clr/1990/1990_3_153.pdf

(3)του Νόμου. 10 Εκπαιδευτικοί Λειτουργοί — Προαγωγές — Συστάσεις — Δεν είναι νοητό να περιορίζονται μόνο στις υπηρεσιακές εκθέσεις και τα στοιχεία του φακέλου — Σε τέτοια περίπτωση καθίστανται αμελη­ τέας σημασίας και δεν μπορούν να αποτελέσουν ανεξάρτητο στοι­ χώ χείο κρίσεως — Η υιοθέτηση της σύστασης αυτής από την Επιτρο­ πή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας χωρίς νέα έρευνα από την ίδια καθι­ στά άκυρη την επίδικη απόφαση λόγω πλάνης περί τα πράγματα. 20 Εκπαιδευτικοί Λειτουργοί — Προαγωγές — Συστάσεις — Αποτελούν συστάσεις του Τμήματος — Το κύρος τους συναρτάται με τα στοι­ χεία που λαμβάνονται υπόψη. 153 Δημοσθένους χ.ά. ν.Δημοκρατίας

(1990)Οι αιτητές προσέβαλαν την προαγωγή των ενδιαφερομένων προσ(όπων στη θέσηΕπιθεωρητή Β' Δημοτικής Εκπαίδείίσης,ανα­ δρομικά από 16/9/

1. Η επίδικηαπόφασηυπήρξε αποτέλεσμα επανεξέτασης της χιπόθεσης μετά απόακύρωση της αρχικής απόφασηςπροαγωγής των ιδίων ενδιαφερομένων προσώπων,απότοΑνώτατο Δικαστήριο. Οκυριότε­ ρος ισχυρισμός ακυρότητας αναφερότανστην παράβασητουδεδικα­ σμένου της ακυρωτικής απόφασηςτου Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην οποία, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των αιτητών,είχεαποφασιστεί τελεσίδικα πως ο Αν. Διευθυντής Δημοτικής Εκπαίδευσης κος Παπα­ δόπουλοςδενήτανσεθέση ναπροβεί σε συστάσεις. 5 10 Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικηαπόφαση, αποφάσισε ότι:
2. Αποτελεί θεμελιωμένη νομολογιακά αρχή,ότι οι αποφάσεις δικα­ στηρίου αναθεωρητικήςδικαιοδοσίαςείναι δεσμευτικές γιαόλατα όργανακαιαρχέςτηςΔημοκρατίας(Αρθρο 146.5 τουΣυντάγματος) καικάθεεπιτακτικόεύρημαδεσμεύει τηδιοίκησηπουδενμπορείνα το αγνοήσει ήνα υιοθετήσει αντίθετηάποψη.{Hartsv. Republic,

(1989)3(A) C.L.R. 147.) Σαν συνέπεια της αρχήςτουδεδικασμένου, τοδιοικητικό όργα­ νο παρεμποδίζεταινα εκδώσει όμοια,κατάπεριεχόμενο, αίτιολογία και νομική βάση,πράξηπρος την ήδηακυρωθείσα. Δεν αποκλείει όμως το δεδικασμένο, την έκδοση ταυτόσημης πράξεως, εφόσον η έκδοση γίνεται σε επανάληψη τηςδιαδικα­ σίας,νέα έρευνα και με εκτίμηση νέων αποδεικτικών στοιχείων. 15 20 25 30 Στην υπόθεση Demosthenous, τοδικαστήριο είχεαποφασίσειδε­ σμευτικά,γιατηδιοίκησηκαιέναντιόλων,ότιοκ.Παπαδόπουλος, Διευθυντής Δημοτικής Εκπαίδευσης,δενήτανσεθέσηναεκφράσει απόψεις γιατουςδύο υποψηφίους. Οχι γενικά καιαόριστα,αλλά 35 για τους συγκεκριμένους λόγους που εμφαίνονται στηναπόφαση καιαφορούνταστοιχεία καιτουλικό σταοποίαοκ. Παπαδόπου­ λος είχεστηρίξει τησύστασητου. Το δεδικασμένο που προκύπτει από την απόφαση αυτή, αποκλείει τηδιοίκηση ναχρησιμοποιήσει σταστοιχεία κρίσεως και τη σύσταση αυτή του κ. Παπαδόπουλου. Δεν αποκλείει όμως, τον κ. Παπαδόπουλο ναπροβεί σε εκ νέου σύσταση τωνυποψη­ φίων,ούτε καιδεσμεύει τηδιοίκηση ναπαρακάμψειτη σύσταση 154 40 3ΑΛΛ. Δημοσθένουςκ.ά. ν. Δημοκρατίας αυτή, εφόσον ησύσταση είναι αποτέλεσμα νέας έρευνας καιδε στηρίζεται σταστοιχεία γιαταοποίαέχειήδη αποφανθεί το Δι­ καστήριο. 5 Από τοφάκελοτηςυπόθεσης,συνάγεταιότι τοΤμήμαπροέβησε νέα έρευνα, με βάση αντικειμενικά στοιχεία που ανάγονται στο χρόνο λήψεως της απόφασης και μεβάσηαυτά,διαμόρφωσενέα άποψη,συστήνονταςαυτήτηφοράκαιτουςαιτητές,πουτηνπρώ­ τηφοράδενπεριλαμβάνοντοστον κατάλογοτων συστηθέντων. 10 .15 20 25 30 35 40 2. Ησύσταση κατάσειρά προτεραιότητας,δεν είναιανεπίτρεπτη, ούτε βρίσκεται έξω απότοπνεύμακαιταπλαίσιατου Αρθρου 35

