(1990)15 Μαρτίου, 1990 [ΠΙΚΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΗΝΩΝΟΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ(ΑΡ. 1), Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 136/88). Σχέδια Υπηρεσίας — Νομικό καθεστώς και φύση — Ειδικά τα σχέδια υπηρεσίας του προσωπικού τον Υπουργείου Εξωτερικών — Δια φοροποίηση τους λόγω της ύπαρξης του Ν.10/60 — Ανάλυση και συνέπειες της διαφοροποίησης — Ανυπαρξία δυνατότητας εφαρ μογής της εγκυκλίου 614 επί των σχεδίων υπηρεσίας του Υπουργείου Εξωτερικών. 5 Δημόσιοι Υπάλληλοι — Εμπιστευτικές εκθέσεις — Χαρακτήρας, βα ρύτητα και νομικό πλαίσιο — Η εγκύκλιος 491 — Ουσιώδεις και επουσιώδεις παρεκκλίσεις από αυτήν — Ανταλλαγή απόψεων με10 ταξύ αξιολογούντος και προσνπογράφοντος πριν την επέμβαση του δεύτερου στις αξιολογήσεις τον πρώτου — Π ανταλλαγή δεν απαιτείται να είναι προσωπική — Δεν αποτελεί ουσιώδη παρατυ πία ημη καταγραφή της συνεννόησης επί της εκθέσεως εφόσον συ νεννόηση υπήρξε — Άμεση συναρμογή των αξιολογήσεων αξιολο15 γούντος και προσυπογράφοντος λειτουργού—Διάσπαση αποκλεί εται — Εμπιστευτική έκθεση νπάρχει μόνον αν περιλαμβάνει και τα δύο στοιχεία — Παραβάσεις στην κριθείσα περίπτωση χειρισμού εμπιστευτικών εκθέσεων από την Ε.Δ.Υ. — Συνέπειες. 20 Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Συστάσεις Προϊσταμένου — Φύση και βαρύτητα — Απαίτηση ειδικής αιτιολογίας ως προς πα ρέκκλιση από τη σύσταση — Συνέπειες από την παράλειψη δόσεως της αιτιολογίας. 946 3AAA Ζήνωνοςv.Δημοκρατίας(Αρ.1) [Πέραντων ανωτέρωτίτλων ηαπόφασητου Δικαστηρίου δια βάζεταιως σύνολο.] Ηπροσφυγήεπιτυγχάνειχωρίςέξοδα. 5 Αναφερόμενες υποθέσεις: Republic v.Argyrides
(1987)3(B) C.L.R. 1092, 10 Papapetrou v.Republic, 2R.S.C.C 61, tshinv.Republic,2R.S.C.C. 16, Police v.Hondrou andAnother, 3R.S.C.C. 82, 15. President of the Republicv. House of Representatives
(1986)3(B) C.L.R. 1159, 20 PankypriosSyntechnia Dimosion Ypallilon andOthers v. Republic
(1978)3C.L.R. 27, Vassiliko CementWorks Ltdv. Violaris
(1975)IC.L.R. 256, 25 Republic v.Miltiadous
(1989)3(A)C.L.R. 132, ' '' ' " ' Πάντης v.ΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας
(1989)3(Γ)ΑΛΛ. 1438, Malachtou v.Attorney-General
(1981)1 C.L.R. 543, 30 Papatryfonos v.Republic
(1987)3(C)C.L.R. 1882, 35 Karpasitis'v. Republic
(1986)3(B) C.L.R. 1617, Κωνσταντινίδης v.Δημοκρατίας
(1990)3ΑΛΛ. 455, -••·•• Sekkidesv. Republic
(1988)3(C)C.L.R. 2136, Στυλιανού και Άλλος v.Δημοκρατίας
(1989)3(Δ)ΑΛΛ. 2802, 40 Spanosv.Republic
(1985)3(C)C.L.R. 1826, Παπανδρέου v.Δημοκρατίας
(1989)3(B)ΑΛΛ. 54, Kfak'ridesandAnother v.Republic
(1983)3(A) C.L.R. 622, 947 Ζήνωνος ν.Δημοκρατίας (Αρ. 1)
(1990)Republicv. Harts
(1985)3(A) C.L.R.
- Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασηςτης ΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας να διορίσει τα ενδιαφερόμενα μέρη στη θέση Γραμ ματέα Β' ή Υποπρόξενου στις Εξωτερικές Υπηρεσίες της Δη μοκρατίας αντί τουαιτητή. 5 Α. Κωνσταντίνου, γιατον Αιτητή. 10 Γ. Εραποκρίτου, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ'ωνηαίτηση. Π.Πολυβίου, για το Ενδιαφερόμενο μέρος αρ.
