(1991)21Νοεμβρίου,1991 [ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΙΤΗΣΗΤΗΣΠΑΓΚΥΠΡΙΑΣ ΕΡΓΑΤΙ ΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΠΕΟΚΑΙ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥ ΛΙΟΥ ΠΕΟ ΓΙΑ ΔΕΙΑ ΠΡΟΣΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΩΝ CERTIORARI ΚΑΙ MANDAMUS, -καιΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ/Η ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΔΙΚΑ ΣΤΗΡΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ,ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 30.10.91 ΣΤΗΝΥΠΟΘΕΣΗ 586/90. (Αίτηση Αρ. 153/91). Προνομιακά Διατάγματα — Αίτηση για παραχώρησηάδειας για κατα χώρηση αίτησης για έκδοση διαταγμάτων certiorari και mandamus, αναφορικά με απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών με την οποία το ΔΕΔ είχε αρνηθεί αίτηση-έφεση των αιτητών για σύ νταξη υπομνήματος για παραπομπή στο Ανώτατο Δικαστήριο 5 αριθμού νομικών σημείων σχετικά με άλλη ενδιάμεση απόφαση του ΔΕΔ με την οποία είχε αποφασισθεί ότι υφίστατο η σχέση εργοδότη-εργοδοτουμένον μεταξύ των αιτητών και τον αιτητή στην ενώπιον του ΔΕΔ υπόθεση, και, κατά συνέπεια, το ΔΕΔ είχεδικαι οδοσία να επιληφθεί της υπόθεσης— Κατά πόσο υπήρχε εναλλα- 10 κτική διαδικασία yra θεραπεία. Λέξεις και φράσεις — "Οιασδήποτε αποφάσεως"στο άρθρο Ι2
(13)(β) (II) των περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμων — Περιλαμβά νει όχι μόνο τελικές αποφάσεις του ΔΕΔ αλλά και οποιαδήποτε ενδιάμεση απόφαση της οποίας ηετυμηγορία δεν συγχωνεύεται με 15 την τελική απόφαση. Ο Χρίστος Ιϊανέζουκαταχώρησεαίτησηστο Δικαστήριο Εργα τικών Διαφορών (ΔΕΔ) με την οποία ζητούσε από τους αιτητές αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση. Οι αιτητές ισχυρίσθηκαν ότι το ΔΕΔ δεν είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει την υπόθεση διότι ^ δεν υφίστατο μεταξύ αυτώνκαι του Χρίστου Βανέζουσχέσηεργο δότη-εργοδότουμένου. ΤοΔΕΔ εξεδίκασε το θέμααυτόσαν προκα ταρκτικό σημείο ,αποφάσισε ότι υφίστατοσχέση εργοδότη -εργοδοτουμένου και όρισε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση. Με αίτηση-έφεοή τους οι αιτητές ζήτησαν από το ΔΕΔ να συντάξει ^ υπόμνημα για την παραπομπή στο Ανώτατο Δικαστήριο οκτώ νο μικών σημείων σχετικά με την πιο πάνω ενδιάμεση απόφαση. Το ΛΕΛ απέρριψε το αίτημα των αιτητών με το αιτιολογικό ότι ο . όρος "απόφαση" στο άρθρο 12
(13)(β)(ΙΙ) των περί Τερματισμού -^" Απασχολήσεως Νόμων σημαίνει τελική απόφασητου ΛΕΛ και όχι 1008 1 Α.Α.Δ. ΠΕΟ ενδιάμεση. Αποφασίσθηκε ότι (α)Οόρος "απόφαση" στο άρθρο 12
