπου ισχυρίστηκε ο αιτητής.Το ίδιο ισχύει καιγια τις δαπάνεςσυντήρησης της οίκογένειας το έτος 1983. 5 Επίσης ο καταμερισμός του εισοδήματος μεταξύ των ετών πουκαλύπτονταιαπότηνκρινόμενη περίοδοήτανεύλογος, ενό ψει της ολότητας των γεγονότων. Τέλος το αρθρ.29
(1)των πε- 10 ρί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμων 1978-1979πα ρείχε έρεισμα για την επιβολή πρόσθετου φόρου 10%. Ανάλογο έρεισμα παρείχανκαι OLδιατάξειςτου άρθρου42 της ίδιαςνο μοθεσίας γιατην προσθήκητόκου προς 9% σταποσάτηςφορο λογίας που επιβλήθηκανγια ταέτη 1978-1983. 15 Καταλήγω ότι ο αιτητής απέτυχε να κλονίσει το υπόβαθρο των επίδικων αποφάσεων ή να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς τουγια υπέρβασηήκατάχρηση εξουσίας. 20 Οι επίδικες αποφάσεις, με την εξαίρεση της απόφασης που αναφέρεται στην επιβολή έκτακτης εισφοράς για τα έτη 19821983 πουδεν ολοκληρώθηκε, επικυρώνονται στην ολότητα τους σύμφωνα με τις διατάξειςτου αρθρ. 146.4(a)τουΣυντάγματος. Δεν εκδίδεται διαταγήγιαταέξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται χα)ρίς έξοδα. 1012 25