(1990)14 Ιουνίου, 1990 [Α. Ν.ΛΟΪΖΟΥ, Π.,ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, ΝΙΚΗΤΑΣ,ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ/στές] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΥΩΝΑΣ, (Αιτητής στην Υπόθεση Αρ. 683/88) ΣΟΦΟΚΛΗΣ Α. ΝΕΟΦΥΤΟΥ, (Αιτητής στην Υπόθεση Αρ. 703/88)
- ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΟΥ, 2 ΑΝΔΡΕΑΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ,
- ΚΥΡΙΑΚΟΣ Γ. ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ (Αιτητές στην Υπόθεση Αρ. 706/88) ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ' ων η αίτηση. (Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 683/88,703/88, 706/88). Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Κριτήρια — Ειδικά η αρχαιό τητα — Βαρύτητα. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές —Συστάσεις Προϊσταμένου — Φύση και αξία — Τρόπος διαμόρφωσης και σύστασης — Πηγές γνώσης και πληροφόρησης τον Προϊσταμένου. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Προσόντα — Η διακρίβωση τους ευθύνη της Ε.Α.Υ. — Περιστάσεις διαπίστωσης της πολύ κα λής γνώσης της αγγλικής γλώσσας στην κριθείσα περίπτωση. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Εμπιστευτικές εκθέσεις — Βαρύτητα των πλέ- 2038 5 10 3 Α.Α.Δ. Λυωνας κ.α.ν.Δημοκρατίας ον πρόσφατων εκθέσεωνσεπροαγωγή. 5 Δημόσιοι Υπάλληλοι —Εμπιστευτικές εκθέσεις — Παρατυπίες — Παρατυπίες κατά τη σύνταξη τους — Ουσιώδειςκαι επουσιώδεις παρατυπίες — Διακρίσεις από τηνομολογία. 10 ΑκυρωτικήΑπόφαση Ανωτάτου Δικαστηρίου — ΕνέργειακαιΣυνέπειες — Επανεξέταση— Επανεξέταση προαγωγής — Περιστάσεις της νο μιμότητας της υποβολήςνέων συστάσεων του Προϊσταμένου στην κριθείσα περίπτωση. Αίτηση Ακυρώσεως— Έννομο συμφέρον — Προβολή λόγου ακυρώ σεως — Περιστάσεις έλλειψης του στην κριθείσα περίπτωση. 15 Ακυρωτική Απόφαση Ανωτάτου Δικαστηρίου — Ενέργεια και Συνέ πειες— Επανεξέταση — Αναδρομή της νέας πράξης στονουσιώδη χρόνο — Δεν μπορεί νασημαίνει την κάμψη τηςαρχής της νομιμό τητας — Η νέαπράξη εκδίδεται στο παρόν και ρυθμίζεται από το ισχύονδίκαιο. 20 Οι αιτητέςπροσέβαλαντην προαγωγήτων ενδιαφερομένων με ρώνσε Ανώτερους Φοροθέτες Α". 25 Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, απορρίπτοντας τις προσφυγές,αποφάσισεότι: 30
- Ησύσταση του προϊσταμένου είναι βασικό ανεξάρτητο στοιχείο κρίσης που προσδίδει αξία στους υποψηφίουςκαι ηΕ.Δ.Υ. έχει υποχρέωση νατην ακολουθήσει ήνα δόσει ειδική αιτιολογία για την μηυιοθέτηση της.
- Ηαρχαιότητα δεν είναι αποφασιστικό κριτήριο και υπερισχύει μόνοότανταάλλαδύο καθιερωμένακριτήρια είναι ίσα, πράγμα πουδε συμβαίνει στην παρούσαπερίπτωση. 35 40
- Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και τα Αρθρα 2 και 44
(3)των περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμων\9&[1987, ο προϊστάμενος τμήματος δεν είναι απαραίτητογια σκο πούς συστάσεων να γνωρίζει προσωπικά τους υποψηφίους, ή ακόμα να είναι προϊστάμενος για ορισμένο χρονικό διάστημα, πριν προβεί σε συστάσεις. Οπροϊστάμενος,ανεξαρτήτως χρόνου και γνωριμίας, διεξάγοντας την έρευνα του μπορεί να αντλήσει τις πληροφορίες του απόοποιεσδήποτε άλλες κατάλληλες πηγές όπως είναι η περίπτωση πληροφοριών απόπροϊσταμένους των 2039 Λύωνας χ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1990)υποψηφίωνκαιναπροβεί σε συστάσεις.
- Ταμέσα γιατη διακρίβωση κατοχής των προσόντων από τους υποψηφίουςαποτελούν ευθύνηκαιανήκουνστη'διακριτική ευχέ ρεια τηςΕ.Δ.Υ.. Η Ε.Δ.Υ.και ηΤμηματική Επιτροπή έλαβαν ειδικά υπόψη το θέμα της διακρίβωσης κατοχής των προσόντων από τους υποψηφίους καιηαπόφασητους ήταν εύλογα επιτρε πτή. Δενυπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει κατάχρη ση εξουσίας απόμέρους των οργάνωναυτών. 5 10
- ΗΕ.Δ.Υ. παρόλο πουέλαβε υπόψη τις εμπιστευτικές εκθέσεις των υποψηφίωνστον σύνολοτους,εντούτοις έδωσειδιαίτερη έμ φασηστις εκθέσεις των τελευταίων τεσσάρων ετών. Ηενέργεια αυτήτης ΕΔΥείναι απόλυτανόμιμη. 15
- Όσον αφορά τη μικρή καθυστέρηση υποβολής ορισμένων εμπι στευτικών εκθέσεων μετά τηχρονική περίοδο πουπροβλέπει η δικονομική Κανονιστική Διάταξη3
(3)καισεχρόνο πουδενμπο ρούσεουσιωδώς ναεπηρεάσει την απόφαση,μιάκαιδενάρχισε η 20 διαδικασία της πλήρωσης των θέσεων, η παρατυπία αυτήδεν μπορεί να θεωρηθεί ουσιώδης καιήτανεφικτόγια την Ε.Δ.Υ. να την παραβλέψει.
- Ορθά η Επιτροπήζήτησε τηνυποβολή νέων συστάσεων μεβάση 25 τις εμπιστευτικές εκθέσεις χωρίς ναληφθούν υπόψηοι παράνο μες τροποποιήσεις τωνεμπιστευτικών εκθέσεων. Τογεγονός ότι ο Γενικός Διευθυντής δενασκούσε καθήκονταΑναπληρωτή Διευ θυντή στις 20.10.86 που εκδόθηκε ηπράξηπου ανακλήθηκε, δεν τον εμπόδιζε να υποβάλει συστάσεις στις 18.4.88πουεκδόθηκε η 30 υπό κρίση πράξη.
