clr/1990/1990_3_3517.pdf

(2)του Περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου τον 1964 (Ν. 33/64) — Δίκαιο της ανάγκης — Δεν υπάγονται σε συ­ νταγματικό έλεγχο τα νομοθετήματα που ανάγονται στο δίκαιο της ανάγκης και αποβλέπουν στην στήριξη συνταγματικών λειτουρ­ γιών που απειλούνται με κατάρρευση. Αναθεωρητική Δικαιοδοσία — Δυνάμει του Άρθρον 11

(2)τον Περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου τον 1964 (Ν.33/64) — Εφαρμοστέες νομολογιακές αρχές αναφορικά με τηφύ­ ση και το χαρακτήρα της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας που προβλέ­ πεται στο Άρθρο 11

(2)του Ν. 33/64 και το δικονομικό πλαίσιο άσκησής της— Η αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου το οποίο εγκαθιδρύθηκε δυνάμει του πιο πάνω Άρθρου τον Ν. 33/64, είναι εκείνη ηοποία προβλέπεται στο Άρθρο 146του Συντάγματος. 3517 θαλασσινός ν.Δημοκρατίας (Αρ. 4)

(1990)Συνταγματικό Δίκαιο— Δεσμευτικότητα δικαστικώναποφάσεων— Κα­ τοχυρώνεταιμε τηνπαράγραφο5 τουΆρθρου 146τουΣυντάγματος. Δικαστικέςαποφάσεις— Καταφρόνησηδικαστικώνπρωτόδικωναποφά­ σεωνπου εκδόθηκανδυνάμει τουΆρθρον9(a)τουΠερίΑπονομήςτης 5 Δικαιοσύνης(Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964 (Ν. 33/64) — Σύ­ νταγμα,Άρθρο 150— Εφαρμοστέεςαρχές. Αναθεωρητική Έφεση— Το Σύνταγμα δε θεμελιώνει γενικόδικαίωμα έφεσης— Ηάσκησηέφεσηςδεναναιρεί τηνπρωτόδικη απόφαση—Δ. 35, θ. 18 των ΘεσμώνΠολιτικήςΔικονομίας— Εφαρμόζεταιτόσο σε αναθεωρητικέςόσο καιπολιτικές εφέσεις, μετηνίδιααυστηρότητα — Διεξάγεται επανεκδίκαση τηςυπόθεσης— Δ. 35, θ. 3— Τοαντικείμε­ νο τηςέφεσηςπεριορίζεταιαπό τουςλόγουςπου τησυνθέτουν. 10 15 Η απόφασητου ΕπαρχουΛευκωσίας- Κερύνειας με τηνοποία ηημερομηνίαγεννήσεως τουαιτητή-εφεσιβλήτου, αντικαταστάθηκε με προγενέστερη ημερομηνία ακυρώθηκε από το πρωτόδικο δικα­ στήριο, με έμμεσο αποτέλεσμα τη συνέχιση των υπηρεσιών του ως δημόσιου υπαλλήλου. 20 Ο Γενικός Εισαγγελέας υπέβαλε αίτησηγια αναστολή τηςπρω­ τόδικης απόφασης προβάλλοντας ως επιχείρημα, εκτός από το έγκυρο της έφεσης, και δυσχέρειες πουθααντιμετωπιστούν μετην επάνοδο του εφεσίβλητου στη δημόσια υπηρεσία που δε θα είναι δυνατόν να αναστραφούνστην περίπτωση που ηΔημοκρατία επι­ τύχει στην έφεσητης.Ισχυρίστηκε επίσηςότι μόνοόταν συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι δικαιοσύνηςδικαιολογείταιτοδικαστήριονα αρ­ νηθεί την αναστολή της πρωτόδικης απόφασης. 25 30 Ο Γενικός Εισαγγελέας ήγειρε επίσης θέμααντισυνταγματικό­ τητας του Αρθρου 11

(2)του Ν.33/64 κατά το πρώτο στάδιο της προφορικής του αγόρευσης το οποίο όμως δεν προωθήθηκε στην πορεία των αγορεύσεων του. 35 Ο εφεσίβλητος έφερε ένσταση στην αίτηση για αναστολή και ισχυρίστηκε ότι αναστολήδικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχουν ισχυροί λόγοι. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο απέρριψετηναίτηση,αφού έκαμεέκτενή αναφορά στην αναθεωρητικήδικαιοδοσίατου Ανωτάτου Δικα­ στηρίου, η οποία περιήλθε από το Ανώτατο ΣυνταγματικόΔικα­ στήριο στην ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μετάτηθέσπι­ ση του Ν.33/64καιαποφάνθηκε ότι: 3518 40 3 ΑΛΑ 5 θαλασσινός ν. Δημοκρατίας (Αρ. 4) 1. Ο Ν.33/64 θεμελιώνεται στο δίκαιοτης ανάγκηςκαιαποβλέπει στην πλήρωση του κενού που δημιουργήθηκε από τα γεγονότα που μνημονεύονται στοπροοίμιοτουκαιτηναποκατάσταση της λειτουργίας της δικαστικής εξουσίας, όπως προσδιορίζεται και εξασφαλίζεταιαπότοΣύνταγματηςΚυπριακήςΔημοκρατίας. Οι αρχέςοι οποίες προκύπτουναπό τηνομολογία αναφορικά μετη φύσηκαιτοχαρακτήρατηςαναθεωρητικήςδικαιοδοσίαςπου δη­ μιουργεί το Αρθρο 11

(2)του Ν.33/64καισε σχέσημετοδικονο­ μικόπλαίσιο μέσαστο οποίοασκείται, είναιοι εξής: 10

(1)Το Σύνταγμα δε θεμελιώνει γενικό δικαίωμα έφεσης. Έφεση μπορεί ναασκηθείμόνο εφόσονπροβλέπεταιαπότονόμο.