(13)(β)(Π) των περί Τερμα τισμού Απαχολήσεως Νόμων περιλαμβάνει όχι μόνο τελικές απο φάσεις του ΔΕΔ αλλά και ενδιάμεσες αποφάσεις των οποίων η ετυμηγορία δενσυγχωνεύεται στην τελικήτου απόφαση. (β) Στην παρούσα, όμως, υπόθεση η ενδιάμεση απόφαση θα εσυγχωνεύετο στην τελικήαπόφασητου ΔΕΔ και,κατά συνέπεια, προσφερόταν στους ααητές η εναλλακτική θεραπείατης προσβο λής της μεέφεση μευπόμνημαότανθαεξεδίδετο ητελική απόφαση του ΔΕΔ. 10 Ηαίτησηαπορρίφθηκε. per Curiam: Επέστη ο χρόνος κατάργησης της πρόνοιας του Νόμου για έφεση μευπόμνημα και αντικατάστασης της με κανονι κήέφεση. Αίτηση. Αίτηση για άδεια να καταχωρίσει αίτηση για έκδοση διαταγμάτων Certiorari και Prohibition αναφορικά με απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου Εργατικών 20 Διαφορώνημερ.30.10.91στην υπόθεσηΑρ.586/90. ,Γ. Αγαπίου καιΑρ. Γεωργίου, γιατον αιτητή. Cur.adv. vult. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ.ανάγνωσετηνακόλουθηαπόφαση.Ο Χρίστος Βανέζου έκαμε χρήση του ένδικου μέσου που 25 εδημιούργησε ο περί Ετησίων Αδειών μετ' Απολαβών Νόμοςτου 1967 (8/67), όπωςτροποποιήθηκε μεταγενέστε ρα,ενώπιον τουκαθιδρυθέντοςμετον ίδιοΝόμοΔικαστη ρίου Εργατικών Διαφορών και με αίτηση του αξιώνει αποζημιώσειςγιαπαράνομη απόλυσητουαπότηνΠαγκύ30 πριαΕργατικήΟμοσπονδία - ΠΕΟ,αιτητέςστην παρούσα διαδικασία. ΗΠΕΟαμφισβητεί την αρμοδιότητατου Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών να επιληφθεί της αίτησης γιατί, ' * • 1009 Αρτεμίδης,Λ. ΠΕΟ
(1991)όπως εισηγείται, δενυφίσταταισχέσηεργοδότη καιεργοδοτουμένου μεταξύτηςκαιτουΧρίστουΒανέζου. Προφα νώς, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου ΕργατικώνΔιαφορών εκλήθη απότους διάδικουςνααποφασίσειτοζήτημα που ηγέρθη ως προκαταρκτικό νομικό ζήτημα. Στις 11.10.91 εξέδωσετην απόφασητουσύμφωνα μετηνοποία υφίστα το σχέσηεργοδότηκαιεργοδοτουμένου μεταξύτων διαδί κων και όρισε την παραπέρα ακρόασηπάνωστα υπόλοι πα εκκρεμήεπίδικα θέματα. ^ Από τοντίτλο τηςαπόφασηςκαθίσταται πρόδηλοπως ^ τοΔικαστήριο θεώρησε ωςπροδικαστικήένστασητοζήτη μα που ηγέρθη και έκρινε ορθό να του επιληφθείπροκα ταρκτικά. Ενώβρίσκομαισ'αυτότο σημείο θεωρώσκόπι μο ναεπισημάνω πως,μολονότι τοΔικαστήριο μπορούσε να προχωρήσει στη διαδικασία αυτή, εφόσο τη θεώρησε 15 ως την κατάλληλη για τη διεκπεραίωση της υπόθεσης,το πρακτικό αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί πολυπλοκό τηταστην πορείατηςαντίη οδήγησηστην σύντομητελεσι δικία. Ηκρίση τουΔικαστηρίου πάνωστηνπροδικαστική ένσταση,ως προκαταρκτικό νομικό ζήτημα,θαείχεσήμα- 20 σία αν οι διάδικοι συμφωνούσαν στα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα, αν δηλαδή