(3), όπως,όχι ορθά,ισχυρίζονται οι αιτητές. (Βλέπε συνα­ φώς την απόφασηΠαπαφώτη κ.ά. ν.Δημοκρατίας

(1989)3(B) Α.Α.Δ.

1. Ησύσταση τουοικείου τμήματος, δεν παραβιάζειτηναπόφαση τουΔικαστηρίου,ούτε καιησυμπερίληψη της σταστοιχεία κρί­ σεως της Επιτροπής συγκρούεται με δεδικασμένα θέματα. Εξάλλουδεσυμμερίζεταιτηνάποψηότι μετηναπόφασητουΔι­ καστηρίουείχεήδηκριθείηαξίατωνυποψηφίωνήηκατάπρο­ τεραιότητα αξιολόγηση τους. Ό,τι αποφασίζεταιστο απόσπασμαπουαναφέρεται στον αιτητή Γιαννακούείναιηπλάνηυπότην οποίαενήργησαν οι καθ'ωνη αίτηση,συνεπείατωνσυστάσεων τουοικείου τμήματος,κατάπό­ σο, τόσο ο αιτητής Γιαννακού όσο και ο αιτητής Δημοσθένους, άξιζαν να περιληφθούν στους συστηθέντες υποψηφίους,ενόψει τουγεγονότος ότιπροηγούντοσε προσόντακαιαρχαιότητααπό ορισμένους από αυτούς.
2. Οισυστάσειςτουοικείουτμήματος,πρέπεινααποδίδουνκαιναεκ­ φράζουντις απόψειςτουσυστηνοντος σώματος,γιατην καταλλη­ λότητατωνυποψηφίων. Επομένως,δενείναινοητόναπεριορίζονταιήναεξαντλούνται σεεκτίμηση μεβάση τις υπηρεσιακέςεκθέ­ σειςκαιταστοιχείατουφακέλουμόνο,πουενπάσηπεριπτώσει ευ­ ρίσκονται ενώπιοντης Επιτροπής- γεγονός πουεξουδετερώνει την βαρύτητατουςκαιτηνκαθιστάστοιχείο εκτουπερισσού. Οισυστάσεις πουδόθηκανστηνπροκείμενηπερίπτωση,στηριγ­ μένες αποκλειστικά στα αντικειμενικά στοιχεία του φακέλου, ήταν εξυπαρχής μηδαμινής και αμελητέας σημασίας και οπωσ­ δήποτεδεν μπορούσαννααποτελέσουν το ανεξάρτητο στοιχείο κρίσεως καινα έχουν τηβαρύτητα, πουως τέτοιο αναγνωρίζει 155 Δημοσθένους κ.ά.ν.Δημοκρατίας

