clr/1990/1990_3_4387.pdf

(1990)Πρόσθετοι λόγοιπροσβολής τηςεπίδικηςαπόφασηςείναιηάνι­ ση μεταχείριση καιηδημιουργία δυσμενών συνθηκών που θαεπι­ φέρει προς αυτήνημετάθεση. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγήκαιαποφάνθηκε ότι: 5

1. ΗαπόφασητουΥπουργικού Συμβουλίου της 21.2.89,συνιστά απόφαση διοικητικής πρακτικήςηοποία λήφθηκε απόαρμόδιο όργανο μέσα στοπλαίσιο τωναρμοδιοτήτων του. Ηενλόγω 10 πρακτικήδενεφαρμόστηκε μηχανικάαλλά εξατομικεύθηκε και συσχετίσθηκε μετις προσωπικές συνθήκες τηςαιτήτριας.
2. ΚριτήςτηςανάγκηςγιαμετάθεσηδημοσίουυπαλλήλουείναιηΔι­ οίκηση.Εφόσονηεξουσίαασκείταικαλόπιστα,δημιουργείταιμαχητότεκμήριοότιδιενεργήθηκεχάριντουδημοσίου συμφέροντος.
3. Οιπροσωπικέςδυσχέρειεςπουθααντιμετωπίσει ηαιτήτριαμε τη μετάθεσητης καιτηναποκοπήαπόταυπόλοιπαμέλη της οικογέ­ νειαςτης,δενυπερισχύει τηςυποχρέωσηςτηςπροςτοδημόσιοκαΟήκονπου διαρκεί μέχρι τέλους τηςυπηρεσίας τηςωςδημόσιου υπαλλήλου. 15 20 Ο ισχυρισμός γιαάνισημεταχείριση είναι ανυπόστατοςκαιέχει ουσιαστικά εγκαταλειφθεί. 25 Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 30 Αναφερόμενες υποθέσεις: loannidou v. Educational Service Commission