(2)Η άσκησηέφεσης δεν αναιρείτην πρωτόδικηαπόφαση. 15

(3)Παρέχεταιευχέρεια στην ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστη­ ρίου να επιλαμβάνεται, εφόσον κρίνεται αναγκαίο, τηναπ' ευθείας εκδίκασηπροσφυγής. 20

(4)Ο νόμος δεν περιορίζει την άσκηση της πρωτοβάθμιας δι­ καιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου από ένα και μόνο Δικαστή. Μπορεί να ασκηθεί από ένα ή περισσότερα μέλη του όπως ήθελε αποφασιστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στο οποίο παρέχεταιηρυθμιστική αυτήεξουσία. 25 30 35 2. Το θέμα,ως προς το κατάπόσο δικαιολογείται ηαναστολήτης απόφασης, εξαρτάται από τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Αναστολήδίδεταιμόνοσε εξαιρετικές περιστάσεις. Στηνπαρού­ σαυπόθεσηοι λόγοιακύρωσηςτηςαπόφασηςτουαρμόδιου 6LOIκητικούοργάνου,ανάγονταικυρίως στη μητήρηση των προβλε­ πομένων από τονόμο διαδικασιών.Ενόψει τηςδιαπίστωσης αυ­ τής καικυρίως ενόψει της διαπίστωσης ότι ο παραμερισμός της παρανομίας ηοποίαέχει επισημανθεί,άπτεταιάμεσατωνδικαι­ ωμάτων του εφεσίβλητου καθώς και εκείνων του δημοσίου ως προς το χρόνο αφυπηρέτησηςδημοσίων υπαλλήλων, ηαναστολή της απόφασηςθα ισοδυναμούσε με εξουδετέρωση του αποτελέ­ σματοςτηςπρωτόδικηςαπόφασηςκαιέγκρισητηςπρόωρηςαφυ­ πηρέτησης του εφεσίβλητου. 40 Ηαίτησηαπορρίπτεται χωρίςέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Attorney -General v.Ibrahim andOthers

(1964)3 C.L.R. 195, 3519 θαλασσινός ν.Δημοκρατίας (Αρ. 4)

(1990)Aloupasv.National Bankof Greece

(1983)1C.L.R. 55, Theodorides andOthers v.Ploussiou

(1976)3C.L.R. 319, Αθηνής v.Δημοκρατίας

(1989)2Α.Α.Δ. 71, 5 Republic v. Vassiliades

(1967)3 C.L.R. 82, Branco Salvage Ltd v.Republic

(1967)3C.L.R. 213, 10 Republic v.Georghiades

(1972)3 C.L.R. 594, Attorney-General v.Georghiou

(1984)2 C.L.R. 251, Presidentof theRepublic v.LoucaandOthers

(1984)3(A)C.L.R. 241, 15 Christoudias v.Republic

(1985)3(B)C.L.R. 1615, Georghiou andOthers v.Republic

(1987)3(B)C.L.R. 980, 20 Republic v.Nissiotou andAnother

(1985)3(B)C.L.R. 1335, Nissiotou v.Republic

(1983)3(B) C.L.R. 1498, Rousos andAnother v.Republic

(1985)3(A)C.L.R.

1. 25 Αίτηση. Αίτηση απότο Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για ανα­ στολήτων ακυρωτικών αποτελεσμάτωντηςπρωτόδικης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που ασκήθηκε εναντίον της εν λόγω απόφασης. Μ. Τριανταφυλλίδης, Γενικός ΕισαγγελέαςτηςΔημοκρατίαςμε Α. Παπαοάββα, Ανώτερο Δικηγόρο τηςΔημοκρατίας καιΓ. Φράγκου, Δικηγόρο της Δημοκρατίας, για τους ΑιτητέςΕφεσείοντες. Λ. Κληρίδη με Γ. Τριανταφυλλίδη, γιατον Καθ'ου η αίτησηΕφεσίβλητο. Cur.adv.vult. ΠΙΚΗΣ, Δ.: Ο Έπαρχος Λευκωσίας-Κερύνειας υπότην ιδιό­ τητα του ως αρμόδια αρχή για την τήρηση του μητρώου γεννή3520 30 35 40 3 ΑΛΛ. θαλασσινός ν.Δημοκρατίας (Αρ. 4) Πιχής,Δ. σεων προέβη σε τροποποίηση της ημερομηνίας γεννήσεως του Γρηγόρη Θαλασσινού, του εφεσίβλητου, ως αποτέλεσμα της οποίας αντικαταστάθηκε η 14/4/1933 μετην21/1/1929ωςημερο­ μηνίαγεννήσεωςτου. 5 10 15 20 25 30 35 40 Ηαπόφασηακυρώθηκεσταπλαίσιατης αναθεωρητικήςδικαι­ οδοσίαςτουΑνωτάτου Δικαστηρίουβάσειτουάρθρου
2. Έμμε­ σοαποτέλεσμα τηςακύρωσηςτηςαπόφασηςτου Επαρχουκαιτης εξαφάνισης της 14/4/1933ως ημερομηνίας γεννήσεως του εφεσιβλήτου είναι η συνέχιση των υπηρεσιών του Γρ. Θαλασσινού ως δημόσιου υπάλληλου. Εναντίον της απόφασης ασκήθηκε έφεση απότο Γενικό Εισαγγελέα (19/5/90). Σε μεταγενέστερο στάδιο,στις 29/5/90,ο Γενικός Εισαγγελέας υπέβαλεαίτησηγιααναστολήτωνακυρωτικώναποτελεσμάτωντης πρωτόδικηςαπόφασης(αναστολήπρωτόδικηςαπόφασης)γιατους λόγους πουεπεξηγούνται στην ένορκο ομολογία του Αναπληρωτή Επαρχου Λευκωσίας-Κερύνειας. Εκτός από την πεποίθηση του ομνύονταγιατοέγκυροτης έφεσης μνημονεύονται και δυσχέρειες πουθααντιμετωπιστούν με την επάνοδοτου εφεσφλήτου στη δη­ μόσιαυπηρεσίαπουδεθαείναιδυνατόνααναστραφούνεάνηΔη­ μοκρατία επιτύχει στην έφεσητης. Αντίθετα η απομάκρυνση του εφεσφλήτου από τηνυπηρεσίαδεθαείχεανεπανόρθωτες συνέπει­ ες γι' αυτόνενόψειτης δυνατότηταςαποζημίωσηςτου σε μεταγενέστεροστάδιο. Δεν εξετάζονταιοι επιπτώσεις πουθαπροκύψουν στο Γρ.Θαλασσινό ήοι συνέπειες στη δημόσια υπηρεσία απότην αναστολή της απόφασης,εκτός από την ευχέρεια για χρηματική αποκατάστασηστην περίπτωσηαπόρριψηςτης έφεσης. Στομετα­ ξύοεφεσίβλητος θααποστερηθεί απόταευεργετήματατηςπρωτόδίκης απόφασης. Ηαίτηση του Γενικού Εισαγγελέα θεμελιώνεται στις πρόνοι­ ες της Δ.35, θ.18 και θ.19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας οι οποίοι προσδιορίζουν το δικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να ασκηθεί έφεση βάσει της επιφύλαξης του Εδαφίου2 του άρθρου 11 του Περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμουτου 1964 (Ν.33/64). Ηεπιφύλαξη προβλέπει: "Νοείται ότι τηρουμένου παντός διαδικαστικού κανονισμού, χωρεί έφεσις ενώπιον του δικαστηρίου κατά των ούτω υπό Δικαστού ήΔικαστών εκδιδομένων αποφάσεων." Βάσει των Περί Εφέσεων Αναθεωρητικής Δικαιοδοσίας Κα­ νονισμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου του 1964 καθιερώθηκε η Διάταξη 35 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ως το δικονομι3521 Πικής, Δ. θαλασσινός ν. Δημοκρατίας (Αρ. 4)

