clr/1990/1990_3_1937.pdf

(1990)Διοικητικό Δίκαιο — Τύπος — Πραγματική αδυναμία τήρησης τύπου — Υιοθέτηση τηςπλησιέστερης διαδικασίαςπου παρέχει παρόμοια εχέγγυα — Περιστάσεις εφαρμογής της αρχής σεδιαδικασία επανε­ ξέτασης — Υιοθέτηση τηςΒανέζηςκ.ά. ν.Δημοκρατίας. 5 Διοικητική πράξη — Αναδρομική — Απαγόρευση αναδρομικότητας — Η εξαίρεση της επανεξέτασης. Αστυνομική Δύναμη Κύπρου — Προαγωγές — Κριτήρια — Ειδικά ο ρόλος και ηβαρύτητα τηςαρχαιότητας — Σύνδεση με το θέμα της έκδηλης υπεροχής. 10 Οι αιτητές προσέβαλαν την προαγωγήτων ενδιαφερομένων με­ ρών σε Υπαστυνόμους. 15 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας τις προσφυγές, απο­ φάσισε ότι: 1. Στην προκείμενη περίπτωση δεν ήταν δυνατή για λόγους πραγ­ ματικούς και νομικούς ηλειτουργία των οργάνων που προβλέπονται στους κανονισμούς. Σχετική είναι ηπρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας, Βανέζηςκ.ά. ν.Δημοκρατίας

(1989)3(Δ)Α.Α.Δ.

1. 20 Σύμφωνα μετο σκεπτικό καιτηνκατάληξητης απόφασηςαυτής, 25 που ως απόφασητηςΟλομέλειας είναιδεσμευτική,κρίνεται ότιη διαδικασία που ακολουθήθηκε, υπό τις συγκεκριμένες περιστά­ σεις,δενεπηρεάζειτοκύροςτωνπροαγωγών,καιδενσυνιστά λό­ γο για ακύρωση τους. 30
2. Είναιορθήηπροσέγγιση,ότικατάκανόναηδιοικητικήπράξη ισχύ­ ει για το μέλλον καιόχι γιατο παρελθόν. Στησυγκεκριμένη όμως περίπτωση, επρόκειτο για επανεξέταση πράξεως έπειτα από δικα­ στικήακύρωση. Γιατηνοποία,όπωςπροκύπτειαπότηνομολογία, εφαρμόζεταιη εξαίρεση καιόχι οκανόναςκαιη νέααπόφασημπο35 ρεί ναέχει ισχύ απότο χρόνο τηςπράξεωςπου ακυρώθηκε.
3. Οι αρχέςπουδιέπουντοθέματηςυπεροχήςως λόγον ακυρώσεως, είναι καλώς γνωστές. Αναφέρεται ενδεικτικά η υπόθεση Hadjioannou v.Republic

(1983)3(B) C.L.R. 1041,όπουδίδεταιη έννοια της έκδηλης υπεροχής ως προϋπόθεσης για τηνπαρέμβαση τουΔικαστηρίου. Από ταστοιχείαπουτέθηκανενώπιοντουΔικα­ στηρίου, δεν αποδεικνύεται η υπεροχή των αιτητών κατά τρόπο πουναδικαιολογείπαρέμβασητουΔικαστηρίου.Κατάτοπλείστον 1938 40 3 Α.Α.Δ. 5 Τσαγγάρηςκ.ά.ν.Δημοκρατίας η ισχυριζόμενη υπεροχή,στηρίχτηκε στο βαθμόαρχαιότηταςορι­ σμένων αιτητών. Η αρχαιότητα,όπωςπροκύπτειαπότοσυγκριτι­ κόπίνακα,ήτανένααπό ταστοιχείαπουλήφθηκανυπόψηωςκρι­ τήρια για την προαγωγή. Ομως, η προσέγγιση τηςαρχαιότητας στους κανονισμούς πουδιέπουν τις προαγωγέςστην Αστυνομία, δεν είναι η ίδια όπως στην περίπτωση του νόμου περί Δημόσιας Υπηρεσίας. Βλ. το Αρθρο 2

