(1990)10 Ιανουαρίου, 1990 [ΣΑΒΒΙΔΗΣ, Δ/στής] 1. ΦΙΛΙΠΠΟΣΛΥΣΙΩΤΗΣ, 2.ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΛΥΣΙΩΤΗ, Αιτητές, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ 1)ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ 2)ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΠΡΟΣΟΔΩΝ, Καθ'ων ηαίτηση. (Συ\·εκδικαζόμενεςΥποθέσειςΑρ. 63/88, 64/88). Φορολογία— ΦορολογίαΚεφαλαιουχικώνΚερδών— ''ΠροϊόνΔιάθε σης"— Τοποσό τοοποίοθααπέφερε, κατά τηγνώμητονΔιευθυντή, ηπώλησηακίνητηςιδιοκτησίαςστηνελεύθερη αγοράκατά την ημέρα τηςδιάθεσης—Αρθρο9
(1)τουπερί ΚεφαλαιουχικώνΚερδώνΝόμου τον 1980 (Ν. 52/80)— Ερμηνεία—Νομολογία. 5 Φορολογία— ΦορολογίαΚεφαλαιουχικώνΚερδών—Προσκόμισηεκτί μησης αιτητών στο στάδιο εκδίκασης τηςπροσφυγής — Δυνατό να αγνοηθείεντελώςαπό τοΔικαστήριο, εφόσονδεναποτελούσεμαρτυ ρία ε\χίχπιοντονΔιευθυντή, ότανέλαβε τηνεπίδικηαπόφαση. 10 ΑχηθεωρητικήΔικαΐίύοσία —Δικαστικός Έλεγχος— ΕπέμβασηΔικα στηρίου— ΤοΔικαστήριοδενεπεμβαίνει αν ηαπόφασηήτανεύλογα επιτρεπτή στο διοικητικό όργανομεβάση ταστοιχείαπου είχε ενώ πιον τον. 15 Φορολογία — Φορολογία Εισοδήματος — Τόκοι Καθνστερήσεων — "ΑδικαιολόγητηΠαράλειψη"φορολογουμένου—Αρθρο 39
(2)τονπε ρί ΒεβαιώσεωςκαιΕισπράξεωςΦόρωνΝόμον τον 1978—Ερμηνεία που δόθηκε από τηνομολογία— Υπό τις περιστάσεις τηςνπόθεσης 20 δενυπήρξεοποιαδήποτε"αδικαιολόγητηκαθυστέρηση"εκμέρουςτων αιτητών—Η επιβολήτόκουωςεκ τούτονακυρωτέα. 16 3 Α.Α.Λ. 5 Λυσιώτης κ.ά.ν. Δημοκρατίας Μετιςπροσφυγέςτουςα\πές,πουσυνεκδικάστηκαν,οιαιτητές,οι οποίοιήτανσυνιδιοκτήτες ανά 1/2 μερίδιοσεοικίαστηΛεμεσό,προ σέβαλαν τη νομιμότητα της απόφασηςτου καθ' ου ηαίτηση μετην οποίατους επέβαλε φορολογία κεφαλαιουχικούκέρδους για πώληση τηςοικίας αυτής. Οι αιτητέςπαρουσίασανστο στάδιο της προσφυγής εκτίμησηδι κού τους εκτιμητή,δυνάμει της οποίαςη εκτίμηση του εκτιμητήτων καθ' ο>νη αίτησηήτανεσφαλμένη. 10 Το Ανώτατο Δικαστήριο,ακυρώνονταςεν μέρει την επίδικηαπό φασηκαισυγκεκριμέναστομέτροπουεπιβαλλόταντόκοςκαθυστερήσεων 9%,αποφάσισεταεξής: 15 1. ΟιπρόνοιεςτουΑρθρου 9τουπερί Κεφαλαιουχικών ΚερδώνΝό μου, έχουν εξετασθεί στην The Administratorof the Estateof Krystallia Pavlides, AndreasLoucaides v.Republic
(1989)3{A) C.LR. 627- Στηνυπόθεσηεκείνη το Δικαστήριο κατέληξε στοπιο κάτωσυμπέρασμα: 20 25 30 35 40 "Theprovisionsofs.9 of thecapital GainsTax Law, 1980(Law52 of 1980) are clear andunambiguous. They empowertheDirector of the Department of Inland Revenue to assess the value of a property at thetime of its disposition on thebasisof its market value in the open market at such time and he is not bound to accept any amount declared between thesellerandthe purchaser asbeingthesaleprice of the property. If any such restriction is accepted then it would have afforded the opportunity to land dealers, for the purpose of evading taxation, to declare any amount much less than the market value of the property in the openmarket atthetimeof thedisposition." Γιατουςσκοπούςτηςπαρούσαςπροσφυγής,τοΔικαστήριουιοθέ τησεταπιοπάνωκαικατέληξεπωςστην προκείμενηπερίπτωσηο Διευθυντής τουΤμήματοςΕσωτερικών Προσόδων,ορθάερμήνευ σεκαιεφάρμοσετις πρόνοιες τουΑρθρου 9γιασκοπούςκαθορι σμούτηςαγοραίαςαξίαςτουεπίδικουκτήματοςκατάτην28ην Ια νουαρίου, 1984. 2. Εκτίμησητουεκτιμητήτωνκαθ*ωνηαίτηση,πάνωστηνοποίαβα σίστηκε οκαθ'ουηαίτησηΔιευθυντής,κρίθηκεαπότοΔικαστήριο σανη πιοπραγματικήκαιενδεδειγμένη στηνπροκείμενη περίπτω ση,σεσύγκριση μετημέθοδοτουεκτιμητήτωναιτητώνπου βασί σθηκεσεπωλήσεις του 1971 καιτου 1988,πουχρονικά είναιπολύ 17 Λυσιώτης κ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1990)απομακρυσμένεςαπότιςουσκόδεις ημερομηνίες. Σύμφωνα μετις παρατηρήσεις πουπεριέχονται στην ένορκη δήλωση του εκτιμητή τωνκαθ'ωνηαίτηση,τοσυμπέρασματουΔικαστηρίουείναι,πως ηεκτίμηση τουεκτιμητήτωναιτητώνείναιυποθετικήκαιθεωρητι κήκαιδενμπορείνααντισταθμίσει τηνεκτίμησητουεκτιμητήτων καθ' ων η αίτηση,πάνωστην οποίαβασίσθηκεοκαθ' ουηαίτηση Διευθυντής γιαναεπιβάλειτηνεπίδικη φορολογία. 5 Ηεκτίμηση τουεκτιμητήτωναιτητώνδεντέθηκεαπότουςαιτητές ενώπιον τουκαθ' ουη αίτησηΔιευθυντήότανεπρόκειτονα πάρει τηνεπίδικηαπόφαση,παρόλοπουείχεζητηθείαπότουςαιτητέςνα υποβάλουν τέτοια εκτίμηση,πριν πάρειτην απόφασητου. Για το λόγοαυτόθαμπορούσενααγνοηθείεντελώς,γιατίσύμφωναμετο τι λέχθηκε στις υποθέσεις Christofides v. The Republic
(1984)3(B) C.L.R. 1454καιleronymides v. TheRepublic
(1988)3(C) C.L.R.2657δεναποτελούσε μαρτυρίαπουήτανενώπιοντου καθ' ουη αίτησηΔιευθυντή,ούτετέθηκεενώπιον τουαπότουςαιτητές, όπως όφειλαν ναπράξουν, ύστερα μάλιστα που τους ζητήθηκε, πριν πάρειτηναπόφασητου. 10 20 3. Είναικαθιερωμένηαρχήτουδιοικητικούδικαίου,σύμφωναμεσει ράαποφάσεωντουΑνωτάτου Δικαστηρίου,ότιτοΑνώτατοΔικα στήριο δενεπεμβαίνει σεαποφάσεις μίας Αρμόδιας Αρχής, ανη απόφασηαυτήήτανεύλογαανοικτήστηνΑρχήμεβάσηταστοιχεία που είχε ενώπιον της. Η αρχή αυτήμπορεί να συνοψισθεί στην απόφασητηςΟλομέλειας τουΑνωτάτου Δικαστηρίουστηνυπόθε σηGeorghiades v.The Republic
(1982)3C.L.R.
