(1991)29Νοεμβρίου, 1991 ΙΝΙΚΗΤΑΣ,Δ/οτής] EX- PARTE ΑΠΕΑΝ ΑΓ. ΝΑΠΑΣ ΜΕΣΩΤΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΑΝΤΩΝΑΚΗ Π.ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΠΑ ΑΔΕΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑ ΧΩΡΗΣΕΙ ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ PROHIBITION ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΥΠ' ΑΡ. 414/88 ΠΟΥ ΕΚΚΡΕΜΕΙ ΕΝΩΠΙΟΝΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΜ ΜΟΧΩΣΤΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΑΙΤΗΣΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΧΩΡΕΙΤΑΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 155.4 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΤΟ ΑΡΘΡΟ 19ΤΟΥ ΠΕΡΙΔΙ ΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΝΟΜΟΥ ΑΡ. 14/60 ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΓΓΛΙΑΣ Δ.59 θ. 3 ΕΩΣ 10. (Υπόθεση Αρ. 150/91). Προνομιακά Διατάγματα — Αίτηση για παραχώρηση άδειας νια κατα χώρηση αίτησης για έκδοση διατάγματος της φύσεως prohibition — Για να απαγορευθεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου η εκδίκαση αγωγής που, κατά τον ισχυρισμό τον αιτητή αφορούσε εργατική διαφορά για την οποία αποκλειστική αρμοδιότητα είχε το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών — Ενώ αρχικά η απαίτηση έφερε την υπόθεση μέσα υτην δικαιοδοσία του ΔΕΔ, με μεταγενέ στερη τροποποίηση της έκθεσης απαιτήσεως το ποσό, αυξήθηκε ώστε να είναι στη δικαιοδοσία τον Επαρχιακού Δικαστηρίον — Δεν διαπιστώθηκε εκ πρώτης όψεως λόγος για επέμβαση τον Δικα στηρίου. Οι αιτητές ήσαν εναγόμενοι στην αγωγή αρ. 414/88 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου, στην οποία ο ενάγων Φοίβος Βραχίμης ζητούσε αποζημιώσεις για παράβασησυμφωνίας εργοδότησής του απότους αιτητές σαν προπονητήκαιπαίκτη στην ποδοσφαιρική τους ομάδα.Η αρχική απαίτησητου Φοίβου Βραχίμη ήταν για ΛΚ5.000, δηλαδή για λιγώτερους από δύο ετών μι σθούς, πράγμα που έφερνε την υπόθεση στη δικαιοδοσίατου Δικα στηρίου Εργατικών Διαφορών (ΔΕΔ), Μετά από αίτηση του Φοίβου Βραχίμη, το ΕΔ Αμμοχώστου επέτρεψε τροποποίηση της έκθεσης απαιτήσεως, ώστε το απαιτούμενο ποσό να αυξηθεί πέραν του ορίου των μισθών δύο ετών, πράγμα που έδιδε δικαιοδοσία στο επαρχιακό δικαστήριο. Εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης για την τροποποίηση είχε καταχωρηθεί έφεση, που εκκρεμούσε ακόμη ενώπιον του Εφετείου. Περαιτέρω το Ε.Λ. Αμμοχώστου 1100 ΑΠΕΑΝΑγ. Νάπας 1Α.Α.Δ. 5 απέρριψε αίτηση των αιτητών για αναστολή της εκδίκασης της υπόθεσης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Με την αίτηση τους οι αιτητές ζήτησαν άδεια για να καταχωρήσουν αίτηση για έκδοση διατάγματος της φύσεως prohibition για να απαγορευθεί στο Ε.Δ. Αμμοχώστουηεκδίκασητηςαγωγής. Αποφασίσθηκε ότι 10 Οι αιτητέςυπό την ιδιότητατους σαν εναγόμενοι δεν μπορού σαν να είναι κριτές του ύψους της απαίτησης του ενάγοντα και γι'αυτό δεν διαπιστώθηκε έλλειψη ή υπέρβαση δικαιοδοσίας ή οποιοσδήποτε άλλος λόγος που να δικαιολογούσε επέμβαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η αίτησηαπορρίφθηκε. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: TheCyprusPhassouriPlantations v.Georghiou