(1990)ηνομολογία στις συστάσεις του οικείουΤμήματος. Ελλείποντος επί πλέον οποιουδήποτεάλλου στοιχείου, οι συστά­ σειςπουδόθηκανείναιεντελώς ανεπαρκείςνααιτιολογήσουντην προτίμηση υποψηφίωνμε λιγότερα προσόντακαι μικρότερο βαθμό αρχαιότητας. ΗΕπιτροπήόφειλε νααντιπαρέλθειτις συστά­ σειςαυτές ήναπεριορίσει ανάλογατην επίδρασητους στην από­ φαση της,προχωρώντας στη δικήτης έρευνα. Εντούτοις, όπως προκύπτει απότα πρακτικά,η Επιτροπήστηρίχθηκε στις συστά­ σεις τουΤμήματος καιακολούθησε,όπωςη ίδιαπαραδέχεται,τη σειρά προτεραιότηταςπου είχε εισηγηθεί το Τμήμα. Για το λόγο αυτό,ηαπόφασητηςείναιπλημμελής,ως αποτέλεσμαπλάνηςπε­ ρίταπράγματακαιυπόκειταισεακύρωση. 4. Οι συστάσεις που προσυπογράφει οδιευθυντής,αποτελούν συστάσεις του Τμήματος και όχι προσωπικές και το κύρος τους συναρτάται μεταστοιχεία πουλαμβάνονταιυπόψη,πουπρέπει να ανάγονταιστο καθεστώςπουδιέπει τηνέκδοσητηςπράξεως και νασυνιστούν τηνάποψητουΤμήματοςκατάτον τρόποπου έχει καθορίσει ηνομολογία. 5 10 15 20 Οιπροσφυγές επιτυγχάνουνχωρίςέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 25 Demosthenous andAnother v.Republic

(1986)3(A) C.L.R. 549, Hans v.Republic

(1989)3(A) C.L.R. 147, Constantinou v.Republic

(1972)3 C.L.R.116, 30 Stylianou and Others v. Educational Service Commission and Another

(1984)3(A) C.L.R. 776, Gava v.Republic

(1984)3(B)C.L.R.1391, 35 Απόφαση Σ.τ.Ε. 307/40, Πορίσματα Νομολογίας Σ.τ.Ε. 1929-59, 281, Παπαφώτηκ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1989)3(B)Α.ΑΛ. 831, Ioannidou andOthers v.Republic

(1984)3(B) C.L.R.

1. 156 40 3 ΑΛΑ Δημοσθένους κ.ά.ν.Δημοκρατίας Προσφυγές. 5 Προσφυγές εναντίον της απόφασης της Επιτροπής Εκπαι­ δευτικής Υπηρεσίας με την οποία τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα προήχθηκανστημόνιμηθέσηΕπιθεωρητή Β', Δημοτικής Εκπαί­ δευσης, αναδρομικάαπότις 16.9.1983αντί των αιτητών. Γ. Τριανταφυλλίδης, για τον Αιτητή στην Υπόθεση Αρ. 791/
2. 10 Α. Σ.Αγγελίδης,γιατουςΑιτητέςστιςΥποθέσειςΑρ.780/87και 847/
3. 15 Ρ. Πετρίδου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για τους Καθ' ων η αίτηση. Χρ. Κιτρομηλίδης, για τα Ενδιαφερόμενα πρόσωπα Πολυ­ δώρουκαι Χριστοδουλίδη. 20 Γ.Στνλιανίδης για Ε. Ευσταθίου, γιαταΕνδιαφερόμεναπρό­ σωπα Σωτηριάδη και Παπανικολάου. Cur.adv.vult. 25 30 35 ΚΟΥΡΡΗΣ, Δ.: Οι αιτητές, με τις προσφυγές τους, ζητούν απότο Δικαστήριο νακηρύξει την απόφασητης ΕπιτροπήςΕκ­ παιδευτικής Υπηρεσίας, ημερομηνίας 9.9.1987και μετην οποία ταενδιαφερόμεναμέρηπροάχθηκανστημόνιμηθέσητουΕπιθε­ ωρητή Β'Δημοτικής Εκπαίδευσης, αναδρομικά από τις 16.9.1983, άκυρη,παράνομηκαι στερούμενη οποιουδήποτε νό­ μιμου αποτελέσματος. Η επίδικηθέση, είναι θέση προαγωγήςκαι τόσον OLαιτητές, όσον καιταενδιαφερόμενα μέρηΑντρέας Πολυδώρου,Λεύκιος Παπανικολάου,Χρίστος Χριστοδουλίδης και Κλείτων Σωτηριάδης, κατείχαν τη θέση του Διευθυντού Α', πριν απότην επί­ δικηαπόφαση. Οι προσφυγές, συνεκδικάστηκαν, επειδή παρου­ σιάζουν κοινά πραγματικά και νομικά σημεία και απορρέουν από την ίδιαδιοικητική πράξη. 40 Τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν προαχθεί ξανά στη θέση του Επιθεωρητή Β' Δημοτικής Εκπαίδευσης, με απόφαση των καθ' ωνηαίτηση,με ημερομηνία 15/9/1983, ηδεπροαγωγήτους ακυ­ ρώθηκε κατόπιν προσφυγής των αιτητών Δημοσθένους και 157 Κούρρης,Δ. Δημοσθένουςχ.ά.ν.Δημοκρατίας