(1990)κό πλαίαιο για την άσκηση και ακρόαση της έφεσης που προ­ βλέπεται απότην πιο πάνωεπιφύλαξη. Εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα υποβλήθηκαν δύο αγορεύ­ σεις. Η πρώτηαπότονκ.Παπασάββαστην οποίαεπεξηγούνται οι πρακτικές δυσχέρειες και ανωμαλία που αναμένεται να προκύψει απότημη αναστολήτηςπρωτόδικηςαπόφασηςπροςθεμελίωση της εισήγησης ότι δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που παρέχει ηΔ.35, θ.18 υπέρ των εφεσειόντων. Ηδεύτερη, ησυ­ μπληρωματική αγόρευση, υποβλήθηκε από τον ίδιο το Γενικό Εισαγγελέα, μετάαπόοδηγίες τουδικαστηρίου. Καταλήγει ως εξής:- 5 10 "Ενόψει τηςπιοπάνωεπιχειρηματολογίας υποβάλλεται ότιη εισήγησηότιτοάρθρο 11τουΝ. 33/64 θαπρέπειναεφαρμόζεται κατάτρόποπουναμηνπροσκρούει σεσυνταγματικές διατάξεις 15 όπως ταάρθρα 30και 146 του Συντάγματος και γιαναεπιτευ­ χθεί αυτό πρέπει οποτεδήποτε καταχωρείται έφεση εναντίον πρωτόδικης απόφασηςδυνάμει του άρθρου 146 τουΣυντάγμα­ τος να παραχωρείται αναστολή της εκτέλεσης της πρωτόδικης απόφασηςμέχρι την έκβασητης έφεσης." 20 Ο εφεσίβλητος έφερε ένσταση στην αναστολή για νομικούς καιπραγματικούς λόγους πουαναφέρονταισταδικαιώματατου όπως αυτά αποκρυσταλλώθηκαν μετά την πρωτόδικη απόφαση. 25 Στην προφορική του αγόρευση, στο στάδιο των διευκρινίσε­ ων, ο Γενικός Εισαγγελέας τροποποίησε την εισήγηση του ως προς τις συνέπειες απότηνάσκηση έφεσης κατάτης πρωτόδικης απόφασης που εκδίδεται στα πλαίσια της αναθεωρητικής δικαι­ οδοσίας που παρέχεται απότο άρθρο 11

(2)του Ν.33/64.Οι θέ- 30 σεις του μπορεί να συνοψιστούν ως εξής:Αναγνωρίζεται ότι ηάσκησηέφεσης δενεπιφέρει αυτόματα την αναστολή της πρωτόδικης απόφασης. Η αυτόματη αναστολή θα προσέκρουε, όπωςεισηγήθηκε, στηνκυριαρχίατουδικαστηρίου επί 35 της ενώπιον του διαδικασίας.Όμως ηδιακριτική ευχέρεια νααρ­ νηθεί αίτηση αναστολής εκ μέρους του εφεσείοντα είναι περιορι­ σμένη. Συσχετισμός τηςπρωτόδικηςκαιδευτεροβάθμιαςδικαιοδο­ σίας πουπροβλέπεται στο άρθρο 11

(2)του Ν.33/64και εναρμονι­ σμόςτους μετιςπρόνοιες τωνάρθρων30και 146τουΣυντάγματος 40 επφάλλει την κατά κανόνα αναστολή της πρωτόδικης απόφασης μετά την άσκηση έφεσης και την υποβολή αίτησης για αναστολή. Μόνον όταν συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι δικαιοσύνης δικαιολο­ γείται,σύμφωνα μετηνεισήγησητου Γενικού Εισαγγελέα, τοόικα3522 3 ΑΛΛ. θαλασσινός ν. Δημοκρατίας (Αρ. 4) Πιχής, Δ. στήριο νααρνηθείτηναναστολήτηςπρωτόδικηςαπόφασης. Ο Γενικός Εισαγγελέας έθεσετοθέμα ως εξής: 5 10 15 20 25 30 35 40 "Αυστηρώς ομιλούντες θαέλεγα ότι είναι αυτόματηηανα­ στολή τηςέφεσης καιδεχρειάζεταικαναίτησηαναστολής, αλ­ λάδενυιοθετώαυτήτηνάποψηούτετηνέχωυιοθετήσει στησυ­ μπληρωματικήμουαγόρευσηγιατίαυτό θαέλεγα στοιχειοθετεί σεβασμό προςτοδικαστήριο.Πιστεύω ότι τοπρωτόδικο δικαστήριο το οποίο εξέδωσεπρωτόδικα δικαστική απόφαση πρέ­ πει ναενημερωθεί περί τούτουκαιναέχειτην ευκαιρίαναεκ­ φράσει τις απόψειςτου. Είναι μέρος τηςκυριαρχίαςτηςΔικα­ στικής Εξουσίας να μηνκαθίσταταιανενεργός ηαπόφασητου χωρίς ναέχειδικαίωμανααποφασίσει.Διάτούτολέγωότιαίτησηαναστολής χρειάζεται πάντοτεκαι ανδεγίνει είναι ηΔι­ οίκησηπουθαέχεινασυμμορφωθεί μετηναπόφαση." Ηέγκρισηαίτησης αναστολής πρωτόδικης απόφασηςπουεκ­ δίδεται βάσει του άρθρου 11