- 15 Τ.Παπαδόπουλος, γιατο Ενδιαφερόμενο μέρος αρ.
- Cur. adv. vult. 20 ΠΙΚΗΣ,Δ.: Στις 19/12/1987ηΕπιτροπήΔημόσιας Υπηρεσίας επανεξέτασε την πλήρωση πέντε κενών θέσεων Γραμματέα Β' ή Υποπρόξενου στις Εξωτερικές Υπηρεσίες της Δημοκρατίας και αποφάσισετοδιορισμότωνπέντεενδιαφερομένων μερών. Ηαπό φασηκοινοποιήθηκε μεδημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδατης 25 Δημοκρατίαςστις 12/2/
- Οαιτητής,έναςαπότους υποψηφίους για την πλήρωση της θέσης, προσβάλλει την απόφαση ωςανυπό στατη σε ό,τι αφορά το ενδιαφερόμενο μέρος Ερατώ ΚοζάκουΜαρκουλλή, με το επιχείρημα ότι δεν κατείχε τα προσόντα που προβλέπει το σχέδιο υπηρεσίας και ως πλημμελή σε σχέση με τα 30 άλλα ενδιαφερόμενα μέρη λόγω κακής ή εσφαλμένης άσκησης εξουσίας.Μετάτηνκαταχώρησητηςαίτησηςηπροσφυγήεναντίον του ενδιαφερόμενου μέρους Λεωνίδα Μαρκίδη αποσύρθηκε και απορρίφθηκε.Συνεπώςταεπίδικαθέματαπεριορίζοναιστο μέρος της απόφασηςπου αφορά τοδιορισμό των υπολοίπων τεσσάρων 35 ενδιαφερομένων μερών, ειδικάτης Ερατώς Κοζάκου-Μαρκουλλή και των Ευριπίδη Ευρυβιάδη, Καλλιόπης Αβραάμ και Λόριας Μαρκίδου. Ηπρώτη απόφασητης Επιτροπής για την πλήρωση των πέ- 40 ντε κενών θέσεων λήφθηκε στις 17/4/86.Μετην απόφαση εκείνη είχαν επιλεγεί τα τέσσερα από τα πέντε ενδιαφερόμενα μέρη (εκτός της Ερατώς Κοζάκου-Μαρκουλλή) και ο αιτητής. Μετά την υποβολή της προσφυγής τηςκ. Ερατώς Κοζάκου-Μαρκουλ948 3ΑΛΛ. 5 Ζήνωνοςν.Δημοκρατίας(Αρ. 1) Πικής,Δ. λήκαιμετάαπόγνωμάτευσητου Γενικού Εισαγγελέα ηαπόφα σηείχεανακληθεί.Έρεισμαγιατηνανάκλησηαποτέλεσε ησυμ βουλή εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα ως αποτέλεσμα της απόφασης της ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεσηRepublic v.Argyrides
(1987)3C.L.R,1092. Ηεπίδικηαπόφασηλήφθηκεγιατηνπλήρωση τουκενούκαι κατέληξε στο διορισμό των ενδιαφερομένων μερών.' 10 15 Στοπλαίσιοτης έρευναςτους γιατηνεπιλογή τωνδιορισθησομένων η Ε.Δ.Υ. άκουσε τις απόψεις του Γενικού Διευθυντή τουΥπουργείου Εξωτερικών κ. Α. Μαυρομμάτη,ο οποίοςμετά από ορισμένεςεπεξηγήσεις γιατον τρόποκαιτις συνθήκεςπρο συπογραφήςορισμένων εμπιστευτικών εκθέσεων τουαιτητήκαι των ενδιαφερομένων μερών προέβη σε εκτίμηση της αξίας των υποψηφίωνκαιυπέβαλετιςσυστάσεις τουγιατοδιορισμόεκεί νων που έκρινε ως τους καταλληλότερους. Ο κ.Μαυρομμάτης σύστησεγιαπροαγωγή ταενδιαφερόμεναμέρη,με εξαίρεσητην κα. Κοζάκου-Μαρκουλλή,καιτον αιτητή. 20 25 30 35 40 Πριν προχωρήσουμε στην ανάλυση της επίδικης απόφασηςσε συνάρτησημετουςλόγουςπουπροβάλλονταιγιατηνακύρωσητης, πρέπεινασημειώσουμεότιηανάκλησητηςαρχικής απόφασηςτης 17/4/86αποτελεί αντικείμενο άλλης προσφυγής η οποία εκκρεμεί ενώπιοντουΕντίμουΔικαστήκ.