η απόλυση ήταν παράνομη και σ' αυτή την περίπτωση το ΰψος της αποζημίωσης. Τα ζητή ματα όμως αυτάπαραμένουν εν εκκρεμοδικία παρότι το Δικαστήριο απεφάνθηπάνω στο προκαταρκτικό νομικό 2 ^ ζήτημα. Επανέρχομαι όμως στα γεγονότα. Μετάτηναπόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου πάνωστην προδικαστική ένσταση,οι δικηγόροι τηςΠΕΟκαταχώρησανστοπρωτοκολλητείο του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, αίτη- ·*0 ση-έφεσηγια τησύνταξηυπομνήματοςκαιπαραπομπής 8 νομικών σημείων στο Ανώτατο Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 12
(13)(β)(ΙΙ) του Νόμου. Ο Πρόεδρος του Δικα στηρίου άκουσε τους δικηγόρους των διαδίκωνκαι απέρ ριψετο αίτημαστις 30.10.91.Ομοναδικόςλόγοςπου επι- 35 καλείται ο Πρόεδρος για να στηρίξει την απόφασητου είναιη ερμηνεία πουαποδίδειστοάρθρο12
(13)(β)(Π), του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε απότο Νόμο 5/73, και του 1010 1 ΑΛΛ. ΠΕΟ Αρτεμιδης,Δ. Κανονισμού 17 που σύμφωνα με αυτή η λέξη "απόφαση" δέον να θεωρείται ως η τελική απόφασητου Δικαστηρίου μετά την ακροαματικήδιαδικασία.Αιτιολογώντας δε την άποψη του παρατηρεί πως αν διδόταν άλλη ερμηνεία στη λέξη "απόφαση", αυτό θα σήμαινε πως όποτε το Δικαστή ριο αποφασίζει πάνω σε οποιαδήποτε ένσταση, οι διάδι κοι θα μπορούν να κατακερματίζουν τη διαδικασίαμε την υποβολή αιτήματοςέφεσης-υπομνήματος στο Ανώτατο Δι καστήριο. 5 0 25 20 Έχω εκ πρώτης όψεως τη γνώμη πως ηκρίση του εντί μου Προέδρουτου Δικαστηρίου είναι εσφαλμένη. Η σχετι κή διάταξητου άρθρου 12
(13)(β)(Π) του Νόμου, σύμφωνα με την οποία εξουσιοδοτείται το Ανώτατο Δικαστήριο να εκδίδει Δικονομικούς Κανονισμούς, προνοεί και για: "(II)πρόβλεψιν δι' έφεσιν εξ οιασδήποτεαποφάσεως του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών εις το Ανώτατον Δικαστήριον βάσει οιουδήποτε λόγου συνεπαγομέ νου νομικόν σημείον μόνον, γενομένην δι' υπομνήμα τος (case stated) εντός είκοσι και μιας ημερών από της ημέρας τηςαποφάσεως." Ο δε Κανονισμός 17
(4)έχει ως εξής: 25 30 35 "Το Ανώτατον Δικαστήριον θα αποφασίσει το νομι κό σημείο το εγειρόμενον υπό του υποβληθέντος δυνά μει του παρόντος Κανόνος υπομνήματος και θα επιστρέψει την υπόθεσιν εις τον Πρόεδρον ομού μετά τις επ' αυτού γνωμοδοτήσεως του ή θα εκδώσει διάταγμα κατά το δοκούν." Η γνώμη μου είναι πως η ορθή ερμηνεία του όρου "οιαδήποτε απόφαση" περιλαμβάνει, εκτός από την τελική απόφασηπου επιφέρει την τελεσιδικία στην υπόθεση, και αποφάσεις των οποίων η ετυμηγορία δεν συγχωνεύεται στην τελική απόφαση του Δικαστηρίου, ώστε να παρέχε ται η δυνατότητα στο Ανώτατο Δικαστήριο να τις εξετά σει κατ' έφεση δια υπομνήματος. Σ' αυτή την περίπτωση μπορεί να ασκηθεί έφεση εναντίον της συγκεκριμμένης 1011 Αρτεμίδης, Δ. ΠΕΟ