(1983)3(A)C.LR. 410, Papakyriacou v.EducationalServiceCommission

(1983)3(B) C.LR. 870, 35 Vassiiiou v.Republic

(1982)3C.LR. 220, Kyriacouv.Republic

(1986)3(B) C.LR. 1845, Evgeniou v.Republic

(1987)3(C)C.LR.1782, Sentonaris v. CreekCommunal Chamber

(1964)C.LR. 300, 4388 40 3ΑΛΛ. Βεληγκέκα ν. Δημοκρατίας Isaias v. Republic

(1985)3(B) C.LR. 490, Vafeadis v. Republic

(1964)C.LR. 454, 5 Pierides v. Republic

(1969)3C.LR. 274, Στρατή v. Δημοκρατίας

(1989)3(Γ)Α.Α.Δ. 2018, Kammitsis v. Republic

(1987)3(A) C.LR. 384. 10 Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασηςτης Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας ναμεταθέσειτηναιτήτριααπότηνΑθήναστηνΚύπρο. 15 Α. Σ.Αγγελίδης,γιατηνΑιτήτρια. 20 25 30 35 40 Α. Βασιλειάδης,Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α', για τους Καθ' ωνη αίτηση. Cur.adv.vult. ΠΙΚΗΣ,Δ.:ΗΑννα Βεληγκέκα,η αιτήτρια,ανήκειστοΓενι­ κό ΓραμματειακόΠροσωπικότοοποίοτηνκαθιστάυποκείμενη σε μετάθεση καισε άλλα τμήματακαιυπηρεσίες εκτός απότο Υπουργείο τωνΟικονομικών στο οποίο υπάγεταιη Υπηρεσία της. Το 1977 μετατέθηκε στην Πρεσβεία τηςΑθήνας όπου υπη­ ρετεί έκτοτε. Είναι αποσπασμένηστον προξενικό κλάδοτης δι­ πλωματικήςαποστολήςτης Κύπρουστην Ελλάδακαιόπωςσυ­ νάγεταιαπότιςεκτιμήσεις τωνπροϊσταμένωντηςη αιτήτρια εκπληρώνει τακαθήκοντατηςμεεξαιρετική επιτυχία,τόσο μεγά­ λη,ώστεοΠρέσβηςτης Κύπρουστην Αθήνα όσο καικ. Ζαβρός, ο Διευθυντής τουΤμήματος Μεταναστεύσεως έχουν εκφράσει επιφυλάξεις γιατηδυνατότηταεπιτυχούς αντικατάστασης της. Η μετάθεσητηςστην Αθήνα το 1977ήτανκαι δικήτης επιλογή γιατί εκεί είχαν εγκατασταθείοιγονείς καιτααδέλφιατηςμετά τον εκτοπισμό τους απότηνΑμμόχωστο. Στηνάνετηδιαβίωση τηςοικογένειας στην Αθήνα συνέβαλε αποφασιστικά καιηαιτή­ τρια μετη συνδρομή τηςστην απόκτησηκατοικίας,επένδυσηη οποία τηνάφησε εκτεθημένη σεσημαντικό χρέος, η αποπληρωμητου οποίου θατηβαρύνειγιαπολλάχρόνια. ΜεαπόφασητηςΕπιτροπήςΔημόσιαςΥπηρεσίας (Ε.Δ.Υ.)που λήφθηκε στις 14/8/90 και γνωστοποιήθηκε στην αιτήτρια στις 17/9/90εγκρίθηκε ημετάθεση τηςαιτήτριαςαπότηνΑθήνα στην 4389 Πικής,Δ. Βεληγκέκα ν. Δημοκρατίας

(1990)Κύπρομεισχύαπό3/12/90. Ηαπόφασηεπέφερεαναστάτωσηστην αιτήτρια και ανάτρεψε τα σχέδια ολόκληρης της οικογένειας για τηναπρόσκοπτηδιαμονήτουςστηνΕλλάδα,αναστάτωσητόσομε­ γάλη ώστε έφερε στη μνήμη τα δεινά του εκτοπισμού μετά την τουρκικήεισβολή. Γίνεται αναφορά στις προσωπικέςκαιοικογενειακές συνθήκες τηςαιτήτριας,γιατίόπωςορθάέχειυποδείξει ο δικηγόρος της μεαναφορά στην απόφασηloannidou v. Republic