Μαλαχτού(Προσφυγήαρ.14/88). Σεπρώτοστάδιοη Επιτροπήεπισήμανε"ενδεικτικά"την επίδο σητωνέξιυποψηφίων,όπωςδιαφαίνεταιστιςτελευταίεςδύοεμπι στευτικές εκθέσεις, αγνοώντας,γιατουςσκοπούςαξιολόγησης, τις μετατροπές που έκαμε ο προσυπογραφών λειτουργός στις εμπι στευτικέςεκθέσειςτουαιτητήκαιτωνενδιαφερομένωνμερών. Αμέ σωςμετάέκαμεαναφοράστηναρχαιότητατωνυποψηφίωναπότην οποία προκύπτειηουσιαστικήημερομηνία αρχαιότητας τους.Στη συνέχειαή Επιτροπήπροχώρησε,όπωςαναγράφεταιστοπρακτικό, στην τελικήεπιλογή μεβάση"ταενώπιον της στοιχεία" χωρίςσυ γκεκριμένηαναφοράσταπροσόντατωνυποψηφίωνπουαποτελούν ένα από τους τρεις ουσιώδεις παράγοντεςγια τον προσδιορισμό των διεκδικήσεων τους για προαγωγή.Τέλος,επέλεξετα ενδιαφε ρόμεναμέρηχωρίςνααιτιολογήσει ειδικάτηναπόκλιση απότησύστάσητουΓενικούΔιευθυντήόσοναφοράτοναιτητή. Ηθέσητου αιτητήείναι ότι ηΕπιτροπήεσφαλμένα αγνόησε τις τροποποιήσεις των εμπιστευτικών εκθέσεων στις οποίες προέβηο προσυπογραφώνλειτουργός γιαταέτη 1984 και 1985, 949 Πικής,Δ. Ζήνωνοςν.Δημοκρατίας(Αρ. 1)
(1990)και ότι ηαπόφασηπάσχει λόγω παράλειψης της Επιτροπήςνα αιτιολογήσει, όπως επιβάλλει ηνομολογία τη μηυιοθέτηση της σύστασης του Γενικού Διευθυντή γιατο διορισμό τουαιτητή. Ο ιδιαίτερος λόγος για τον οποίο προσβάλλεται ο διορισμός 5 τηςκ. Κοζάκου-Μαρκουλλή,έγκειται στηνομικά εσφαλμένη, κα τάτηνάποψητουαιτητή,απόφασητηςΕ.Δ.Υ.ότιηεγκύκλιος 614 (πουτροποποίησε την απόφαση 12655)μετην οποίαηαπόκτηση μεταπτυχιακούτίτλου συνιστάπλασματικήυπηρεσίαγιαπερίοδο μέχρι δύο ετών τυγχάνει εφαρμογής. Σύμφωνα με την εισήγηση 10 τουαιτητήηεγκύκλιος δενεφαρμόζεταιενόψει των ειδικώνρυθ μίσεων πουπροβλέπονταιγιατηνεξωτερική υπηρεσία στον Περί Εξωτερικών Υπηρεσιών της Δημοκρατίας Νόμο 1960 (Ν. 10/60), (όπως τροποποιήθηκαν συγκεκριμένα από τις διατάξεις του Ν. 19/80)και τους κανονισμούς που έχουν εκδοθεί βάσει των προ- 15 νοιών του,(σχέδιο υπηρεσίαςΚ.Δ.Π. 151(20/6/80)). Η λογική τάξη των πραγμάτων επιβάλλει την εξέταση των εγειρομένων θεμάτων με την εξής σειρά: 20 (α) Τηνεγκυρότητα τηςυποψηφιότηταςτηςκαςΜαρκουλλή, ειδικότερα κατά πόσο είχε την τετραετή υπηρεσία που προβλέ πει το σχέδιο υπηρεσίας ωςαπαραίτητο προσόν γιαπροαγωγή. (β) Τηνορθότητατηςαπόφασηςτης Ε.Δ.Υ. ναπαραγνωρίσει τηναξιολόγηση τουπροσυπογράφονταλειτουργού γιατηναπό δοση του αιτητή στις εμπιστευτικές εκθέσεις για τα έτη 19841985,και 25 (γ) Τις επιπτώσεις απότην παράλειψητων καθ' ων ηαίτηση να αιτιολογήσουν ειδικάτην μηυιοθέτηση της σύστασης του Γε νικού Διευθυντή για το διορισμό τουαιτητή. 