(1982)1C.L.R. 766- 1 5 Kapsouv.Middle EastAirlinesAiriiban
(1988)1C.L.R. 152. Αίτηση. Αίτησηγιαάδειανακαταχωρήσει ο αιτητήςαίτηση για έκδοση διατάγματος Prohibition αναφορικά με πολιτική αγωγήυπ'αρ.414/88 πουεκκρεμεί ενώπιον του Επαρχια2ο κοΰΔικαστηρίου Αμμοχώστου. - Α.Κ.Σαβεριάδης, γιατουςαιτητές. Cur. adv. vult. ΝΙΚΗΤΑΣΔ.ανάγνωσετηνακόλουθηαπόφαση.Οιαιτητές είναιαθλητικόσωματείοπουέχειτην έδρατουστην 25 Αγία Νάπα. Ονομάζεται ΑΠΕΑΝ. Στις νομικές τουσχέ σεις εκπροσωπείται από το γραμματέα του. Ηπαρούσα είναιαίτησηγιαπαραχώρηση άδειαςνακατατεθείκανονι κή αίτηση με αντικείμενο την έκδοση διατάγματος prohibition. Οαπώτεροςσκοπός είναινααπαγορευθείστο 30 ΕπαρχιακόΔικαστήριο Αμμοχώστουναεκδικάσει τηνυπ' αρ.414/88αγωγή,πουεκκρεμεί σεαυτόεναντίον τουσω ματείου. Ηαίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση τουγραμ1101 Νικήτας, Δ. ΑΠΕΑΝ Αγ. Νάπας
(1991)ματέατου κ.Α. Αντωνίου. Περιέχει ταγεγονότα πουστη ρίζουν το προκριματικόαυτόδιάβημα. Βασικάόμωςαπα ριθμούνται διάφορα έγγραφα που επισυνάπτονται σε αυτή. Είναι κυρίως αντίγραφατηςδικογραφίαςπουπερι λαμβάνουν και τα δικονομικά μέτρα που λήφθηκαν στην 5 αγωγήως και δύο ενδιάμεσες αποφάσειςτου δικαστηρίου ημερ. 14/3/90και 30/10/
- Την αγωγή είχε ασκήσει ο κ. Φοίβος Βραχίμης απότη Λάρνακα (που θααποκαλώστο εξής ως ενάγοντα).Κατά τον κρίσιμο χρόνο είχε διατελέσει προπονητής και παι- IQ κτης της ποδοσφαιρικής ομάδας των αιτητών. Οιδιαφο ρές που ανεφύησαν μεταξύ τους κατέληξαν στο δικαστή ριο με την έγερση της παραπάνω αγωγής. Από το κλητήριο ένταλμα της αγωγής φαίνεταιότι η αρχικήαπαί τησητου ενάγοντα ήτανγια£5.
- Τοποσόαυτόζητούσε 15 ως αποζημίωση για παράβαση συμφωνίας εργοδότησης τουυπότην παραπάνωδιττήιδιότητατου. Μετηνυπεράσπισητουςοι αιτητέςέθεσαν θέμαδικαι οδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου να επιληφθεί της διαφοράς. Η αμφισβήτηση αφορούσε στην 20 υλική αρμοδιότητα του δικαστηρίου εκείνου. Υπό τύπο προδικαστικής ένστασης οι αιτητές πρόβαλαντον ισχυρι σμό ότι ηδιένεξη τους με τον ενάγοντα συνιστούσε εργα τική διαφοράμετην έννοια πουαποδίδεταιστον όροαπό τις ερμηνευτικές διατάξεις του αρθρ.2 του περί Τερματι- 25 σμού Απασχολήσεως Νόμουαρ.24/67.Επομένως,σύμφω να με την ένσταση, αποκλειστική αρμοδιότητα στην υπό θεσηέχειτοΔικαστήριο ΕργατικώνΔιαφορών. Ηαγωγήκαταχωρήθηκεστις 9/8/88.Στις 10/3/89 ο ενά γων ζήτησε να τροποποιήσει την έκθεσηαπαιτήσεως του, 30 που θαείχε ως αποτέλεσμα την αισθητήαύξηση των απο ζημιώσεων που ζητούσε στην αρχή. Λεπτομέρειες υπάρ χουν στο αντίγραφο της σχετικής αίτησης του ενάγοντα, τεκ.