(2)πρέπει να είναι οκανόναςκαιη απόρριψη, όπως είπε,η εξαίρεση. Τις θέσεις του ο Γενικός Εισαγγελέας υποστήριξε μεεκτετα­ μένη αναφορά στις συνταγματικές ρυθμίσεις που περιέχονται στα άρθρα 30 και 146 του Συντάγματοςκαι στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που τείνει να διαφωτίσει ως προς τη φύση της πρωτοβάθμιαςδικαιοδοσίας που παρέχεται στο Ανώ­ τατοΔικαστήριο βάσει του άρθρου 11

(2)του Ν.33/64.Ηεπιχει­ ρηματολογία του συνοψίζεται ως εξής:Τοάρθρο 146εναποθέτειτηνάσκησητηςαναθεωρητικήςδικαι­ οδοσίας στο Ανώτατο ΣυνταγματικόΔικαστήριο. Η δικαιοδοσία αυτή περιήλθε μετά τη θέσπιση του Ν.33/64στην ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ηάσκηση της αναθεωρητικήςδικαιοδο­ σίας σε πρώτο βαθμόαπόένα μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου δεναναιρείτην αρμοδιότητατης Ολομέλειαςως του ουσιαστικού φορέα της δικαιοδοσίας- έπεται ότι η απόφασητου πρωτόδικου Δικαστήδεναποτελεί τηνοριστική επίλυσητηςεγερθείσας διαφο­ ράς,δεσμευτικής γιακάθεόργανοκαιαρχήτηςΔημοκρατίαςόπως προβλέπεται στην παράγραφο5 του άρθρου 146. Μετάτην άσκηση έφεσης ηαπόφασηχάνει τον τελεσίδικο της χαρακτήρακαι η διαφοράτίθεται ενώπιον τουαρμόδιουοργάνου (της ολομέλειας) γιαοριστικήεπίλυση.Αφετέρουτοάρθρο30τουΣυντάγματοςκα­ τοχυρώνει την απρόσκοπτη προσφυγή στα δικαστήρια ταοποία καθορίζειτοΣύνταγμα.ΜετάτηθέσπισητουΝ. 33/64,αρμόδιοδι3523 Πικής, Δ. Θαλασσινός ν.Δημοκρατίας (Αρ. 4)

(1990)καστήρίο για την επίλυση θεμάτων που ανάγονταιστηδικαιοδο­ σίατουΑνωτάτου ΣυνταγματικούΔικαστηρίουβάσειτουάρθρου 146 είναι ηολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Και εφόσον η διαφορά δεν επιλύεται απότην ολομέλεια το θέμα παραμένει σε εκκρεμότητα,διαπίστωση πουκαθιστάτην αναστολή της απόφασης ουσιαστικό συνεπακόλουθο της έφεσης. 5 Ηλογική προέκτασητων εισηγήσεων του Γενικού Εισαγγελέα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρωτόδικες αποφάσειςβάσει του άρ­ θρου 11

(2)του Ν.33/64στον τομέατηςαναθεωρητικήςδικαιοδο- 10 σίας συνιστούν προκαταρκτική επίλυση της διαφοράς, θέση η οποία προσκρούει στο κείμενο και διατάξεις των προνοιών του άρθρουαυτούτης νομοθεσίας. ΚατάτοπρώτοστάδιοτηςπροφορικήςαγόρευσηςτουΓενικού 15 Εισαγγελέα στις 26/6/90ηγέρθη θέμα αντισυνταγματικότηταςτου άρθρου 11

(2)του Ν.33/64 οπόταν δόθηκανοδηγίες απότοδικα­ στήριο για την υποβολή συμπληρωματικών γραπτών αγορεύσεων για τον επακρφήπροσδιορισμό των εισηγήσεων ως προς τη συ­ νταγματικότητα τουάρθρουαυτού.Στησυμπληρωματική αγόρευ- 20 ση του Γενικού Εισαγγελέα δεν ηγέρθηθέμααντισυνταγματικότη­ τας του άρθρου 11

(2)αλλά ερμηνείας και εναρμόνισης του με τις συνταγματικέςδιατάξεις,ιδιαίτεραμετιςπρόνοιεςτουάρθρου 146 και 30τουΣυντάγματος. Ούτεκατάτηνπροφορικήτου αγόρευση ηγέρθηευθέως θέμααντισυνταγματικότηταςτουάρθρου 11

(2). 25 Κρίνω ότι ορθάδεν προωθήθηκε ηεισήγηση για αντισυνταγ­ ματικότητα του άρθρου 11

(2)ενόψει του σκοπού για τον οποίο θεσπίστηκε ο Περί Απονομής τηςΔικαιοσύνης (ΠοικίλαιΔιατά­ ξεις) Νόμος του 1964. Ο νόμος (Ν.33/64)θεμελιώνεται στο δίκαιο της ανάγκηςκαι αποβλέπει, όπως επανειλημμένα διαπιστώθηκε δικαστικά, στην πλήρωση του κενού που δημιουργήθηκε από τα γεγονότα που μνημονεύονται στο προοίμιο του και την αποκατάστασητης λει- 35 τουργίας της δικαστικής εξουσίας όπως προσδιορίζεται καιεξα­ σφαλίζεταιστο Σύνταγματης ΚυπριακήςΔημοκρατίας. Στην Attorney-General v. Mustafa Ibrahim and Others