- ΤοαίτημαπωςηΕ.Δ.Υ.δενέπρεπεναλάβεικαθόλουυπόψητιςεμπι στευτικές εκθέσεις λόγωτωναναιτιολόγητωντροποποιήσεων,οιαιτητέςστηνπροσφυγήαυτή δενομιμοποιούνται νατοεγείρουν δεδομένου ότιοιδικές τους εμπιστευτικές εκθέσεις ήταναπόλυτανόμι μες. Ηπαραγνώρισηαυτή δεν είναι ουσιώδης καιδεν επηρέασε κα θόλου τηνεγκυρότητατηςπροσβαλλόμενηςπράξης. Στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου Sekkides v.Republic αποφασίστηκε πως εάν ηπαρατυπίαστη σύσταση των εμπιστευτικών εκθέσεων δεν είναι ουσιώδης, τότε είναι εφικτό για το διορίζον όργανο να παραβλέψει το μέρος εκείνο πουπάσχει και ναβασίζει την εκτίμηση του γιατουςυπο2040 35 40 3ΑΛΛ. Λνωνας κ.ά.ν. Δημοκρατίας ψηφίουςστο νόμιμο μέρος της. 5
- Είναιορθόπωςηακύρωσηδιοικητικήςπράξηςανατρέχεικατάκα νόναστοχρονικό σημείο έκδοσης τηςπράξηςπουακυρώθηκεκαι επαναφέρει τα πράγματα στο νομικό και πραγματικό καθεστώς πουίσχυεκατάτοχρόνο έκδοσηςτηςδιοικητικήςπράξηςπουακυ ρώθηκεκαιη Διοίκηση υποχρεούταιναπροβεί σε νέακρίσηβάσει του πραγματικούκαι νομικού καθεστώτος που ίσχυε στο χρόνο αυτό.(Βλ. Mytides v.Republic
(1988)3(B) C.L.R. 737.) 10 15 20 25 Ομως είναι αρχή τουδιοικητικούδικαίουπωςηνέαπράξη,έστω και αν έχει αναδρομικήισχύ, εκδίδεται κατά λογική ανάγκηστο παρόν, όπου δεσμευτικό είναι το ισχύον δίκαιο.Το γεγονός ότι το ισχύον δίκαιοπιθανόνναείναι άλλοαπόεκείνο πουίσχυεκατάτο χρόνο της έκδοσης της ακυρωθείσαςπράξηςδεν τουαφαι ρεί τη δεσμευτικότητά του,ούτε αίρει την αρχήτης νομιμότητας της Διοίκησης, πουσημαίνει κατ'αρχήνδέσμευσητης Διοίκησης απότο ισχύονδίκαιο. ΣυνεπώςησύστασητουΑναπληρωτήΔιευθυντήκρίνεταιέγκυρη. Η σύστασηαυτήπουακολουθήθηκεαπότηνΕ.Δ.Υ.όπωςήτανηυπο χρέωση της μιάκαιδεν αφίστατοτου περιεχομένου των φακέλων καιτωνεμπιστευτικών εκθέσεων πουήτανενώπιοντης, αναμφίβο λαδημιούργησε μαζίμεταάλλανόμιμαστοιχείακρίσηςτο στοιχείο τον καταλληλότερουγιαδιορισμό στηθέση. Οι προσφυγές απορρίπτονται χωρίς έξοδα. 30 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Republic v.-Argyrides
(1987)3(B)C.L.R. 1092, Nissiotis v.Republic
(1977)3 C.L.R. 388, 35 Hadjisavva v.Republic
(1982)3 C.L.R. 76, Constantinou v.Republic
(1983)3(A) C.L.R.136, 40 Tantas v.PublicService Commission
(1983)3(B)C.L.R. 1430, Vourkos andAnother v.Republic
(1983)3(B)C.L.R. 1442, Psaras v.PublicService Commission
(1985)3(A) C.L.R. 229, 2041 Λύωνας χ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1990)Spanos v.Republic
(1985)3(C) C.L.R.1826, Republic v.Haris
(1985)3(A)C.L.R. 106, Karageorghis v. Republic
(1982)3 C.L.R. 435, 5 Smyrniosv. Republic
(1983)3(A) C.L.R. 124, Tokkasv. Republic
(1983)3(A)C.L.R. 361, 10 Mettasv. Republic
(1985)3(A)C.L.R. 250, Leonidou v. Republic
(1986)3(B)C.L.R. 1918, Chrysochos v. Republic
(1985)3(A)C.L.R. 78, 15 Soteriades andOthers v. Republic
(1987)3(C) C.L.R. 1604, Haris v. Republic
(1989)3(A)C.L.R. 147, 20 Marathevtou andOthers v. Republic
(1982)3 C.L.R. 1088, KramvisandOthers v.PublicServiceCommission
(1986)3(B) C.L.R. 1243, 25 Stylianou andAnother v. Republic
(1988)3(B)C.L.R. 1007, Damianou v. Republic
(1984)3(B)C.L.R. 1488, Karagiorghis v. CyprusBroadcastingCorporation
(1985)3(A)C.L.R. 378, 30 Georghiou andOthersv. Republic
(1985)3(C) C.L.R. 2105, Georghiou v. Republic
(1976)3 C.L.R. 74, 35 Philotheou andOthersv. Republic
(1985)3(B)C.L.R. 662, Republic andAnother v. Roussos
(1987)3(B)C.L.R. 1217, 40 Sekkidesv. Republic
(1988)3(C) C.L.R. 2136, Christoforou v. Republic
(1986)3(C) C.L.R. 2413, 2042 ' 3ΧΛΛ. Λύωναςκ.ά.ν.Δημοκρατίας Loucav.Savva andOthers
(1989)3(A)C.L.R. 672, ΑάρκουκαιΆλλος ν. Δημοκρατίας
(1989)3(B)ΑΛΛ. 804, 5 Στυλιανού ν.Δημοκρατίας
(1989)3(Γ)ΑΛΛ. 2025, Βασιλείου ν.Δημοκρατίας
(1989)3(B)Α.Α.Δ.1005, 10 Καμμίτσης και Άλλοι ν. Οργανισμού Γεωργικής Ασφαλίσεως
(1989)3(Δ)ΑΛΛ. 2811, Χριστοφή ν.Δημοκρατίας
(1989)3(Δ)Α.Α.Δ. 2245, Mytides v.Republic
(1988)3(B)C.L.R. 737, 15 Βανέζηςκαι Άλλοι ν.Δημοκρατίας
(1989)3(Δ)Α.Α.Δ.2522, ΤζαβέλλακαιΑλλοι ν.Δημοκρατίας και Αλλου
(1989)3(Δ) Α.Α.Δ. 2405, 20 Παπαχριστοδούλου και Αλλοι ν.Δημοκρατίας
(1989)3(B) Α.Α.Δ. 781, Πολυκάρπουν. ΕΛ.Υ.
