3 ΑΛΛ. 26 Ιανουαρίου, 1990 [ΣΑΒΒΙΔΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Α. ΠΑΠΑ, Αιτητής, ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΒΕΛΤΙΩΣΕΩΣ ΚΑΚΟΠΕΤΡΙΑΣ, Καθ' ου η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 191/88). Φορολογία — Επαγγελματικός Φόρος— Αιτητής φορολογήθηκεωςαντοεργοόοτούμενος επιχειρηματίας και όχι ωςμισθωτόςεπειδήδιεξή γαγεεπιχειρηματικές δραστηριότητες — Εύλογη ηαπόφαση τΐ}ςδιοί κησης— Οαιτητής απέτυχενα ανατρέψει το τεκμήριο νομιμότητας. 5 Φορολογία— Επαγγελματικός Φόρος — Αιτιολογία — Ηδέουσα αι τιολογία σχετίζεται με τη φύση της κάθεδιοικητικής απόφασης — Η απόρριψη της ένστασης που υπέβαλε ο αιτητής οδηγεί στο συ μπέρασμα πως οι ισχυρισμοί του δεν έγιναν αποδεκτοί. 10 Οαιτητήςπροσέβαλετηναπόφασητουκαθ'ουη αίτησηΣυμβουλί ουμετηνοποίατουεπιβλήθηκεφόροςεπαγγέλματοςγιατο
- 15 20 Σύμφωναμετον αιτητήαυτόςέπρεπεναείχε φορολογηθεί ωςμισθωτός καιόχι ως αυτοεργοδοτούμενος. Οι καθ' ων ηαίτησηισχυ ρίστηκανπωςφορολόγησαντοναιτητήωςαυτοεργοδοτούμενοαφού έλαβαν υπόψη ότι ασκούσε επιχειρηματικές δραστηριότητες με τις επιχειρήσεις «MARYLAND» και«ΜΥΛΟΙ» στηνΚακοπετριά. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, απο φάσισε ότι:
- Είναι βασικήαρχήτου Διοικητικού Δικαίου ότι μια διοικητική πράξη τεκμαίρεται νομικά ορθή μέχρι αποδείξεως του αντιθέ του και ότι το βάρος της απόδειξης προκειμένου να πεισθεί το 167 Παπά ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Καχοπετριάς
(1990)Δικαστήριο ναεπέμβει καιναελέγξει τηνομιμότητα της διοικη τικής πράξηςτο φέρει οαιτητής. Είναι επίσης καθιερωμένη αρχήστο Διοικητικό Δίκαιο ότι ανη απόφαση του καθ' ου η αίτηση είναι εύλογα επιτρεπτή (reasonably open) σ' αυτόν,τότε το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει να τηνανατρέψει. Στην προκείμενη περίπτωση ο αιτητής δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο ενώπιον τουΔικαστηρίουπουναυποστηρίζει τουςισχύρισμούς του πως ηφορολογία που του επιβλήθηκε είναιυπερβο λικήκαιόχι σύμφωνη μετον Κανονισμό 185
(7)πουδίδει τοδι καίωμαστο Συμβούλιο ναεπιβάλει φορολογία μέχρι £
- 5 10
- Όσοναφοράτον ισχυρισμό ότι ηπροσβαλλόμενη πράξηστερεί15 ται οποιασδήποτε νόμιμης αιτιολογίας το Δικαστήριο έκανε αναφοράστοπιοκάτωαπόσπασμααπότηναπόφασηστηνυπό θεση M.J. Louisides & Sons Ltd v. Municipality of Limassol
(1988)3(B) C.L.R. 1017 το οποίο και υιοθετείται: 20 "What is duereasoning is aquestion of degreedepending upon the nature of the decision concerned. Having regard to the nature of the sub-judice decision, it is not expected from a Municipal Corporation to give very detailed reasoning for the determination of the fees payable for refuse collection." Στηνπροκείμενηπερίπτωσηήτανσεγνιοσητουαιτητήότιασκούσε επάγγελμα στην περιοχή του Συμβουλίου Βελτιώσεως Κακοπετριάςκαιότι σύμφωναμετονόμοκαιτους Κανονισμούς,υποκειτο στην πληρωμή επαγγελματικούφόρου. Υπέβαλε ένστασηκατά τηςφορολογίας αυτήςηοποίακαιαπορρίφθηκε, γεγονός πουοδη γεί στοσυμπέρασμαπωςοι ισχυρισμοί τουδενέγιναναποδεκτοί. 25 30 35 Ηπροσφυγή απορρίπτεται μεέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Coussoumides v.Republic
(1966)3 C.L.R.\, Makrides v.Republic
(1967)3 C.L.R. 147, Georghiades v.Republic
(1980)3 C.L.R. 525, 168 40 3 ΑΛΛ. Παπά ν. Συμβουλίου ΒελτιώσεωςΚακοπετριάς Georghiades v. Republic
(1982)3C.L.R. 659, Μ.J. Louisides &Sons Ltdv. Municipality of Limassol
(1988)3(B) C.L.R.