(2)των Περί Αστυνομίας (Προαγωγές) Κανονισμών,όπουαναφέρεταιότιλαμβάνεταιυπόψηαλλάδερυθ­ μίζει τις προαγωγές. 10 Οιπροσφυγέςαπορρίπτονται χωρίςέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Βανέζης και Αλλοι ν. Δημοκρατίας

(1989)3(A)Α.Α.Λ.2522, 15 Πορίσματα Νομολογίαςτου Συμβουλίου της Επικρατείας. 1929-59, Σ.τ.Ε. 414/54, σελ. 281, Yiallouros v.Republic

(1986)3(A) C.L.R. 677, 20 Georghakis andOthers v.Republic

(1987)3(A) C.L.R. 348, Hans v.Republic

(1989)3(A) C.L.R.147, . 25 Hadjioannou v.Republic

(1983)^Β)ΊΓΰΐ7Τ04Τ, ΠαπαχαραλάμπουςκαιΑλλοιν.Δημοκρατίας

(1989)3(B)ΑΛΛ.

1. Προσφυγές. 30 35 Προσφυγές εναντίον της απόφασηςτων καθ' ων OL αιτήσεις με την οποία προήχθηκαν τα ενδιαφερόμενα μέρη στο βαθμό Υπαστυνόμου αντί των αιτητών. Ν.Σάντης για Α. Παπαχαραλάμπους, γιατους Αιτητές στιςυπο­ θέσεις 218/88,254/88,321/88, 362/88, 363/88 και 420/
2. Αλ. Παναγιώτον για Στ. Δρυμιώτη, για τον Αιτητή στηνυπό­ θεση 417/
3. 40 Μ. Φλωρέντζος, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας και Γ. Γιωργαλλή, Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για τους Καθ' ων ηαίτηση. Cur. adv. vuit. 1939 Τσαγγάρης *••«· ν. Δημοκρατίας

(1990)ΚΟΥΡΡΗΣ, Δ.: Αντικείμενο των προσφυγών είναι ηαπόφα­ ση που δημοσιεύτηκε στις Εβδομαδιαίες Διαταγές της Αστυνο­ μίας ημερομηνίας 29/2/88με την οποία τα ενδιαφερόμενα μέρη προάχθηκαν στο βαθμό του Υπαστυνόμου, με ημερομηνία προ­ αγωγής την 1/3/

1. Επρόκειτο για επανεξέταση του θέματος μετά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προσφυγή υπ' αριθμό273/85, με την οποία είχαν ακυρωθεί οι προαγωγές δέκα Λοχίων στο βαθμό του Υπαστυνόμου που είχαν γίνει στις 24/12/
2. 5 10 Στις 29/12/88ο Αρχηγός της Αστυνομίας, με βάση την από­ φασητου Δικαστηρίου, ακύρωσε τις προαγωγές των δέκα Υπα­ στυνόμων και την ίδια μέρα προχώρησε σε προαγωγές γιαπλή­ ρωση των θέσεων, αφού είχε λάβει εν τω μεταξύ και την 15 έγκριση του Υπουργού Εσωτερικών. Με τη νέα απόφαση του ο Αρχηγός της Αστυνομίας επαναπροήγαγετουςδέκαλοχίες πουηπροαγωγήτουςείχεακυρωθείμε την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και επιπλέον τον Μ. 20 Χρύσανθου πουήτανοαιτητήςστηνπροσφυγήυπ' αριθμό273/
3. Ηεπανεξέτασητηςυπόθεσης έγινεμεβάσητονομικό καιπραγμα­ τικόκαθεστώςπουίσχυε την 1/3/80καισύμφωνα με γνωμοδότηση του Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 19/12/84,στην οποία υποδεικνύετο ως μόνηυπαλλακτικήπλησιέ- 25 στερη διαδικασίαγιααξιολόγηση τωνυποψηφίων,ο Αρχηγός της Αστυνομίας. Εναντίον των προαγωγών αυτώνκαταχωρήθηκαν οι υπό εκ­ δίκασηπροσφυγές,οι οποίες συνεκδικάστηκαν λόγω τουκοινού αντικειμένου καιτηςταυτότηταςτων νομικών καιπραγματικών σημείων. Ειδικότερα οι λόγοι που οι αιτητές επικαλούνται για υπο­ στήριξη του αιτήματοςτουςγια ακύρωσητης πράξεως,συνοψίζονται ως εξής: (OLλόγοι αυτοί αφορούνόλες τις προσφυγές)

