clr/1991/1991_1_161.pdf

(1991)που αφορούσαντα ευρήματατουΔικαστηρίου πάνωσταπραγμα­ τικάγεγονότα θα αγνοούνταν τελείως. (β) Ο Δεύτερος Πίνακαςτων περί Τερματισμού Απασχολήσε­ ως Νόμων, 1967-1988.πουκαθορίζει τον τρόπουπολογισμού του συνόλου της υπηρεσίας ενός εργοδοτουμένου στον ίδιο εργοδότη και το κατά πόσο η υπηρεσία αυτήήταν συνεχής, αναφέρεται σε εβδομάδες υπηρεσίας. Κατά συνέπεια, ορθά υπολογίσθηκε και η περίοδος υπηρεσίας των εφεσίβλητων σαν εβδομαδιαίων υπαλλή­ λων. Η έφεσηαπορρίφθηκε μεέξοδα. 5 10 Υπόθεση που αναφέρθηκε: Stylianidcs v.Paschalidou

(1985)1C.L.R.

1. Έφεση με υπόμνημα. Έφεση με υπόμνημα από τους καθ' ων η αίτηση ενα­ ντίον της απόφασης του Διχαστή του Δικαστηρίου Εργα- 15 τικών Δι,αφοροόν (χ. Καλλής) που δόθηκε στις 17 Φεβρου­ αρίου, 1990 (Αριθμός Αιτήσεων 257/89,259/89και 295/89) με την οποία χαταδιχάστηχαν να πληρώσουν διάφορα ποσά στους αιτητές βάσει του άρθρου 12 της συλλογικής σύμβασης. 20 Φρ. Σαβεριάδης με Α. Αδαμίδη, για τους εφεσείοντες. Α. Χατζησέργης, για τους εφεσίβλητους 1 και
2. Αρ. Γεωργίου, για τον εφεσίβλητο
3. Cur. adv. vult. Α. ΑΟίΖΟΥ Π., ανάγνωσε την απόφαση του Διχαστή- 25 οίου. Το ερίότημα που έχει τεθεί με το Υπόμνημα του Δι­ καστηρίου Εργατικών Διαφορών προς το Δικαστήριο αυτό, σύμφωνα με τις διατάξεις των περί Τερματισμού Απασ/ολήσεοκ Νόμων 1967-1988, είναι το πιο κάτω: "Με βάση τα αναμφισβήτητα γεγονότα και έχοντας κατά νου 30 τις πιο πάνα)σχετικές πρόνοιες του Νόμου 24/67-88, ορθά 162 1Λ.Α.Δ. 5 Famalift Shipyard Ltd v.Παυλίδη Λ.Λοΐζου, Πρ. ερμηνεύσαμε τοπεριεχόμενο τηςπαραγράφου 12της τε­ λευταίας συλλογικής σύμβασης πουκάλυπτε τις σχέσεις των μερών; Πιο απλό: Σωστάυπολογίσαμε ότι to δικαίω­ μα τους στο χορήγημα,που τους διασφαλίζει το άρθρο12 τηςσύμβασης τους, υπολογίζεται από τότε που άρχισαν την απασχόληση τους ανεξάρτητα αν αυτή ήταν αρχικά επί εβδομαδιαίας βάσης καικαλυπτόταν από ξεχωριστή σύμβασηγιατουςεβδομαδιαίους;" Τα γεγονότα όπως διατυπώθησαν στο Υπόμνημα είναι 10 ότιοαιτητής στην αίτηση αρ.257Νικόλας Παυλίδης, άρ­ χισε την απασχόληση του, στους καθ'ωνοι αιτήσεις που στη συνέχεια θα αναφέρονται ως "οι εργοδότες", στις 28 Αυγούστου 1978, πάνωσε εβδομαδιαία βάση,καιεργάσθη­ κε συνεχώς μέχρι τις31 Μαρτίου
4. Από την 1Απρι15 λίου 1983, εντάχθηκε στομηνιαίο προσωπικό και συνέχι­ σε μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου 1989, οπότε η απασχόληση του τερματίσθηκε από τους εργοδότες του. Ο τελευταίος μηνιαίος μισθός τουήταν £426,05 σεντ. ΟΛοΐζος Ιωάν­ νου, αιτητής στην αίτηση αρ.259/89, άρχισε την απασχό20 λησητου μετους ίδιους εργοδότες στις 16Μαρτίου1979 στην αρχήωςεβδομαδιαίοςχαι απότην 1Απριλίου 1983, όπως καιοπροηγούμενος, εντάχθηκε στο μηνιαίο προσω­ πικό, μέχρι τημέρα που τερματίσθηκε ηαπασχόληση του στις 14Φεβρουαρίου
5. Οτελευταίος του μηνιαίοςμι25 σθόςήταν£631,56 σεντ. Ο αιτητής,στην αίτηση αρ. 295/89ΠαναγιώτηςΑνδρέ­ ου, προσλήφθηκε στις 30 Μαρτίου 1977, καιαυτός στην αρχή ως εβδομαδιαίος καιπάνω σε μηνιαία βάση στις 5 Φεβρουαρίου
6. Και αυτούοτερματισμός της απασχό30 λησης έγινε στις 14Φεβρουαρίου 1989.Οτελευταίος μη­ νιαίος μισθός του ήταν£536,94 σεντ. Όλων ο τερματισμός τηςαπασχόλησης τωνέγινε με πρωτοβουλία των εργοδοτών καιγια λόγους πλεονασμού. Μετά τονπιοπάνω τερματισμό της απασχόλησης τους, 35 έλαβαν πληρωμήαπότο Ταμείο για Πλεονάζον Προσωπικόν και όλα ταωφελήματαπου εδικαιούνταναπότουςερ­ γοδότες τους εκτός του χορηγήματος που προνοείταιστο 163 Α.Λοΐζου, Πρ. Famalift Shipyard Ltd ν.Πανλίδη