(1991)απόφασης. Έμπρακτη υιοθέτηση της άποψης αυτής έγινε απότην Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεσηαριθμός 7791,στην οποίαη απόφασηεξεδόθηστις 10.11.90. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο επελήφθησ'αυτή εφέσε- 5 ως,εναντίον της απόφασηςενός των μελώντου, πάνωσε ζήτημα που απτόταντης ερμηνείας των άρθρων 6 και 7 τουπερί Ετησίων Αδειών μετ'Απολαβών Νόμουσεσχέση με το ποιος διάδικος θα έπρεπε να αρχίσει πρώτος την υπόθεσητου ενώπιοντουΔικαστηρίου ΕργατικώνΔιαφο- ^ ρών. Αντικείμενο δηλαδή κρίσεως της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στησυγκεκριμένη υπόθεσηήταν η απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών αναφο ρικά με τοβάροςτηςαπόδειξηςπουείχαν OL διάδικοι και επομένως ποιος θα έπρεπε να παρουσιάσει πρώτος την 15 υπόθεση του. Η απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορώνπάνω σ'αυτότοθέμα,ανδενπαραπεμπότανμε υπόμνημα στο Ανώτατο Δικαστήριο, όταν εκδόθηκε,δεν θα μπορούσε, ούτε και θαείχε σημασία εξάλλου, ναανα θεωρηθεί στην έφεση κατάτης τελικής ετυμηγορίας πάνω 20 στην ουσίατηςυπόθεσης. Στην υπό κρίση υπόθεση όμως η απόφασητουΠροέ δρου του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών πάνω στο προκαταρκτικό νομικό ζήτημα συγχωνεύεται στην τελική απόφαση, που θα επιφέρει την τελεσιδικία στη διαφορά, ώστε να μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αναθεώρησης σεπερίπτωσηέφεσηςκατάτηςτελικής αποφάσεως. Το ζήτημα που αποφασίστηκε προκαταρκτικά των υπολοίπων επιδίκων θεμάτων απλώς αποτελεί ένα από αυτά. Κρίθηκε βολικό να επιλυθεί προκαταρκτικάγιατί, 30 αν αποφασιζόταν ως η εισήγησητης ΠΕΟ,τότε το αίτημα του Βανέζου θα απορριπτόταν.Ηαντίθετηόμωςάποψη, τηνοποίακαιτελικάυιοθέτησε τοΔικαστήριο,δενθα επέ φερετελεσιδικία. Κατά συνέπεια δεν παραχωρείται η αιτουμένη θερα- 35 πεία στους αιτητές, γιατί υπάρχει γι' αυτούς η θεραπεία 1012 1Α.ΑΛ. ΠΕΟ Αρτεμίδης,Δ. τηςπροσβολής της επίδικης απόφασηςότανεκδοθεί ητε λεσίδικη απόφασηπάνωσεόλαταεπίδικαζητήματα. Τέλος, και άσχετα με την παρούσα υπόθεση, παίρνω απλώςτην ευκαιρίαγιαναπαρατηρήσωταεξής.Επέστηο 5 χρόνος κατάργησηςτηςπρόνοιαςτουΝόμουγιαέφεσημε υπόμνημα και αντικατάστασηςτης με κανονική έφεση. Ο νομοθέτης βέβαιαμπορεί,ανκρίνει σκόπιμο,όπως ισχύει και τώρα να περιορίσει την έφεση για νομικούς λόγους μόνο. Ηδικαστικήεμπειρία απέδειξε πως ησημερινήκα10 τάστασηαντίνααπλοποιείκαινασυντομεύει τη διαδικα σία,τηνεμπλέκει καιτην καθυστερεί. Ηαίτησηαπορρίπτεται. f • 1013