(1990)28 Σεπτεμβρίου, 1990 [ΠΙΚΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΙΧΑΗΛ Γ.ΒΡΥΩΝΙΔΗΣ, Αιτητής, ν. ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 742/89). Αίτηση ακυρώσεως — Λόγοι ακυρώσεως — Κατάχρηση εξουσίας — Απόφαση για επιβολή τέλους αναπτύξεως με βάση Κανονισμούς οι οποίοι δεν ίσχυαν κατά το χρόνο υποβολής της αιτήσεως για δια χωρισμό γης σε οικόπεδα — Η απόφαση συνιστούσε κατάχρηση εξουσίας και ακυρώθηκε — Διάκριση της αρχής στην υπόθεση Ακίνητα Ανθονπολις Λτό ν. Δημοκρατίας. 5 Συνταγματικό Δίκαιο — Σύνταγμα — Άρθρο 29 — Καθορίζει αυστη ρό χρονικό πλαίσιο (30 ημέρες) μέσα στο οποίο πρέπει να αποφα σίζονται τα υπομνήματα τωνπολιτών. 10 Διοικητική πράξη — Νομικό καθεστώς — Το νομικό καθεστώςβάσει του οποίον κρίνονται αιτήσεις πολιτών είναι εκείνο που ισχύει κατά το χρόνολήψης των επιδίκων αποφάσεων, υπό τηναίρεση τουχρονικού περιορισμού που επιβάλλει τοΆρθρο 29 του Συντάγματος. 15 Ο Δήμος Πάφου επέβαλε τέλος αναπτύξεως ανερχόμενο σε ΛΚ4.000.- ως όρο γιατην παραχώρηση άδειας στον αιτητή γιατην υποδιαίρεση γης σε οικόπεδα με βάση κανονισμούς που εκδόθηκαν στις 25.11.
- Ηαίτησητουαιτητή είχε υποβληθείστις 29.1.
- 20 Ο αιτητής ισχυρίστηκε στην προσφυγή του,ότι η απόφαση του Δήμου αποτελείκατάχρηση εξουσίαςκαθότι λήφθηκεμε βάσηανύ παρκτο νομικό πλαίσιο κατά το χρόνο υποβολής της αίτησης ή εντός 30 ημερών, όπωςπρονοείται στο Αρθρο 29 του Συντάγματος για αντιμετώπιση και επίλυσηπροβλημάτων τωνπολιτών. 3158 25 3 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 Βρυωνίδης ν.Δήμου Πάφου Ο δικηγόρος τουΔήμου επικαλέσθηκε τηναπόφασηστην Ακί νητα Ανθονπολις Ατδ ν.Δημοκρατίας, στην οποία αποφασίστηκε ότι η ενεργοποίηση τουχρόνου για λήψη διοικητικής απόφασης εξαρτάται από τηστοιχειοθέτηση τωνπροϋποθέσεων για έκδοση τηςκαιισχυρίστηκε ότι ταγεγονότα τηςπαρούσαςυπόθεσηςδικαι ολογούσαν τηνεπίκληση των Κανονισμών του 1988 πουίσχυανκα τά το χρόνο λήψης της απόφασης. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποδέκτηκε την προσφυγή και αποφάνθηκε ότι: Η αρχή στηνυπόθεσηΑκίνηταΑνθονπολιςΑτδ ν.Δημοκρατίας αφορά τις αντικειμενικές προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος για τη λήψητηςαπόφασηςκαιόχιτην άσκηση τηςδιακριτικής ευχέρειας πουπαρέχειονόμος. Στηνπροκείμενη περίπτωσηυπήρχανόλεςοι προϋποθέσειςπουέθετε ονόμος γιατηνυποδιαίρεσητουκτήματος σε οικόπεδα. Συνεπώς τοχρονικό πλαίσιο, στοοποίο έπρεπενα καθορισθεί το ισχύον νομικό καθεστώς,ήτανεκείνο των 30ημερών μετά τηνυποβολή τηςαίτησης. Ηκαθυστέρηση λήψης τηςαπόφασηςοφειλόταν στην επιθυμίατωναρχών ναεξετάσουν, σταπλαί σια της διακριτικής τους ευχέρειας, διαζευκτικές λύσεις και όχι στην έλλειψη νομικού ερείσματος γιατηνυποδιαίρεση τουκτήμα τος σεοικόπεδαόπως ήθελεκρίνει ορθόονόμος. Ηαπόφαση που τελικά λήφθηκεωςπροςτοδιαχωρισμόήταννομικάεφικτήκαι μέσα στο πλαίσιο των 30 ημερών πουορίζει το Σύνταγμα. Ηπροσφυγή επιτυγχάνει χωρίςέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 30 Χαραλαμπίδου-Γιολίτου και Αλλοι ν. Δήμου Λεμεσού