(1991)άρθρο 12 της συλλογικής σύμβασης, πουίσχυε τη μέρα του τερματισμού τηςαπασχόλησης τους. Ο αιτητής στην αίτηση αρ.257/89διεκδικεί £4.455,77 σεντ υπολογίζοντας τα χρόνια υπηρεσίας του από τότε που άρχισε τηναπα­ σχόληση του στους εργοδότες του. Δηλαδήαπό28Αυγού- 5 στου 1978μέχρι τις 14Φεβρουαρίου 1989, μέρα τερματι­ σμού της απασχόλησηςτου. Ο αιτητής στην αίτηση αρ.259/89 διεκδικεί £7.518,63 σεντ καιαυτός υπολογίζοντας από τηνπρώτη μέρατης έναρξης τηςαπασχόλησης του. Δηλαδή από 16 Μαρτίου 10 1979 μέχρι τη-μέρα του τερματισμού της απασχόλησης του. Ο αιτητής στην αίτηση αρ. 295/89 διεκδικεί £6.376,16 σεντ, υπολογίζοντας και αυτός την περίοδο απασχόλησης του απότις30 Μαρτίου 1977 τότε που άρχισεν ωςεβδο- 15 μαδιαίος έωςτην 14Φεβρουαρίου 1989, που τερματίστη­ καν οιυπηρεσίες του. Κατάτην εκδίκαση των υποθέσεων των οι τρεις αιτητές ήγειραν τους νομικούς ισχυρισμούς ότι το άρθρο 12 τηςσυλλογικής σύμβασης, κατοχυρώνει το δικαίωμα τους σε καταβολή χρηματικού ωφελήματος, 20 σε περιπτώσεις απολύσεως προσωπικού με υπηρεσία πέραν του ενός έτους, ίσου προς ενός μηνός μισθόγια κάθε συμπληρωμένο έτος απασχόλησης. Το ύψος του θα υπολογιζόταν απότότε πουπρωτοάρχισαν απασχόληση στους εργοδότες τους, ανεξάρτηταανστην αρχή επληρώ- 25 νονταν επί εβδομαδιαίαςβάσης. Η συμβατική κατοχύρωση του δικαιώματος τους αυτού βρίσκει έρεισμα, τόσο στοάρθρο 17του περί Τερ­ ματισμού Απασχολήσεως Νόμου του 1967(Νόμος Αρ. 24 του 1967)- στη συνέχεια ο Νόμος,- όπως τροποποιήθηκε, 30 όσο καιστο Δεύτερο Πίνακα του ίδιουΝόμου. Από την άλλη μεριά οι εργοδότες επέμεναν ότι καλύ­ πτοντα απότο άρθρο 12 της συλλογικής σύμβασηςκαι από τιςσχετικές πρόνοιες του Νόμου,μόνο από τότε που έγιναν μηνιαίοι. Δηλαδή ότι η υποχρέωση που το άρθρο 35 12 της συλλογικής σύμβασης του επιβάλλει αρχίζει να 164 1 Α.Α.Λ. Famalift Shipyard Ltd v. Παυλίδη Α. Λοΐζου, Πρ. υπολογίζεται για μεν τους δύοπρώτους αιτητές απότην 1 Απριλίου 1983, γιαδε τον τρίτο από5 Φεβρουαρίου 1981, ημερομηνία πουοι αιτητές αναβαθμίστηκαν καιονομά­ στηκαν μηνιαίοι. 5 Ηπροσέγγιση τουΔικαστηρίου ήταν ότι ηπερίοδος απασχόλησης σύμφωνα με τηνπαράγραφο 1