(1964)C.L.R. 195 αποφασίστηκεότι τοδίκαιοτηςανάγκης δικαι- 40 ολογούσετηθέσπιση του Ν.33/64καιτην εγκαθίδρυσητουΑνω­ τάτου Δικαστηρίου ως ενιαίου φορέα για την άσκηση των λει­ τουργιών και αρμοδιοτήτων που το Σύνταγμα εναπόθεσε στο Ανώτατο ΣυνταγματικόΔικαστήριο καιτο Ανώτατο Δικαστήριο 3524 30 3 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 θαλασσινός ν.Δημοκρατίας (Αρ.4) Πικής, Δ. (High Court).Παρόλοπουτο Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση εκείνη δενέκρινε χωριστά τιςδιάφορες πρόνοιες του νόμουσυ­ νάγεταιαπότοκείμενοτωναποφάσεωνπουεκδόθηκανότιτοσύ­ νολο τωνπρονοιών τουεδικαιολογείτο απότοδίκαιο της ανάγκης. Ωςπρος ένα τομέατης δικαιοδοσίαςτου Ανωτάτου Δικα­ στηρίου που συστάθηκε βάσει του άρθρου 3τουΝ.33/64ηαπό­ φαση στην Ibrahimείναι άμεσα καθοριστική. Η δευτεροβάθμια δικαιοδοσία τουΑνωτάτου Δικαστηρίου, πουπροβλέπεταιστο ΜέροςΧτουΣυντάγματος,μπορείναασκηθείόπωςορίζεταιστο άρθρο 11

(3)τουΝ.33/64απότρία μέλητουδικαστηρίουκαι όχι απαραιτήτως απότην ολομέλεια του δικαστηρίου,όπωςκαθορί­ ζεται στο Σύνταγμα.Τοδικαιϊκόπλαίσιοτωναρχώντουδικαίου τηςανάγκηςέχειεπεξηγηθεί σεπολλές μεταγενέστερες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου σημαντικότερη τωνοποίων ίσωςείναιη απόφασητηςολομέλειας στηνAloupasv.NationalBank of Greece

(1983)1 C.L.R.55.Η μόνηάλληαπόφαση πουχρήζει μνεί­ ας σ' αυτότοπλαίσιο είναι εκείνη τηςολομέλειας Theodorides and Others v.S. Ploussiou

(1976)3C.L.R. 319όπουαποφασί­ στηκε ότι ησύνθεση τωνσωμάτων τα οποία εγκαθιδρύονται για τηναποκατάστασητης λειτουργίας τωνσυνταγματικών θεσμών δεν είναι επάναγκεςνα αντιστοιχεί επακριβώς μετηνπροβλεπό­ μενη (σύνθεση) απότοΣύνταγμα. Ωςπρος τοπλαίσιο λειτουρ­ γίας τουΑνωτάτου Δικαστηρίου,διαφωτιστικήείναικαιησχετι­ κάπρόσφατηαπόφασητηςολομέλειας στηνΑθηνήςν.Αημοκρατίας

(1989)2Α.Α.Δ.71,στην οποίαλέχθηκαν ταεξής:"Η ενοποίηση τωνδύοΔικαστηρίων επεβάλλετο για την αποφυγήτων λόγων που οδήγησαν στην παράλυσητουΑνω­ τάτου Δικαστηρίου και του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο έχει τιςαρμοδιότητεςκαι δικαιοδοσίες πουπαρέχει τοΣύνταγμαστοΑνώτατο Δικα­ στήριο καιστο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο, και η λειτουργία του διέπεται απότο Σύνταγμα." Γιανα κλείσει αυτό το κεφάλαιο, επαναλαμβάνω ότιδεν μπορεί να εγερθεί θέμασυνταγματικότητας νομοθετικών διατά­ ξεων πουανάγονται στοδίκαιο τηςανάγκης,και αποβλέπουν στην υποστήλωση των συνταγματικών λειτουργιών που απει­ λούνται μεκατάρρευση. Νομοθετήματα που βασίζονται στο δίκαιοτηςανάγκηςελέγχονται ωςπρος τηδιαπίστωση της ύπαρ­ ξης της ανάγκηςκαιτης έκτασης που αυτήκαλύπτει. Ο κ. Κληρίδης εισηγήθηκε ότιτο άρθρο 11

(2)εγκαθίδρυσε δι­ πολικό (two-tier) μηχανισμό γιατην άσκησητηςαναθεωρητικής 3525 Πικής,Δ. θαλασσινός ν.Δημοκρατίας (Αρ. 4)

(1990)δικαιοδοσίας, όπως αναγνωρίζεται καισε δικαστικές αποφά­ σεις, που υποδιαιρείται σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια. Η αναστολή απόφασης τουπρωτοβάθμιου δικαστηρίου εντάσσε­ ται σταπλαίσια πουκαθιερώνει ηΔ.35, Θ.18. Αντίθετα μετιςει­ σηγήσεις του Γενικού Εισαγγελέα αναστολή δικαιολογείται μόνον εφόσον συντρέχουν ισχυροί λόγοι. 5 Εξέτασα διεξοδικά τις εισηγήσεις που έχουν υποβληθεί και ερεύνησα κάθεπτυχήτου θέματος.Το ερώτημα που εγείρεται δεν απαντάται άμεσα σε καμιά προηγούμενη απόφαση,διαπίστωση 10 πουκαθιστάτοέργο μουακόμαπιοεπίπονο.Όμωςσειράαποφά­ σεων (σεπολλές απότιςοποίες έγινε αναφορά)διαφωτίζουν ως προςτηφύσητηςδικαιοδοσίαςπουδημιουργεί τοάρθρο 11

(2)και προοιωνίζουν τηναπάντηση:- Republic v. Vassiliades

(1967)3 C.L.R. 82,BrancoSalvage Ltd. v. Republic

(1967)3C.L.R. 213, 15 Republic v.Georghiades

(1972)3C.L.R. 594, Attorney-General v.Georghiou

(1984)2C.L.R. 251,Republicv. Louca and Others

(1984)3C.L.R.241,Christoudiasv.Republic

(1985)3C.L.R.1615 και Georghiou andOthers v.Republic

(1987)3C.L.R.980. 20 Οι αρχές οιοποίες προκύπτουν απότη νομολογία αναφορι­ κά με τη φύση και χαρακτήρατης αναθεωρητικής δικαιοδοσίας που προβλέπεται στοάρθρο 11

(2)-Ν.33/64 και σεσχέσημε το δικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ασκείται είναι οι εξής:25

(1)Το Σύνταγμα δε θεμελιώνει γενικό δικαίωμα έφεσης. Έφεση μπορεί να ασκηθεί μόνο εφόσον προβλέπεται απότο νό­ μο [Attorney-Generalv.Georghiou (ανωτέρω)].