- Ηαπόφασητουκαθ' ουηαίτησηΔιευθυντή τουΤμήματοςΕσωτε ρικών Προσόδωνναεπιβάλειτηνεπίδικηφορολογίαγιακεφαλαιουχικά κέρδηήταντέτοια,στην οποίαεύλογα μπορούσε νακατα λήξεικάτωαπόταπεριστατικάτηςυπόθεσης.
- ΤοθέματηςεπιβολήςτόκουδιέπεταιαπότονΠερί Βεβαιώσεωςκαι Εισπράξεως ΦόρωνΝόμοτου 1978 (Νόμος4/78) όπωςτροποποιήθηκεαπότουςΝόμους23/78,41/79 και 164/87καιπρονοείταιαπό τοΑρθρο 39
(2)(στοναρχικόΝόμοΑρθρο 36
(2)). Η εφαρμογή του πιο πάνωΑρθρου έχει εξετασθεί στην υπόθεση Michaelidou v.TheRepublic
(1985)3(C)C.L.R. 1836, στησελίδα 1852 στηνοποίααναφέρονται ταεξής: 'Tor interest tobe payable there must beunjustifiable omission. Omission' means afailure togiveanynotice,make anyreturn, IS 25 30 35 40 3 \ΛΛ. 5 Λυσιώτης κ.ά.ν.Δημοκρατίας produce or furnish any document or other information required by or under the law, The omission must be unjustifiable. A distinction must bemadebetweenunjustifiable and unreasonable. ItisupontheAdministration todetermine,ineachparticularcase, subject to judicial review by this Court, whether an omission is unjustifiable ornot." Toπιοπάνωαπόσπασμαέχω υιοθετηθεί στην υπόθεση Masouris v. The Republic
(1989)3(A) C.L.R. 946. 10 Ζητούμενο είναικατάπόσοη παράλειψητωναιτητώννα καταβάλουντηνφορολογίαείναιαδικαιολόγητη. 15 20 25 30 35 40 Από ταγεγονότα ενώπιον του Δικαστηρίου, οι αιτητές, μετάτην πώλησηκαισυγκεκριμένα στις23.6.1984, υπέβαλανστονκαθ'ου η αίτησητις δηλώσεις διάθεσηςακίνητης ιδιοκτησίας που απαιτού νται απότο Νόμο. Οι αιτητέςγια πρώτηφοράέλαβανγνώση, πωςοι δηλώσεις τους δενέγιναναποδεκτέςστις 15.5.1987, μετηνκοινοποίησησ*αυτούς της μηαποδοχήςτων στοιχείων πουπεριέχονταν στις δικές τους δηλώσεις καιτηςειδοποίησηςγιαεπιβολήφορολογίαςκεφαλαιου χικώνκερδών,μεβάσηταστοιχεία πουαναφέροντανσ' αυτή. Για το διάστηματων τριών αυτώνχρόνων δεν μπορεί να λεχθεί πως οι αιτητές ήταν υπεύθυνοι για οποιαδήποτε 'αδικαιολόγητη παράλειψη'. Μιακαιοιαιτητέςυπέβαλαντιςδηλώσεις πουαπαι τούνταναπότοΝόμο,μεόλαταστοιχεία πουόφειλαννασυμπε ριλάβουνσ' αυτές,καιμιακαισύμφωναμεταστοιχείαπουπαράθεσανδενυπόκειντοσεκαταβολήφόρουγιακεφαλαιουχικάκέρδη, δενείχαντίποτεάλλονακάμουνπαράναπεριμένουν τηνανταπό κρισητουΔιευθυντήστιςδηλώσεις τουςαυτές. Ο Διευθυντής αντίναενεργήσει έγκαιρα,περίμενε τρία ολόκληρα χρόνιαπρινλάβειτηναπόφαση του. ΜιακαιοΝόμοςρητάαναφέρειότιοτόκοςείναιπληρωτέοςσεπε ριπτώσεις 'αδικαιολόγητης παράλειψης' ('unjustifiable omission') καιμιακαιδενυπήρχεκαμιάπαράλειψη εκμέρουςτωναιτητών,η επιβολή του τόκου για την περίοδο μέχρι τις 15.5.1987ήταν αδι καιολόγητηκαικατάσυνέπειαπρέπειναακυρωθεί. Οι προσφυγές επιτνγχάνονν μερικώς, χωρίς έξοδα. 19 Λυσιώτης κ.ά.ν. Δημοκρατίας
(1990)Αναφερόμενες υποθέσεις: Stanton(InspectorofTaxes)v. DraytonCommercialInvestmentCo. Ltd [1982J2A11E.R.942, 5 AdministratoroftheEstateofKrystalliaPavlides, AndreasLoucaides v. Republic
(1989)3(A) C.LR. 627, Christondes v. Republic
(1984)3(B) C.LR. 1454, 10 Ieronymides v. Republic
(1988)3(C) C.LR. 2657, Georghiades v. Republic
(1982)3C.LR. 659, 15 Michaelidou v. Republic
(1985)3(C)C.LR. 1836, Masouris v. Republic
(1989)3(A) C.LR.