(1)του Δεύτε­ ρου Πίνακατου Νόμου υπολογίζεται σεεβδομάδες,οι aLτητές συμπλήρωναν απότηνημέρα της έναρξης της απα­ σχόλησης τους πενήντα-δύο εβδομάδες κάθε ημερολο10 γιακό έτος καιότιτηνημέρα τουτερματισμού της απα­ σχόλησης τους ήτανμηνιαίοι. Κατά τον υπολογισμό δε της περιόδου απασχολήσεως λογίζονται οιεβδομάδεςσύμφωνα με την παράγραφο 2(a) του Δεύτερου Πίνακα, κατά τιςοποίες ο εργοδοτούμενος 15 εργάζεται εικοσι-οχτώ ήπερισσότερες ώρες. Το άρθρο 12 τηςσυλλογικής σύμβασης που κάλυπτε τις σχέσεις των μερών κατά τημέρα του τερματισμούτης απασχόλησης των αιτητών προνοεί: "ΆΡΘΡΟΝ 12ον: ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ 20 25 30 Για την απόλυση προσωπικού ακολουθούνται οι πρόνοιες του ΝόμουΠερί Τερματισμού Απασχολήσεως αρ.24του 1967. Έκαστοςνεοπροσλαμβανόμενος υπάλ­ ληλος τελεί υπό δοκιμασίαν για περίοδον ενός μηνός, κατά τηδιάρκεια της οποίαςουδεμίαπροειδοποίησηθα παρέχεται για τερματισμόν απασχολήσεως. Μετάτην συμπλήρωση τηςως άνω περιόδου καιμέχρι 6 μήνες υπηρεσία,θαπαρέχεταιπροειδοποίηση μιας εβδομάδας εκατέρωθεν όταν πρόκειται γιαεβδομαδιαίονυπάλληλον καιεναμήνα εκατέρωθεν όταν πρόκειται για μηνιαίον υπάλληλον. Μετά την συμπλήρωση 6 μηνών υπηρεσία θαακολουθούνται οιπρόνοιες του περί Τερ­ ματισμού Απασχολήσεως Νόμου. Επίσης στις περιπτώσεις απολύσεως θα ακολουθεί­ ται ηαρχή ο τελευταίος προσληφθείς απολύεται πρω­ ί65 Α. Λοΐζου, Πρ. Famalift Shipyard Ltd ν.Παυλίδη