(1)Δεν ακολουθήθηκε η δέουσα διαδικασία και η επανεξέταση της υπόθεσης δεν έγινε με βάση το ορθό νομικό και πραγμα­ τικό καθεστώς. 30 35 40

(2)Δεν έγινε ηδέουσα έρευνα.

(3)Αγνοήθηκε η υπεροχή των αιτητών έναντι των ενδιαφερομέ1940 • - 3 Α.ΑΛ. Τσαγγάρης κ.ά.ν. Δημοκρατίας Κούρρης, Δ. ι νων μερών.

(4)Η αναδρομική ισχύςπουδόθηκεστην πράξητωνπροαγωγών ήταν παράνομη. 5 10 Ηδιαδικασία πουακολουθήθηκε εμφαίνεται στις Εβδομαδι­ αίες Διαταγές της Αστυνομίας (Παράρτημα Α' στην ένσταση) και στην εμπιστευτική επιστολή του Αρχηγού της Αστυνομίας ημερομηνίας 19/2/88 προς τον Υπουργό Εσωτερικών, με την οποία ζητείται η έγκριση του τελευταίου για τις προτεινόμενες προαγωγές (Παράρτημα Β' στην ένσταση). Παρατίθεται σχετικά το πιο πάνωαπόσπασμα απότιςΕβδο­ μαδιαίες Διαταγέςτης Αστυνομίας: 15 20 -25 30 35 40 "ΠΡΟΑΓΩΓΕΣ Ο Αρχηγός Αστυνομίας αφού μελέτησε την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας22/12/87, στηνπροσφυγή 273/85, με την οποία ακυρώθηκαν οι προαγωγές 10 Λο­ χιών στο βαθμότου Υπαστυνόμου που δημοσιεύτηκαν στις Εβδομαδιαίες Διαταγές ημερομηνίας 24/12/84, με ισχύ από 1/3/80, επανεξέτασε το θέμα υπό το φως της ακυρωτικής Δι—καστικής απόφασης-καιμε βάσητην πραγματική.και νομική κατάστασηπουίσχυε κατάτοχρόνοτηςδιενέργειαςτωνακυρωθεισών προαγωγών (1/3/80), ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει το άρθρο 13

(2)του Περί Αστυνομίας Νόμου Κεφ. 285 και αφού έλαβε την προβλεπόμενη από.το Νόμο έγκριση του Υπουργού Εσωτερικών, με πράξητουημερομηνίας 23/2/88προήξε τους πιο κάτω στο βαθμό του Υπαστυ­ νόμου με αναδρομικήισχύ από1/3/

12. Λοχ: Γ/ 601 1467 153 256 467 634 1721 1962 2247 266 56 1941 Μ. Χρύσανθου Κ. Μίλλερ Κ. Μιχαηλίδης Κ. Μαρκουλλής Σ. Παφίτης Κ. Λοϊζίδης Γ. Γεωργιάδης Α. Χ" Σοφοκλέους Α. Ιερόθεος Α. Νεοφύτου. Γ. Σαπαρίλλας Κούρρης,Δ. Τσαγγάρης κ.ά.ν.Δημοκρατίας

(1990)Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι: Ο Αρχηγός της Αστυνομίας προέβη στις προαγωγές με βάση τις εξουσίες που του παρέχει το άρθρο 13

(2)του Περί Αστυνο­ μίας ΝόμουΚεφ.