(1983)3C.L.R.410,414,οι επιπτώσειςαπότονεκτοπισμόδενείVOL άσχετος παράγονταςστον προσδιορισμό των δικαιωμάτων καιυποχρεώσεων των εκτοπισθέντων.Στηναπόφασηστηνυπόθεσηεκείνηεπεσήμανε:"... it is perfectly legitimate to take into account, especially in evaluating hardship, the implications of displacement and the likelihood of inflicting further hardship upon persons badly tried by theevents of 1974." 5 10 15 Σε μετάφραση:- (Ελεύθερη) "...είναιαπόλυταπαραδεκτόναλαμβάνονται υπόψη,ιδιαίτερα στην εκτίμηση τηςδυσπραγίας,οι επιπτώσεις απότονεκτοπι­ σμό και η πιθανότητα πρόκλησης περαιτέρω δυσχέρειας σε πρόσωπασκληράδοκιμασθέντααπόταγεγονότατου 1974." 20 Πριν να εξετάσω τις ενστάσεις της αιτήτριας στη μετάθεση της καιτους λόγους πουέχουν προβληθεί γιατηνακύρωσητης, θα σκιαγραφήσωταγεγονότα πουπροηγήθηκαν καιτο πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώθηκαν,εγχείρημα το οποίο θαβοη­ θούσε στην ευχερέστερη κατανόησητου επίδικου θέματος. 25 30 Ημετάθεσητηςαιτήτριαςαποφασίστηκεστο πλαίσιο τηςευ­ ρύτερης πολιτικής τηςκυβέρνησηςγιατημετάθεσηστην Κύπρο όλων των λειτουργών του Γενικού Γραμματειακού Προσωπικού και του Βοηθητικού Προσωπικού που είχαν υπηρετήσει πέραν ορισμένου χρόνου σε διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό. 35 Η πολιτική αυτή αποφασίστηκε και οριοθετήθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιοκαιπροωθήθηκεενώπιοντης Ε.Δ.Υ. από την αρμόδια αρχή, το Υπουργείο των Οικονομικών. Η σχετική απόφαση (του Υπουργικού Συμβουλίου)λήφθηκε στις21/12/89, μετάαπόκοινή πρότασητουΥπουργείου των Οικονομικών και 40 του Υπουργείου των Εξωτερικών για τη μετάθεση του Γενικού Γραμματειακού και του Βοηθητικού Προσωπικούπουυπηρετεί σε διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό* και αποβλέπει στη μετάθεση τους βάσει ανάλογωνκριτηρίων με εκείνα που ισχύουν 4390 3 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Βεληγκέκα ν. Δημοκρατίας Πικής, Δ. στην εξωτερική υπηρεσία. Επίσης υιοθετήθηκε χρονοδιάγραμμα για τηνυλοποίηση τηςαπόφασης.Ας σημειωθεί ότι μέλη τηςεξω­ τερικής υπηρεσίας υπόκεινται σε μετάθεση στο κέντρο μετάαπό εξαετήυπηρεσίαστο εξωτερικό. Μετην ίδιααπόφασηεξουσιοδοτήθηκεο Υπουργός των Οικονομικών ναεπιδιώξει και τηνομο­ θετικήεναρμόνιση τωνόρωνυπηρεσίαςστο εξωτερικό τωνμελών τουΓραμματειακούκαιΒοηθητικού Προσωπικού μεεκείνους που ισχύουν γιαταμέλητηςεξωτερικής υπηρεσίαςμετη συμπερίληψη σχετικής πρόνοιαςστονυπόψήφισητότενέοΝόμοΠερίΔημοσίας Υπηρεσίας. Η προσπάθεια,ηοποίαπροφανώςαναλήφθηκεστον τομέααυτό,δεντελεσφόρησε, έχοντας υπόψηότι ονέος ΠερίΔη­ μοσίας Υπηρεσίας Νόμος (Ν. 1/90) πουεκδόθηκε στις 27/1/90δεν περιλαμβάνει καμιάειδικήπρόνοιαγιατοθέμα. Η πρόθεση της αρμόδιας αρχής να υποβάλει αίτημα στην Ε.Δ.Υ. για τη μετάθεση της αιτήτριας κοινοποιήθηκε σ' αυτήν στις 26/1/90και ζητήθηκαν οι απόψεις της στο θέμα. Στην απά­ ντησητηςηαιτήτριαεκθέτει τιςδυσμενείς επιπτώσεις πουθαέχει ημετάθεσηστην προσωπικήκαιοικογενειακήτηςκατάσταση, για νακαταλήξειότιτυχόν μετάθεσητηςστην Κύπρο "...είναισαννα προσφυγοποιούμαι για δεύτερη φορά και με περισσότερες τώρα δυσκολίες, με διασπασμένη την οικογένεια μου". Στις23/5/90το Υπουργείο των Οικονομικών υπέβαλε πρότασηγια τη μετάθεση της αιτήτριας και άλλων υπαλλήλων που υπηρετούσαν σεαποστολές στο εξωτερικό. Σ' αυτήγίνεται μνεία τόσο τηςπρότασης προςτοΥπουργικό Συμβούλιοόσοκαιτηςαπόφασηςτου,καθώς καιστιςπαραστάσειςτωνεπηρεαζόμενων,περιλαμβανομένηςκαι τηςαιτήτριας. Στηναπόφασητης Ε.Δ.Υ.μνημονεύεται η απόφα­ σητουΥπουργικού Συμβουλίουκαιγίνεταιηδιαπίστωσηότι αυτήδεν ενέχειδεσμευτικό αλλάκαθοδηγητικόχαρακτήρα. Επεξηγείταιεπίσης ότιτοαίτηματουκάθευπαλλήλου γιαμετάθεσηεξε­ τάζεται ξεχωριστά και αφούληφθούν υπόψη OLδικές τουθέσεις ως προςτην προτεινόμενη μετάθεση. Οκύριος λόγοςγιατονοποίοπροσβάλλεται ηεπίδικη απόφα­ σηείναιότιαυτήείναιπροϊόνάσκησηςδέσμιαςεξουσίας κατάπα­ ρέκκλιση του καθήκοντος της Ε.Δ.Υ. να ασκεί τις εξουσίες τις οποίες τηςπαρείχεονόμος κυριαρχικάκαιάνευόρων απόοποι­ οδήποτε άλλο σώμα. Στο επίκεντρο της εισήγησης του δικηγόρου της αιτήτριας ευρίσκεται ο ισχυρισμός ότι ηΕ.Δ.Υ. απεμπόλησε στην ουσία τις εξουσίες της και τις υπέταξε στη βούληση άλλου σώματος,συγκεκριμένα του Υπουργικού Συμβουλίου.Οπεριορι­ σμός της εξουσίας στην Ε.Δ.Υ.,στην επισφράγιση τηςαπόφασης άλλου οργάνου,επιφέρει και την ακυρότητατης πράξης,όπως η 4391 Πικής, Δ. Βεληγκέκα ν.Δημοκρατίας