(1989)3(Γ) ΑΛΛ. 1672, Ακίνητα Ανθούπολις Ατδ ν.Δημοκρατίας
(1989)3(Γ)ΑΛΛ. 1514, 35 Christotorou andOthers v.Municipal Committee ofAyios Dhometios andAnother
(1987)3(C)C.LR.1464, 40 Stamatiou v.Municipal CommitteeofAglantzia andAnother
(1987)3(C) C.LR. 1470. Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον τηςαπόφασηςτου Δήμου Πάφου ναεπι3159 Βρυωνίόης ν. Δήμου Πάφου
(1990)βάλει στον αιτητήτέλος αναπτύξεωςως όρο γιατην παραχώρη σηάδειαςγια την υποδιαίρεση τεμαχίου γης σε οικόπεδα. Λ. Κυθραιώτης,για τον Αιτητή. 5 Κ. Χρυουυτυμίόης και Α. Ταλιαδώρος, για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. 10 ΠΙΚΗΣ,Δ.:Τοεπίδικοθέμασυνοψίζεται στηνύπαρξηή μη ευ χέρειας εκμέρους του Δήμου Πάφουνα επιβάλει τέλος αναπτύ ξεως που καθόρισε σε ποσό £4,000.- στην προκείμενη περίπτωση ως όρο γιατην παραχώρησηάδειαςστον αιτητήγιατηνυποδιαί ρεσητεμαχίουγηςσεοικόπεδα. Η εξουσίαγιατηνεπιβολήτέλους 15 αναπτύξεως παραχωρήθηκε μετους κανονισμούς οι οποίοιθε σπίστηκαν με την Κ.Δ.Π.285/88καιοιοποίοι εκδόθηκαν με δη μοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 25/11/1988(Αρ. 2367). Η αίτησηγιατην υποδιαίρεσητουκτήμα τος είχε υποβληθεί έντεκα περίπουμήνες νωρίτερα,στις 29/1/88. 20 Ηθέσητουαιτητήείναιότιη απόφασητουΔήμουαποτελείκα τάχρησηεξουσίας δεδομένου ότι λήφθηκε μεβάσηνομικό πλαίσιο τοοποίο δεν υφίστατοκατάτοχρόνο υποβολήςτηςαίτησηςή μέ σαστοχρονικόπλαίσιοτων30ημερώνπουορίζειτοΣύνταγμαως 25 το χρόνο για την αντιμετώπιση και επίλυση των αιτημάτων των πολιτών. Ηνομολογία τουΑνωτάτου Δικαστηρίου έχειαναγνω ρίσειότι το άρθρο29 του Συντάγματοςκαθορίζειαυστηρό χρονι κόπλαίσιο μέσα στο οποίοπρέπει νααποφασίζονται τα υπομνή ματα των πολιτών. Κατ' ακολουθίαν ηαρχήτου διοικητικού δι- 30 καίουότι οκρίσιμος χρόνος γιατονκαθορισμότου ισχύοντος νο μικούκαθεστώτος είναιεκείνος κατάτονοποίολαμβάνεταιηαπό φαση,τίθεται υπότην αίρεση του χρονικού περιορισμού πουεπι βάλλει το άρθρο 29/ (Βλ. μεταξύ άλλων Christoforou v. M'pal C'tteeofAyios Dhometios
(1987)3C.L.R. 1464 καιStamatiou v. 35 M'pal C'tteeof Agiantzia
(1987)3C.L.R. 1470).Όπως έχει επι σημανθεί και στην Γιολίτον-Χαραλαμπίδον και Αλλοι ν. Λήμον Λεμεσού
(1989)3(Γ) Α.Α.Δ. 1672, ηδιοικητική έρευνα για τηνέκ δοση απόφασηςδεν μπορεί να επεκτείνεται σε πιθανολογούμενη μελλοντική τροποποίηση τηςνομοθεσίας. 40 ΠαρόλοπουοδικηγόροςτουΔήμουδεναμφισβήτησετις θέσεις που συνοψίζονται πιοπάνω, εισηγήθηκε ότι δεν τυγχάνουνεφαρ μογής ενόψει της επιφύλαξης πουδιατυπώθηκεστην Ακίνητα Αν3160 3 Α.Α.Δ. • 5 10 15 20 25 30 35 40 Βρυωνίδης ν. Δήμου Πάφου Πικής, Δ. θονπολιςΑτδ. ν.Δημοκρατίας