1. Οιπροαγωγέςέγιναν υπότοφωςτηςακυ5 ρωτικής απόφασηςτου Δικαστηρίου και σύμφωνα μετο νομικό και πραγματικό καθεστώς που ίσχυε την 1/3/80, χρόνο διενέρ­ γειας των ακυρωθεισών προαγωγών. Το νομικό καθεστώς που ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο είχε 10 διαμορφωθεί με αλλεπάλληλες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικα­ στηρίου, με τις οποίες ορισμένοι κανονισμοί που αφορούν τις προαγωγές της Αστυνομίας είχαν κηρυχθεί άκυροι ενώ άλλοι δεν ήταν δυνατόν να εφαρμοστούν με βάση τα δεδομένα της εποχής στην οποία ανατρέχει ηεπανεξέταση. 15 Ο ισχυρισμός των αιτητώνείναι ότι ηΔιοίκησηδενόφειλενα διενεργήσει τις προαγωγές με βάσητα δεδομένα που ίσχυαν την 1/3/80, τα οποία είχαν ήδηακυρωθεί, αλλά με βάσητους Κανο­ νισμούς του 1958 ήτην Κ.Δ.Π. 100/
2. 20 Αντίθετα, οι καθ' ωνη αίτηση,ισχυρίζονται οι αιτητές, εφάρ­ μοσαν εν μέρει τους κανονισμούς του 1958,παρακάμπτοντας όμως ορισμένες διατάξεις και ενεργώντας "κατά το δοκούν" όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε. Ο δικηγόρος των καθ'ων ηαίτηση συμφώνησε ότι οι κανονι­ σμοί που έπρεπε να εφαρμοστούν, ήτανοι κανονισμοί του 1958, οιοποίοικαιπράγματιεφαρμόστηκαν. Η παράκαμψηορισμένων διατάξεωντωνκανονισμών αυτώνείχεκαταστείαναπόφευκτηειτε λόγωακύρωσης τους απότο Δικαστήριο, είτελόγωαδυναμίας εφαρμογής τους για λόγους πραγματικούς που δεν οφείλονται στη διοίκηση. Ηδιαδικασίαπου ακολουθήθηκε ήταν η ενδεδειγ­ μένηως ηπλέον ανάλογηπουπαρείχεπαρόμοιες εγγυήσεις. 25 30 35 Ηθέσηαυτήτου δικηγόρου των καθ' ων ηαίτηση τεκμηριώνε­ ταικαιαπόταστοιχεία ενώπιον τουΔικαστηρίου.Το παράδειγμα που επικαλέστηκαν οι δικηγόροι των αιτητών για να ενισχύσουν την άποψη τους ότι οι καθ'ων ηαίτηση ακολουθούνδιαδικασία κατάτοδοκούν,δεν μπορείναευσταθήσει γιατίοιπεριστάσεις της 40 υπόθεσης πουαναφέρεταιήτανδιαφορετικές. Στηνπροκείμενηπε­ ρίπτωσηδενήτανδυνατήγιαλόγους πραγματικούςκαινομικούςη λειτουργία τωνοργάνων πουπροβλέπονται στους κανονισμούς. 1942 3 ΑΛΛ. Τοαγγάρης κ.ά. ν. Δημοκρατίας Κούρρης, Α. Στην πρόσφατη απόφασητης Ολομέλειας, Παναγιώτης Βα­ νέζης κ.ά. ν.Δημοκρατίας