(1990)ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναγνώρισε στην Papakyriacouv.Republic

(1983)3C.L.R.870. Οχι μόνον η Ε.Δ.Υ. παρέλειψε να ασκήσει τις εξουσίες της, όπως εισηγήθηκε οκ.Αγγελίδης,αλλάκαιτο αίτημαγιατημετά5 θέσητηςαιτήτριαςδιαμορφώθηκεέξω απότοπλαίσιο πουορίζει ο νόμος.Τοάρθρο48

(2)τουΝ. 1/90 προβλέπει ότιη μετάθεσητων υπαλλήλων διενεργείται κατόπιν εισήγησης της αρμόδιαςαρχής, του Υπουργείου των Οικονομικών στην προκείμενη περίπτωση. Εδώ ηανάγκηγια τη μετάθεση της αιτήτριαςκαι των άλλων λει- 10 τουργών διαπιστώθηκε απόόργανο άλλο απότην αρμόδιααρχή, δηλαδήαπότο Υπουργικό Συμβούλιο.Ορόλος της αρμόδιας αρ­ χής περιορίστηκε στην προώθησητηςαπόφασηςτου Υπουργικού Συμβουλίου,άλληδιαπίστωσηηοποίακαθιστά, κατάτονκ. Αγγε­ λίδη,το θεμέλιοτηςτελικής απόφασης ακροσφαλές. 15 Διαφωνώ με την εισήγηση ότι το Υπουργικό Συμβούλιο ήταν αναρμόδιο να επιληφθεί των συνθηκών και όρων υπηρεσίας των μελώντου Γενικού ΓραμματειακούΠροσωπικού σε διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό, καθώς και του Βοηθητικού Προσωπι- 20 κού.Η στελέχωσητωνδιπλωματικώναποστολών,περιλαμβανομέ­ νηςκαιτηςτοποθέτησης υπαλλήλων γιαυπηρεσίαστοδιπλωματι­ κό και προξενικό κλάδο,αποτελεί αρμοδιότητα του Υπουργικού Συμβουλίουβάσειτωνρητώνδιατάξεωντουάρθρου54(β)τουΣυ­ ντάγματος. Ηεξουσία αυτήείναι συνυφασμένη μετην ευθύνητου 25 Υπουργικού Συμβουλίου για διασφάλιση της εκπροσώπισης της Κύπρου στο εξωτερικό και την αποτελεσματικότητα των υπηρε­ σιώνστονευαίσθητοχώροτηςεξωτερικής πολιτικής.Όχιμόνοντο Υπουργικό Συμβούλιοέχειαρμοδιότηταγιατηστελέχωσητηςεξω­ τερικήςυπηρεσίαςαλλάκαιευθύνηγιατοσυντονισμό καιτηνεπο- 30 πτείατουσυνόλουτηςλειτουργίας τηςδημόσιαςυπηρεσίας (αρθρ. 54