(1991)τος. Νοουμένου ότι θα πρόκειται περί προσώπου που θα έχει τα ίδια προσόντα, ικανότητες και εργατική συ­ νείδηση. Σε περιπτώσεις απολύσεως προσωπικού με υπηρεσίαν πέραν του ενός έτους θα δίνεται πέραν της κανονικής προειδοποίησης καιένας μηνιαίος μισθός δι' έκαστον έτος υπηρεσίας." 5 Είναι επίσης γεγονός ότι και οι τρεις αιτητές πρόσφε­ ραν συνεχώς υπηρεσία από τότε που πρωτοπροσλήφθηκαν,στους εργοδότες τους, για 28 ώρες την εβδομάδα. Συ­ μπλήρωναν 52 εβδομάδες απασχόλησης κάθε ημερολο- 10 γιακο έτος. Τη μέρα του τερματισμού της απασχόλησης τους ήταν μηνιαίοι. Η'απασχόληση τους όμως, ηδιάρκεια της και αν αυτή υπήρξε συνεχής, ρητά ο Νόμος καθορίζει, πο)ς υπολογίζεται. Πουθενά δεν φαίνεται ότι μπορεί να διαιρεθεί για σκοπούς του χορηγήματος που υπόχρεου- 15 νται και αποδέχονται να καταβάλουνστους αιτητές οι ερ­ γοδότες. Το Δικαστήριο δέχθηκε με βάση τις ρητές πρό­ νοιες της συλλογικής σύμβασης και του Νόμου ότι η απασχόληση των τριών αιτητών ήταν ενιαία και συνεχής από τότε που άρχισαν δουλειά έστω xaL αν στην αρχή χα- 20 ρακτηρίζονταν εβδομαδιαίοι καλυπτόμενοι από ξεχωρι­ στή συλλογικήσύμβαση. Το Δικαστήριο στο Υπόμνημα του αναφέρει ότι γι' αυτό ήταναρκετό ότι: "(α)Στηπαράγραφο2 τουάρθρου 12 της συλλογικής 25 σύμβασης για τους μηνιαίους συμφωνήθηκε: 'Σε περιπτ(ύσεις απολύσεως προσωπικού με υπηρεσίαν πέραν του ενός έτους θα δίνεται πέραν της κανονικής προει­ δοποίησης και ένας μηνιαίος μισθός δι έκαστον έτος υπηρεσίας'. 30 (β) Ο Νόμος, (άρθρο 16