- Πέρα από την αποζημίωση των £5.000 ο ενάγων υπέβαλε απαίτησηγια £10.400,ποσό που ισχυρίζεται πως 35 θαέπαιρνε απότους αιτητέςκατάτον ανεκτέλεστο χρόνο της σύμβασης (από το Μάρτιο του 1988 που απολύθηκε 1102 1Α.Α.Δ. 5 ΑΠΕΑΝ Αγ. Νάπας Νικήτας,Δ. μέχρι τηνκανονικήεκπνοήτηςσυμφωνίαςτον Ιούνιο του 1990), πλέον £4.200ωςέκτακτη αμοιβή(πριμ).Όπωςανα φέρει ηέκθεσηαπαιτήσεως,ομηνιαίος μισθός τουενάγο ντα γιατατρία πρώταχρόνια τηςεργοδότησης του συμφωνήθηκε σε.£350, ενώ για τον τελευταίο χρόνο η συμφωνίαπρόβλεπεαύξησητηςτάξηςτων£50το μήνα. Περαιτέρω προβλήθηκε αξίωση υπό μορφή γενικής αποζημίωσης για το λόγο ότι η φήμη του ενάγοντα ως προπονητή επηρεάστηκε δυσμενώς λόγω των συνθηκών 10 τηςαπόλυσης του. Ηαπαίτησητουενάγοντα συμπληρώ θηκε με ακό^α ένα κονδύλι πρόσθετης αποζημίωσης £3.
- Στοσημείο αυτό έγινε επίκληση σε παράβαση εκ μέρους τωναιτητών διατάξεων τουπερί τηςΣυμβάσεως περί του Τερματισμού της Απασχολήσεως (Κυρωτικού 15 Νόμου) αρ. 45/
- Οιαιτητέςείχανσοβαρέςαντιρρήσεις στις προτεινόμε νες τροποποιήσεις. Διατυπώνονται στηγραπτή ένσταση τους καιτηνένορκη δήλωση πουτησυνόδευε (τεκ. 6). Τε λικά,και ύστερα απόακρόαση,τοδικαστήριο μετην πα20 ρεμπίπτουσααπόφασητουημερ. 14/3/90επέτρεψετιςτρο ποποιήσεις στο σύνολο τους (τεκ. 7). Αισθανόμενοι προφανώς ότι^αδικήθηκαν, οι αιτητές εφεσίβαλαν την .απόφαση(βλέπε ειδοποίηση έφεσης τεκ. 8).Στους λόγους έφεσης οιαιτητές προτάσσουν τονισχυρισμό πως έσφαλε 25 το δικαστήριο.όταν έκρινε πωςη διαφοράδεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία τουΔικαστηρίου Εργατικών Διαφορών. Ηέφεσηεκκρεμεί. Φαίνεταιπωςδενορίστηκε ακόμα δικά σιμος. Στο μεταξύ οι αιτητές αποτάθηκανστο Δικαστήριο 30 Αμμοχώστουζητώντας αναστολήτηςεκδίκασης της αγω γής,πουεκκρεμεί εναντίον τους,μέχρι πουναγνωσθείτο αποτέλεσμα της έφεσης. Μετηνπαρεμπίπτουσα απόφαση του ημερ. 30/10/91 το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα. Αποφάνθηκε πως δενσυντρέχει κανέναςλόγοςγια τέτοιο 35 μέτρο,αφούτοδικαστήριοπουδίκασετηναίτησητροπο ποίησης στην απόφασητουτης 14/3/90 δεν εξέτασεκαθό λου θέμα δικαιοδοσίας. Επομένως, κατέληξε η απόφαση, 1103 Νικιίιας, Δ. ΑΠΕΑΝΑγ. Κάπας
(1991)δενανακύπτειθέμααναστολής. Ο κ.Α. Σαβεριάδης,ο οποίος εμφανίζεται γιατουςαιτητές, έχει διαφορετική άποψη. Επιμένει πως εξετάστηκε θέμα δικαιοδοσίας και μάλιστα αποφασίστηκε εναντίον των αιτητών.Δεν έχωπρόθεση ναπροκαταλάβωμεοποίο- 5 δήποτε τρόπο την τύχη της έφεσης. Όμως από την απλή ανάγνωση του κειμένου της απόφασηςδεν θεμελιώνεται η αντίληψη αυτή. Η δεδεύτερηαπόφαση(απόάλλο δικαστή του ίδιου δικαστηρίου) εξηγά (στησελ. 3)πούοφείλεται η παρανόηση.