(6)). Η ανάγκηγιασυντονισμό ήτανιδιαίτεραέντονησ' αυτήτην περίπτωση ενόψει της μετάθεσης ή απόσπασης προσωπικούαπό διάφορουςκλάδουςτηςδημόσιαςυπηρεσίαςσεδιπλωματικέςαπο­ στολέςστοεξωτερικό. Αλλωστεηανάγκηγιαρύθμισητουθέματος 35 διαπιστώθηκε σε πρώτο στάδιο και από την αρμόδια αρχή, το Υπουργείο των Οικονομικών, οι εισηγήσεις του οποίου αποτέλεσανκαιτηβάσηγιατηναπόφασηπουείχεληφθεί. Δεδιαπιστώνε­ ταιοτιδήποτεμεμπτόείτεστηδιαμόρφωσητηςκυβερνητικήςπολι­ τικής ως προςτηστελέχωσητων διπλωματικών αποστολών ήτον 40 συντονισμό πουασκήθηκεαπότο Υπουργικό Συμβούλιο στουπό κρίση θέμαπριν συγκεκριμενοποιηθεί εισήγησηαπότοΥπουργείο τωνΟικονομικών προςτηνΕ.Δ.Υ.γιατημετάθεσητηςαιτήτριας. 4392 3 Α.Α.Δ. 5 10 15 Βεληγκέκα ν. Δημοκρατίας Πικής,Δ. Η διαμόρφωση διοικητικής πρακτικής σε ένα ή περισσότε­ ρους κλάδουςτηςδιοικητικής λειτουργίας αποτελείπαραδεκτό μέτρο εφόσον η διακριτικήευχέρεια τουοργάνου πουείναι επι­ φορτισμένο μεαποφασιστικήαρμοδιότηταδεν εξουδετερώνεται και δε μηχανοποιείται ηάσκηση της διακριτικής ευχέρειας που του παρέχεται [Βλ. μεταξύ άλλων Vassiliou v.Republic

(1982)3 C.LR. 220, Kyriacou v. Republic

(1986)3 C.L.R. 1845 και Evgeniou v.Republic

(1987)3 C.L.R. 1782]. Εξυπακούεται ότι ηπρακτικήηοποίαυιοθετείται πρέπει ναχαράσσεται μέσα στα πλαίσια των σχετικών νομοθετικών διατάξεων, να έχει γενικό χαρακτήρα καιναδιασφαλίζει την ίση μεταχείρηση των υποκει­ μένων τουκανόνα. Στηνπροκείμενη περίπτωση δεδιατυπώθηκε παράπονο ως προς τηγενικότητα του μέτρου που υιοθετήθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο ήτης ισομερούς εφαρμογής του. Ό,τιαμφισβητήθηκεήτανη καλήπίστητηςαρμόδιαςαρχής(του Υπουργείου των Οικονομικών) να προωθήσει ισομερώς την απόφασητου Υπουργικού Συμβουλίου σεσχέσημετοπροσωπι­ κό της Πρεσβείας της Κύπρου στην Αθήνα, όπως καιη ανισότη­ τα στο μέτρο πουυιοθετήθηκε απότηνΕ.Δ.Υ. 20 25 30 35 Στην αγόρευση του δικηγόρου της αιτήτριας έγινε επώνυμη αναφορά σεοχτώάλλαμέλητηςπρεσβείας στην Αθήνα πουέτυ­ χαν,κατάτην εισήγηση του,ευνοϊκής μεταχείρησης σε σύγκριση με την αιτήτρια. Και εφόσον παραβίασητης αρχήςτης ίσης μεταχείρησης καθιστά,όπως είναι εύλογο, τη μετάθεση δημόσιου υπάλληλου τρωτή,ζητήθηκε ηακύρωση της επίδικηςαπόφασης xaL γιατο λόγο αυτό.Το δικαστήριο προέβη σε διερεύνηση των ισχυρισμών της αιτήτριας ενόψει του ότι δε δόθηκαν στοιχεία που να τεκμηριώνουν αυτό τον ισχυρισμό. Μετάτις διευκρινίσειςπουδόθηκανεκ μέρους των καθ' ωνηαίτησηαποκαλύφθη­ κε ότι οι ισχυρισμοί για άνιση μεταχείρηση είναι ανυπόστατοι και ως αποτέλεσμα ο ισχυρισμός αυτός ουσιαστικά εγκαταλεί­ φθηκεαπότο δικηγόρο τηςαιτήτριας. Διαπιστώνω ότι δεν έχεισημειωθεί οποιοδήποτεσφάλμα στο προπαρασκευαστικόστάδιοτηςαπόφασης,δηλαδήστηδιαδικα­ σία που οδήγησε στην υποβολή απότο Υπουργείο των Οικονο­ μικών της εισήγησης για τη μετάθεση της αιτήτριας.Στηνκατά­ ληξηαυτήάγομαιαπότους πιοκάτω λόγους:- 40 (α)Η απόφασητουΥπουργικού Συμβουλίουτης21/12/89συ­ νιστά απόφασηδιοικητικής πρακτικήςη οποίαλήφθηκε απόαρ­ μόδιο όργανο μέσα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του. 4393 Πικής,Δ. Βεληγκέκα ν.Δημοκρατίας