(1989)3(Δ)ΑΛΛ. 2140, 25 Gavriel v.Republic
(1971)3 C.L.R. 185, Republic v.Koufettas
(1985)3(C) C.L.R. 1950, 30 Hadjiioannou v.Republic
(1983)3(B)C.L.R.
- 35 Προσφνγές. Προσφυγές εναντίον της απόφασης της ΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας με την οποία τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα προάχθη καν.αναδρομικά στηθέσηΑνώτερου ΦοροθέτηΑ ' (ΚλάδοςΦό ρου Εισοδήματος), Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων, αντί τωναιτητών. 40 Λ. Ευτυχίου, γιατον Αιτητή στην Υπόθεση Αρ. 683/
- Φ.Κληρίδης, γιατον Αιτητή στην Υπόθεση Αρ..703/
- Λ. Σ. Αγγελίδης, για τον Αιτητή στην Υπόθεση Αρ. 706/
- 2043 Λύωνας κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1990)Π. Χατζηδημητρίου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων ηαίτηση. Ε.Ευσταθίου, για το Ενδιαφερόμενο Μέρος Α.Παναγίδη. 5 Α. Παπαχαραλάμπους,γιατοΕνδιαφερόμενο Μέρος Β. Μαρκίδη. Cur. adv. vult. Α. Ν.ΛΟΪΖΟΥ, Π.: Την απόφαση της Ολομέλειας του Δικάστηρίου θατηδώσει οΔικαστής κ. Γ.Χρυσοστομής. 10 ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.: Το επίδικο θέμα στις παρούσες προ σφυγές, που συνεκδικάστηκαν, είναι η εγκυρότητα της απόφα σης της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (Ε.Δ.Υ.) ημερομ. 15 10.6.88,με την οποία τα ενδιαφερόμενα μέρηΑνδρέας Παναγίδης, Βάσος Μαρκίδης και Ανδρέας Χατζηγρηγορίου, προάχθη καν αντί των αιτητών στη μόνιμη (Τακτ.Προϋπ.) θέσηΑνώτε ρου Φοροθέτη Α' (Κλάδος Φόρου Εισοδήματος),Τμήμα Εσωτε ρικών Προσόδων, αναδρομικάαπό 1.11.86, που έγιναν οι αρχι- 20 κές προαγωγές, οι οποίες όμως ανακλήθηκαναργότερα απότην Επιτροπή. Ειδικώτερα αναφέρεταιπως οαιτητής στην προσφυ γή αρ. 683/88 προσβάλλει την προαγωγή των ενδιαφερομένων μερών Παναγίδη και Μαρκίδη μόνο, ενώ οι αιτητές στις προ σφυγές 703/88και 706/88 προσβάλλουν την προαγωγή και των 25 τριών ενδιαφερομένων μερών. Οιπιοπάνωαναδρομικέςπροαγωγέςδημοσιεύτηκαν στηνΕπί σημη ΕφημερίδατηςΔημοκρατίαςμεημερομ. 10.6.88 καιαρ. Γνω στοποίησης 2331. _ 30 Οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί των αιτητών μπορούν νασυνο ψιστούν ως ακολούθως:
(1)Η απόφαση πάσχει γιατί δεν πραγματοποιήθηκε η αρχή της 35 προαγωγήςτουκαλύτερου απότους διαθέσιμους υποψηφίους.
(2)Η απόφασηλήφθηκε χωρίς τηδέουσα έρευνα.
(3)Η απόφαση στηρίχθηκε σε νομική και/ή πραγματική πλάνη και/ή επί πεπλανημένων κριτηρίων και/ή η διαδικασία που προηγήθηκε πάσχει νομικά γιατί στηρίχθηκε σε γεγονότα που δεν έπρεπε να ληφθούν υπόψη και/ήσε ενέργειες εκτός αρμο διοτήτων της Ε.Δ.Υ.και/ή τουΤμηματάρχη. 2044 40 3ΑΛΛ. Λύωνας κ.ά.ν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής, Δ.
(4)Η απόφασηείναιαναιτιολόγητηήστερείται τηςδέουσαςαιτιο λογίας. 5
(5)Η απόφασηπαραγνώρισετις ειδικές γνώσεις καιταπροσόντα τωναιτητώνκαιτηνεξαίρετηπροσφοράτους.
(6)Ηαπόφασηλήφθηκε κατάκακήάσκηση της διακριτικής ευχέ ρειαςκαι/ήκαθ' υπέρβασηεξουσίαςκαι/ήενάντιαπροςτιςαρ χές τηςχρηστής διοίκησης. 10 Γεγονότα: 15 Στις 20.10.86ηΕ.Δ.Υ.με απόφασητης προήγαγε τατρία εν διαφερόμενα μέρηστην πιο πάνωαναφερόμενηθέση Ανώτερου Φοροθέτη Α' που είναι θέση προαγωγής. Μετά τη δημοσίευση των προαγωγών στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, αριθμόςυπαλλήλων πουδεν προάχθηκανκαταχώρισαντιςπρο σφυγές 68/87, 103/87 και 105/87. •κ 20 25 30 Μετά την καταχώριση των πιο πάνωπροσφυγών το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, με επιστολή του ημε ρομ. 30.11.87,συμβούλευσε την Ε.Δ.Υ. ότι ύστερα απότην από φασητης Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου The Republic of Cyprusthrough
(1)Minister of Health
(2)ThePublicService Commission v.Renos Argyrides
(1987)3 C.L.R. 1092, ήταν φα νερό ότι οι προαγωγές των πιο πάνωενδιαφερομένων μερών θα ακυρώνονταν απότο Δικαστήριο, δεδομένου ότι στις εμπιστευτι κές εκθέσεις των αιτητών Νεοφύτουκαι Λύωνα και τουενδιαφε ρομένου μέρους Παναγίδη, υπήρχαν αναιτιολόγητες τροποποιήσεις του προσυπογράφοντος λειτουργού, κατά παράβαση των προνοιών της Κανονιστικής Διάταξης 9 των Κανονιστικών Δια τάξεων για την Ετοιμασία καιΥποβολή Ετησίων Εμπιστευτικών Εκθέσεων γιαΔημόσιους Υπαλλήλους. 35 Προσυπογραφώνλειτουργός ήταντότε ο κ. Ανδρέας Αποστο λίδης,Διευθυντής τουΤμήματος Εσωτερικών Προσόδων,οοποί ος ήτανπαρώνστησυνεδρίατηςΕ.Δ.Υ. ημερ.20.10.86καιπροέβη σεκρίσεις και συστάσεις. 40 Ακολούθως, ηΕ.Δ.Υ.