- Προσφυγές. 20 Προσφυγές εναντίον της απόφασης του Διευθυντή τουΤμή ματος Εσωτερικών Προσόδων με την οποία επιβλήθηκε στους αιτητές φορολογία κεφαλαιουχικού κέρδους για το κέρδος που προέκυψε από την πώληση μίας κατοικίας που ανήκε εξίσου στους αιτητές. 25 Α. Αναστασιάδης, για τους Αιτητές. Γ.Λαζάρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για τους Καθ' ων ηαίτηση. 30 Cur. adv. vult. ΣΑΒΒΙΔΗΣ,Δ.: Μετις πιοπάνωπροσφυγές,οι αιτητέςπρο σβάλλουν την απόφαση του καθ' ου η αίτηση Διευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων (πουστη συνέχεια θααναφέρεται σαν ο Διευθυντής) για την επιβολή κεφαλαιουχικού κέρ δους από την πώληση μιας οικίας που ανήκε εξ ίσου στους αιτητές. Η θεραπεία που ζητούν από το Δικαστήριο είναι η ίδια και στις δυο υποθέσεις και είναιηεξής: "
- Δήλωσιν του Σεβ. Δικαστηρίου ότι η απόφασις υπό του καθ' ου η προσφυγή ημερομηνίας 16.11.87επί της ενστάσεως 20 35 40 3 Α.ΑΛ. 5 10 Λυσιώτης κ.ά. ν. Δημοκρατίας Σαββίδης,Δ. τουΑιτητού κατάτηςβεβαιώσεως υπ' αριθ.840002επιβληθεί σης εις τον Αιτητήν επίτωσκοπώ επιβολής φορολογίαςκεφα λαιουχικούκέρδους επίτουκέρδουςτουπραγματοποιηθέντος υπ'αυτούεκτηςπωλήσεως την28.1.84του 1/2 μεριδίουτουεπί μιαςοικίαςκειμένης ενΛεμεσώυπ'αριθ.εγγραφής34373,Τεμαχ. 14/2 του Φ/Σχ LIV/58.3.III εγένετο εσφαλμένως και επί αδικαιολογήτως εξογκωμένου ποσού κέρδους και είναι ως εκ τούτουάκυροςκαιάνευοιουδήποτε αποτελέσματος." Οιδύοαυτέςπροσφυγέςδικάστηκανμαζίγιατίστηρίζονταιστα ίδιαγεγονότακαιτανομικάσημεία πουεγείρονται είναικοινά. Ταγεγονότα των υποθέσεων έχουν α>ς εξής: 15 Οαιτητήςστην προσφυγή63/1988 είναιγιος τηςαιτήτριαςστην προσφυγή64/1988.Οιαιτητέςήτανσυνιδιοκτήτες ανά 1/2μερίδιοσε μιαοικίαστηνοδόΓλάδστωνος στηΛεμεσό, μεαρ.εγγραφής 34373, ΣυνοικίαΑγ. Τριάδα,Τεμάχιον 14/2συνολικής έκτασης8.300τ.π. 20 Στις28 Ιανουαρίου,1984, οι αιτητέςπώλησαντηνπιοπάνω οικίαντουςστηνεταιρείαFolouneConstructions andDevelopment Co. Ltd. Η τιμήτηςπώλησης πουαναφερόταν στο συμβόλαιο και στη δήλωσηπουέκαμανστοκτηματολόγιο ήταν£67,000.- 25 Ηπιο πάνω πώληση γνωστοποιήθηκε στον καθ'ου η αίτηση με αρ.2 στις 23.6.1984,μετην υποβολή δηλώσεων διάθεσηςακί νητης ιδιοκτησίας στην κάθε μια από τις οποίες αναφέρονταν σχετικά με το μερίδιο τουκάθεαιτητήταπιοκάτω: 30 35 40 "Προϊόν Διάθεσης Μείον: Αγοραία αξία27.6.78 Αλλα έξοδα £33.500.£30,000.1.100.- Κέρδος Μείον ποσόν απαλλαγής Υπόλοιπο απαλλαγήςγια μεταφορά Φόροςκεφαλαιουχικώνκερδών £31,100.2,400.5.000.£2,600.ΤΙΠΟΤΕ" Στις 12.5.1987,ο καθ' ου ηαίτηση Διευθυντής έκδωσε Ειδοποίηση ΕπιβολήςΦορολογίας,σύμφωνα μετηνοποίαηαγοραία αξίακάθεμεριδίου στις 27.6.1978είχευπολογισθεί σε£18,250, η δεαγοραίααξίατουκατάτηνημερομηνία πώλησης σε£36,500.και το ποσό του πληρωτέου φόρου είχε καθορισθεί σε £2,650.πλέον τόκος από29.4.
- Όσον αφοράτα έξοδα που διεκδί21 Σαββίδης, Δ. Λυσιώτης κ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1990)κησαν οι αιτητές, δεν παραχωρήθηκαν, γιατί όπως ισχυρίστηκε, οι αιτητές παράλειψαν να παρουσιάσουν αποδεικτικά στοιχεία. Οι αιτητέςγιατηνπ ω πάνωφορολογία υπέβαλανένσταση μέσω του συμβούλου τους επί φορολογικών θεμάτων κ. Φάνου Ιωνίδη, σύμφωνα με τηνοποίαοι λόγοιτης ένστασης ήτανon ητιμήπώλη σης ανέρχετο σε £33,500.-και όχι £36,500.-και ότι ηαξίατου ακι νήτου κατάτην27.6.1978ήταν£30,000καιόχι 18,250.Με επιστολή του ημερομηνίας 29.8.1987, ο Διευθυντής ζήτησε απότον αιτητή, μεταξύ άλλων, έκθεσηπροσοντούχου εκτιμη τή για τον προσδιορισμό της αγοραίαςαξίας του ακινήτου στις 28.1.1984 και 27.6.1978 και αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με τα έξοδα που διεκδίκησε. 5 10 15 Η όλη υπόθεση συζητήθηκε μεταξύ του συμβούλου των αιτη τών κ. Φάνου Ιωνίδη και του Λειτουργού του Τμήματος Εσωτε ρικών Προσόδων στις 15.9.1987 σε συνάντηση στο ΓραφείοΦό ρου Εισοδήματος, χωρίς όμως να επέλθει συμφωνία. 20 Στις 17.9.1987οι αιτητές,μέσωτου συμβούλου τους έστειλαν ορισμένα στοιχεία μαζί με την πιο κάτω πρόταση για διευθέτη ση της ένστασης τους: "(α) Να ελαττωθή το τίμημα πωλήσεως εις το πραγματικώς ληφθέν τίμημα υπό των πωλητών ως εμφαίνεται εις το συνημένο συμβόλαων πωλήσεως, ήτοι εις £67.