(1989)3(Δ) Α.Α.Δ. 2522 το Δικαστή­ ριο επικυρώνονταςτην υπαλλακτικήδιαδικασίαπου είχε ακο­ λουθηθεί, αναφέρεικαι τα εξής: 5 10 "Στιςκρινόμενεςπροαγωγές ταδύοαυτά Σώματαλειτούργη­ σαν όπωςπρονοούνοι Κανονισμοί καιέγινανοι σχετικέςαξιο­ λογήσεις, αλλά ήταναδύνατο να επανασυσταθούν και λειτουρ­ γήσουν με βάση τα δεδομένα του 1984, γιατί οι Αξιωματικοί, Αστυνομικοί Διευθυντέςκαιοι Διοικητές Μονάδων έπαυσαννα υπηρετούν καιοι υποψήφιοιβρίσκονταιτοποθετημένοι,είτε σε άλλη επαρχία, είτε σε άλλα τμήματα. Υπάρχει εκπρώτηςόψεως παρατυπία διαδικασίας, όχι απόαμέλειατης αρμόδιας αρχήςή υπαιτιότητα της,αλλάλόγω τουχρόνουπου μεσολάβησε. 15 20 25 30 35 40 Στο Σύγγραμα του Odent "Contentieux Adminsitratif", στις σελίδες 1497-1499, κάτω από τον τίτλο "Impossibilite materielle d'accomplir certaines formalites" αναφέρεταιότι η διοίκηση δεν είναι υπόχρεηνα ακολουθήσει τη διαδικασία, η οποίακάτωαπότις περιστάσεις είναι αδύνατη, όχι απόδικό της λάθος ή υπαιτιότητα,αλλά δικαιούται να ακολουθήσει μια διαδικασίαπου να παρέχει τα ίδια εχέγγυα όπως η δια­ δικασία που προβλέπεται. Η νομολογία του Γαλλικού Συμβόΰλ1οχΓτής"ΕπικρατείαςΓείναΓΟτι-ηδιοίκηση απαλλάττεται της τήρησης τύπου που είναι αδύνατος:- (σελ. 1499) "La jurisprudence estime, en effet, que st l'adrninistration est dispense d'accomplion uneformalite impossible, elledoitautant que possible ne pas se prevaloir de cetter impossibilite pour faire desparaitre des garanties accordees aux interesses et done observer, sous le controle dujuge,uneformalite analogue: ainsi "en est-il pour les reconstitutions de carriere" si la consultation desorganismes que auraient duemettreunavispourquetout se soit passe regulierement est impossible, radministration doit consulter des organismes existants et offrant les memes garanties (S. 13Juillet 1965, Ministre des P.T.T.c/Merkling, p. 424, R.A. 1966, p. 146, concl. Braibant; s. 20 Decembre 1^68, Ministre desTransports c/Valade, p.676)." Παρόμοιο ζήτημα εγέρθηκε στις υποθέσεις Yiallouros και Georghakis (ανωτέρω)και το Δικαστήριο έκρινε ότι η παράβαση τύπου ήδιαδικασίας από τον Αρχηγό,κάτωαπό τις δοσμένεςπερι­ στάσεις,δεν επηρέαζε τις προσβαλλόμενες αποφάσειςπροαγωγών. Δεν τηρήθηκε αυστηρά ο τύπος και η διαδικασίαπου προ1943 Κούρρης, Δ. Τσαγγάρηςκ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1990)βλέπονται στους Κανονισμούς, γιατί ήταν αδύνατο λόγω των αλλαγών που μεσολάβησαν απότοχρόνο των ακυρωτικώναπο­ φάσεων και της αρχικής ανάκλησης. Τηρήθηκε το ουσιώδες μέ­ ρος και ακολουθήθηκε διαδικασίαπου παρείχε τα ίδια εχέγγυα όπως ηδιαδικασίαπου προβλέπεται στους κανονισμούς. Ο Αρχηγός της Αστυνομίας είχε ενώπιον του όλα ταέντυπα, τουςπροσωπικούςφακέλουςκαιόλαταστοιχείαγιατονκάθευπο­ ψήφιο. Με βάση τα στοιχεία αυτά, ετοίμασε την έκθεση προς τον Υπουργό, συστήνοντας ταενδιαφερόμενα μέρηως τους καταλληλότερους υποψήφιουςγιαπροαγωγή,μεβάση το Αρθρο 13