(2)) προβλέπει πως η διάρ­ κεια της περιόδου απασχόλησης τους και το αν υπήρξε συνεχής ή μη αποφασίζονται σύμφωνα με το Δεύτερο Πίνακα. (γ) Ο Δεύτερος Πίνακας καθορίζει ότι η περίοδος 35 166 1 Α.ΑΛ. FamuliΠShipyard Ltd v.Παυλίδηj Α. Λοΐζου, Πρ. απασχόλησης υπολογίζεται σε εβδομάδες καικατάτον υπολογισμόν λαμβάνονταιοιακόλουθες εβδομάδες: α) εβδομάς κατά την οποία ο εργοδοτούμενος ειργάσθη επί28 ήπλείονας ώρας. 5 β) " Ήταν επίσης ηδιαπίστωση τουΔικαστηρίου ότι που­ θενά στοΝόμο δενυπάρχει πρόνοια γιαυπολογισμό της περιόδου απασχολήσεως πάνω σε ετήσια βάση, και ότι το άρθρο 17του Νόμου επιφυλάσσει υφιστάμενα δικαιώματα .Q εργοδοτουμενων όταν λόγω πλεονασμού, όπως αυτός κα­ θορίζεται στο άρθρο 18, εργοδοτούμενος δικαιούται σε οποιαδήποτε άμεση πληρωμή λόγω πλεονασμού, σεχορήγημα λόγω απολύσεως, φιλοδώρημα ή οποιαδήποτε άλλη πληρωμή χορηγουμένην σε σχέση προς την απασχόληση 15 τουαπό τον εργοδότη, είτε το δικαίωμα αυτό υφίσταται λόγω εθίμου, νόμου, συλλογικής συμφωνίας, σύμβασης είτε γιαάλλο λόγο, τότε ο εργοδοτούμενος εκτός από την πληρωμή απότο Ταμείο λαμβάνει το ποσό πουδικαιούται δυνάμει συλλογικής σύμβασης. 2Q Οι λόγοι που προβάλλουν οι εφεσείοντες προσβάλλο­ ντες την απόφαση του Δικαστηρίου είναι οιπιοκάτω: "Ι. Η εκδοθείσα απόφασις είναι εσφαλμένη επίτο ότι δενδικαιολογείται από τηνπροσαχθείσαν ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίαν. 2 c 30 (α)Το Δικαστήριον έσφαλε καθ' ότι δεν έλαβευπ" όψιν τηνπροσαχθείσαν μαρτυρίαν τωνδύο διαφορετι­ κών συλλογικών συμβάσεων ήτοι τηςσυλλογικής συμ­ βάσεως των μηνιαίων εργαζομένων και της συλλογικής συμβάσεως τωνεβδομαδιαίων OL οποίες είναι δύο δίαφορετικές συμβάσεις με διαφορετικά ωφελήματα των μηνιαίων επαυξημένων, περιορισθέν εσφαλμένως επί των συλλογικών συμβάσεων των μηνιαίων μη λαβών υπ όψιν την ταυτόχρονον ύπαρξιν τωνεβδομαδιαίων και εσφαλμένως έλαβε υπ' όψιν τας εβδομαδιαίας συμ- 167 Α. Λοΐζου, Πρ. Famalift Shipyard Ltd ν.Παυλίδη

(1991)βάσεις εκ του 1977 ως καλύπτουσαι ένα μήνα κατ'έτος από το 1977 μέχρι απολύσεως αντί από 1.4.83διατους αιτητάς εις αιτήσεις 257/89 και 259/89 και από5.2.81 δια αιτητήνυπ'αριθμόν295/

2. Το Δικαστηριον έσφαλε εις την ερμηνεία των 5 όρων των εν ισχύει μηνιαίων συλλογικών συμβάσεων ειδικά εις την εφαρμογήν του όρου αρ. 12 σχετικά με την χορήγησιν ενός μηνιαίου μισθού δι έκαστον έτος υπηρεσίας καθ' ότι μεταξύ άλλων: (α) Το Δικαστηριον έσφαλε εις το να ερμηνευση την ίο συλλογικήν σύμβασιν διατηνπαροχήντου ενόςμηνιαί­ ου μισθού δι έκαστον έτος υπηρεσίας βάσει τουΝόμου 24/67 έως 1988 του Δευτέρου Πίνακος και δυνάμειάρ­ θρου 16παράγραφος 2 τουΝόμου. (β) Το Δικαστηριον έσφαλε εις το να θεώρηση ανα- ΐ5 δρομικώς από την αρχικήν εργοδότησιν των αιτητών την διάρκειαν εφαρμογής του ενός μηνιαίου μισθού κατ' έτος υπηρεσίας από 28.8.78 δια τους υπ αριθμόν 257/89,από 16.3.79διατον αιτητήνυπ'αριθμόν259/89 και από 30.3.77 διατον αιτητήν υπ'αριθμόν295/89 ότε 20 άπαντες ήσαν εβδομαδιαίοι αντί από τον χρόνον ότε κατέστη έκαστος μηνιαίος ήτοι από 1.4.83δια τους αιτητάς υπ'αριθμόν257/89,259/89και από5.2.81διατον αιτητήν υπ'αριθμόν295/
3. (γ) Ηχορήγησις του ενός μηνός κατ'έτος ήτο συμ- 25 βατική, επιπρόσθετος και ανεξάρτητος του περί αποζη­ μιώσεων λόγω πλεονασμού και των κριτηρίων του Νόμου και λανθασμένως το Δικαστήριο εφήρμοσεν την ερμηνείαν του άρθρου 12 βάσει των προνοιών του Νομού αρ. 16παρ. 2 καιΔευτέρου Πίνακος. 30 (δ) Το Δικαστηριον εσφαλμένως νομικώς ερμήνευσε το άρθρον 12 της συλλογικής συμβάσεως των μηνιαίων μεβάσητην προσαχθείσανμαρτυρίαν.
4. II εκδοθείσα απόφασιςδεν είναι δεόντωςδίκαιο­ ι68 1 Α.Α.Δ. Famalift Shipyard Ltd v. Παυλίδη Α. Λοΐζου,Πρ. λογημένη συμφώνως του άρθρου 30