30 Το νοιιικό καθεστώς των σνεδίων υπηρεσίας του προσωπι κούτου Υπουργείου των Εξωτερικών. Παράτονομοθετικό χαρακτήρατωνσχεδίωνυπηρεσίαςπαρέχε ται εξουσία από το Σύνταγμαγια τον καταρτισμό τους απότην εκτελεστική εξουσία κατά παρέκκλιση της γενικής αρχής του δια χωρισμού των εξουσιών. Η ευθύνη του Υπουργικού Συμβουλίου γιατηνστελέχωσηκαιλειτουργία τηςΔημόσιας Υπηρεσίας παρέχει το δικαιϊκό έρεισμα γιατην απόκλιση απότο δόγματουδιαχωρι σμού των εξουσιών. 950 35 40 3 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 Ζήνωνος ν. Δημοκρατίας(Αρ. 1) Πικής, Δ. Η εξουσία αυτή προκύπτει από τις διατάξεις των παραγρά φων (α)και (δ)του αρθρ.54 του Συντάγματος.Αλλη νομοθετική αρμοδιότηταη οποίαπαρέχεταιστην εκτελεστική εξουσία απότο IOLOάρθροείναι εκείνηη οποίαπροβλέπεται απότηνπαράγραφο (ζ)του αρθρ.54 για την έκδοση κανονιστικών διαταγμάτων "ως OL νόμοι ορίζουσιν". Οι εξουσίες του Υπουργικού Συμβουλίου για τον καταρτισμό των σχεδίων υπηρεσίας και το δικαιοδοηκό πλαίσιο άσκησης τους προσδιορίστηκε απότο Ανώτατο Συνταγ ματικόΔικαστήριο στις υποθέσεις Theodhoros G.Papapetrou v. Republic,2 R.S.C.C. 61καιliter Ishinv.Republic,2R.S.C.C. 16. Η αρμοδιότητα του Υπουργικού Συμβουλίου για τη θέσπιση σχεδίων υπηρεσίαςδενκαθιστάτο Υπουργικό Συμβούλιο το μόνο φορέαάσκησης της εξουσίας αυτής. Ηεξουσία αυτήείναιπαράλληλημετηναρμοδιότητατης Βουλής ναρυθμίσει μεοργανικόνό μο τα προαπαιτούμενα για την στελέχωση κλάδου της δημόσιας υπηρεσίας. Ηθέσηαυτήπροκύπτειτόσο από τοσυσχετισμό τωνδιατάξεων τουαρθρ.54και61τουΣυντάγματοςόσο καιαπό τοσκεπτικό των πιο πάνω αποφάσεων. Όπου η διάρθρωση κλάδου της δημόσιας υπηρεσίας διέπεται από οργανικό νόμο οι ρυθμίσεις στις οποίες προβαίνειαποτελούν τημόνηπηγή εξουσίας γιατηστελέχωση του. Τοπιο κάτωαπόσπασμααπότην απόφαση Papapetrou καθι στά σαφήτηθέση (α)ότι ενυπάρχει αρμοδιότητα στην Βουλή να ρυθμίσει με οργανικό νόμο τα προαπαιτούμενα για εισδοχή στη Δημόσια Υπηρεσία, και (β)ότι ηίδια εξουσία μπορεί να ασκηθεί απότο Υπουργικό Συμβούλιο όταντο θέμαδενδιέπεταιαπόοργανικό νόμο: "In the opinion of the Court, therefore, the Public Service Commission, in the absence of any organic law on the subject, isbound by all Schemes of Servicerelatingtopostsinthepublic service of the Republic which have either been expressly or impliedly approved by the Council of Ministers,..." Η ίδια θέση επιβεβαιώνεται στην υπόθεση Ishin (ανωτέρω, στη σελ. 18). 40 Στηνπροκείμενηπερίπτωσητοσχέδιουπηρεσίαςεκδόθηκεβάσει τωνδιατάξεωνκαιστοπλαίσιοτωνρυθμίσεων πουπροβλέπειοορ γανικός νόμος πουδιέπει τηστελέχωσητου Υπουργείου Εξωτερι κών. Σύμφωναμετιςπρόνοιες τουτοσχέδιο υπηρεσίαςκαταρτίζε951 Πικής,Δ. Ζήνωνος ν.Δημοκρατίας (Αρ. 1)
