3 ΑΛΛ. 11Δεκεμβρίου, 1990 [Α. Ν.ΛΟΪΖΟΥ, Π.,ΜΑΛΑΧΤΟΣ,ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, ΝΙΚΗΤΑΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ/στές] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, Εφεσείων-Καθ' ου ηαίτηση, ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ, Εφεσίβλητων -Αιτητών. (Αναθεωρητική ΈφεσηΑρ. 841). 5 Αίτηση ακυρώσεως— Αντικείμενο — Παράλειψη απάντησης — Κατά πόσο μπορεί υπό τις περιστάσεις να θεωρηθεί άρνηση— Αρνητική η απάντηση στο ερώτημα — Η άρνησηπροϋποθέτει εκδήλωσηαρ νητικής απόφασης ως προς το θέμαστο οποίο αφορά και η παράλειψή, ανυπαρξία οποιασδήποτε απόφασης πάνω σε ζήτημα το οποίο είναι νομικά υποχρεωμένη να πάρει. Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο — Κατάργηση δίκης — Έκλειψη αντι κειμένου αίτησης ακυρώσεως καταργεί τηδίκη. 10 15 Οι αιτητές-εφεσίβλητοι πουείχανυποβάλειαίτησηγιαάδειαδια χωρισμού 33 οικοπέδων στην περιοχή Αγίας Φύλαξης, προσβάλουν τηνάρνησηκαι/ή παράλειψητουεφεσείονταΔήμουΛεμεσού να απα ντήσει στο αίτηματους. Στοσχετικό όμως φάκελοτου εφεσείοντος Δημοτικού Συμβουλίου υπάρχουν πρακτικάστα οποίαεμφαίνεται πωςεγκρίθηκευπόόρουςηέκδοσητηςαιτηθείσαςάδειας. Οι εφεσί βλητοιέλαβανγνώσητουγεγονότοςαυτούμετηνκοινοποίησητηςέν στασης στην προσφυγήτους. Τοπρωτόδικοδικαστήριο αποδέκτηκε τηνπροσφυγή καιακύρωσετηναπόφασητουΔήμου Λεμεσού.' 20 ΗΟλομέλεια τουΑνωτάτουΔικαστηρίουαποδέκτηκε τηνέφεση του Δήμου και αποφάνθηκε ότι από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης καταδεικνύεταιπως ελήφθη απόφασηαπότον εφεσείο4263 Δήμος Λεμεσού ν. Ευαγγέλου κ.ά.
(1990)νταΔήμο στο αίτηματωναιτητών,μεαποτέλεσμα η προσφυγή να καθίσταταιάνευαντικειμένουκαιέπρεπεγι'αυτόακριβώςτολόγο να απορριφθεί. Ηέφεσηεπιτυγχάνειχωρίςέξοδα. 5 Αναφερόμενη υπόθεση: ΧριστοδουλίδηςκαιΆλλοιν. Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ. 3780. Έφεση. 10 Έφεση εναντίον της απόφασηςΔικαστή του Ανωτάτου Δικα στηρίου Κύπρου (Σαββίδη,Δ.) πουδόθηκεστις 20 Ιουλίου, 1998 (Αριθμός Προσφυγής 620/85)με την οποία ακυρώθηκεαπόφαση του Δήμου Λεμεσού να αρνηθεί και/ήνα παραλείψει να εκδώσει 15 άδεια διαχωρισμού οικοπέδων κατόπιν αίτησης των εφεσίβλη των. Γ. Ποταμίτης,για τους Εφεσείοντες-Καθ' ων η αίτηση. 20 Μ. Μαλαχτον,για τους Εφεσίβλητους-Αιτητές. Cur. adv. vult. Α. Ν.ΛΟΪΖΟΥ,Π.:Την απόφασητου Δικαστηρίου θαεκδώσει ο δικαστής κ. Χρ. Αρτεμίδης. 25 ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ.: Στις 4.7.85 οι αιτητές καταχώρισανπρο σφυγή εναντίον του καθ' ου η αίτηση -Δήμου Λεμεσού - στην οποίαζητούνταιθεραπείεςπουδιατυπώνονταιδιαζευκτικά. Το 30 Δικαστήριο δεχόμενο την προσφυγή εξέδωσε απόφαση που τα γεγονότα της υπόθεσης δε δικαιολογούσαν. Τα γεγονότααυτά, σε όση έκταση χρειάζεται να αναφερθούνγια τους σκοπούς της κρινόμενης έφεσης, είναι ταεξής: Στις 16.8.78οι αιτητές υπέβα λαν αίτηση στον εφεσείοντα Δήμο Λεμεσού,για διαχωρισμό τε- 35 μαχίουγης σε 33οικόπεδαστην περιοχήΑγία Φύλαξη. Από την πιο πάνω ημερομηνία μέχρι και της ημέρας ακρόασης της έφε σης ο εφεσείων δεν κοινοποίησε στους αιτητές καμιάαπόφαση τουπάνωστηνυποβληθείσααίτηση.Στοφάκελοόμως τηςαρχής υπάρχουν πρακτικάσυνεδριάσεως της 4.11.83,του εφεσείοντος 40 Δημοτικού Συμβουλίου (τεκμ.1), στα οποία εμφαίνεται πως εγκρίθηκευπόόρουςηέκδοσητηςαιτηθείσης άδειας.Το γεγονός δε αυτόαναφέρεταιστην παράγρ.9της ένστασης, παρότι,όπως έχουμε ήδη αναφέρει, τούτο δεν γνωστοποιήθηκε εγγράφως 4264 3ΑΛΛ. 5 10 !5 ΔήμοςΛεμεσού ν.Ευαγγέλου κ.ά. Αρτεμίδης, Δ. στους αιτητές. Φαίνεταιπως ηεξέλιξη αυτή,της μη γνωστοποί ησης δηλαδή της απόφασης στους αιτητές, σημειώθηκε γιατί, όταν υποβλήθηκε ηαίτηση για διαχωρισμό του κτήματος,αυτό δεν περιλαμβανόταν στην υδρευόμενη περιοχή του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού, αλλά με κάποια διευθέτηση του Επαρχου της πόλης θα παρεχόταν νερό από την υδατοπρομήθεια Αγίας Φύλας. Τον Σεπτέμβρη 1985 το Υπουργικό Συμβού λιο, ενεργώντας βάσει του άρθρου 9