- 25 (β) Ηαξίατου κτήματοςτούτου κατάτην27ην Ιουνίου 1978 να ορισθή εις £45,
- 30 (γ) Ναεπιτροπή ως έκπτωσις το ποσόν των £2,000το οποί ον επληρώθη εις τους μεσίτας ως αι προσκομισθείσαι κατά την συνάντησιν αποδείξεις εισπράξεως παρά των ενδιαφερο μένων κτηματομεσιτών. 35 (δ) Να επιτραπώσιν ως έκπτωσις τα δικαιώματα των Εκτι μητών και των Συμβούλων των πωλητών τα οποία ανέρχο νται εις £150." 40 Ο Διευθυντής, μετά από προσεκτική εξέταση του όλου θέμα τος, πήρε απόφαση για την ένσταση και απέστειλε στον καθένα από τους αιτητές Ειδοποίηση Φορολογίας ημερομηνίας 16.11.1987,μαζί με συνοδευτική επιστολή της ίδιας ημερομηνίας 22 3A.A.A. Λυσιώτηςκ.ά.ν.Δημοκρατίας Σαββίδης,Δ. στην οποία δίνεται η αιτιολογία της απόφασης. Στην επιστολή αυτή αναφέρονται τα πιο κάτω: 5 10 15 20 25 30 35 40 "Αναφέρομαι στην ένσταση που υποβάλατε για τη φορολογίακεφαλαιουχικών κερδών μεαρ.840002και σας πληροφορώ ότι, μετά τις συνατήσεις που είχα με τον σύμβουλο και αντι πρόσωπο σας κ. Φάνο Ιωνίδη, κατά τις οποίες συζητήθηκε η ένσταση σας αλλά δεν έγινεκατορθωτή συμφωνία, αποφάσισα την ένσταση σας με βάση το άρθρο 18 του Περί Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμου αρ.52/80,όπως φαίνεται πιο κάτω:
- Ποοϊόν διάθεσης Εξέτασα προσεκτικά την αγοραία αξία του ακινήτου σας, με αρ. εγγρ. 34373 κατά την ημερομηνία πώλησης του στις 28.1.84 και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η τιμή πώλησης που δηλώσατε, δεν ανταποκρίνεται στην αγοραία αξία του κατά την ημερομηνία της πώλησης. Με βάση το άρθρο 9
(1)του ίδιου Νόμου,τιςπωλήσεις άλλων παρόμοιων ακινήτων στην ίδια περιοχή κατάτο ίδιο περίπου χρονικό διάστημα, την εκτίμηση του Κτηματολογίου για σκοπούς είσπραξης των δικαιωμάτων εγγραφής τίτλου και επίσης άλλους πα ράγοντες που έχω υπόψη μου ότι επηρεάζουν την αγοραία αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας, κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι η αγοραία αξία του πιο πάνω ακινήτου σας, κατά την ημερομηνία πώλησης, ήταν£36,500(1/2ον μερίδιο).
- Αγοραία αξία κατά την 27.6.78 Εξέτασα τον ισχυρισμό σας ότι η αγοραία αξία του πιο πάνω ακινήτου ήταν κατάτην 27.6.78 μεγαλύτερη απόαυτή που καθόρισα στην πιο πάνω φορολογία και σας ανα φέρω, ότι με βάση τα στοιχεία που έχω στα χέρια μου και που αφορούν πωλήσεις άλλων παρόμοιων ακινήτων στην ίδια περιοχή κατά το ίδιο περίπου χρονικό διάστημα και επίσης άλλους παράγοντες που έχω υπόψη μου ότι επηρεάζουν την αγοραία αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας, κατέ ληξα στο συμπέρασμα να την αυξήσω στις £20,000 (1/2ον μερίδιο).
- Έ£οδα Σας παραχωρώ έξοδα προμήθειας £1,000 και έξοδα συμ βούλου και εκτιμητή £
- Σας εσωκλείωειδοποίηση επιβολής φορολογίας κεφαλαιου χικών κερδών και παρακαλώ να προσέξετε ιδιαίτερα την 23 Σαββίδης,Δ. Λυσιώΐης κ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1990)παράγραφο7,στηνοποίασαςδίδεταιτοδικαίωμα προσφυ γής στο Ανώτατο Δικαστήριο της Δημοκρατίας,μέσα σε 75 μέρες από την ημερομηνία της ειδοποίησης αυτής,ανθεω ρείτετον εαυτόσαςαδικημένο απότην απόφασημου." 5 Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών,στη γραπτήτουαγό ρευση και σε απάντηση στην αγόρευση των καθ' ων η αίτηση, ισχυρίστηκε ότι: (α) Οκαθ' ουη αίτησηΔιευθυντής, ενώδενήγειρε καμιάαπαίτησηγιακαταβολήφόρου κεφαλαιουχικών κερδών μετάπουέλα βετηδήλωση των αιτητών.αποφάσισεναεγείρειγια πρώτηφορά τέτοια απαίτηση,μετάαπόπάροδοτριών σχεδόν χρόνων από την ημέρα τηςγνωστοποίησης σ*αυτόντης πωλήσεως. 10 15 (β) Ο καθορισμός της αγοραίας αξίας του κτήματος σε £40,000κατάτην27.6.1978αντί£46,850πουδήλωσαν οι αιτητές σύμφωνα με την εκτίμηση του εκτιμητή τους, και σε £73,000ως αγοραία αξία του κτήματος των ημέρα της πώλησης αντί £67,000που στην πραγματικότηταπωλήθηκε ήταναυθαίρετη. (γ) Η απαίτηση για την καταβολή τόκου 9% από τις 29.4.1984 μέχρι την ημερομηνία πληρωμής ήταναυθαίρετη,για τί ηκαθυστέρηση επιβολής φόρου βάραινε το γραφείο τουκαθ' ου η αίτηση Διευθυντή, δεδομένου ότι όλεςοι λεπτομέρειες σχετικά με την επίδικη πράξη βρίσκονταν στα χέρια του για περίο δο πάνω από τρία χρόνια. 