(1990)(β) Πριν τη διαμόρφωση και την υποβολή από την αρμόδια αρχή της πρότασης για τη μετάθεση της αιτήτριας λήφθηκαν υπόψη οι παραστάσεις στις οποίες προέβη, καθώς και εκείνες των προϊσταμένων των υπηρεσιών που μπορούσε να έχουν λό­ γο στο θέμα (του Πρεσβευτή στην Αθήνα και του Λειτουργού 5 Μεταναστεύσεως). Ηευχέρεια αντικατάστασης υπαλλήλου που μετατίθεται αποτελεί κατεξοχήν μέριμνα της αρμόδιαςαρχής. (γ) Ηδιοικητική πρακτικήδεν εφαρμόστηκε μηχανικά αλλά εξατομικεύτηκε και συσχετίστηκε και με τις προσωπικές συνθήκες τηςαιτήτριας. 10 Το τελευταίο ερώτημα το οποίο πρέπει να απαντήσουμε είναι ανηαπόφασητηςΕ.Δ.Υ.πάσχειγιαοποιοδήποτελόγο.Πριναπα­ ντήσουμε το ερώτημα αυτό είναι χρήσιμο να γίνει αναφοράστις 15 αρχέςπουδιέπουντηναναθεώρησηαπόφασηςγιατη μετάθεσηδη­ μόσιου υπαλλήλου. Η πρώτη απόφασηστηνοποίαεπισημάνθηκαν και αναγνωρίστηκαν οι αρχές είναι εκείνη του ΔικαστήΤριαντα­ φυλλίδη, όπως ήταν τότε, στην υπόθεση Stavros Sentonaris v. The Greek Communal Chamber

(1964)C.L.R. 300. 20 Οι ίδιες αρχέςεπαναλήφθηκανκαιέτυχανεφαρμογήςσεπολ­ λές μεταγενέστερες αποφάσεις. [Βλ. μεταξύ άλλων Vafeadis ν. Republic

(1964)C.L.R. 454, Pierides v. Republic

(1969)3 C.L.R. 274,Στρατήv.Δημοκρατίας

(1989)3(Γ)Α.Α.Δ.2018, Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου Επικρατείας, 1929-59, σελ. 340 και Κυριακόπουλου, Ελληνικό Διοικητικό Δίκαιο, 1962, Τόμος Γ, σελ. 312). Τις αρχές αυτές είχα την ευκαιρίανα συνοψίσω στην Isaias v.Republic