(2)του Συντάγμα­ τος." 5 10 15 20 25 30 35 Σε σχέση με τους πιο πάνω λόγους εφέσεως θα πρέπει να τονισθεί ότι το δικαίωμα εφέσεως από απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, καθορίζεται από το Άρθρο 12 παράγραφο

(13)(β)(ϋ) τουπερί Ετησίων Αδειών Μετ' Απολαβών Νόμου του 1967 (Νόμος Αρ. 8 του 1967), όπως τροποποιήθηκε απότο άρθρο 3του Νόμου αρ. 5 του 1973. Η πιο πάνωπαράγραφος προβλέπει ταπιοκάτω: "00 πρόβλεψιν δι έφεσιν εξ οιασδήποτε αποφάσεως του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών εις το Ανώτατον Δικαστηριον βάσει οιουδήποτε λόγου συνεπαγομέ­ νου νομικόν σημείον μόνον, γενομένη δι' υπομνήματος (case stated) εντός είκοσι χαι μιας ημερών απότης ημέραςτηςαποφάσεως" Η διάταξηαυτή παρέχει, όπως ρητά ορίζει, δικαίωμα εφέσεως για οποιοδήποτε λόγο που συνεπάγεται νομικό σημείο μόνο και αυτόασκείται με Υπόμνημα. Δεν υπάρχει δικαίωμα εφέσεως για ταευρήματατου πρωτόδικουΔικαστηρίου πάνω σε πραγματικάγεγονότα. Με βάση τα πιο πάνω οι λόγοι εφέσεως που καταχωρήθηκαν από τους εφεσείοντες και σε όση έκταση στρέφονται εναντίον των ευρημάτων του πρωτόδικου Δικαστηρίου πάνωσταπραγ­ ματικά γεγονότα θα αγνοηθούν τελείως. Θα εξεταστεί μόνο το ερώτημα το οποίο παρέπεμψε προς το Δικαστή­ ριο αυτό.Οποιοσδήποτε άλλος λόγος σχετίζεται με το νο­ μικό ερώτημα θα θεωρηθεί ως επιχείρημα προς υποστήρι­ ξη των θέσεων των εφεσειόντων. Παρόμοια προσέγγιση έγινε στην υπόθεση Stratis Stylianides v. Phaedra Paschalidou

(1985)1 C.L.R. 49, σε σχέση με το δικαίωμα εφέσεως κάτω από τον περί Ελέγχου Ενοικίων Νόμο του 1983 (Νόμος Αρ. 23 του 1983) και ειδικότερα το άρθρο 7 αυτού πριν τροποποιηθεί από το Νόμο Αρ. 79 του 1986, το οποίο στο ουσιαστικό του μέρος ήταν ταυτόσημο με το άρθρο 12,