στησυνεδρία τηςστις 9.10.87, αφού έλα βευπόψητηνπιοπάνωνομικήσυμβουλήτηςΓενικής Εισαγγελίας, ανακάλεσετην απόφασητηςκαιμεεπιστολή τηςημερομ. 12.12.87 πληροφόρησε ταενδιαφερόμενα μέρησχετικά. 2045 Χρυσοστομής, Δ. Λύωναςκ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1990)Στις 18.4.88ηΕ.Δ.Υ. καθοδηγούμενηαπότην πιο πάνωνο μικήσυμβουλήπροχώρησεστηνεπανεξέτασητηςπλήρωσηςτων τριών κενών θέσεων. Αφού άκουσε νέες απόψειςκαι συστάσεις από τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Οικονομικών που ενεργούσε σαν Αναπληρωτής Διευθυντής του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδωνκαι με βάσηόλα ταενώπιον τηςστοιχεία που ανάγονταν στον ουσιώδη χρόνο, πήρε την επίδικη απόφαση αφού έκρινε ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη υπερείχαν των άλλων υποψηφίων. 5 10 Κατά τηδιαδικασία λήψης της επίδικηςαπόφασης,τόσο ο Γε νικός Διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών όσο και η Επι τροπή, δεν έλαβανυπόψητις αναιτιολόγητες τροποποιήσεις των Εμπιστευτικών Εκθέσεων. Έλαβαν μόνο υπόψητις αξιολογήσεις των Αξιολογούντων Λειτουργών. 15 Σαν αποτέλεσμακαταχωρήθηκανοι παρούσεςπροσφυγές. ΠροσφυγήΑο. 683/88- αιτητήςΓεώργιος Λύωνας: 20 Οδικηγόροςτου Λύωνα ισχυρίζεταιστηγραπτήτουαγόρευση ότι ο αιτητήςυπερέχει των ενδιαφερομένων μερών Παναγίδη και Μαρκίδη σε αξία, προσόντα και αρχαιότητα, όμως ένας τέτοιος ισχυρισμός δενευσταθεί. 25 Από συγκριτική μελέτητων εμπιστευτικών εκθέσεων τουαι τητή και των ενδιαφερομένων μερών προκύπτει ότι ο αιτητής υστερεί σε αξία, δεδομένου ότι το 1979 και 1980 αξιολογήθηκε σαν "καλός",και τα υπόλοιπα χρόνια μέχρι το 1985 σαν "εξαί ρετος". Ο Μαρκίδηςαπότο 1979-1985 ήταν "εξαίρετος", ενώ ο 30 Παναγίδης το 1979, 1980 και 1981 ήταν "λίαν καλώς", ενώ το 1982-1985 "εξαίρετος". Επιπρόσθετα,ταενδιαφερόμεναμέρησυστήθηκαναπότονΓε νικό Διευθυντή για προαγωγήκαι ηΕ.Δ.Υ.υιοθέτησε τις συστά- 35 σεις του. Ησύσταση του προϊσταμένου είναι βασικόανεξάρτητο στοιχείο κρίσης που προσδίδει αξία στους υποψηφίους και η Ε.Δ.Υ.έχει υποχρέωση να την ακολουθήσει ήναδόσει ειδική αι τιολογία για την μη υιοθέτηση της. (Βλ. Nissiotis v. Republic
(1977)3 C.L.R. 388, 397, Hadjisavva v.Republic
(1982)3 C.L.R. 40 76,78,Constantinou v.Republic
(1983)3C.L.R. 136,142,Tantas r. Public Service Commission
(1983)3 C.L.R. 1430, 1439, Vourkos and Another v. Republic
(1983)3 C.L.R. 1442, 1450, Psaras v. Public Service Commission
(1985)3 C.L.R. 229, 242, 2046 3ΑΑΔ. Λύωνας κ.ά.ν.Δημοκρατίας Χονσοστομής, Δ. Spanosv.Republic
(1985)3C.L.R. 1826, 1833,Republicv.Haris
(1985)3C.L.R. 106). 5 10 15 20 25 30 35 40 Οσον αφορά ταπροσόντα,ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου,αιτιολόγησε την σύσταση του προς τα ενδιαφερόμεναπρό σωπα και ανάφερε,μεταξύ άλλων, πως OLδιαφορές μεταξύ των υποψηφίωνδεν είναι ουσιαστικές. Η Ε.Δ.Υ.,εκτός απότηγνώμη αυτή, είχε ενώπιον της και τον πίνακα Παράρτημα6απότον οποίο φαίνονταιταπροσόντα του αιτητήκαιτωνενδιαφερομένων μερών,απότονοποίοπροκύπτει ότι πράγματιοιδιαφορέςσταπροσόντατωνυποψηφίωνδενείναι ουσιαστικές. Σεό,τι αφορά τηναρχαιότητα,οαιτητής έπεται τουενδιαφε ρόμενου μέρους Παναγίδη κατά 61/2 χρόνιακαιπροηγείταιτου ενδιαφερόμενου μέρους Μαρκίδη κατάτρίαχρόνιακαι 11περί που μήνες, με βάση προηγούμενη αρχαιότητα στη θέση βοηθού φοροθέτη.Όμωςηαρχαιότηταδεν είναι αποφασιστικόκριτήριο καιυπερισχύει μόνοότανταάλλαδύοκαθιερωμένακριτήρια εί ναι ίσα, πράγμα που δε συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση. (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Karageorghis v. Republic
(1982)3 C.L.R.435, Smyrnios v. Republic
(1983)3 C.L.R. 124, Tokkas v. Republic
(1983)3 C.L.R. 361, Constantinou v. Republic
(1983)3C.L.R. 136). Επίσηςυπήρξε ισχυρισμός πωςησύσταση του ΓενικούΔιευθυ ντήδεν μπορεί ναχαρακτηρισθεί σανβαρύνουσα,γιατί λόγωτης πολύ μικρής υπηρεσίας του στη θέση,δεν μπορούσε να εκτιμήσει προσωπικάτις ικανότητεςτωνυποψηφίωνκαιστηρίχτηκε καιαυ τός στις εμπιστευτικές εκθέσεις. Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου,και τα άρθρα 2 και 44
(3)των περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμων 19671987,οπροϊστάμενοςτμήματοςδενείναιαπαραίτητογιασκοπούς συστάσεων ναγνωρίζει προσωπικάτουςυποψηφίους,ήακόμανα είναι προϊστάμενος για ορισμένο χρονικό διάστημα,πριν προβεί σε συστάσεις. Ο προϊστάμενος ανεξαρτήτως χρόνου και γνωρι μίας, διεξάγοντας την έρευνα του μπορεί να αντλήσει τις πληροφορίες τουαπόοποιεσδήποτεάλλες κατάλληλες πηγέςόπωςείναι ηπερίπτωση πληροφοριών απόπροϊσταμένους των υποψηφίων και να προβεί σε συστάσεις. (Βλ. Mettas v. Republic