(2). 5 10 Σύμφωνα μετοσκεπτικό καιτηνκατάληξητηςαπόφασης αυ­ τής, που ως απόφαση της Ολομέλειας είναι δεσμευτική, κρίνω ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, δεν επηρεάζει τοκύρος των προαγωγών,καιδε συνι­ στά λόγο για ακύρωση τους. 15 Συναφής μεταανωτέρω,είναικαιο ισχυρισμός ότιηαναδρομι­ κήισχύς πουδόθηκεστις πράξειςτωνπροαγωγώνήτανπαράνομη, δεδομένου ότιδεν υπήρχερητήεξουσιοδότηση από τονόμο. 20 Είναι ορθή ηπροσέγγιση ότι κατάκανόναηδιοικητική πρά­ ξη ισχύει γιατο μέλλονκαιόχι γιατοπαρελθόν. Στη συγκεκρι­ μένη όμως περίπτωση, επρόκειτο για επανεξέταση πράξεως 25 έπειτα απόδικαστική ακύρωση. Γιατην οποία,όπως προκύπτει από τη νομολογία, εφαρμόζεται η εξαίρεση και όχι ο κανόνας και ηνέα απόφαση μπορεί να έχει ισχύ από το χρόνο της πρά­ ξεως που ακυρώθηκε "δοθέντος ότι η ακύρωσις επάγεται ανα­ δρομών επαναφέρουσατηνυπόθεσιν ειςτοπροταύτωςστάδιο". 30 (Σ.τ.Ε. 414/54, ΠορίσματαΝομολογίας του Σ.τ.Ε. 1929-59, σελ. 281). Και απότηνκυπριακήνομολογία, Yiallouros v. Republic

(1986)3C.L.R. 677, Georghakis and Others v.Republic

(1987)3 C.L.R. 348, Haris v.Republic

(1989)3(A) C.L.R. 147). . 35 Στοουσιαστικό μέρος της υπόθεσης,δηλαδήτην επιλογή των πλέον κατάλληλων υποψηφίων,ταεπιχειρήματα είναι δύο.Ότι η έρευνα που έγινε ήταν πλημμελής και παραγνωρίστηκε η υπε­ ροχή των αιτητών έναντι των ενδιαφερομένων μερών. 40 Από τα στοιχεία που ευρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου συνάγεται ότι ητελική επιλογή τωνυποψηφίωνέγινεμε συγκριτι­ κό πίνακα αξιολόγησης, που είχε συντάξει ο Αρχηγός της Αστυ­ νομίας. Ο πίνακας αυτός ετοιμάστηκε με βάση όλα τα στοιχεία 1944 3 Α.Α.Δ. 5 Τσαγγάρηςκ.ά. ν.Δημοκρατίας Κούρρης,Α. που είχε ενώπιον τουοΑρχηγός τηςΑστυνομίας και διαλαμβά­ νουν την αξία, ταπροσόντα την αρχαιότητακαι τιςπροσωπικές και υπηρεσιακές περιστάσεις των υποψηφίων. Επίσης,ωςιεραρ­ χικά Προϊστάμενος οΑρχηγός της Αστυνομίας, είχεπροσωπικές εκτιμήσεις καιγνώση γιαόλους τους υποψηφίους που προέκυ­ πταν απόταενώπιον του στοιχεία. Κατάτηγνώμη μου η έρευνα διελάμβανεόλαταουσιώδηστοιχείασταοποίαδυνάμειτουνόμου στηρίζεται ηκρίσηγιαπροαγωγήκαιδεν υπάρχεικενόήπαράλει­ ψηπουνατηνκαθιστάπλημμελή. 10 15 20 25 30 Στο σημείο αυτό,πρέπει να διευκρινιστεί ότι η "προσωπική γνώση" πουαναφέρεταιστην επιστολή του Αρχηγούτης Αστυνο­ μίας προς τονΥπουργό, συνδέεται μετηνιδιότητα τουΑρχηγού ωςιεραρχικάπροϊστάμενουόλωντωνυποψηφίωνκαιόχιυπότην έννοιαπουσχολιάζεται στις αγορεύσεις τωνδικηγόρων τωναιτη­ τών,δηλαδή ως παράγων ανεξάρτητος απότην ιδιότητααυτή. Οι αρχές πουδιέπουν τοθέμα της υπεροχής ωςλόγον ακυρώ­ σεως, είναι καλώς γνωστές ώστε ναμηνκαθίσταται ανάγκη για επανάληψητους. Αναφέρεται ενδεικτικά ηυπόθεση Hadjioannou v.Republic