(2)Η άσκηση έφεσης δεν αναιρεί την πρωτόδικη απόφαση 30 όπως ρητά ορίζεται στηΔ.35, θ.18. Ηαναστολή της εκτέλεσης της ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Οι θε­ σμοί που διέπουν την υποβολή έφεσης κατάαπόφασηςαναθεω­ ρητικού δικαστηρίου είναι ανάλογοι με εκείνους που ρυθμίζουν την άσκηση του ιδίου δικαιώματος σεάλλους τομείς δικαιοδο- 35 σίας και εφαρμόζονται μετην ίδια αυστηρότητα όπως υποστη­ ρίζει ηαπόφασηστη BrancoSalvageLtd (ανωτέρω).

(3)Παρέχεταιευχέρεια στηνολομέλεια τουΑνωτάτου Δικαστη­ ρίου να επιλαμβάνεται, εφόσον κρίνεται αναγκαίο, την απευθείας 40 εκδίκαση προσφυγής [Georghiou andOthers v.Republic (ανωτέ­ ρω)]. Η ευχέρεια αυτήδενπαρακάμπτειούτεεξουδετερώνει τοδευ­ τεροβάθμιοχαρακτήρατηςδικαιοδοσίαςτουΑνωτάτου Δικαστηρί­ ουοποτεδήποτεπροσφυγήεκδικάζεταιπρωτοβάθμιααπόέναμέλος 3526 3ΑΛΛ. 5 10 '15 20 25 Θαλασσινόςν.Δημοκρατίας(Αρ.4) Πιχής,Δ. τουΑνωτάτου Δικαστηρίου. Τοαντικείμενο τηςέφεσης περιορίζε­ ται απότους λόγους πουτησυνθέτουν [Republic v. Georghiades (ανωτέρω)].Όπωςκαισεάλλους τομείς τηςδευτεροβάθμιαςδικαι­ οδοσίας τουΑνωτάτου Δικαστηρίου τοπλαίσιο μέσα στοοποίο ασκείται είναι εκείνο τηςεπανεκδίκασης όπως ορίζεται στη Δ.35, θ.3.Αν θέματοοποίοεγείρεται σεπροσφυγήδενέχει επιλυθείπρω­ τοβάθμια παρέχεταιευχέρεια στο Ανώτατο Δικαστήριο,στηδευτε­ ροβάθμιαδικαιοδοσίατου,ναπροχωρήσει στην επίλυσητου. Ο χαρακτήρας τηςδευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας βάσειτου άρθρου 11

(2)του Ν.33/64δενείναι διάφοροςαπότο χαρακτή­ ρα της δευτεροβάθμιαςδικαιοδοσίαςτου Ανωτάτου Δικαστηρί­ ου σε άλλους τομείς όπως διαφαίνεται απότην απόφαση Republic v. Vassiliades(ανωτέρω). Ηπροέλευση και φύσητης δικαιοδοσίαςχαρακτηρίζεταιστοπιοκάτωαπόσπασμααπότην απόφασητουτότε ΠροέδρουτουΑνωτάτου Δικαστηρίου Βασιλειάδη:"The jurisdiction of the Court, regarding thequestion under consideration, isstatutory. Itisprescribedin the Administration of Justice (Miscellaneous Provisions) Law, 1964, which as stated in its preamble was enacted to remove difficulties arising from 'recent events' impeding the administration of justice; and to create aJudicial organ (aCourt)vestedwithauthority toexercise the judicial power 'hitherto exercised by the Supreme Constitutional Court and by the High Court of Justice' bothof which had become unable tofunction atthetime,owingto the well known circumstances and conditions created by the 'recent events' referred to inthe preamble." 30 Σεμετάφραση:- 35 40 "Ηδικαιοδοσίατουδικαστηρίουαναφορικάμετουπό συζή­ τησηθέμαπηγάζειαπότονόμο.ΠροβλέπεταιαπότονΠερίΑπονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμοτου 1964,ο οποίοςόπωςαναφέρεταιστοπροοίμιοτουείχε θεσπιστεί γιανα άρειτιςδυσχέρειες πουείχανπροκύψειαπό 'ταπρόσφαταγεγο­ νότα' ταοποίαπαρακώλυαν τηναπονομήτηςδικαιοσύνης- και για να δημιουργηθεί δικαστικό όργανο (δικαστήριο)περιβεβλημένομεεξουσίαγιαάσκησητηςδικαστικήςεξουσίας 'ηοποίαμέ­ χρι σήμερα ασκείτο από τοΑνώτατο ΣυνταγματικόΔικαστήριο και απότοΑνώτατο Δικαστήριο' ηλειτουργία των οποίωνκα­ τέστη αδύνατοςκατά το χρόνο εκείνο λόγω των καλάγνωστών περιστατικών ταοποίαδημιουργήθηκαναπότα 'πρόσφατα γε3527 Πικής, Δ. θαλασσινός ν.Δημοκρατίας (Αρ. 4)

(1990)γονότα' ταοποίαμνημονεύονται στο προοίμιο."