(1985)3 C.L.R. 250, 256, Leonidou v. Republic
(1986)3 C.L.R. 1918, Spanos v.Republic
(1985)3C.L.R. 1826, Chrysochos v. Republic 2047 Χρνσοστομής, Δ. Λύωνας κ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1990)
(1985)3 C.L.R. 78, Soteriades and Others v.Republic
(1987)3 C.L.R. 1604, Haris v.Republic
(1989)3(A) C.L.R. 147). Αλλοσημείοακυρότηταςπουυποβλήθηκε από τονευπαίδευτο συνήγορο του αιτητή είναι πως η επίδικη απόφασηλήφθηκε κατά παράβασητουσχεδίου υπηρεσίαςήχωρίς τηδέουσαέρευ νακαι/ήκατόπινπλάνηςπερίταπράγματα.Αναπτύσσοντας την επιχειρηματολογία του ανάφερεπως μόνο ο αιτητής και όχι τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα κατέχουν το προσόν της πολύ καλής γνώσης της Αγγλικής, που απαιτείταιαπότο σχέδιο υπηρεσίας και ισχυρίστηκε πως δεν υπήρχαν προσόντα για τα ενδιαφερό μενα πρόσωπα για να μπορέσει η Ε.Δ.Υ.να εκτιμήσει τις γνώ σεις τους.Το θέμα τούτο είπε ηΕ.Δ.Υ.δεν το διερεύνησε καθό λου και πλανήθηκεγιατί βασίστηκε στηδήλωση του Γενικού Δι ευθυντήότι οι υποψήφιοι δεν είχανουσιαστικές διαφορές.Ακόμα ισχυρίστηκε πως η Ε.Δ.Υ.βασίστηκε στις συστάσεις του Γε νικού Διευθυντή που είναι αντίθετες με τις εμπιστευτικές εκθέ σεις. 5 10 15 Οευπαίδευτοςδικηγόροςτωνκαθ' ωνηαίτησηυπέβαλεπωςοι 20 πιο πάνω ισχυρισμοί είναι αβάσιμοι και αναφερέρθηκε λεπτομε ρειακάστουςλόγουςπουυποστηρίζουντηθέσηπωςηΕΛ.Υ. προ 1 έβηστηδέουσαέρευνα.ΑρχικάηΕ.Δ.Υ.,είπε,διαπίστωσεπωςδεν γινόταν αναφορά πάνωστο θέματούτο απότηνΤμηματικήΕπι τροπή,και έκρινε αναγκαίονα επανεξετασθεί. Τούτο έγινε καιη 25 ΤμηματικήΕπιτροπήαπέστειλε συμπληρωματικήέκθεση(παράρ τημα 9) και πληροφόρησε την Ε,Δ.Υ. για τους λόγους για τους οποίους είχε ικανοποιηθείότι όλοι οι υποψήφιοι διάθεταντοπιο πάνω προσόν. ΗΕ.Δ.Υ.συνέχισετην έρευνα της,επιλήφθηκεξα νά τουθέματοςστησυνεδρίατηςημερομ. 13.10.86καιαφούέλαβε 30 υπόψηόλα ταενώπιον της στοιχεία, περιλαμβανομένων και των διευκρινίσεων πουπεριέχονται στοπαράρτημα 10,ικανοποιήθηκε ότι όλοι οι υποψήφιοι διάθεταντο προσόν αυτό.Ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ' ωνηαίτησηεπίσης ανάφερεπωςενόψειτων διευκρινίσεων τηςΤμηματικήςΕπιτροπής,ηΕΛ.Υ. ορθάυιοθέτη- 35 σε την κρίση της ότι όλοι οι υποψήφιοι κατείχαντο προσόν της πολύ καλής γνώσης της Αγγλικής γλώσσας και υπό τις περιστά σειςδενήταναναγκαίαηδιεξαγωγήπεραιτέρωέρευναςστοθέμα, ούτε και υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος για να αμφισβητήσει η ΕΛ.Υ. την ορθότητα των στοιχείων στα οποίαβασίστηκε ηΤμη- 40 ματική Επιτροπήγια την διαμόρφωση της κρίσης της στο θέμα. ΑλλωστεηΤμηματικήΕπιτροπήαπαρτιζόταναπόανώτερουςλει τουργούς τουΤμήματος Εσωτερικών Προσόδων, οι οποίοι είχαν γνώσητηςεργασίαςτωνυποψηφίων. 2048 3A.A.A. 5 10 Λύωνας κ.ά.ν. Δημοκρατίας Χρυσοστομής, Δ. Συμφωνούμε με τη θέσηαυτήτου ευπαίδευτου συνηγόρου των καθ' ων ηαίτηση,καθώςεπίσης καιμετηθέσηπως ταμέσαγιατην διακρίβωσηκατοχήςτων προσόντων απότους υποψηφίους,απο τελούν ευθύνη και ανήκουν στη διακριτική ευχέρεια της Ε.Δ.Υ.. (Βλ. Marathevtou and Others v.Republic
(1982)3 C.L.R. 1088, 1093, Kramvis and Others v.Public Service Commission
(1986)3 C.L.R, 1243, 1253, 1254, Stylianou and Another v. Republic
(1988)3(B) C.L.R. 1007). Η ΕΛ.Υ. και ηΤμηματική Επιτροπή έλαβαν ειδικά υπόψη το θέμα της διακρίβωσης κατοχής των προσόντων απότους υποψη φίους και η απόφαση τους ήταν εύλογα επιτρεπτή. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει κατάχρησηεξουσίας από μέ ρους των οργάνωναυτών. 15 20 25 Ακόμα θα πρέπει να ειπωθεί πως δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός πως η σύσταση του προϊστάμενου υπέρ των ενδιαφερομένων με ρών έρχεται σε αντίθεση με την εικόνα που παρουσιάζουνοι εμπι στευτικές εκθέσεις, ώστε η σύσταση να μπορεί να παραγνωρισθεί από την ΕΛ.Υ. ή να δοθεί σε αυτή περιορισμένη βαρύτητα. (Βλ. Republic v. Koufettas
(1985)3 C.L.R. 1950). Τέλος, ο ισχυρισμός πως η απόφασηδεν είναι δεόντως αιτιο λογημένη είναι ανεδαφικός.Η προσβαλλόμενη απόφασηείναι δε όντως αιτιολογημένη και συμπληρώνεται απόταστοιχεία των δι οικητικών φακέλωντων μερών. (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Damianou v.Republic
(1984)3 C.L.R. 1488, Karagiorghis v. C.B.C.