(1990)Γιαννακού, από το Ανώτατο Δικαστήριο, με την απόφαση Demosthenous and Another v.Republic

(1986)3C.L.R. 549. Η Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας (για τους σκοπούς της παρούσας απόφασηςθα ονομάζεται Επιτροπή),στη συνεδρία της,ημερομηνίας 9/9/1987,επανεξέτασε μεβάσητο νομικό και πραγματικόκαθεστώς που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, την πλήρωση,τριών κενών μόνιμων θέσεων Επιθεωρητή Β'Δη­ μοτικής Εκπαίδευσης και αποφάσισε το διορισμό στις θέσεις αυτές, των ενδιαφερομένων μερών, αναδρομικά από 16.9.83, αντί τωναιτητών. 5 10 Οι προβαλλόμενοι απότους αιτητές νομικοί ισχυρισμοί, εί­ ναι συνοπτικάοι ακόλουθοι: 15

(1)Ηδιαδικασίαπάσχεινομικά,γιατί ηΕπιτροπή στηρίχτηκε στις συστάσεις τουκ.Παπαδόπουλου,Αν. ΔιευθυντήΔημοτικήςΕκ­ παίδευσης, παράτηναπόφασηκαιτοεπιτακτικό εύρηματουδι­ καστηρίουστηνυπόθεσηDemosthenous(ανωτέρω)καιοκ. Πα­ παδόπουλος,δενήτανσεθέσηναπροβείσεσυστάσεις. 20

(2)Η σύσταση πάσχει καιγια το γεγονός ότι περιείχε ονομαστική κατά σειρά προτεραιότητας σύσταση των υποψηφίων,εξουσία που δενπαρέχειτοάρθρο35

(3)τουΠερίΔημοσίας Υπηρεσίας Νόμου. Επίσης,γιατολόγοότιδενπεριέχεικαμιάαιτιολογία. 25

(3)Ητοποθέτηση του αιτητή Γιαννακούσε υποδεέστερη σε σχέ­ ση με τα ενδιαφερόμενα μέρη σειρά προτεραιότητας, παρα­ βιάζει την απόφαση Demosthenous (ανωτέρω). 30

(4)Παράλειψηδιεξαγωγήςδέουσαςέρευνας.