(1990)ταιαπότοΥπουργικό ΣυμβούλιοκαιεγκρίνεταιαπότηΒουλήτων Αντιπροσώπων όπωςκαθορίζεταιστο αρθρ.8του Ν. 10/60(όπως τροποποιήθηκε). Η διαμόρφωση του σχεδίου υπηρεσίας από το Υπουργικό Συμβούλιο στο πλαίσιοτουεξουσιοδοτικού νόμουσυ νιστά άσκηση δευτερογενούς νομοθετικής αρμοδιότητας η οποία ασκείται βάσει τωνπρονοιών τουαρθρ. 54(ζ) του Συντάγματος. (Βλ.Policev.HondrouandAnother, 3R.S.C.C.82). 5 Ηεξουσία για τηθέσπιση δευτερογενούς νομοθεσίας δεν παρέ χεται μόνο στοΥπουργικό Συμβούλιο αλλά τίθεται και υπό την 10 έγκρισητης Βουλής των Αντιπροσώπων. (Αρθρο 8- Ν. 10/60). Η σύμπραξητουνομοθετικούσώματοςστηθέσπισητωνσχεδίωνυπη ρεσίαςδεμεταβάλλει τον δευτερογενή τους χαρακτήρα όπωςυπο δεικνύεται σεμια απότις αποφάσειςτου Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση President of the Republic v. House of 15 Representatives
(1986)3C.L.R. 1159. ΟΝ. 10/60 αποτελείοργανι κόνόμοοοποίοςδιέπειαποκλειστικάτηστελέχωσητηςεξωτερικής υπηρεσίας της Δημοκρατίας. Γιατους άλλους κλάδους της υπηρε σίαςισχύουνοιδιατάξειςτουΠερίΔημόσιαςΥπηρεσίας Νόμου (Ν. 33/67). Σεαντίθεσημετιςπρόνοιεςτου Ν. 10/60 οΝ.33/67παρέχει 20 εξουσία για τονκαταρτισμότων σχεδίων υπηρεσίαςαποκλειστικά στοΥπουργικό Συμβούλιο,(βλ. αρθρ.29τουΝ.33/67καιΝ.48/86). Η φύση και τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των σχεδίων υπηρεσίας που εγκρίνονται βάσει των διατάξεωντου αρθρ. 29, 25 Ν 38/67, αναλύονται στην υπόθεση Pankyprios Syntechnia Dimosion YpallilonandOthers v.Republic
(1978)3C.L.R. 27. Παρά τηγενικότητατουόρου "δημόσια υπηρεσία"στοάρθρο 2 τουΝ.33/67καιτηχρονολογικά μεταγενέστερη θέσπισητηςνο- 30 μοθεσίας αυτής οι πρόνοιες τηςδενκαταργούν ούτε μεταβάλ λουν τιςδιατάξειςτου Ν. 10/60 ωςπρος τη στελέχωσητης εξω τερικής υπηρεσίας λόγω του εξειδικευμένου θέματος που πραγ ματεύεται ο Ν. 10/60καιτης αρχής τηςερμηνείας τωννόμων γνωστής μετολατινικόόρο"Generalia Specialibusnonderogant". 35 Νομοθεσία γενικού περιεχομένου δεν καταργεί ούτε τροποποιεί τις διατάξειςπρογενέστερης ειδικήςνομοθεσίας εκτός εάντούτο προβλέπεται ρητάστο νόμο.Η αρχή αυτήαποτελεί βασικό κανό να της ερμηνείας των νόμων όπωςαναγνωρίστηκεστην υπόθεση Vassiliko Cement Works Ltd v. loannis Lambrou Violaris 40
(1975)1C.L.R.256.Συνεπώςοι διατάξειςτου Ν.33/67 άφησαν ανεπηρέαστοτονομικό καθεστώςπουπροβλέπεταιστο Ν. 10/60 για τηστελέχοισητης εξωτερικήςυπηρεσίας. 952 i ΑΛΛ. 5 Ζήνωνοςν.Δημοκρατίας (Αρ. 1) Πικής,Δ. Η πιο πάνωανάλυσηκρίθηκε αναγκαία για να προσδιοριστεί τοπλαίσιο εφαργμογήςτηςεγκυκλίου 614 καινααποφασιστείαν ηπλασματικήυπηρεσία (λόγω προσόντων) πουπροβλέπει ισχύει και στην εξωτερική υπηρεσία. Ηεγκύκλιος καιοιεπιπτώσεις της εξετάστηκαν στην Republicv.Miltiadous
(1989)3(A) C.L.R. 132 καιΠάντηςν.ΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας
(1989)3(Γ)Α.Α.Δ.