(1985)3 C.L.R. 378, 393, Georghiou and Others v. Republic
(1985)3 C.L.R.2105). 30 ΠοοσΦυνήαο.703/88-Amwic Σοφοκλής Νεοφύτου: 35 40 Στην προσφυγή αυτή θίγεται και πάλι το θέμα πως ο Αναπλη ρωτής Διευθυντής τουΤμήματος Εσωτερικών Προσόδων δενήταν σεθέσηναπροβεί σε συστάσεις γιατίδεγνώριζε τις ικανότητες και την απόδοσητων υποψηφίων. Για το θέμα τούτο έχουμε ήδη απο φανθεί. Όσον αφοράτον ισχυρισμό περί υπεροχής του αιτητήσε αξία έναντι του ενδιαφερόμενου μέρους Παναγίδη, ο δικηγόρος τουαι τητή κάνει σύγκριση των εμπιστευτικών εκθέσεων καιαναφέρεται πως στο παρελθόνο Παναγίδηςχαρακτηρίστηκεαπότο Διευθυντή τουΦόρουΕισοδήματος "ως μέτριος υπάλληλος" καιo n στην έκ θεσητου 1967 καιπάλι ο Διευθυντής ΦόρουΕισοδήματος σχολία2049 Χρυσοστομής, Α. Λύωναςκ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1990)σε πως ο Παναγίδηςείναι "καλός υπάλληλος αλλά οριστικά όχι πολύ καλός". ΌμωςηΕΛ.Υ.,παρόλοπουέλαβε υπόψητις εμπι στευτικές εκθέσεις των υποψηφίων στο σύνολο τους, εντούτοις έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στις εκθέσεις των τελευταίων τεσσάρων ετών,πουτόσο οαιτητής, όσο καιοΠαναγίδης,χαρακτηρίζονται "εξαίρετοι". 5 Η ενέργεια αυτή της ΕΛ.Υ. είναι απόλυτα νόμιμη. (Βλ. Georghiou v.Republic
(1976)3Α.ΑΛ. 74,82,Republic v.Haris
(1985)3 C.L.R. 106, 116, Philotheou and Others v. Republic 10
(1985)3C.L.R.662,670,Republicv.Roussos
(1987)3C.L.R. 1217, 1224).Ηγενικήβαθμολογίατουαιτητή απότο 1979-1985 διαφέρει απότηβαθμολογίατουενδιαφερόμενου μέρους Παναγίδητο 1980 και 1981, που ο Παναγίδηςήταν "λίαν καλός" ενώ ο Νεοφύτου "εξαίρετος". Όμωςαπότο 1982-1985ήτανκαιοι δυο "εξαίρετοι". 15 Αν όμως ληφθεί υπόψη ότι το ενδιαφερόμενο μέρος συστήθηκε από τον Γενικό Διευθυντή,τότε κρίνεται πως ο αιτητής υπερέχει σε αξία. Από πλευράς προσόντων αυτοί έχουν περίπου τα ίδια προσόνταενώ απόπλευράςαρχαιότηταςτοενδιαφερόμενο μέρος προηγείταικατά έναχρόνο. 20 Όσον αφοράτον αιτητήκαι ταάλλα δυο ενδιαφερόμενα μέ ρη Χατζηγρηγορίου και Μαρκίδη,είναι γεγονός πως δεν αμφι σβητείται ούτε απότους καθ' ων η αίτησηπωςοαιτητής έχειτις ίδιες εμπιστευτικές εκθέσεις. Όμως είναι τα ενδιαφερόμενα μέρηκαιόχιοαιτητήςπουσυστήθηκανγιαπροαγωγήκαι συνεπώς υπερέχουν σεαξία.Όσοναφοράταπροσόντα,οαιτητήςυστερεί από το ενδιαφερόμενο μέρος Χατζηγρηγορίου και έχει περίπου τα ίδια με το ενδιαφερόμενο μέρος Μαρκίδη. Από πλευράςαρ χαιότητας, ο αιτητής προηγείται του Χατζηγρηγορίου κατά 3 χρόνια καιτου Μαρκίδη κατά51/2 χρόνια, με βάσηπροηγούμε νη αρχαιότητατους. Όμως η αρχαιότηταδεν μπορεί ναυπερι σχύσει στην παρούσα περίπτωση, γιατί ο αιτητής υστερεί σε αξία έναντι και των δυο ενδιαφερομένων μερών και σε προσό ντα έναντι του Χατζηγρηγορίου. 25 30 Όσον αφορά την μικρή καθυστέρηση υποβολής ορισμένων εμπιστευτικών εκθέσεων μετάτηχρονική περίοδο πουπροβλέπει ηδικονομικήΚανονιστικήΔιάταξη3
(3)καισεχρόνοπουδενμπο ρούσεουσιωδώς να επηρεάσει την απόφασημιακαιδεν άρχιοε η 40 διαδικασίατηςπλήρωσης τωνθέσεων έχουμε τηγνώμηπωςη πα ρατυπία αυτήδεν μπορεί ναθεωρηθεί ουσιώδης και ήτανεφικτό για την ΕΛ.Υ. να το παραβλέψει. (Βλ. Sekkides v. Republic
(1988)3(C)C.L.R. 2136). 2050 35 3 ΑΛΛ. Λύωνας κ.ά.ν. Δημοκρατίας Χρυσοστομής, Δ. Προσφυγήαο.706/88-Αιτπτές Επιφανείου.Νεοκλέους. Ξεvocρώvτoc: 5 Ο ευπαίδευτοςδικηγόροςτωναιτητώνστηνπροσφυγή αυτήει σηγείται στηγραπτήτουαγόρευσηπωςχωρίςτησύσταση τουΓενικούΔιευθυντήυπέρτωνενδιαφερομένωνμερών,οιαιτητέςυπε ρέχουν.Συνεπώςθα εξετάσουμε τοθέματηςεγκυρότηταςτωνσυ στάσεων του Γενικού Διευθυντή,γιατί αν ευρεθούν έγκυρες τότε τα ενδιαφερόμεναμέρη, δεναμφισβητείταιότι υπερέχουν,ενόψει των συστάσεων. 10 15 20 25 30 35 40 Γιατοθέματούτο,οδικηγόροςτωναιτητώνεισηγείται πωςμε την ανάκληση και την εξαφάνιση της τελικής πράξης,η ΕΛ.Υ. έπρεπε να επανεξετάσει με το νομικό και πραγματικόκαθεστώς της20.10.86απότο σημείο πουυπάρχειηπαρανομία,δηλαδή OL εμπιστευτικέςεκθέσειςκαιδεντίθετοθέμαη ΕΛ.Υ. νακαλέσεικαι δενέπρεπενακαλέσειενώπιοντηςτον ΓενικόΔιευθυντήή οποιο δήποτε άλλο για νέες συστάσεις,γιατί οι συστάσεις ημερομηνίας 26.10.86, πουυπόβαλεοτότεΔιευθυντήςτουΤμήματος, ήτανκαθ' όλανόμιμεςκαι ισχυρές μεβάσητηνγνωμοδότησητηςΓενικήςΕισαγγελίας (Παράρτημα2).Η νέασύσταση τουΑναπληρωτήΔιευ θυντή είπε, ήταν διαφορετικήαπό τη νόμιμη της 20.10.86 και η ΕΛ.Υ. ενέργησε τις προσβαλλόμενες προαγωγές με βάσητις συ στάσεις του 1988του ΓενικούΔιευθυντή,ενώυπήρχανοι νόμιμες συστάσεις του 1986. Αρα ητελικήπράξητης ΕΛ.Υ. πάσχει. Ακόμαο κ. Αγγελίδης ισχυρίζεται πως η ΕΛ.