20 25 (δ) OLαιτητές δεν είχαν ουδεμία απολύτως σχέση με την αγοράστρια εταιρεία ηοποίαήτανεντελώςξένησ' αυτούςκαι η 30 πώληση ήταν αποτέλεσμα τιμίων καικαλή τηπίστηδιαπραγμα τεύσεων μεταξύ δυο προσώπων ενεργούντων "εξ αποστάσεως" ή "at arm's length" και κατάσυνέπεια δεν είχε καμιά δικαιολο γία να απορρίψει τη συμφωνηθείσα τιμή πωλήσεως και να την υποκαταστήσει με άλλητης δικής του κρίσης. 35 (ε) Η στενήερμηνεία τηνοποίαδίνει οΔιευθυντής τουΤμήμα τος Εσωτερικών Προσόδων στο Αρθρο 9τουΝόμου52/1980,ενός κατ' εξοχήφορολογικού νομοθετήματος, οδηγεί σεάτοπααποτελέ σματα. Σχετικάμετοσημείοαυτό,καθώςκαιτιςαρχέςπουδιέπουν 40 συναλλαγές "at arm'slength", έκανεαναφοράστοτιλέχθηκε απότο ΛόρδοFraser of Tuilybelton στην υπόθεση της ΒουλήςτωνΛόρδων Stanton (inspectorof Taxes) v. Drayton CommercialInvestment Co.Ltd[1982] 2All E.R. 942, στησελίδα 948,ότι: 24 3 ΑΛΛ. Λυσιώτηςκ.ά.ν.Δημοκρατίας Σαββίδης,Δ. "I do not believe that Parliament can have intended to permit that inconvenience in caseswherebargains have been made at arm' s length" 5 10 15 20 25 30 35 40 και ισχυρίσθηκε πως ηαπόφασηστην πιο πάνωυπόθεση επιβε βαιώνει το δικαίωμα της ελεύθερης σύμβασης, το οποίο κατο χυρώνεται απότο Αρθρο 26 του Συντάγματοςμας. (στ) Τοεδάφιο
(2)του Αρθρου 9τουΝόμου52/1980είναικαθαράκαιαναμφισβήτηταδιατυπωμένουπέρτηςθέσης πουυπο στηρίζουν οι αιτητές καικαμιάαμφιβολίαδεν μπορεί ναυπάρ χει. Αλλάκαισεπερίπτωση οποιασδήποτεαμφιβολίας, ο νόμος πρέπει να ερμηνευθεί υπέρτων αιτητών. (ζ) Η εκτίμηση τουκ.Πατρικίου,εκτιμητήτων αιτητών,είναι πιο πειστική, περισσότερο ρεαλιστική και κατά συνέπεια πρέπει ναπροτιμηθεί απότηνέκθεση εκτίμησης τωνκαθ'ωνηαίτηση. (η) Η φορολογία που έγινε απότον καθ'ου ηαίτηση Διευθυντή στις 12.5.87, σύμφωνα με τον κώδικα 2, μια και είναι πρόσθετη φορολογία, έπρεπε να συνοδευόταν απόεπεξηγηματι κή επιστολή, που να αιτιολογεί το λόγο που έγινε, όπως και τη βάσηκαιτον τρόπουπολογισμού τουκέρδους. Στηγραπτήτουαγόρευση,οευπαίδευτοςδικηγόρος τωνκαθ' ων ηαίτηση, ισχυρίστηκε πως: (α) Ορθά,ο Διευθυντής του Τμήματος Εσωτερικών Προσό δων αποδέκτηκετην εκτίμηση του κ. Ματέα,εκτιμητή τωνκαθ' ων ηαίτηση,αντί εκείνητου εκτιμητήτων αιτητών,γιατίηεκτί μηση του κ. Ματέαστηρίχθηκε στην πιο ενδεδειγμένη και ορθή μέθοδο εκτίμησης, τημέθοδο των συγκριτικών πωλήσεων, τόσο κατά την28.1.1978,όσο καικατά την29.4.1984,ημερομηνία της πώλησης του επίδικου ακίνητου και απέρριψε την εκτίμηση του εκτιμητή των αιτητών που στηρίχθηκε σε συμπεράσματα για χρονικές αυξήσεις, με βάσητην τιμή πουπωλήθηκε ένα συγκρι τικόκτήματο 1971 καιάλλο συγκριτικό κτήματο 1984, (β) Αφού ανέλυσε τη μέθοδο του εκτιμητή των αιτητών και της εσφαλμένης, όπως ισχυρίστηκε, προσέγγισης του,υποστήρι ξε πως το συμπέρασμα της χρονικής αύξησης που κατέληξε εί ναι λανθασμένο και αμφισβητούμενο. (γ) Η πιοπάνωεκτίμηση τουεκτιμητήτων αιτητώνουδέπο25 Σαββίδης,Δ. Λυσιώτης κ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1990)τετέθηκε ενώπιον τουκαθ' ουηαίτησηκαιδενμπορεί ναληφθεί υπόψη. (δ) Ο καθ'ου ηαίτησηΔιευθυντής ενήργησεμέσα σταορθά πλαίσια που καθορίζει το άρθρο 9
(1)του Νόμου το οποίο δεν τον δέσμευε να αποδεκτεί σαν προϊόν διάθεσης την τιμήπώλη σης πουαναφέρεταιστοπωλητήριο έγγραφοαλλάέχειτοδικαί ωμανακαθορίσει το ποσό σύμφωνα μετοτι κατά τηγνώμη του θα απέφερετο κτήμα,ανεπωλείτο στην ελεύθερη αγορά. 5 10 (ε) Οι αιτητές δεν απέδειξαντον ισχυρισμό τους ότι τοάρ θρο 9
(1)του Νόμουείναιαντισυνταγματικό. Πριν προχωρήσω στην εξέταση του θέματος κατά πόσο ο καθ' ου η αίτηση με αρ.2Διευθυντής ορθά κατέληξε στην από- 15 φάσηγια την επιβολή της επίδικης φορολογίας, κρίνω σκόπιμο να ασχοληθώ με την ερμηνεία τουάρθρου9 του Περί Κεφαλαι ουχικών Κερδών Νόμου(Νόμος52/1980). Τοάρθρο 9προνοεί ταπ ω κάτω: 20 "9.
(1)Το προϊόν της διαθέσεως ιδιοκτησίας είναι το ποσόν όπερητοιαύτηιδιοκτησία,κατάτηνγνώμην τουΔιευθυντού, θα απέφερεν εάν επωλείτο εν τη ελευθέρα αγορά κατά τον χρόνον καθ'όν η ιδιοκτησία διετέθη. 25
(2)Εάν δεν έχη λάβει χώραν αγορά ήπώλησις, θα λογίξηται ως πληρωθέν ή ληφθέν, αναλόγως της περιπτώσεως, ποσόν ίσον προς το ποσόν όπερ η τοιαύτη ιδιοκτησία, κατά την γνώμην του Διευθυντού θα απέφερεν εάν ηγοράζετο ή επωλείτο, αναλόγως της περιπτώσεως, εν τη ελευθέρα αγορά καθ'όνχρόνον επισυνέβη το γεγονός." Οι πρόνοιες τουάρθρουαυτούέχουν εξετασθεί στην απόφα ση The Administrator of the Estate of Krystallia Pavlides, Andreas Loucaides v. The Republic
(1989)3(A) C.L.R.