- Εκπρώτηςόψεως ηεγκύκλιος 614 έχεικαθολικόχαρακτήρα και αποβλέπει στην τροποποίησητων υφιστάμενων σχεδίων υπη ρεσίας μετηνπροσθήκητωνόρων πουπεριέχονται σ' αυτή. 10 15 20 Το άμεσο ερώτημα που πρέπει να απαντηθείείναι ανοι πρό νοιες τηςεπηρεάζουνκαιτοεπίμαχοσχέδιο υπηρεσίαςπουθεσπί στηκε μετην Κ.Δ.Π. 151/
- Η απάντηση είναικαταφανώςαρνητι κή.Η ακτίναεφαρμογήςτηςεγκυκλίου 614 επεκτείνεται σ'όλατα σχέδια υπηρεσίαςπουείχεεκδώσει το Υπουργικό Συμβούλιοείτε βάσειτωνδιατάξεωντουΝ.33/67ήπρογενέστερα βάσειτουαρθρ. 54 (α) (δ)τουΣυντάγματος.Κάθεεισήγησηότιηεγκύκλιος 614κα λύπτει και σχέδια πουεγκρίθηκανβάσει του Ν. 10/60 προσκρούει στηναρχήότιδευτερογενήςνομοθεσία μπορείναεκδοθείμόνοστο πλαίσιο του εξουσιοδοτικού νόμου και σεαυστηρή συμμόρφωση μετις διατάξειςτου.(Βλ. μεταξύάλλων Malachtou v.AttorneyGeneral
(1981)1C.L.R.543). Διαφορετικά θααναγνωρίζαμε δι καίωμα στοΥπουργικό Συμβούλιο να υπερακοντίζει μεαποφά σειςτουτιςδιατάξειςοργανικώννόμων, θέση νομικάανεδαφική. 25 Την ίδιαθέση προφανώςασπάζονται καιοιαρχέςγιατί μεμε ταγενέστερη πράξηΚ.Δ.Π. 81/89 επιδίωξαντην τροποποίηση του σχεδίου υπηρεσίας μετην συμπερίληψη των προνοιών της εγκυ κλίου 614 σύμφωνα μετις δικαιοδοτικέςπρόνοιες τουΝ.10/
- 30 35 Καταλήγω'ότι ηεγκύκλιος 614άφησεαμετάβληταταπροσό ντα ταοποίακαθορίζει ηΚ.Δ.Π. 151/80γιαπροαγωγήστηθέση Γραμματέα ΒήΥποπροξένου στην εξωτερική υπηρεσία τηςΔη μοκρατίας, δηλαδή τετραετής υπηρεσία στην αμέσως κατώτερη θέση, στη θέση Ακολούθου. ΗυπηρεσίατηςκαςΜαρκουλλήπεριοριζότανσεδύοέτηκαι2 μήνες,συνεπώς δεν κατείχε ταπροσόντα για διορισμό στηνπληρούμενηθέση.Αναπόφευκταοδιορισμός τηςπρέπειναακυρωθεί. 40 Εαπιστευτικές εκθέσεις αιτητή-1984-
- Οιεμπιστευτικές εκθέσειςαποτελούντοκύριομέσογιατηναξιο λόγησητηςεπίδοσης,τηςαξίαςκαιτηςπροσήλωσης των δημοσίων 953 Πικής,Δ. Ζήνωνοςν.Δημοκρατίας(Αρ. 1)
(1990)υπαλλήλωνστηνυπηρεσία.Οτρόποςκαιταμέσααξιολόγησηςτων δημοσίων υπαλλήλων ανάγονται στην κανονιστική αρμοδιότητα του Υπουργικού Συμβουλίου. Ο καταρτισμόςτων εμπιστευτικών εκθέσεων ρυθμίζεταικαιδιέπεταιαπότις διατάξειςτης εγκυκλίου 491.Οκανονιστικός χαρακτήραςτης εγκυκλίου έχειαναγνωριστεί απότοΑνώτατο ΔικαστήριοστηνυπόθεσηArgyrides(ανωτέρω). Οι διατάξειςτης εγκυκλίου όπωςκαι εκείνες κάθεάλλης νο μοθετικής πρόνοιαςπουκαθορίζειτους τύπουςκαιτα μέσαγια την άσκηση της διοικητικής λειτουργίας αποτελούν ουσιώδες στοιχείο γιατηνέγκυρηάσκησητης εξουσίας,εκτός εάνοτύπος ο οποίος προβλέπεται είναι εξ αντικειμένου επουσιώδης. (Βλ. μεταξύάλλων Papatryfonos v.Republic