Υ. ενέργησε καθ' υπέρ βαση ήκατάχρησηεξουσίας μετοναζητήσει απότονΑναπληρω τήΔιευθυντήπριντιςσυστάσεις τουναλάβειυπόψητουμόνοτις αξιολογήσεις των αξιολογούντων λειτουργών καιόχι τουπροσυπογράφοντος, και ακολούθως να ενεργήσει και αυτή με το ίδιο πνεύμα.Οκατατεμαχισμόςτων εμπιστευτικών εκθέσεων είπε,εί ναιανεπίτρεπτοςκαιηΕ.Δ.Υ. δεν μπορούσεναδιασώσει έναμέ ροςτης έκθεσης. Ήθαέπρεπενααγνοηθεί ολόκληρηήθαέπρεπε να αποκατασταθεί διάτηςδιοικητικήςοδού.Έπρεπε δηλαδή ορι στικάηΕΛ.Υ. ναζητήσει υπότοτότενομικό καιπραγματικό καθεστώς, την αποκατάσταση του κύρους των εμπιστευτικών εκθέ σεωναπότααρμόδιαόργανατηςΔιοίκησης ήναζητήσειτηνσυμ μόρφωση του ποοσυπογράφοντα στις πρόνοιες της εγκυκλίου. Δεν θαασχοληθούμε μετον ισχυρισμό τηςπαρανομίαςστοδιορι σμό του Αναπληρωτή Διευθυντή,γιατί ο ισχυρισμός αυτός αποσύρθηκεαπότονκ.Αγγελίδηστοστάδιοτων διευκρινίσεων. Δε συμφωνούμε μετηνπιο πάνωεισήγησητουδικηγόρουτων καθ' ωνη αίτηση.Οι συστάσεις τουτότε ΔιευθυντήτουΤμήματος ήταν παράνομεςγιατί υπήρξανσε αυτές παράνομες τρόποποιή2051 Χρυσοστομής, Δ. Λύωνας κ.ά.ν.Δημοκρατίας
(1990)σεις. Στηνπερίπτωση του Λύωνα ηβαθμολογία για το 1981 τρο ποποιήθηκεαπό 12-0-0 σε 7-5-0 καιηγενική τουαξιολόγηση από "εξαίρετος" έγινε "λίανκαλός"καιγιατο 1982 από 12-0-0 έγινε84-0.ΣτηνπερίπτωσητουΝεοφύτουτο 1981τροποποιήθηκεαπό93-0 σε 7-5-0 καιαπό"εξαίρετος" έγινε "λίαν καλός".Όσοναφορά 5 τον Παναγίδη, υπήρξε μόνο μια αναιτιολόγητη τροποποίηση το 1986 καιηβαθμολογίατουαπό8^1-0 έγινε9-3-0. Όλεςοιάλλεςεκ θέσεις τόσο των αιτητών όσον και των ενδιαφερομένων μερών ήταννόμιμες. Στοστάδιοτηςεπανεξέτασης ηΕ.Δ.Υ. διαπιστώνο ντας την παρατυπία δεν μπορούσε να ζητήσει αποκατάστασηδιά 10 της διοικητικής οδού γιατί στο μεταξύ ο κ. Αποστολίδης, οπρο συπογραφώνλειτουργός, αφυπηρέτησεκαιοποιαδήποτεανάμειξη του στηεπανεξέταση θαήταννομικά ανεπίτρεπτη.Επομένως ορ θά η Επιτροπήζήτησε την υποβολή νέων συστάσεων με βάσητις εμπιστευτικές εκθέσεις χωρίς να ληφθούν υπόψη οι παράνομες 15 τροποποιήσεις. Το γεγονός ότι ο Γενικός Διευθυντής δεν ασκούσεκαθήκοντα Αναπληρωτή Διευθυντή στις 20.10.86που εκδόθηκε ηπράξη που ανακλήθηκε,δεν τον εμπόδιζεναυποβάλει συστάσεις στις 18.4.88 πουεκδόθηκε ηυπόκρίσηπράξη. 20 Το αίτημαπως η ΕΛ.Υ. δεν έπρεπε να λάβει καθόλου υπόψη τις εμπιστευτικές εκθέσεις λόγω των αναιτιολόγητωντροποποιή σεων, OLαιτητές στην προσφυγή αυτήδε νομιμοποιούνται να το 25 εγείρουν δεδομένου ότι οι δικέςτους εμπιστευτικές εκθέσειςήταν απόλυτανόμιμες. OLτροποποιήσεις αφορούσαντουςαιτητές στις προσφυγές 683/88και 703/88 και ητροποποίηση γιατο 1984 του ενδιαφερομένουμέρους Παναγίδηδενεπηρέασετηγενικήτουβαθ μολογία. Μετονααγνοήσει ηΕΛ.Υ. τηντροποποίησητουΠάνα- 30 γίδηζημιώθηκανμόνο τασυμφέροντα αυτούτου ενδιαφερόμενου μέρουςκαι επωφελήθηκανοιαιτητές. Η παραγνώρισηαυτήδενεί ναι ουσιώδης καιδεν επηρέασεκαθόλουτηνεγκυρότητατης προ σβαλλόμενης πράξης. 35 Ηορθότητατηςδιαδικασίαςπουακολουθήθηκεαπότην ΕΛ.Υ. υποστηρίζεται και απότη νομολογία. Βλέπε, μεταξύ άλλων, την • υπόθεση Sekkides v. Republic (ανωτέρω) και την υπόθεση Christoforouv.Republic
(1986)3 C.L.R.2413,όπουστησελ.2423 αναφέρθηκαν ταακόλουθα: "The Respondent Commission went on to say that at the examination of theconfidential reports of thecandidates itnoted that the countersigning officer changed the confidential reports 2052 40 3ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Λύωναςκ.ά.ν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Λ. for the year 1983 of the aforementioned candidates. The Commission observed further that these changes were made by thecountersigning officer without previous consultation with the reporting officer contrary to the Regulatory Orders. For that reason *it decided to take intoconsideration only theassessment of the reporting officer'. Anything that might be wrong was clearly putrightbothby the Director, the departmental Boardand therespondent Commission." ΕπίσηςστηναπόφασητηςΟλομέλειας τουΑνωτάτουΔικαστη ρίου Sekkides v.Republic(ανωτέρω) αποφασίστηκε πως εάν η παρατυπία στη σύσταση των εμπιστευτικών εκθέσεων δεν είναι ουσιώδης,τότε είναι εφικτόγιατοδιορίζονόργανοναπαραβλέ ψει το μέρος εκείνο που πάσχει καινα βασίσει την εκτίμηση του γιατους υποψηφίουςστο νόμιμο μέρος της.Ηαρχήαυτή επανα λήφθηκε σε σωρεία αποφάσεων,που δε δημοσιεύτηκαν ακόμα στους επίσημους τόμους των αποφάσεων.(Βλ. Louca v. Savva and Republic(\9S9) 3(A) C.L.R. 672, Αάρκου καιΑλλος ν.Αημο κρατίας
(1989)3(B)Α.Α.Δ.804,Στυλιανού ν.Αημοκρατίας
(1989)3(Γ) Α.Α.Δ. 2025, Βασιλείου ν,Αημοκρατίας
(1989)3(B) Α.Α.Δ. 1005, Καμμίτσης και Άλλοι ν. Ο.ΓΛ.