- Στην υπόθεση εκείνηκατέληξα στο πιο κάτωσυμπέρασμα: 30 35 "Beforeembarkingonthecorrectnessoftherelevantvaluationsof thevaluersofboth partiesandtherespectiveresultreachedby each 40 oneof them, Ishalldealwiththecontentionofcounselfor applicant that s.9(l) of the Capital GainsTax Law was wrongly interpreted and applied by respondent 2 and that the market value of the propertyisthevalueitwas soldunderthecontractofsaleandstated 26 i ΑΛΛ. Λυσιώτηςκ.ά.ν.Δημοκρατίας Σαββίδης,Δ. onthedeclaration form. 5 10 15 Theprovisionsof s.9 of theCapital GainsTax Law, 1980 (Law 52 of 1980) areclearandunambiguous. They empowerthe Director of the Department of Inland Revenue to assess the value of a property at the time of its disposition on the basis of its market valueintheopenmarket atsuchtimeandheisnotboundtoaccept any amountdeclaredbetweenthesellerandthepurchaser asbeing the sale price of the property. If any such restriction is accepted thenitwouldhaveafforded theopportunity tolanddealers, for the purposeof evadingtaxation,todeclareany amount muchless than themarket valueof theproperty intheopen market atthetimeof thedisposition." Γιατουςσκοπούςτηςπαρούσαςπροσφυγήςυιοθετώταπω πά νωκαιβρίσκω πωςστην προκείμενη περίπτωσηο Διευθυντής του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις πρόνοιες του άρθρου9για σκοπούς καθορισμού της αγοραίας αξίαςτουεπίδικουκτήματοςκατάτην28ην Ιανουαρίου,
- 20 25 30 35 40 Θέμα αντισυνταγματικότηταςτου άρθρου9
(1)δεν έχει εγερ θεί στα νομικά σημεία πάνω στα οποία βασίζεται η προσφυγή όπως διατυπώθηκαν στην αίτηση, ούτε στη γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτουδικηγόρουτωναιτητών. Η μόνηαναφοράπου γίνεται στο Σύνταγμα, στη γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτου δικηγόρου,είναι η προστασία πουπαρέχει το Αρθρο 26 τουΣυ ντάγματοςστο δικαίωμαελεύθερης συναλλαγής. Η επίδικη απόφασητου καθ'ου η αίτηση Διευθυντή στηρίρχθηκε στην εκτίμηση του δικού του εκτιμητή, κ. Ματέα, την οποία αποδέχθηκεσανορθή. Ο εκτιμητής τωναιτητών,όπωςαναφέρειστην έκθεσητου,χρη σιμοποίησε τηναπ' ευθείαςΜέθοδοΣυγκρίσεως. Γιατοσκοπότης σύγκρισης,χρησιμοποίησετρειςπωλήσειςπουέλαβανχώρα,ηπρώ τητο 1971,ηδεύτερητο 1984καιητρίτητο 1988,αναφορικάμεκτή μα το οποίο όπως αναφέρει ο ίδιος την ημερομηνία της πώλησης τουείχεεπηρεασθεί απόπολεοδομικές ζώνεςπουεπιβλήθηκαν κα τάτην31.12.1987. Κρίνονταςτακτήματαπουαναφέρονταιστιςσυγκριτικές πωλήσεις σανσυγκριτικά μετο επίδικο κτήμακαι κάνο ντας τις αναγκαίες αναπροσαρμογές και αφού θεώρησε την τιμή που πωλήθηκε το επίδικο κτήμασανορθή,κατέληξε στοσυμπέρα σμαπως, από5.11.1971(ημερομηνίατηςπρώτηςπώλησης)καιτης 10.8.1984 που πωλήθηκε το δεύτερο συγκριτικό, η επαύξηση των 27 Σαββίδης, Δ. Λυσιώτης κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1990)κτημάτωνστηνπεριοχήήταν91Ψο, πουαντιστοιχεί σε7%τοχρόνο. Μετο ίδιοσκεπτικόκαιαφούσύγκρινε τηντιμήπώλησης τουεπι δίκου στις 28.1.1984 με την τιμήπώλησης του τρίτου συγκριτικού που έλαβε χώρα στις 4.6.1988βρίσκει πως η προσαύξηση μεταξύ 28.1.1984και4.6.1988, ήταν33.35%πουαντιστοιχεί προς 7.7% το χρόνο. Με βάση τα πιο πάνω και παίρνοντας σαν δεδομένο ότι το επίδικο κτήμα πωλήθηκε στην πραγματική αγοραία αξία του, που όπως δηλώθηκε ήταν £67.000.-, έκαμε τις αναγκαίες αναπροσαρμογές με βάση το ποσοστό της ετήσιας προσαύξησης όπως τη βρήκε και κατάληξε στο συμπέρασμα πως ηαγοραία αξία του επίδικου κτήματος κατά την27.6.1978ήταν£46.
- 5 10 Ο εκτιμητής των καθ' ων ηαίτησηχρησιμοποίησε τηναπ' ευ- 15 θείας συγκριτική μέθοδο χρησιμοποιώντας πωλήσεις κτημάτων που έλαβανχώρα μεταξύτου Απριλίου του 1978 καιτου Δεκεμ βρίουτου 1979 γιαναβρει τηναξίατουεπίδικουστις27.6.
- Στησυνέχεια έλαβευπόψητουπωλήσεις συγκριτικών κτημάτων που έλαβαν χώρα, το ένα στις 29.3.1982 και το άλλο στις 20 18.8.1984 και έκανε τις αναγκαίες συγκρίσεις μεταξύ τους και αναπροσαρμογές για να βρει την αξία του επιδίκου στις 28.1.1984,ημερομηνία τηςπώλησης του. Με βάση την εκτίμηση του αυτή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αγοραία αξία του επιδίκου στις 27.6.1978 ήταν£40,000.και στις 28.1.1984£73.000.- 25 Στην ένορκη δήλωση του,που καταχωρήθηκεύστερα από αί τηση του ευπαίδευτου δικηγόρου των καθ'ων ηαίτηση, ο εκτι- 30 μητής τους εκφράζει τηδιαφωνίατου με την εκτίμηση του εκτι μητήτων αιτητώνγια τουςπιο κάτω λόγους: "(α) Για υπολογισμό της χρονικής αύξησης για το 1978 έχει χρησιμοποιήσει πώληση του 1971 και πώληση του
- 35 (β) Οι οικονομικές συνθήκες που επικρατούσανστηΛεμεσό κατά το 1971 είναι πολύ διαφορετικές απότις συνθήκες κα τά το
- 40 (γ) Ως εκ τούτου, οι χρονικές αυξήσεις που επικρατούσαν στην περιοχή από το 1971 μέχρι το 1978 δεν μπορούσαν να είναι οι ίδιες με αυτές πουεπικρατούσαν μετά το