(1985)3C.L.R. 490:- 25 30 "Appreciation of the needs of the Public Service and departments of it and, choice of the means to satisfy them, including thetransfer of personnel, are matters falling within the exclusive competence of the Administration, not in themselves subject to review. A presumption operates that transfers of 35 public officers are effected in the interest of the service. The above principle of administrative Law is firmly established on authority and no need arises to debate its juridical origin. It is advisable, however, to stress there are strong practical considerations too, justifying its adoption. Inevitably, transfers 40 are made in the context of evaluation of the wider needs of a branch of the service. Review of such evaluation would require the Court in every case to examine how each branch of the department is staffed, virtually an impossible task,and one that 4394 3ΑΑ.Δ, 5 10 15 Βεληγκέκα ν. Δημοκρατίας Πικής,Δ. would, in effect, render the Courts the overseers of administrative action; whereas, their role is confined to the scrutiny of thelegality of administrative action. Examination of theneedsoftheservice onsuchwideranging basis,would deprive theAdministration of theflexibility necessary to respond tothe ever-changing needsof the service. But, like every power,thetransfer of officers mustbe exercised bonafide for thepurpose it isgiven, namely,satisfaction ofthe needs of the service. If the power is invoked for an ulterior purpose or exceeded by making transfer where none is possible, itcanbestruck downas illegal. Moreoverthe exercise ofthepowermustbeprecededby thenecessary inquiry intothe facts relevant to its exercise and,that includes, in the case of transfers, examination of thepersonal (includingfamily) needs of theofficer undertransfer. As inevery casethePublic Service Commission is underduty to heedtheprovisions of Article 28 andensure equality before theAdministration." (p. 491-492) 20 Οι ίδιεςαρχές συνοψίζονται καιστην μεταγενέστερηαπόφα­ σητουΔικαστήΔημητριάδηστηνKammitsis v. Republic

(1987)3 C.L.R.384:25 30 35 "The principles that govern interference by this Court in transfers of civil servants have been expounded in a great number of cases andtherecanbe summarised as follows: (

1. a)Every transfer, unless it is an adverse transfer, is presumedtohave been taken for thebenefit andthe exigencies of the service. (
2. b)Appreciation of the needs of the public service and departments of it and choice of the means to satisfy themare matters falling within the exclusive competence of the administration not in themselves subject to review, except where there exists improper use of the relevant discretionary power or misconception concerning the factual situation or failure to take intoaccountamaterial factor. 40 (
3. c)Transfers are made in the context of evaluation of the wider needsofabranch oftheservice. Review ofsuchevaluation would require the Court in every case to examine how each branch of thedepartmentis staffed, virtually an impossible task 4395 Πικής, Δ. Βεληγκέκα ν. Δημοκρατίας

(1990)and one that would in effect render the Courts the overseer of administrative action. Whereas their role is confined to the scrutiny of thelegalityof administrative action. Examinationof theneedsof theserviceonsuchwideranging basiswould deprive the administration of theflexibility necessary to respond to the ever-changing needs of the service. (