(1987)3 C.L.R. 1882). Η εμπιστευτική έκθεση αποτελεί ενιαία διοικητική πράξηη οποία δενεπιδέχεταιδιάσπαση. Η αξιολόγηση υποδιαιρείται σε δυο εξίσου ουσιώδη μέρη,στην αξιολόγηση του αξιολογούντος λειτουργού (πουέχει άμεσηεπίβλεψη τηςεργασίαςτουκρινόμε νου) και εκείνη του προσυπογράφοντοςλειτουργού (που φέρει ευθύνηγιατη λειτουργία τουτμήματος). 5 10 15 20 Η Ε.Δ.Υ. αγνόησετιςαπόψειςτουπροσυπογράφοντοςλειτουρ γού(τουΓενικούΔιευθυντήτουΥπουργείου) γιατοναιτητήγιατα έτη 1984 - 1985 επειδήδεν είχεπροηγηθεί συνεννόηση, όπως προ βλέπεται στον κανόνα9 της εγκυκλίου 491, με τον αξιολογούντα 25 λειτουργό. Δεύτερο αποφάσισεναδεχθεί τις εκθέσεις ως έκφραση τηςαξίαςτωνυπηρεσιών τουαιτητήμεβάσημόνοντηναξιολόγη ση του αξιολογούντος λειτουργού. Η πρώτη απόφασηήταν για πραγματικούςκαιηδεύτερηγιανομικούς λόγουςεσφαλμένη. 30 Όπως διευκρίνισε καιπροφορικάοκ. Μαυρομμάτης ενώπιον της Ε.Δ.Υ. προηγήθηκε τηλεφωνική συνεννόηση με τον αξιολο γούνταλειτουργό,τονΠρέσβητηςΚύπρουστηΡώμη,πρινπροβεί στηδικήτουαξιολόγηση. ΟιπρόνοιεςτουΚ.9δεναπαιτούναπα ραίτητα προσωπικήανταλλαγήαπόψεωνπριν τηδιατύπωσητων 35 τελικών θέσεων του προσυπογράφοντα λειτουργού. Στηνπροκεί μενηπερίπτωσηηπροσωπικήσυνεννόηση ήτανπρακτικά αδύνα τηενόψει τηςπαραμονήςτουαξίολογούντος λειτουργού στοεξω τερικό. Οι λόγοι για τους οποίους ηαξιολόγηση του κ.Μαυρομμάτηδιαφοροποιείται απ'εκείνητουκ.Κυπριανούπροσδιορίζο- 40 νται απότον ίδιοστις εμπιστευτικές εκθέσεις. Κατάτην εκτίμηση του Γενικού Διευθυντή ο αιτητής ήταν εξαίρετος υπάλληλος. Η παράλειψητου Γενικού Διευθυντή να σημειώσει στις εκθέσεις το γεγονός της προσυνεννόησης, σε αντίθεση με τη μη ύπαρξητης, 954 3 ΑΛΛ. Ζήνωνος ν.Δημοκρατίας(Αρ. 1) . Πικής, Δ. αποτελείεπουσιώδεςστοιχείο επειδή αδιαμφισβήτητααφήνειανε πηρέαστη την ουσία του θέματος. (Βλ. Karpasitis v. Republic
(1986)3 C.L.R.1617 καιΚωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας
(1990)3 Α.Α.Δ. 455). 5 Στην απόφασητηςολομέλειας Sekkides v.Republic
(1988)3(C) C.L.R. 2136,διευκρινίζεται ότι παρέκκλιση από τιςπρό νοιες τουΚ.9δεσυνεπάγεταιαυτόματαούτετηνακυρότητατης εμπιστευτικής έκθεσης ήτηςπράξηςπουβασίζεταισ' αυτή. 10 15 Κρίνωότιηαπόφασητης Ε.Δ.Υ.νααγνοήσει την αξιολόγηση του προσυπογράφοντοςλειτουργού ήτανεσφαλμένη.Το σφάλμα είχε άμεσες καιουσιαστικές επιπτώσεις στον προσδιορισμότης αξίαςκαιαπόδοσηςτου αιτητή,γεγονός που οδήγησε τηνΕ.Δ.Υ. ναλειτουργήσεικάτωαπότοφάσμαπλάνηςωςπροςτηναξίατου. Εξίσουεσφαλμένηήτανη απόφασητηςΕ.Δ.Υ. νασυμπεριλάβει σταστοιχείακρίσεως τουαιτητήτιςεμπιστευτικές εκθέσειςγιατα έτη1984 - 1985 χωρίςτησυμπλήρωσητουςμετηναξιολόγησητου 20· προσυπογράφοντος λειτουργού. Όπως υποδεικνύεται στην πρό-· σφατηαπόφασηΣτυλιανούκαιΆλλοςν. Δημοκρατίας