- 28 3Λ.ΑΛ. 5 10 15 20 25 30 35 Λυσιώτης κ.ά.ν.Δημοκρατίας Σαββίδης, Δ. (δ) Οίδιοςοκ. Πατρίκιοςπαραδέχεται στην έκθεσηεκτίμη σηςτου,ότιταδύοσυγκριτικά,ταοποίαέχει χρησιμοποιήσει για εξαγωγή χρονικών αυξήσεων, είναι ανόμοια με πολλές διαφορές. Όμως δενέχει προβεί σε καμιάαναπροσαρμογή λόγω όλων αυτώντων διαφορώνπουέχει επισημάνει και ως εκ τούτου οι αναλύσεις γιακαθορισμότωνχρονικώναυξή σεων είναι λανθασμένες καιστερούνταιβάσεως." Όπως ανέφεραπιο πάνω,οεκτιμητήςτων αιτητώνβάσισε, μεταξύ άλλων, τηνεκτίμηση τουσε πώληση πουέλαβε χώρα στις 4.6.1988,σχεδόνέξι μήνεςμετάτηνκαταχώρησητηςπροσφυγήςκαι η οποίαδενήτανστοιχείο πουτέθηκεήμπορούσενατεθείενώπιον τουκαθ'ουηαίτησηΔιευθυντήότανέπαιρνετηνεπίδικηαπόφαση. Αφού εξέτασα τιςδυοεκτιμήσεις, βρίσκω τηνεκτίμησητου εκτιμητή τωνκαθ' ωνηαίτηση,πάνωστην οποία βασίστηκε ο καθ' ουηαίτησηΔιευθυντής,σαντηνπιοπραγματικήκαιενδε δειγμένη στην προκείμενη περίπτωση, σεσύγκριση μετημέθοδο του εκτιμητήτων αιτητώνπουβασίσθηκεσεπωλήσεις του1971 καιτου 1988, πουχρονικά είναι πολύαπομακρυσμένες απότις ουσιώδεις ημερομηνίες. Σύμφωναμε τιςπαρατηρήσειςπουπε ριέχονται στην ένορκη δήλωση τουεκτιμητή τωνκαθ'ωνη αί τηση,τιςοποίες βρίσκω ορθές,τοσυμπέρασμα μου είναι πωςη εκτίμηση του εκτιμητήτωναιτητώνείναι υποθετικήκαιθεωρητικήκαιδεν μπορεί νααντισταθμίσειτηνεκτίμηση του εκτιμητή τωνκαθ'ωνη αίτηση,πάνωστηνοποίαβασίσθηκεοκαθ' ουηαί τησηΔιευθυντής γιαναεπιβάλει την επίδικη φορολογία. Πρέπεινασημειωθεί επίσης,ότιη εκτίμησητουεκτιμητήτωναιτητώνδεντέθηκεαπότουςαιτητέςενώπιοντουκαΘΌυηαίτησηΔι ευθυντήότανεπρόκειτοναπάρειτηνεπίδικηαπόφαση,παρόλοπου είχεζητηθεί απότους αιτητέςναυποβάλουντέτοια εκτίμησηπριν πάρειτηναπόφασητου. Γιατολόγο αυτό,θα μπορούσενα αγνοη θεί εντελώς, γιατί σύμφωνα με το τι λέχθηκε στις υποθέσεις Christofides v.TheRepublic
(1984)3C.L.R. 1454καιleronymides v. TheRepublic
(1988)3(C)C.L.R.2657, δεναποτελούσε μαρτυρία πουήτανενώπιοντουκαθ'ουηαίτησηΔιευθυντή,ούτετέθηκεενώ πιον τουαπότους αιτητές,όπωςόφειλανναπράξουν,ύστερα μά λισταπουτουςζητήθηκε,πρινπάρειτηναπόφαση του. 40 Στην υπόθεση Christofides v.TheRepublic (πουέγινεανα φορά πιο πάνω)λέχθηκαν ταεξής στις σελ. 1459, 1460: "Inviewoftheposition asitwas atthetimethesub-judicedecision 29 Σαββίδης, Λ. Λυσιώτης κ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1990)was taken andthematerialwhichwas before theCommissionerof IncomeTax whenhetookthesub-judice decision,Ifindthatitwas reasonably opentotheCommissionertodecideashedid,sinceno registration was produced to him to prove that applicant's daughter, Maro,was astudent at the material time,that is, 1979. Therecourse,therefore,failsonthis issue." 5 Στην υπόθεσηleronymides v. The Republic(πουέγινε ανα φορά πιοπάνω)λέχθηκανταεξής: 10 "Thejurisdiction of theCourtincasesof tax reviewisno different from thatinanyotherfield ofadministrative action. Itis confined toareviewofthelegalityoftheactionoftheAdministrationwithin the compass of their authority. Provided they operate withinthe framework of theirpowers theAdministration isthearbiter of the fact-finding process. And so long as the inquiry into the factual background is adequate andthedecision one reasonably open to them theCourt will sustain it as a validexercise of their powers (vide Georghiades v. Republic
(1982)3C.L.R. 659). 15 20 The usefulness of the valuation submitted by the applicant,and which was for thefirsttime brought to light in thecourse of the present proceedings, isas towhetherinappreciating thefacts of the case, the respondent commissioner acted under any misconception of fact or law or in abuse of power, that is in 25 circumstances in which this Court would be justified to interfere with his appreciation of the facts or the determination of the merits. Notbeing before therespondentCommissionerwhenthe sub-judice decision was reached,itshouldotherwise beignoredas a reviewby theCourtisconfined totheevidence thatwas before 30 the Respondent Commissioner at the time he reached the subjudice decision -vide Christofides v.Republic
(1984)3C.L.R. 1454 at 1459- 1460. Thusinthecase inhandthequestion whetherthedecision of the 35 Respondent Commissioner was reasonably open to him should beanswered by reference toMr.Mateas'valuation,thisbeingthe only evidence before the Respondent Commissioner at the material timeas tothevalueof thelandas atthe27thJune 1978 andtest that valuation with thevaluation producedonbehalf of 40 theapplicant inordertosee if there hasbeen as already stateda ground to interfere with the appreciation of facts in thelight of thegeneral principles of administrative law hereinabove setout." Είναι καθιερωμένηαρχήτου διοικητικούδικαίου,σύμφωνα 30 i Α.ΑΛ. 5 10 15 20 25 30 Λυσιώτης κ.ά. ν.Δημοκρατίας Σαββίδης, Δ. με σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου,ότι το Ανώ τατο Δικαστήριο δεν επεμβαίνει σε αποφάσειςμιας Αρμόδιας Αρχής αν ηαπόφαση αυτήήτανεύλογα ανοικτήστην Αρχή με βάσηταστοιχείαπουείχε ενώπιοντης. Η αρχήαυτήμπορεί να συνοψισθεί σταπιοκάτωπουλέχθηκαναπό τηνΟλομέλειατου Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Georghiades v. The Republic