(5)Μηεπιλογή των πλέον κατάλληλωνυποψηφίων. Η ανάλυση των νομικών λόγων για ακύρωση της προσβαλ- 35 λόμενης απόφασης,στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό στην υπόθεση Demosthenous and Another v. Republic (ανωτέρω) με την οποία είχεκηρυχθεί άκυρηηπροαγωγήτων ενδιαφερομένωνμε­ ρών, στις ίδιες θέσεις. Και απότις δύο πλευρές,δόθηκανδιά­ φορες ερμηνείες για την ορθή έννοια και τις προεκτάσεις της 40 απόφασης αυτής,γιατεκμηρίωση των εκατέρωθεν θέσεων. Ο κύριος ισχυρισμός των αιτητώνκαιστις τρεις προσφυγές, είναι ότι υπήρξε επιτακτικό εύρημα του δικαστηρίου ότι ο κ. 158 3 Λ.ΑΛ. 5 10 15 Δημοσθένους κ.ά. ν.Δημοκρατίας Κούρρης,Δ. Παπαδόπουλος δεν ήταν σε θέση να προβεί σε συστάσεις για τουςδυοαιτητές. Τοθέμααυτό, ισχυρίζονταιοι δικηγόροιτων αιτητών, είχε ήδηκριθεί τελεσίδικα απότο δικαστήριοκαιηεκ νέου σύσταση τουκ. Παπαδόπουλου υπότην ιδιότητατουαναπληρωτή Διευθυντή, παραβίαζε την απόφαση τουδικαστηρίου και το δεδικασμένοπουδημιουργούσε. Προέκταση αυτούτου ισχυρισμού, είναι και ηάποψηότι το δικαστήριοστηνπιοπάνωαπόφαση,είχεαποφασίσειρητάότιο αιτητής Γιαννακού,έπρεπε να είχε συσταθεί ως ανώτερος των ενδιαφερομένων μερών σε προσόντακαιαρχαιότητα. Επομένως,η νέα σύσταση του οικείου τμήματος παραβιάζει τοδεδικασμένοκαισαναποτέλεσμαοδηγείαφεαυτήςσεακύρωσητηςτελικής πράξεωςεφόσον ηΕΕΥ στηρίχτηκε αποφασιστι­ κά στην σύστασηγιατην έκδοσητης. Τοσχετικό απόσπασμα της απόφασης στο οποίο βασίστηκαν οι πιοπάνω ισχυρισμοί έχει ωςεξής: 20 25 30 35 40 "Considering now theevidencegivenby Mr.Papadopoulos, I have come to the conclusion that he was not in a position to express an opinion as to the abilities of the two applicants and that this decision not to recommend them lor promotion misdirected the respondents in reaching their decision not to promotethetwo applicants. Intheresult, thissub-judicedecision isannulledontheground that the respondents in taking their decision, acted under a misconception of fact namely that the two applicants werenot worthy to be recommended by the appropriate. Department, despite the fact that they were superior in qualifications and senior toanumberof candidates promoted." Αποτελεί θεμελιωμένη νομολογιακάαρχή,ότι οι αποφάσειςδι­ καστηρίου αναθεωρητικής δικαιοδοσίας είναι δεσμευτικές γιαόλα ταόργανακαιαρχέςτηςΔημοκρατίας (αρθρ. 146.5 τουΣυντάγμα­ τος)καικάθεεπιτακτικόεύρημαδεσμεύειτηδιοίκησηπουδενμπο­ ρεί να το αγνοήσει ή να υιοθετήσει αντίθετη άποψη. (Hans ν. Republic

(1989)3(A)C.L.R. 147.) Σαν συνέπεια της αρχήςτου δεδικασμένου, το διοικητικό όρ­ γανο παρεμποδίζεται να εκδόσει όμοια κατά περιεχόμενο, αιτιο­ λογίακαινομικήβάση πράξηπροςτηνήδη ακυρωθείσα. (loannis 159 Κούρρης, Α. Δημοσθένους κ.ά.ν. Δημοκρατίας

(1990)Constantinou v. Republic

(1972)3 C.L.R. 116, Stylianou and Others ν. Republic

(1984)3 C.L.R.776.) Δεν αποκλείει όμως το δεδικασμένο, την έκδοση ταυτόσημης πράξεως,εφόσον η έκδοση γίνεται σε επανάληψη τηςδιαδικασίας,νέα έρευνα και μεεκτίμη­ ση νέων αποδεικτικών στοιχείων. (Cava v. Republic