1. d)The exercise of the power must be preceded by the necessary inquiry intothefacts relevant to itsexercise and that includes, in the case of transfers, examination of the personal and family needs of the officer under transfer. On the other hand,neitherpersonal norfamily circumstances canbe allowed to override an officer's commitmenttothe service. (
2. e)The needs of theservice are the foremost consideration in the positioning and transfer of personnel. 5 10 15 (0 Inexercising its power of transfer theCommission should alwaystake seriously intoconsideration therecommendations of theHeadoftheDepanmentorotherSeniorresponsible officer so 20 that the functions of a public office should be performed inthe general interest of the public by the public officer best suited to perform suchduties. (
3. g)The object of vesting the power of transfers into an independent organ, such as the Public Service Commission, is twofold: First the safeguarding of the efficiency and proper functioning ofthepublicserviceoftheRepublicand,secondly,the protection of the legitimate interest of the individual holders of public offices." (p. 388 -389) Προκύπτει απότις αρχέςπουέχουνεκτεθείότι η Διοίκησηεί­ ναι ο κριτήςτης ανάγκηςγιατη μετάθεσηδημόσιου υπαλλήλου. Εφόσονηεξουσίαασκείταικαλόπιστα,δημιουργείταιμαχητότεκ- 35 μήριο ότι διενεργήθηκεχάριντουδημόσιουσυμφέροντος. Ο βα­ σικός λόγος για τον οποίο επιδιώκεταιηακύρωσητηςεπίδικης πράξης εντοπίζεται,όπωςέχει εξηγηθεί,στο ότι ηΕ.Δ.Υ. άσκησε τηνεξουσίατηςκατάδέσμιοτρόπο. Η εξέτασητηςαπόφασηςτης Ε.Δ.Υ. δεν υποστηρίζει αυτήτη θέση,αντίθεταπροκύπτειότι η 40 Ε.Δ.Υ. είχε πλήρη συναίσθηση του κυριαρχικούτης ρόλου στην άσκησητης διακριτικήςτηςεξουσίας,γεγονόςπουεπιμαρτυρείται και απότη διαπίστωσητης ότι η απόφαση του Υπουργικού δεν ήταν"δεσμευτικήάλλακαθοδηγητική".KaL ήτανόντως καθοδηγη4396 25 30 3ΑΛΛ. Βεληγκέκα ν.Δημοκρατίας Πικής,Δ. τικήγιατις λειτουργίες τηςδημόσιαςυπηρεσίας. Η τελικήαπόφα­ σηγια τη μετάθεση της αιτήτριας εξατομικεύτηκε μετά απόστάθ­ μιση των προσωπικών της συνθηκών, όπως ήταν επιβεβλημένο. 5 10 15 20 25 30 Καταλήγω ότι η απόφαση λήφθηκε μέσα στο πλαίσιο των εξουσιών της Ε.Δ.Υ.μετά την άσκηση αποφασιστικής αρμοδιό­ τητας στο θέμα. Σε σχέση με τις προσωπικές συνθήκες της αιτήτριας το ερώτημαδεν είναι πώς θατις αντιμετώπιζε το δικαστήριο, αλλάαν αντιμετωπίστηκαν μέσα στο σωστό πλαίσιο από το διοικητικό όργανο, στο οποίο παρέχεται αποφασιστική αρμοδιότητα, από την Ε.Δ.Υ. Κατανοώτις προσωπικές δυσχέρειες πουθααντιμε­ τωπίσει ηαιτήτρια μετη μετάθεση της καιτην αποκοπήτηςαπό ταυπόλοιπα μέλητης οικογένειας της.Όμωςόπως είχα την ευ­ καιρία να επισημάνω και στην Isaias (ανωτέρω) υπερισχύει η υποχρέωση στοδημόσιο καθήκονπουδιαρκεί μέχρι το τέλος της υπηρεσίας υπαλλήλου: "Neither personal nor family circumstances can be allowed to override, asthePublic ServiceCommission observed,an officer's commitment to the service. On assuming office, every officer binds himself to dedicate his services to the civil service and through ittothepublic. Itisanenduring commitment thatlaststo the end of his service.The needs of the service are the foremost consideration in the positioningand transfer of personnel." (P-491) Βέβαια τίποτε δεν αποκλείει την επανατοποθέτηση της αιτήτριας στη διπλωματική αποστολή της Κύπρου στην Αθήνα σε μεταγενέστερο χρόνο ενόψει των προσωπικών της συνθηκών, υπότην αίρεση πάντοτε ότι προέχει το δημόσιο καθήκονκαι ότι κριτής των αναγκών για στελέχωσητης δημόσιας υπηρεσίας εί­ ναι τααρμόδιαδιοικητικάόργανα. 35 Ηπροσφυγή απορρίπτεται. Η επίδικηαπόφασηβεβαιώνεται στο σύνολο της βάσει των διατάξεων του άρθρου 146.4(a). Δεν εκδίδεται διαταγήγια τα έξοδα. 40 Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 4397