(1983)3C.L.R. 1041, όπουδίδεται ηέννοια τηςέκδη­ ληςυπεροχήςωςπροϋποθέσεις γιατηνπαρέμβασητουΔικαστηρί­ ου. Απότα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον τουΔικαστηρίου,δεν αποδεικνύεταιη υπεροχτΓτων^ϊΐπ^ττο^ λογείπαρέμβαση~το"ΰΔικαστηρίου. Κατάτοπλείστον ηισχυριζό­ μενη υπεροχή,στηρίχτηκε στοβαθμόαρχαιότηταςορισμένων αιτη­ τών. Ηαρχαιότητα,όπως προκύπτει απότοσυγκριτικόπίνακα, ήτανένααπόταστοιχείαπουλήφθηκανυπόψηωςκριτήριαγιατην προαγωγή. Όμως, ηπροσέγγιση τηςαρχαιότητας στους κανονισμούςπουδιέπουντιςπροαγωγέςστηνΑστυνομία, δενείναιηίδια όπωςστην περίπτωσητουνόμουπερίΔημόσιας Υπηρεσίας. Ειδικότερα τοάρθρο2

(2)τωνΠερίΑστυνομίας (Προαγωγές) Κανονισμών, προνοεί τα εξής: 35 40 "

(2)Ηαρχαιότης θαλαμβάνεται υπόψιν πλην όμως δεν θα αφίεται ναρυθμίζει τηνπροαγωγή, μεγαλύτερη δε σπουδαιότης θα προσδίδεται εις επαγγελματικός ικανότητας και ατο­ μικά ηγετικά προσόντα ως νομιμοφροσύνην, πρωτοβουλία, ανωτερότητα χαρακτήρας,πραγματικήκαιαληθή εκτίμησα της αποστολής της Αστυνομίας." Αναλύοντας τις πρόνοιες αυτές, το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση ΜάκηςΠαπαχαραλάμπονς κ.ά. ν. Δημοκρατίας 1945 Κούρρης,Δ. Τσαγγάρηςκ.ά.ν.Δημοκρατίας

(1989)3(B) Α.Α.Δ.703, αναφέρεικαιτα εξής: 'Τόσο η αρχαιότητα όσο και τα ακαδημαϊκάπροσόντα περι­ λαμβάνονται μεταξύ των στοιχείων που λαμβάνονται υπόψη για την προαγωγήτων μελώντηςΔύναμης σε ανώτερες θέσεις. 5 Ο παράγοντας όμως "αξία", όπως ορίζεται απότο άρθρο2

(2)των Κανονισμών του 1958 καισυσχετίζεται μετις ανάγκεςκαι την αποστολή της αστυνομικής Δύναμης,είναι τοπρωταρχικό στοιχείο για την αξιολόγηση των υποψηφίων. Ο Κανονισμός 2

(2)συνάδει με το γενικότερο συμφέρον του δημοσίου για τη 10 στελέχωσητων δημοσίων υπηρεσιών με βάσητηναξιοκρατία. Στην περίπτωση της αστυνομικής Δύναμης τα προσόντα που απαιτεί ο Κανονισμός 2

(2)συναρτώνται άμεσαμετηφύσητης αποστολής τουαστυνομικούΣώματος". 15 Ορθά,επομένως, ηαρχαιότηταεξετάστηκε μέσα σταπλαίσια που καθορίζονται στον πιο πάνω κανονισμό και τη γενικότερη αποστολή το>νδυνάμεων ασφαλείας.Από ταενώπιον μουστοι­ χεία και τανομικά σημεία όπως αναπτύχθηκαν απότουςδικη­ γόρους και των δύο πλευρών, δεν ευρίσκω οποιοδήποτε λόγο 20 για παρέμβασητου δικαστηρίου στις προσβαλλόμενες προαγω­ γές και ως εκ τούτου,οι προσφυγέςαπορρίπτονται. Υπό τις περιστάσεις δεδίδεταιδιαταγήγια έξοδα. 25 Οι προσφυγές απορρίπτονται χω­ ρίς έξοδα. 1946