- 5 Προσφυγή. 10 Προσφυγή εναντίον της απόφασηςτου Συμβουλίου Βελτιώ σεως Κακοπετριάςνα επιβάλει στον αιτητήφόρο επαγγέλματος για το
- Ν. Κληρίδης, για τον Αιτητή. Κ. Μίχαηλίδης, γιατον Καθ'ου η αίτηση. 15 Cur. adv.vult. 20 25 ΣΑΒΒΙΔΗΣ, Δ.: Με την προσφυγήτου αυτήο αιτητήςπρο σβάλλειτηφορολογία που του επιβλήθηκε απότο καθ'ου ηαίτηση Συμβούλιο για φόρο επαγγέλματος για το 1987 καιζητά όπωςη απόφασηαυτήκηρυχθεί άκυρηκαιστερημένηοποιουδή ποτε νομικού αποτελέσματος. Ο άψητης είναι μόνιμος κάτοικος Κακοπετριάς και κατά τον ισχυρισμό του είναι υπάλληλος στις επιχειρήσεις "MARYLAND" και "ΜΥΛΟΙ" Κακοπετριάςκαι ότι το ετήσιο εισόδημα τουόπως αναφέρεταιστηναίτησητουδενυπερβαίνειτιςΛΚ2300.-τοχρόνο. Αργότερα, στη γραπτήτου αγόρευση ο δικηγόρος του αιτητήανά φερεότιτοετήσιο εισόδηματουαιτητήδενυπερβαίνειτιςΛΚ2,
- 30 Τοκαθ' ου ηαίτησηΣυμβούλιο ισχυρίζεται πως οι επιχειρή σεις "MARYLAND" και "ΜΥΛΟΙ" Κακοπετριάς είναι απλώς εγγεγραμμένα ονόματα επιχειρήσεων, οι οποίες ανήκουνκαι οι εργασίες των οποίων διεξάγονται απότοναιτητή. 35 40 Σύμφωνα με τον αιτητή, το ανώτατο όριο φορολογίας για επαγγελματικόφόροπουμπορούσε νατουεπιβληθεί ήταν ΛΚ12 και όχι ΛΚ35πουτουεπιβλήθηκε.Τοκαθ' ουηαίτησηΣυμβού λιο ισχυρίζεται πως αφούέλαβε υπόψη του την έκτασητων εργασιών πουδιεξάγει ο αιτητής μέσωτων δύοαυτών επιχειρήσε ων του σαν αυτοεργοδοτούμενο πρόσωπο και που σύμφωνα με τους Κανονισμούς μπορούσε να του επιβάλλει επαγγελματικό φόρο μέχρι ΛΚ50,του επέβαλε ΛΚ35 μόνο. 169 Σαββίδης, Δ. Παπά ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Καχοπετριάς
(1990)Ηδιαμψισβητούμενηφορολογία επιβλήθηκε μεβάσητουςπε ρί Χωρίων (Διοίκησις και Βελτίωσις) Κανονισμούς Κακοπε τριάς, 4/7/1951 μέχρι 23/5/1980, όπως τροποποιήθηκαν στις 19/9/1980 από τους περί Χωρίων (Διοίκησις και Βελτίωσις) (Τροποποιητικούς)(Αρ.2)Κανονισμούς Κακοπετριάςτου 1980 που δημοσιεύτηκαν στο Παράρτημα III, Μέρος Ι,της Επίσημης ΕφημερίδαςτηςΔημοκρατίαςΑριθμός 1630. Οι Κανονισμοί αυ τοί εκδόθηκαν δυνάμει του περί Χωρίων (Διοίκησις και Βελτίωσις) Νόμου,Κεφ.243 όπως τροποποιήθηκε. 10 ΤοΑρθρο 24
(1)(ο)τουβασικούΝόμουδίνει εξουσία στοκαθ' ουηαίτησηΣυμβούλιο "toprovide for thepayment of feesby any person who carries on, exercises or practises any profession, business,trade or othercallingwithin the improvement area". 15 Μετηνπαράγραφο4 τωνπιοπάνωτροποποιητικώνκανονι σμών η παράγραφος(ί) του Κανονισμού 185 διαγράφηκεκαι αντικαταστάθηκε μετην πιοκάτωπαράγραφο:"Ετήσιονδικαίωμα μηυπερβαίνον£ μιλς 4.Μισθωτοίτωνοποίων αιετήσιαιαπολαβαί υπερβαίνουντας£1,500 αλλάδενυπερβαίνουντας £3,000 20 25 £12.000 30 7. Επαγγελματίαιασκούντες ελεύθερον επάγγελμα, ήτοι: Ιατροί,δικηγόροι,αρχιτέκτονες, μηχανικοί,έμποροι,βιομήχανοι καιεπιχειρηματίας εργαζόμενοιωςάτομα 35 £50,000" Σε υποστήριξη της προσφυγής του, ο δικηγόρος του αιτητή ισχυρίστηκε πως το ύψος της φορολογίαςπουεπιβλήθηκε στον αιτητήδεσυμβαδίζει μετηνκλίμακαφορολογίαςπουπρονοούν οι σχετικοί Κανονισμοί καιενπάσηπεριπτώσει είναιυπερβολι κή λαμβανομένου υπόψη του ετήσιου εισοδήματος του αιτητή. 