(3)(γ)του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, περιέλαβε στις περιοχές ύδρευσης του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού και την περιοχή στην οποίαβρίσκεται τοκτήματων αιτητών. Αλλοσο βαρό γεγονός που παρενεβλήθη στο ενδιάμεσο χρονικό διάστη μαείναι ότι το 1984 το Δημοτικό ΣυμβούλιοΛεμεσούαποφάσι σε τηχάραξη μιας οδικής αρτηρίας ηοποίαδιαπερνάτο κτήμα των αιτητώνκαι επομένως τασχέδια διαχωρισμού πουυποβλή θηκαν έπρεπε νατροποποιηθούν μεβάσηαυτάτανέαδεδομένα. Παραθέτουμεπιο κάτω τις θεραπείες που ζητούν στην προ σφυγή τους OL αιτητές,στις παραγράφους 1&
- 20 25 30 35 40 "
- Δήλωσιν του Δικαστηρίου ότι ηάρνησις και/ήπαράλειψις τουκαθ' ουη Αίτησιςναεκδώσητηνάδειαν διαχωρισμού οικοπέδων κατόπιν σχετικής Αιτήσεως των Αιτητών είναι άκυρος και ότι πάντο παραληφθένέδει να είχε εκτελεσθή.
- Δήλωσιν του Δικαστηρίου ότι ηαπόφασις και/ή παράλειψις του καθ' ου η Αίτησις να μη εκδώση την άδειαδιαχωρι σμού οικοπέδων, ελήφθη καθ' υπέρβασιν και/ή κατάχρησιν εξουσίας και/ή καθ' υπέρβασιντουπερί Ρυθμίσεως Οδώνκαι Οικοδομών ΝόμουΚεφ.96 και/ήότιο Καθ'ουη Αίτησιςενήρ γησεκατά παράβασιν των αρχώντηςχρηστής διοικήσεως." Αρνησητης διοίκησης να αποδεκτεί αίτημαπου υποβάλλεται ή να εκτελέσει πράξη που κατ' ισχυρισμό είναι υποχρεωμένη, προϋποθέτει εκδήλωση τηςαρνητικήςαπόφασηςωςπροςτοθέμα στο οποίο αφορά.Παράλειψηαπότην άλλησημαίνειανυπαρξία οποιασδήποτεαπόφασηςπάνωσεζήτημαστο οποίο είναινομικά υποχρεωμένη ηδιοίκηση ναπάρει. Οι εφεσίβλητοι-αιτητές μετις θεραπείες πουζητούν στην αίτηση ακυρώσεως, και που παραθέτουμε πιο πάνω,προσβάλλουν την άρνηση του εφεσείοντος Δή μουναεκδώσει σ'αυτούςάδειαδιαχωρισμού τουκτήματος τους, προφανώς γιατί μετά από την πάροδο αρκετού χρόνου δεν είχε κοινοποιηθεί σ' αυτούςοποιαδήποτεαπόφασηκαιεπομένως εξέλαβαν τη στάση αυτήως άρνηση στην αίτησητους. Αντικείμενο 4265 Αοτεμίδης,Δ. ΔήμοςΛεμεσού ν.Ευαγγέλουκ.ά.
(1990)δηλαδή της προσφυγής τους είναι η παράλειψη ενέργειας εκ μέ ρους του εφεσείοντος πουεπιβάλλει ο νόμος. (Δες την πρόσφα τη απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση ΑνδρέαςΧριστοδονλίδης και Άλλοι ν. Δημοκρατίας
(1990)3 Α.Α.Δ. 3780όπουπαρατίθενται και οι σχετικές αποφά5 σεις στις οποίες συζητείταιηνομολογία). Από τα γεγονότα της υπόθεσης όμως που αναφέρουμε πιο πάνω,καταδεικνύεταιπωςελήφθηαπόφασηαπότον εφεσείοντα Δήμο στην αίτηση για διαχωρισμό του κτήματος των αιτητών. 10 Αυτήκαταγράφεται στο πρακτικόσυνεδρίασης του στις4.11.83 και έγινεγνωστή στους εφεσίβλητους μετηνκοινοποίησησ'αυ τούς της ένστασης στην προσφυγή. Είμαστε τηςγνώμης,επομέ νως,ότι δενυπήρχεαντικείμενο προς συζήτησηενώπιον τουεκδικάσαντος Δικαστηρίου. Η απόφαση του να αποδεκτεί την 15 προσφυγήδενσυνάδει μεταγεγονόταπουπαραθέτουμεπιοπά νω. Η προσφυγή θα έπρεπε να απορριφθεί γιατί κατέστη άνευ αντικειμένου. Ηέφεσησυνεπώςγίνεται αποδεκτή. Η πρωτόδι κηαπόφασηακυρώνεταιχωρίς οποιαδήποτεδιαταγήγιαέξοδα. 20 Η έφεσηεπιτυγχάνει χωρίς έξοδα. 4266