(1989)3(Δ) Α.Α.Δ. 2811, Χριστοφή ν.Αημοκρατίας
(1989)3(Δ)Α.Α.Δ.2245). Όσον αφορά την εισήγηση πως η Ε.Δ.Υ. με την ανάκληση έπρεπεναεπανεξετάσει μετονομικόκαθεστώςτης20.10.86και με βάση τις αρχές που τέθηκαν από την Αργυρίδης (ανωτέρω) όσον αφοράτις εμπιστευτικές εκθέσεις και όχι με βάσητο δια φοροποιημένονομολογιακόαξίωματης Sekkides (ανωτέρω),η απάντηση είναι πως η εισήγηση αυτήδεν ευσταθεί και παρατηρούμε τα ακόλουθα. Είναι ορθόπωςηακύρωσηδιοικητικήςπράξηςανατρέχει κα τά κανόναστο χρονικόσημείο έκδοσηςτηςπράξηςπου ακυρώθη κεκαιεπαναφέρειτα πράγματαστονομικόκαιπραγματικόκαθεστώς που ίσχυε κατάτο χρόνο έκδοσης της διοικητικήςπράξης που ακυρώθηκεκαιηΔιοίκησηυποχρεούταιναπροβείσενέακρί ση βάσειτουπραγματικούκαινομικούκαθεστώτοςπου ίσχυεστο χρόνοαυτό. (Βλ. Mytides v.Republic
(1988)3(B)C.L.R. 737). Ομως είναι αρχήτουδιοικητικούδικαίουπως ηνέα πράξη, έστω και αν έχει αναδρομικήισχύ, εκδίδεται κατάλογική ανά γκηστο παρόν, όπουδεσμευτικό είναι το ισχύον δίκαιο. Τογε γονός ότι το ισχύον δίκαιο πιθανόννα είναι άλλο από εκείνο που ίσχυε κατάτο χρόνο της έκδοσης της ακυρωθείσας πράξης 2053 Χρυσοστομής,Δ. Λύωναςκ.ά. ν.Δημοκρατίας
(1990)δεν του αφαιρείτηδεσμευτικότητα του,ούτε αίρει την αρχήτης νομιμότητας τηςΔιοίκησης, που σημαίνει κατ' αρχήν δέσμευση τηςΔιοίκησης απότοισχύονδίκαιο.(Βλ.Δαγτόγλου "Γενικό Δι οικητικό Δίκαιο,γ/11, 1982σελ. 148-151. Επίσης βλέπε απόφα ση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση 5 ΠαναγιώτηΒανέζηχ.ά. ν.Αημοκρατίαςκ.ά.
(1989)3(Δ)Α.Α.Δ. 2522ΑημήτριοςΤζαβέλλακ.ά.. ν.Αημοκρατίαςκ.ά.
(1989)3(Δ) Α.Α.Δ.2405). Οι υποθέσεις Παπαχριστοδοϋλονκ.ά. ν.Αημοκρατίας
(1989)3(B) Α.Α.Δ. 781 καιΠολυκάρπου v.Ε.Α.Υ.
(1989)3(Δ)Α.Α.Δ. 2140διαφοροποιούνταιαπότηνπαρούσαυπόθεση.ΣτηνΠαπα χριστοδοϋλονηΕπιτροπήαποφάσισεναμηνξανακαλέσειτο Δι ευθυντή, διότι ήταν συνυποψήφιος του αιτητή κατά το χρόνο πλήρωσης της θέσης- και στην Πολυκάρπου αποφάσισε ότι υπήρχε δεδικασμένο όσον αφορά την υπεροχή του αιτητήκαι δεν έλαβε υπόψητηςτιςαπόψεις του τότε Διευθυντή οι οποίες ήτανδιαφορετικές. 10 Ακόμα μπορείναειπωθείπωςη ΕΛ.Υ. ενεργώντας μετοντρό πο που ενέργησε, δενπαραβίασε τηγενική αρχήτου διοικητικού δικαίουπουυιοθετήθηκε στηνυπόθεση Gavrielv.Republic
(1971)3 C.L.R. 185,202καιούτεαμφισβήτησε τιςπράξειςάλλουδιοικη τικούοργάνου. 20 15 25 Συνεπώςησύσταση τουΑναπληρωτή Διευθυντήκρίνεταιέγκυ ρη.ΗσύστασηαυτήπουακολουθήθηκεαπότηνΕΛ.Υ. όπωςήταν ηυποχρέωσητης μιακαιδεναφίστατοτουπεριεχομένου τωνφα κέλων καιτων εμπιστευτικών εκθέσεων πουήταν ενώπιοντης, αναμφίβολαδημιούργησε μαζίμεταάλλανόμιμαστοιχεία κρίσης το στοιχείο του καταλληλώτερου για διορισμό στη θέση. (Βλ, Republicv.Koufettas
(1985)3C.L.R.1950.) 30 Τέλος αναφέρεταιπως όλοιοιαιτητέςπουείχαντο βάροςτης απόδειξης, δεν ικανοποίησαν τοΔικαστήριο ότι ήταν κατάδηλα 35 καταλληλώτεροι απόταενδιαφερόμενα μέρη.(Βλ. Hadjioannou v.Republic
(1983)3C.L.R. 1041,1046.). Μεβάσηταπιοπάνω,έχουμεκαταλήξειστοσυμπέρασμαότιη προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκεκατόπινδιεξαγωγής της δέουσαςέρευνας,μέσασταπλαίσιαάσκησηςτηςδιακριτικήςευχέρειας του διοικητικού οργάνου καιήταν εύλογα επιτρεπτή. Επομένως κανένας νόμιμος λόγος δεν συντρέχει πουνα δικαιολογεί την επέμβασητου Δικαστηρίου. 2054 40 3 ΑΛΛ. Λύωνας κ.ά.ν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής, Δ. Για τους πιο πάνωλόγους οι προσφυγές απορρίπτονταικαιη επίδικηαπόφασηεπικυρώνεται. Δεν επιδικάζονταιέξοδα. 5 Οι προσφυγές απορρίπτονται χω ριςέξοδα. 2055