170 40 3 ΑΛΛ. 5 10 Παπά ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Κακοπετριάς Σαββίδης, Δ. Όπως ισχυρίστηκε ο δικηγόρος του αιτητή στη γραπτή του αγόρευση, η επιβολή της επίδικης φορολογίας στην προκείμενη περίπτωση ήταναυθαίρετηκαικατάπαράβασητων σχετικών Κα νονισμών. Ισχυρίστηκε επίσης πως ηαπόφασητουκαθ'ουη αίτηση με ημερομηνία 21/12/1987 που εκδόθηκε ύστερα από ένσταση του αιτητήστερείται αιτιολογίας,κατάπαράβαση του Αρθρου 29 του Συντάγματοςπου προνοεί για αιτιολογημένηαπόφαση. Ο δικηγόρος του καθ' ου η αίτηση στη γραπτή του αγόρευση ισχυρίστηκε πως ορθά ο αιτητής φορολογήθηκε ως επιχειρημα τίας και ότι ηαπόφασηήταν αιτιολογημένη γιατί στηριζόταν σε γεγονότα που βρίσκονταν στη γνώση του αιτητή ο οποίος ήξερε τη φύση και την έκταση των επιχειρήσεων του και ότι σύμφωνα με τους Κανονισμούς υπόκειτο στη φορολογία αυτή. 15 20 25 Είναι βασική αρχή του Διοικητικού Δικαίου ότι μια διοικητική πράξη τεκμαίρεται νομικά ορθή μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου καιότι τοβάροςτηςαπόδειξηςπροκειμένου ναπεισθεί τοΔικαστή ριοναεπέμβει καιναελέγξειτηνομιμότητα τηςδιοικητικήςπράξης το φέρει ο αιτητής (σχετικές είναι οι αποφάσεις Coussoumides ν. The Republic
(1966)3 C.L.R. 1στη σελίδα 18· Makrides v. The Republic
(1967)3C.L.R.147,153και Georghiades v. The Republic
(1980)3C.L.R. 525 καικατ' έφεση
(1982)3C.L.R. 659). Είναι επίσης καθιερωμένη αρχήστο Διοικητικό Δίκαιο ότι αν η απόφαση του καθ' ου η αίτηση είναι εύλογα επιτρεπτή (reasonably open) σ' αυτόν τότε το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει να την ανατρέψει (βλέπε σχετικά Georghiades v. The Republic στην οποία έγινε αναφοράπιοπάνω). 30 35 40 Στην προκείμενη περίπτωση, ο αιτητής δεν παρουσίασεκανένα στοιχείο ενώπιον του Δικαστηρίου που να υποστηρίζει τους ισχυ ρισμούς του πως ηφορολογία που του επιβλήθηκε είναι υπερβολι κήκαιόχι σύμφωνη μετον Κανονισμό 185
(7)πουδίδει τοδικαίωμαστο Συμβούλιο να επιβάλλει φορολογία μέχρι ΛΚ50. Όσον αφοράτον ισχυρισμό ότι ηπροσβαλλόμενη πράξη στε ρείται οποιαδήποτενόμιμης αιτιολογίας,Θεωρώ αρκετόνα ανα φερθώ στο πιο κάτω απόσπασμααπό την απόφασηστην υπόθεση Μ. J. Louisides & Sons Ltd. v. Municipality of Limassol
(1988)3(B) C.L.R. 1017. "What is due reasoning is a question of degree depending upon the nature of the decision concerned. 171 Σαββίδης,Δ. Παπά ν.Συμβουλίου Βελτιώσεως Κακοπετριάς
(1990)Havingregardtothenatureofthesub-judicedecisionitis expected from a Municipal Corporation togiveverydetailed reasoning for thedetermination of thefees payablefor refuse collection. Στην προκείμενη περίπτωση ήταν σε γνώση του αιτητή ότι 5 ασκούσε επάγγελμα στην περιοχή του Συμβουλίου Βελτιώσεως Κακοπετριάς και ότι σύμφωνα με το νόμο και τους Κανονι σμούς υπόκειτο στην πληρωμή επαγγελματικού φόρου. Υπέβα λε ένσταση κατάτης φορολογίας αυτήςηοποίακαιαπορρίφθη κε,γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι ισχυρισμοί του 10 δεν έγιναν αποδεκτοί. Με βάση όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου, βρίσκω πως η επίδικη απόφασηήταν,υπό τις περιστάσεις, εύλογα επι τρεπτή στο καθ' ου ηαίτηση Συμβούλιο. 15 Τια τους λόγους αυτούς,ηπροσφυγήαποτυγχάνεικαι απορ ρίπτεται με έξοδα σε βάροςτουαιτητή. Η προσφυγή απορρίπτεται έξοδα. 172 με 20