(1984)3 C.L.R. 1391, απόφαση Σ.τ.Ε. 307/40, Πορίσματα Νομολογίας Σ.τ.Ε. 1929-59,281.) 5 Στην υπόθεση Demosthenous (ανωτέρω) το δικαστήριο είχε αποφασίσει δεσμευτικά,για τηδιοίκηση και έναντι όλων όπ ο κ. 10 Παπαδόπουλος,Διευθυντής Δημοτικής Εκπαίδευσης,δεν ήτανσε θέση να εκφράσει απόψεις για τους δύο υποψηφίους.Όχι γενικά και αόριστα,αλλά γιατουςσυγκεκριμένους λόγους που εμφαίνο­ νται στην απόφαση(σ. 555-556)και αφορούν τα στοιχεία και το υλικό σταοποίαοκΠαπαδόπουλοςείχεστηρίξει τη σύσταση του. 15 Το δεδικασμένο που προκύπτει απότην απόφασηαυτή, κατά την άποψη μου, αποκλείει τη διοίκηση να χρησιμοποιήσει στα στοιχεία κρίσεως και τη σύσταση αυτή του κ.Παπαδόπουλου. Δεν αποκλείει όμως, τον κ. Παπαδόπουλονα προβεί σε εκ νέου 20 σύσταση των υποψηφίων,ούτε και δεσμεύει τη διοίκηση ναπα­ ρακάμψει τη σύσταση αυτή,εφόσον ησύσταση είναι αποτέλεσμα νέαςέρευναςκαιδεστηρίζεταισταστοιχεία γιαταοποίαέχειήδη αποφανθεί το Δικαστήρω. 25 Από το φάκελο της υπόθεσης, (επιστολή Διευθυντή Δημοτι­ κής Εκπαίδευσης ημ. 9.9.87)συνάγεται ότι το Τμήμα προέβη σε νέα έρευνα, με βάση αντικειμενικά στοιχεία που ανάγονται στο χρόνο λήψεως τηςαπόφασηςκαιμεβάσηαυτά,διαμόρφωσενέα άποψη, συστήνοντας αυτή τη φορά και τους αιτητές, που την 30 πρώτη φορά,δεν περιλαμβάνοντο στον κατάλογο των συστηθέντων, σε υποδεέστερη, όμως, σε σχέση με ταενδιαφερόμενα μέ­ ρη,σειρά προτεραιότητας. Στοσημείο αυτό,θαπρέπει ναδιευ­ κρινιστεί, ότι η σύσταση κατά σειρά προτεραιότητας δεν είναι ανεπίτρεπτη, ούτε βρίσκεται έξω απότο πνεύμακαι ταπλαίσια 35 του αρθρ.35

(3), όπως όχι ορθά, ισχυρίζονται οι αιτητές. (Βλέ­ πε συναφώς την απόφαση Παπαφώτηκ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1989)3(B) Α.Α.Δ. 831.) Καταλήγω ότι η σύσταση του οικείου τμήματος, δεν πάραβιάζει την απόφαση του Δικαστηρίου, ούτε και η συμπερίληψη της στα στοιχεία κρίσεως της Επιτροπής συγκρούεται με δεδι­ κασμένα θέματα. Εξάλλου δε συμμερίζεται την άποψη ότι με την απόφασητου δικαστηρίου είχε ήδη κριθεί ηαξία των υπο160 40 3Α.Α.Δ. Δημοσθένουςκ.ά.ν.Δημοκρατίας Κούρρης,Δ. ψηφίωνήηκατάπροτεραιότητααξιολόγηση τους. 5 Ό,τι αποφασίζεται στο απόσπασμαπου αναφέρεταιστοναιτητή Γιαννακού είναι η πλάνη υπό την οποία ενήργησαν οι καθ'ωνη αίτηση, συνεπεία τωνσυστάσεων τουοικείουτμήματος κατάπόσον, τόσον οαιτητής Γιαννακούόσον και οαιτητήςΔη­ μοσθένους άξιζανναπεριληφθούν στους συστηθέντες υποψηφί­ ους,ενόψειτου γεγονότος ότι προηγούντο σε προσόντα και αρ­ χαιότητααπόορισμένους από αυτούς. 10 15 20 25 Τοερώτημαπουπρέπεινααπαντηθεί,κατάτηγνώμημου, αφο­ ράτηβαρύτητακαιτησημασία πουείχεήμπορούσε ναέχειη σύ­ σταση του Τμήματος, ενόψει των στοιχείων και δεδομένων στα οποία στηρίχτηκε καιπουρητάκατονομάζονταισ* αυτή. Οι συστάσεις τουοικείουτμήματοςπρέπεινααποδίδουνκαιναεκφρά­ ζουν τις απόψεις του συστήνοντος σώματος,για την καταλληλό­ τητα των υποψηφίων. Επομένως, δεν είναι νοητό ναπεριορίζο­ νταιή ναεξαντλούνται σε εκτίμηση μεβάσητιςυπηρεσιακέςεκθέ­ σειςκαιταστοιχεία τουφακέλου,μόνο πουενπάσηπεριπτώσει, ευρίσκονται ενώπιον της Επιτροπής (loannidou and Others v. Republic