(1982)3C.L.R. 659 στις σελίδες 668 -669: "Unlike the powers vested in the District Court before independence to adjudicate upon a taxation assessment by s.43Cap.233-andearlierbyvirtueofs.39ofCap.297(oftheoldedition of the Statute Laws of Cyprus), the Supreme Court has no jurisdiction to go into the merits of the taxation and substitute, wherenecessary,itsowndecision.ThepoweroftheSupremeCourt is limited,asindicated,tothescrutiny of thelegalityof the action, andtoascertain whethertheadministrationhasexceeded the outer limits of its powers. Providedtheyconfine theiractionwithinthe ambitoftheirpower,anorgan ofpublicadministrationremainsthe arbiter of thedecision necessary togiveeffect to the law; andso longas they make acorrect assessment of thefactual background and act in accordance with the notions of sound administration, theirdecisionwillnotbefaulted. Intheend,thecourtsmustsustain theirdecisionifitwasreasonably opentothem.Thesameapproach was sanctioned by the Houseof Lords with regard to the powers vested in the courts in England, to review decisions of an administrative nature, in Zamir v.Secretaryof State[1980j 1 All E.R. 768, they decided thatthe administrative decision ofan immigration officer could be impugned only on two grounds: (a) Absence of evidence onwhichhecouldreachhis decision,and(b) where no reasonable person in the position of the immigration officer couldreachthedecision taken. Theapproachof thecourt tothevalidityof ataxing decision isnodifferent from itsapproach in respect of any other administrative decision liable to review underArticle 146." 35 40 Μεβάσηόλαταστοιχείαπουέχωενώπιονμουκαιόσαανά φεραπιοπάνω,καταλήγωστοσυμπέρασμα,πωςη απόφασητου καθ' ου ηαίτησηΔιευθυντήτουΤμήματος Εσωτερικών Προσό δων ναεπιβάλειτηνεπίδικηφορολογίαγιακεφαλαιουχικάκέρδη,ήταντέτοια,στην οποίαεύλογα μπορούσενακαταλήξει κά τω από ταπεριστατικά της υπόθεσης. Τοτι παρέμεινεναεξετάσω είναιτο θέμα,κατά πόσο τομέ ρος τηςαπόφασης πουαφορά την επιβολήτόκουπάνω στο πο31 Σαββίδης,Δ. Λυσιώτης κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1990)σό των κεφαλαιουχικώνκερδών,ήτανεύλογαεπιτρεπτό. Το θέμα της επιβολής τόκου διέπεταιαπότον Περί Βεβαιώ σεως και ΕισπράξεωςΦόρωνΝόμοτου 1978 (Νόμος4/78),όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 23/78, 41/79 και 164/87 που προνοεί κάτω απότο Αρθρο 39
(2)(στον αρχικό Νόμο Αρθρο 36
(2)) ταπιοκάτω: 5 "Οσάκις η καθυστέρησις εις την διενέργειαν βεβαιώσεως οφείλεται εις αδικαιολόγητονπαράλειψιντουφορολογούμε- 10 νου,καταβάλλεται ποσόν εκπέντετοις εκατόνεπίτουποσού τουοφειλομένου φόρουωςκαιτόκοςπροςεννέατοιςεκατόν ετησίως από της πρώτης ημέρας του Δεκεμβρίου, του έτους εις το οποίον αναφέρεται η βεβαίωσις, ανεξαρτήτως του έτους εν τω οποίωόντως εγένετο ητοιαύτηβεβαίωσις." 15 Ηεφαρμογήτου πω πάνωΑρθρου έχει εξετασθεί στην υπό θεσηMichaelidou ν.The Republic
(1985)3C.L.R. 1836, στησε λίδα 1852, στην οποίααναφέρονται ταεξής: 20 "For interest to be payable there must be unjustifiable omission. 'Omission' means a failure togiveany notice, make any return, produce or furnish any document or other information required by or under the law. The omission must be unjustifiable. A distinction must be made between unjustifiable andunreasonable. Itis upontheAdministration to determine, in each particular case, subject tojudicial review by this Court,whether an omission is unjustifiable or not." To πιο πάνω απόσπασμα έχω υιοθετήσει στην υπόθεση Masouris v. The Republic
(1989)3(A) C.L.R. 946. 25 30 Συνεπώς, το τι έχω ναεξετάσω είναι κατάπόσο ηπαράλειψη των αιτητώννακαταβάλουντηφορολογία είναι αδικαιολόγητη. 35 Από τα γεγονότα πουέχω ενώπιον μου, OLαιτητές μετάτην πώληση και συγκεκριμμένα στις 23.6.1984,υπέβαλανστονκαθ' ου η αίτηση τις δηλώσεις διάθεσης ακίνητης ιδιοκτησίας που απαιτούνταιαπότοΝόμο,στοπεριεχόμενο τωνοποίωνέχωήδη αναφερθεί στην απόφασημου αυτή. Οιαιτητέςγιαπρώτηφοράέλαβανγνώσηπωςοιδηλώσειςτους δεν έγιναν αποδεκτέςστις 15.5.1987μετηνκοινοποίησησ' αυτούς τηςμηαποδοχήςτωνστοιχείωνπουπεριέχοντανστιςδικέςτουςδη32 40 3 ΑΛΛ. Λυσιώτης κ.ά.ν. Δημοκρατίας Σαββίδης, Δ. λώσειςκαιτης ειδοποίησης για επιβολή φορολογίαςκεφαλαιουχι κώνκερδών,μεβάσηταστοιχείαπουαναφέροντανσ' αυτή. 5 10 15 20 25 Γιατοδιάστηματ<οντριώναυτώνχρόνων,δενμπορείναλεχθεί πωςOLαιτητέςήτανυπεύθυνοιγιαοποιαδήποτε'αδικαιολόγητηπα ράλειψη' όπως ερμηνεύθηκε στην υπόθεση Michaelidouv. The Republic(πουανέφεραπιοπάνω). ΜιακαιOLαιτητέςυπέβαλαντις δηλιίκιεις πουαπαιτούνταν απότον Νόμο μεόλα ταστοιχεία που όφειλαν να συμπεριλάβουν σ'αυτές, και μια και σύμφωνα με τα στοιχεία πουπαράθεσανδενυπόκειντοσεκαταβολή φόρουγιακε φαλαιουχικάκέρδη,δεν είχαντίποτεάλλο νακάμουνπαράνα πε ριμένουντηνανταπόκρισητουΔιευθυντήστιςδηλώσειςτουςαυτές. Ο Διευθυντής αντί να ενεργήσει έγκαιρα,περίμενε τρία ολόκλήραχρόνια πριν λάβει την απόφαση του. Μια καιο Νόμος ρητάαναφέρει ό π ο τόκος είναι πληρωτέ ος σε περιπτώσεις 'αδικαιολόγητης παράλειψης' ('unjustifiable omission') και μια και όπως ανέφερα πιο πάνωδεν υπήρχεκαμιάπαράλειψηεκμέρους των αιτητών,κρίνωπωςηεπιβολήτου τόκου για την περίοδο μέχρι τις 15.5.1987 ήταν αδικαιολόγητη καικατάσυνέπεια πρέπειναακυρωθεί. Σαν αποτέλεσμα των πιοπάνω,το μέρος της προσφυγήςπου στρέφεται εναντίον της επιβολής κεφαλαιουχικών κερδών απο τυγχάνει και απορρίπτεται. Το μέρος τηςπροσφυγής που στρέ φεται εναντίον της επιβολής τόκων επιτυγχάνει στην έκταση πουανάφεραπιοπάνωκαιη απόφασητουΔιευθυντή στηνέκτα σηαυτή ακυρώνεται. 30 Δεν κάμνω διαταγήγιαέξοδα. Οι προσφυγές επιτυγχάνουνμερι κούςχιορίςέξοδα. 2 33