Καικαταλήγει: ^ "Τοδικαστήριο αποφάσισε μόνο το θέματηςτροπο ποίησης καιτίποτε άλλο." Παράταύταηεισήγησητων αιτητών παραμένει Υπο βάλλουν πως το ΕπαρχιακόΔικαστήριο είναι αναρμόδιο να δικάσει την υπόθεση. Ηεισήγησηβασίζεται στη σκέψη ^ ότι μέχρι το χρόνο πουτο δικαστήριο διέταξε τηντροπο ποίηση έτσι ώστε να αυξηθεί η απαίτηση από £5.000 σε ποσό πέραν των £20.000 το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν είχε ούτε φυσικά μεταγενέστερα απόκτησε αρμοδιότητα. Το επιχείρημα έχει ως υπόβαθρο τις σχετικές διατάξεις 20 τουν.24/67, όπως τροποποιήθηκε,αναφορικάμετο ύψος των απολαβών εργοδοτουμένου που του επιτρέπουν την πρόσβασηαναλόγως στο έναή τοάλλοδικαστήριο. ΠρέπεινασημειώσουμεπωςτοΔικαστήριο Εργατικών Διαφορών είναι το adhocδικαστικόόργανοπουείναι επι- 25 φορτισμένο αποκλειστικά με την αρμοδιότητα νααποφα σίζει εργατικές διαφορές.Εννοούμε εδώδιαφορέςπου δη μιουργούνται από την εφαρμογή του ν. 24/67 ή των κανονισμών που θεσπίστηκαν με εξουσιοδότητηση του νόμου αυτού: αρθρ. 30 του ν. 24/67όπως τροποποιήθηκε 30 απότο ν.6/73 σε συνδυασμό μετιςδιατάξειςτουαρθρ.3. Ηπρόσβαση στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο είναι επιτρε πτή μόνο στις περιπτώσεις που ηαπαίτηση του εργοδο τουμένου υπερβαίνει τις αποζημιώσεις που μπορεί να διεκδικήσει κάτωαπότις διατάξειςτουνόμου.Τογεγονός 35 1104 1Α.Α.Δ. 5 ΑΠΕΑΝ Αγ.Νάπας Νικήτας,Δ. αυτό είναι αρκετόγιαναπεριέλθει η διαφοράστηδικαιο δοσία Επαρχιακού Δικαστηρίου. Βλέπε The Cyprus PhassouriPlantations v.Georghiou
(1982)1 C.L.R.766 και επίσης ElliConstantouri Kapsou v. Middle East Airlines Airliban
(1988)1 C.L.R. 152. Θαπρέπει ακόμανα τονιστεί ότι οι διεκδικήσεις εργοδοτουμένου με βάση το αρθρ.3 καισεσυνδυασμό μετονΠρώτοΠίνακα(όπωςέχουντρο ποποιηθεί από το άρθρο 9 (β)τουν. 92/87) έχουν ως .οροφήτις απολαβέςδύομόνοετών. 10 Στην κρινόμενη περίπτωση ηαπαίτηση του ενάγοντα όπως έχει διαμορφωθεί ξεπερνά κατά πολύ ταημερομί σθιατωνδύοετών.Τοστοιχείο αυτόθαπεριόριζε,αν υφίστατο, την υπόθεση στοδικαιοδοτικό πλαίσιο του Δικα στηρίου Εργατικών Διαφορών. Αλλά το Επαρχιακό 15 Δικαστήριο, ασκώντας σχετικές εξουσίες του, είχε εγκρί νει τροποποιήσεις συνεπαγόμενες αύξηση των απαιτήσε ων, που μετέθεταν την αρμοδιότητα στο δικαστήριο;εκεί νο. Οι αιτητές υπό την ιδιότητα τους ως,εναγόμενοι δεν 20 μπορούν να είναι κριτές τουύψους τηςαπαίτησης του ενάγοντα εναντίον τους. Το δίκαιο δεν τους αναγνωρίζει τέτοιο δικαίωμα. Τελικά δεν διαπιστώνεται εκ πρώτης όψεως έλλειψηήυπέρβαση δικαιοδοσίας ήάλλος λόγος πουναδικαιολογεί επέμβασητουδικαστηρίουαυτού. 25 Η αίτησηγιαχορήγησηάδειας απορρίπτεται. Ηαίτηση απορρίπτεται. ν 1105