(4)Ονόμος δενπεριορίζει τηνάσκησητηςπρωτοβάθμιαςδι­ καιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου απόένακαι μόνο Δικα­ στή. Μπορεί να ασκηθεί από ένα ήπερισσότερα μέλητου όπως 5 ήθελε αποφασιστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στο οποίοπα­ ρέχεται η ρυθμιστική αυτήεξουσία. Ο καθορισμός της άσκησης της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου από ένα Δικαστή ανάγεται στην απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά την πρώτη,με­ τά τη σύσταση του,συνεδρία στις 6/8/64.Επισημαίνεται ότι δεν 10 υπάρχει κώλυμα στην τροποποίηση της απόφασηςεκείνης ήτης ανάθεσης της πρωτοβάθμιας δικαιοδοσίας σε περισσότερους του ενός Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Καταλήγω ότι ηαναθεωρητικήδικαιοδοσία ηοποία παρέχε- 15 ται στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο το οποίο εγκαθιδρύθηκε βάσει τουάρθρου 11

(2)του Ν.33/64είναι εκείνη η οποία προβλέπεται στο άρθρο 146 του Συντάγματος. Ηαπόφασητου πρωτοβάθμι­ ουδικαστηρίου είναι επιτακτική, δεσμεύει τους πάντεςκαι απο­ βλέπει όπως κάθεαπόφασηπουεκδίδεται βάσει του άρθρου 146 20 στην αποκατάστασητης νομιμότητας. Η θέση αυτήπροκύπτει και από την απόφασητης ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στη Republic v. Nissiotou

(1985)3 C.L.R. 1335. Εξετάστηκαν στην υπόθεση εκείνη οι συνέπειες πρω- 25 τόδικης απόφασης σε σχέση με τις διατάξεις της παραγράφου4 και5 του άρθρου 146 καισε συνάρτηση μετις εξουσίες τουδικα­ στηρίου για τιμωρία για καταφρόνηση των αποφάσεων του (Βλ. επίσης την πρωτόδικη απόφασηστην ίδια υπόθεση Nissiotouν. Republic

(1983)3C.L.R. 1498). Τοπιοκάτωαπόσπασμααπότην 30 ομόφωνηαπόφασητης ολομέλειας πουδόθηκεαπό τον τότεΠρό­ εδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Τριανταφυλλίδη είναι καθορι­ στικό ως προς το θέματοοποίο εξετάζεται:"Once,underthesaidsubsection

(2)ofsection 11,aJudgeofthis Courtexercisesinthefirst instance therevisionaljurisdictionwhich isvestedin theSupreme Constitutional Court underArticle 146of theConstitution, andwhichhas been vestedin the Supreme Court by virtue of section 9

(1)of Law 33/64,it follows that, at the first instance level, and subject to an appeal in accordance with the provisotosubsection

(2)of section 11, aJudgeof thisCourtshould possess,for the sake of the proper and complete exercise of the jurisdictionunderArticle 146,thecompetence underArticle 150of theConstitution, for thepurpose of punishingfor contempt incase 3528 35 40 3 Α.Α.Δ. θαλασσινός ν. Δημοκρατίας (Αρ. 4) Πικής, Δ. of non-compliance with a first instance judgment given by him underArticle 146,orfor any othercontempt of Courtimpeding, or interfering with, in any way, theexerciseby him of thejurisdiction underArticle 146,at thefirstinstance level. 5 10 Consequently, the trial Judge in this casehad competence to deal with the application for punishment for contempt of Court whichwas filed on 1st December 1983 and by means of whichhe is asked to impose such punishment for alleged non-compliance with his judgment in case 311/83, which he delivered on 14th October 1983, and with his decision in the same case which he gaveon29th November, 1983." Σεμετάφραση:- 15 20 25 30 35 40 "Εφόσον βάσει των διατάξεων του Εδαφίου2 του άρθρου 11Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου ασκεί σε πρώτοβαθ­ μότηναναθεωρητικήδικαιοδοσίαη οποίαπαρέχεταιστοΑνώ­ τατο Συνταγματικό Δικαστήριο βάσει του άρθρου 146 τουΣυντάγματος, καιη οποίαέχειεναποτεθεί στο Ανώτατο Δικαστή­ ριο βάσει του άρθρου9(α)του Ν.33/64,έπεται ότι πρωτόδικα και τηρουμένου του δικαιώματος της έφεσης δυνάμει της επι­ φύλαξηςτουΕδαφίου2τουάρθρου 11,Δικαστής αυτούτουδι­ καστηρίου πρέπει να έχει, χάριν της ορθής και πλήρους άσκησηςτηςδικαιοδοσίαςβάσειτουάρθρου 146,τηναρμοδιότηταη οποία παρέχεται απότο άρθρο 150 του Συντάγματος,προς το σκοπό τιμωρίας για καταφρόνηση σε περίπτωση με συμμόρ­ φωσης μετηνπρωτόδικηαπόφασηη οποίαεκδίδεταιβάσει του άρθρου 146, ήγια οποιαδήποτε άλλη καταφρόνηση τουδικαστηρίου η οποία παρακωλύει, ή επεμβαίνει με οποιοδήποτε τρόποστηνάσκησητηςδικαιοδοσίαςη οποίαπαρέχεταιαπότο Ανώτατο Δικαστήριο πρωτόδικα. Συνεπώςοπρωτόδικος Δικαστής σ' αυτήντηνυπόθεσηείχε αρμοδιότητα να επιληφθεί της αίτησης για τιμωρία για κατα­ φρόνηση του δικαστηρίου ηοποία καταχωρίστηκε την 1ηΔε­ κεμβρίου 1983 και μετην οποία επιζητείτο ηεπιβολή τιμωρίας για ισχυριζόμενη παρακοήτης απόφασηςστην υπόθεση311/83 η οποίαεκδόθηκε στις 14Οκτωβρίου 1983 καιμεαπόφασητου στην ίδιαυπόθεση την οποίαέδωσε στις 29 Νοεμβρίου 1983." Η αυτοτέλεια της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου που ασκεί αναθεωρητική δικαιοδοσία βάσει του άρθρου 11

(2)καταφαίνε­ ται και από την απόφαση της ολομέλειας στη Rousos and 3529 Πικής,Δ. θαλασσινός ν.Δημοκρατίας (Αρ. 4)