(1989)3(Γ)Α.Α.Δ. 1514,ωςπροςτην επίκληση τους. Στηναπόφασηεκείνη αποφασίστηκεότι ηενεργο ποίηση του χρόνου για τη λήψηδιοικητικής απόφασης εξαρτάται από την στοιχειοθέτηση των προϋποθέσεων για την έκδοση της. Στηνπροκείμενη περίπτωσηοδιαχωρισμός τηςγης,οοποίοςείχε αρχικά προταθείαπότον αιτητή,δεν έγινεαποδεκτόςαπότοΔή μο.Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις καιτροποποίησητουαρχικού σχεδίου,τοοποίουπέβαλεοαιτητής,διαδικασίαη οποίααπαίτησε μακρύχρόνοπριντελικάδιαμορφωθείκαιληφθείητελική απόφασητουΔήμουσεχρόνο μεταγενέστερο απότηθέσπισητωνκανονι σμών. Η εξέλιξη αυτή δικαιολογούσε σύμφωνα με τον δικηγόρο τουΔήμουτηνεπίκλησητωνΚανονισμών του 1988πουίσχυανκα τάτοχρόνο λήψης της απόφασης. Η αρχήηοποίαυιοθετήθηκε στην ΑκίνηταΑνθονπολιςΑτό ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω),ως προς τη στοιχειοθέτηση των προϋ ποθέσεων για τη έκδοση άδειαςσε σχέση με ταχρονικά πλαίσια λήψης της απόφασης, αφορά τις αντικειμενικές προϋποθέσεις που θέτει ονόμος γιατηλήψητης απόφασηςκαι όχι την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που παρέχει ο νόμος Έτσι στην από φαση εκείνηκρίθηκε ότι ο χρόνος δεν είχε ενεργοποιηθεί μετην υποβολήτηςαίτησης επειδήέλειπαν οι προϋποθέσεις πουέθετεο νόμος και OLσχετικοί κανονισμοί για την υποδιαίρεση τουκτή ματος σε οικόπεδα,συγκεκριμένα δεστοιχειοθετήθηκαν οιπροϋποθέσεις γιατηνύδρευσητουκτήματος,απαραίτητοστοιχείο για την υποδιαίρεσητου σεοικόπεδα. Στην προκείμενη περίπτωση υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις που έθετε ο νόμος για την υποδιαίρεση του κτήματος σε οικόπεδα.Συνεπώς το χρονικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έπρεπε νακα θοριστεί το ισχύον νομικό καθεστώς ήταν εκείνο των 30 ημερών μετάτηνυποβολήτηςαίτησης.Τοκρίσιμο χρονικό πλαίσιοδεμε ταβάλλεται ανάλογα με τις λεπτομέρειες που επιδιώκει ναδιευ κρινίσειη αρμόδιααρχή γιατην έκδοση τηςαπόφασηςτης. Στην προκείμενη περίπτωσηη καθυστέρησηλήψης τηςαπόφασηςοφει λόταν στην επιθυμία των αρχών να εξετάσουν στα πλαίσια της διακριτικήςτους ευχέρειας διαζευτικέςλύσειςκαιόχι στηνέλλει ψη νομικού ερείσματος γιατην υποδιαίρεση του κτήματος σε οι κόπεδα,όπωςήθελεκρίνει ορθόοΔήμος. Η απόφασηπουτελικά λήφθηκεωςπροςτοδιαχωρισμόήταννομικάεφικτήκαιμέσαστο πλαίσιο των 30 ημερών πουορίζει τοΣύνταγμα. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω για τους λόγους που έχουν εκτεθεί είναι ότι οι καθ' ων η αίτηση δεν είχαν νομικό 3161 Πικής,Δ. Βρύωνίδης ν.Δήμου Πάφου
(1990)έρεισμα γιατην επιβολή τέλους αναπτύξεως.Συνεπώς η απόφα σηγια την επιβολή του συνιστούσε κατάχρηση εξουσίας, διαπί στωσηηοποίακαθιστά τρωτή την απόφασηστο επίμαχο σημείο και υποκείμενη σε παραμερισμό. 5 Η απόφασηγια την επιβολή τέλους αναπτύξεως και ο αντί στοιχος όρος ο οποίος περιέχεται στην άδειαακυρώνεται βάσει των διατάξεων του άρθρου 146.4 (β). Δεν εκδίδεται διαταγή για τα έξοδα. 10 Η προσφυγή επιτυγχάνει χωρίς έξοδα. 3162