(1984)3 C.L.R. 1283). Γεγονόςπου εξουδετερώνει την βαρύτητατους καιτηνκαθιστάστοιχείο εκτου περισσού. OL συστάσεις πουδόθηκανστην προκείμενη περίπτωσηστηριγμένες αποκλειστικά στααντικειμενικά στοιχεία τουφακέλου, ήταν εξυπαρχής μηδαμινής και αμελητέας σημασίας και οπωσ­ δήποτεδεν μπορούσαν νααποτελέσουν το ανεξάρτητο στοιχείο κρίσεως και να έχουν τηβαρύτηταπου,ως τέτοιο, αναγνωρίζει ηνομολογία στις συστάσεις τουοικείου Τμήματος. 30 35 40 Ελλείποντος επί πλέον οποιουδήποτε άλλου στοιχείου, οι συ­ στάσεις που δόθηκανείναι εντελώςανεπαρκείς να αιτιολογήσουν την προτίμηση υποψηφίων με λιγότερα προσόντα και μικρότερο βαθμόαρχαιότητας.Η Επιτροπήόφειλενααντιπαρέλθειτιςσυστάσειςαυτέςήναπεριορίσει ανάλογατηνεπίδρασητουςστηναπόφα­ σητης,προχωρώντας στην δικήτηςέρευνα.Εντούτοις,όπως προ­ κύπτει από ταπρακτικά(ΠαράρτημαΣτ'στην ένσταση),η Επιτρο­ πήστηρίχτηκε στις συστάσεις τουτμήματοςκαιακολούθησε,όπως ηίδιαπαραδέχεταιτησειράπροτεραιότηταςπουείχεεισηγηθεί το τμήμα.Γιατολόγοαυτό,ηαπόφασητηςείναι πλημμελής, ως απο­ τέλεσμα πλάνηςπερίταπράγματακαιυπόκειταισεακύρωση. Η απόφασητου δικαστηρίου για ακύρωση της επίδικης από­ φασης δεν επιβάλλει ειδικότερη αναφοράστους συμπληρωματι161 Κούρρης,Λ. Δημοσθένους κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1990)κούς και λιγότερο σημαντικούς λόγους που προβάλλονται στις προσφυγές. Ενόψει δεεπικείμενης επανεξέτασης του θέματος, δε θα υπεισέλθω στο θέματης αξίας των υποψηφίων. Σημειώνεται μόνο,ο ισχυρισμός αναφορικάμετο ανοκ. Παπαδόπουλος δια­ τελούσεήόχι Διευθυντής τουΤμήματοςΔημοτικής Εκπαίδευσης, 5 κατά τον κρίσιμο χρόνο, που κατά τη γνώμη μου, στερείται ου­ σιαστικής σημασίας. Οισυστάσεις πουπροσυπογράφειοδιευθυ­ ντής,αποτελούνσυστάσεις τουΤμήματοςκαιόχι προσωπικέςκαι το κύρος τους συναρτάται με ταστοιχεία που λαμβάνονταιυπό­ ψη,πουπρέπειναανάγονταιστοκαθεστώςπουδιέπει τηνέκδοση 10 τηςπράξεωςκαινασυνιστούν τηνάποψητουΤμήματοςκατάτον τρόποπουέχεικαθορίσει ηνομολογία. Γιατους λόγους πουεπεξηγούνται πιο πάνω,ηαπόφασηγια προαγωγή των ενδιαφερομένων μερών στη θέση του Επιθεωρητή Β' Γενικών ΜαθημάτωνΔημοτικής Εκπαίδευσης, κηρύσσε­ ταιάκυρη. 15 Δε δίδεταιδιαταγήγιαέξοδα. 20 Οι προσφυγές επιτυγχάνουν χω­ ρίς έξοδα. 162