(1990)Another v.Republic

(1985)3 C.L.R. 119, 125,στην οποία απο­ φασίστηκε ότι εφόσον προσφυγήεκδικάζεταιαπόέναμέλος του δικαστηρίου ηδιαδικασίασυνιστά: ".... judicial proceedings pending before the trial Judge and not 5 before the Full Bench of this Court;and,as such recources were dismissedby thetrial Judgefor want of prosecution after having been treated prima facie, as abandoned, their dismissals are not final orders against which the present revisional jurisdiction appeals could befiled. Suchappeals can only befiledif thetrial 10 Judge, after having been moved to reinstate the recourses concerned, refuses to do so." Σε μετάφραση:15 " δικαστικήδιαδικασίαηοποίαεκκρεμεί ενώπιον του πρω­ τόδικουδικαστήκαι όχι ενώπιον τηςολομέλειας τουδικαστη­ ρίου,καιεφόσον οιπροσφυγέςαπορρίφθηκαναπότονπρωτό­ δικοδικαστήλόγω μηπροώθησηςτουςαφούεθεώρησε εκπρώ­ της όψεως τις υποθέσεις ως εγκαταλειφθείσες, οι απορρίψεις 20 τους δε συνιστούν τελική διαταγή του δικαστηρίου εναντίον της οποίας OLπαρούσες αναθεωρητικές εφέσεις θα μπορούσε να καταχωρηθούν. Τέτοιες εφέσεις (εννοείται αναθεωρητικής δικαιοδοσίας)μπορεί νακαταχωρηθούνμόνον εάνοπρωτόδι­ κος δικαστής, μετά που θα υποβληθεί αίτηση προς τούτο για 25 επαναφορά των υποθέσεων,αρνηθείνατιςεπαναφέρει." Στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο βάσει της Δ.35, θ.18 τηρούνται οι αναλογίες εκείνες που καθιστούν λειτουργικά δυνατή την άσκηση της δικαιοδοσίας σε σχέση με αποφάσεις αναθεωρητικού δικαστηρίου. Οι διατάξεις της Δ.35, θ.18 είναι προσαρμοσμένες σε αποφάσεις πολιτικών δικαστηρίων που έχουν ως αντικείμενο τη ρύθμιση δικαιωμάτων του ιδιωτικού δικαίου.Το θέμα αυτό είχα την ευ­ καιρία να πραγματευθώστη Christoudias v. Republic (ανωτέρω) όπου έχει επισημανθεί μεταξύάλλων ότι:"Suspension of the judgment necessarily entails sufferance of thecontinuance of astate of illegality. Therefore, only inthe most exceptional circumstances will a Court of Law countenance this eventuality. Do such circumstances exist in the present case?" Σε μετάφραση:3530 30 35 40 3ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 θαλασσινόςν.Δημοκρατίας (Αρ. 4) Πικής,Δ. "Αναστολήτηςαπόφασης αναπόφευκτα συνεπάγεταιανο­ χήτης συνέχισης της παρανομίας. Επομένως μόνο στις πλέ­ ον εξαιρετικές περιστάσεις δικαιολογείται το δικαστήριονα αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο αναστολής της απόφασης. Υφίστανται τέτοια περιστατικά στην παρούσα υπόθεση;" (Στην υπόθεση Liverdos v. Republic

(1985)3 C.L.R. 936 ο Δικαστής Λ. Λοΐζου διατύπωσεσοβαρές αμφιβολίεςανείναι καν δυνατήη αναστολή πρωτόδικης απόφασης αναθεωρητι­ κής δικαιοδοσίαςβάσει της Δ.35, θ.18 υποδεικνύονταςότι η διάταξηαυτήπαρέχει εξουσία για την αναστολή τηςεκτέλε­ σης καιόχι της απόφασης τουδικαστηρίου.) Υποβάλλοντας το ίδιοερώτημαστην προκείμενηπερίπτωσηη απάντησηείναιαρνητική.Οιλόγοιγιατουςοποίουςακυρώθηκεη απόφασητουαρμόδιουδιοικητικούοργάνουφαίνονταιστηναπό­ φαση και ανάγονταικυρίως στη μητήρηση των προβλεπόμενων απότονόμοδιαδικασιών.Αφετέρου ηαναστολήτηςαπόφασηςδε συνεπάγεται οποιοδήποτεκώλυμα στην τήρησητου αρχείουγεν­ νήσεων. Οι δυσχέρειες οι οποίεςπροβάλλονταιεκ μέρους τηςΔιοίκησηςείναιπαρεμφερείςκαιαφορούνάλλοτομέατηςΔημόσιας Διοίκησης. Ο παραμερισμόςτης παρανομίας ηοποίαέχειεπιση­ μανθείστηναπόφαση άπτεταιάμεσατωνδικαιωμάτωντουεφεσί­ βλητου καθώςκαι εκείνων του δημοσίου ως προςτο χρόνοαφυπηρετήσεως των δημόσιων υπαλλήλων. Μετάαπόαυτέςτιςδίαπιστώσεις η αναστολήτηςαπόφασηςθαισοδυναμούσε μεεξουδε­ τέρωση του αποτελέσματος της πρωτόδικης απόφασης και την έγκρισητηςπρόωρηςαφυπηρέτησηςτουεφεσίβλητου. Κατανοώ πλήρως τις ανησυχίες του Γενικού Εισαγγελέα ως προςτιςσυνέπειες πουμπορείναπροκύψουνσεπερίπτωσηπουη εκδίκασητηςέφεσηςκαθυστερήσει καιτοαποτέλεσμαείναιευνοϊ­ κόγιατουςεφεσείοντες. Η θεραπείαέγκειταιστησύντομηεκδίκα­ σητης έφεσης αφούγίνει αίτησηπροςτούτο στην ολομέλειατου ΑνωτάτουΔικαστηρίουκαιεφόσονκριθείδικαιολογημένη. 35 Ηαίτησηαπορρίπτεται. Δεν εκδίδεταιδιαταγήγιατα έξοδα. Ηαίτησηαπορρίπτεταιχ(ορίςέξοδα. 3531