(1989)3(Δ) Α.Α.Δ.2802"ηεμπιστευτικήέκθεσησυνιστάενιαίαδιοικητικήπρά ξηη οποίαδενεπιδέχεταιδιάσπαση". Η αξιολόγηση τουπροσυπο γράφοντος λειτουργού αποτελεί ένα απόταδυο συστατικά στοι25 χείατηςεμπιστευτικής έκθεσης. Χωρίς τησυνάρτησηκαιτωνδύο αυτώνμερών,δεστοιχειοθετείταιεμπιστευτικήέκθεσηκατάτηνέν νοια τηςεγκυκλίου
- Ηαξιολόγηση καιμόνον δημοσίουυπαλ λήλουαπό τον αξιολογούντα λειτουργό δεν ανταποκρίνεται στην εμπιστευτική έκθεσηπου προβλέπει ηεγκύκλιος
- Συνεπώςη 30 απόφασητης Ε.Δ.Υ.νατησυμπεριλάβει στις εμπιστευτικές εκθέ σειςπουέλαβευπόψηγιατονπροσδιορισμότηςαξίαςτωνυποψη φίωνήταννομικάεσφαλμένη. 35 40 ΗαπόφασητηςΕ.Δ.Υ. νααγνοήσειτηναξιολόγηση τουπροσυπογράφονταλειτουργού, μετέβαλε ουσιωδώς ταστοιχεία για την αξίατουαιτητήκαιπεριόρισε τιςδιεκδικήσεις τουγιαπροαγωγή. Καταλήγουμεότιπρέπειναακυρωθείοδιορισμός όλων των ενδιαφερομένων μερών λόγω πλάνηςτωνκαθ'ωνηαίτησηως προς τα ουσιώδη στοιχεία της αξίας του αιτητή. Η απόφαση όμως υπόκειταισεακύρωσηκαιγιαέναπρόσθετολόγο,τηνπα ράλειψη τηςΕ.Δ.Υ. νααιτιολογήσει τηναπόκλιση τηςαπότις συστάσεις του Γενικού Διευθυντή. 955 Πικής, Δ. Ζήνωνος ν. Δημοκρατίας (Αρ.1)
(1990)ΠαράλειψηαιτιολόγησηςπαρέκκλισηςαπότησύστασητουΓενικού Διευθυντή. Η σύσταση τουαρμόδιου Τμηματάρχηγιατηνεπιλογήτων διορισθεισομένων αποτελεί όπως έχει επανειλημμένα διακηρυ5 χθεί ανεξάρτητο ουσιαστικό παράγοντα προσδιοριστικό της αξίας τωνυποψηφίων (Βλ. μεταξύ άλλων Spanos v.Republic
(1985)3C.L.R. 1826καιΠαπανδρέου ν.Δημοκρατίας
(1989)3(B) Α.Α.Δ.54, τόσο σημαντικόώστε νααπαιτείται ειδικήαιτιολόγη ση για κάθεαπόκλιση απόαυτή. (Βλ.μεταξύ άλλων Makrides 10 and Another v.Republic
(1983)3C.L.R.622,Republic v.Harris
(1985)3C.L.R. 106καιΠαπανδρέου v.Δημοκρατίας(ανωτέρω)). Στην υπό εκδίκαση υπόθεση ηπαράλειψητων καθ'ωνη αί τηση να αιτιολογήσουν τη μηυιοθέτηση της σύστασης του Γένι- 15 κούΔιευθυντή ήταναπόλυτη. Η διαπίστωσηαυτήσυνιστάπρό σθετο λόγο για την ακύρωσητης επίδικηςαπόφασης. Πα τους πιόπάνω λόγους ηαπόφασηγια τοδιορισμότων τεσσάρων ενδιαφερομένων μερών ακυρώνεται στοσύνολο της βάσει των διατάξεων του άρθρου 146.4(β) τουΣυντάγματος. Δεν εκδίδεταιδιαταγήγιαταέξοδα. Η προσφυγή επιτυγχάνει χωρίςέξοδα. 956 20