(13)(β)(ϋ) του Νόμου, το οποίο καθορίζει όπως έχομε δει την έκταση του δικαιώματος εφέσεως από απο­ φάσεις τουΔικαστηρίου Εργατικών Διαφορών. 169 Α.Λοΐζου, Πρ. Famalift Shipyard Ltd ν.Παυλίδη

(1991)Επομένως σεπεριπτώσεις αιτήσεων για σύνταξη Υπο­ μνήματος ο Προεδρεύων του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών οφείλει ναεπιληφθεί καιεντοπίσει ποίοι από τους λόγους που υποβάλλονται απότον εφεσείοντα συνι­ στούν νομικό σημείο καινα περιλάβει αυτούς καιμόνο 5 στο Υπόμνημα του καινα τους παραπέμψει στο Ανώτατο Δικαστήριο προςαπάντηση. Έχουμε εξετάσει το νομικό σημείο που εγείρεται στην έφεση αυτή όπως έχει περιληφθεί στο ερώτημα που μας υποβλήθηκε, και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι το πρω- 10 τόδικο Δικαστήριο σωστά δέχτηκε ότι το δικαίωματων εφεσειόντων στο χορήγημα που τους διασφαλίζει το άρθρο 12 της συλλογικής τους σύμβασης υπολογίζεται από τότε πουάρχισαν τηναπασχόληση τους ανεξάρτητα αν αυτή ήταν αρχικά επί εβδομαδιαίας βάσης καικαλυ- 15 πτόταν από ξεχωριστή σύμβαση γιατους εβδομαδιαίους. Αυτήδε είναι ηαπάντησημας στο ερώτημα που τέθηκε. Συμφωνούμε απόλυτα με τοσκεπτικό του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Τασυμβατικά δικαιώματα των εργοδοτου­ μενων διασφαλίζονται από το άρθρο 17τουΝόμου και 20 κατ' επέκταση από τοΔεύτερο Πίνακα αυτού. Κάτωαπό την τελευταία συλλογική σύμβαση οι τρεις εφεσείοντες στην περίπτωση τηςαπόλυσης τωνμια και είχαν συνεχή υπηρεσία πέραν τουέτους από τότε που προσλήφθηκαν, εδικαιούντο πέραν της κανονικής προειδοποίησης χαι ένα 25 μηνιαίο μισθό για κάθεέτος υπηρεσίας. Η διάρκεια της περιόδου απασχόλησης τους και το αν ήτο συνεχής ήόχι υπολογίζονται καικαθορίζονται σύμ­ φορα μετο Δεύτερο Πίνακα στον οποίο παραπέμπειτο άρθρο 16

(2)του Νόμου. 30 Επίσης οι παράγραφοι 1

(1)και

(2)(α) του Μέρους Ι του Δεύτερου Πίνακαπροβλέπουν ότιη περίοδοςαπασχό­ λησης κάθε εργοδοτουμένου που προσφέρει εξαρτημένη εργασία υπολογίζεται σε εβδομάδες και κατά τον υπολογι­ σμό της περιόδου απασχόλησης λογίζονται οι εβδομάδες 35 εκείνες κατά τιςοποίες οεργοδοτούμενος εργάστηκε του170 1 Α.ΑΛ. Famalift Shipyard Ltd v. Παυλίδη Α. Λοΐζου,Πρ. λάχιστο εικοσιοχτώ ώρες. Κατάτηνκρίση μας οχρόνος κατάτον οποίο γίνεται ο υπολογισμός σε σχέση με το μισθό του εργοδότουμένου είναι η ημέρα του τερματισμού της απασχόλησης του και 5 στον υπολογισμό της όλης περιόδου απασχόλησης λογίζο­ νται όλες οι εβδομάδες απασχόλησης του στον ίδιο εργο­ δότη κάτω από οποιουσδήποτε προγενέστερους όρους, αρκεί να πληρεί τις πιο πάνω προϋποθέσεις του Νόμου και ησχετική ρήτρα της συλλογικής σύμβασης να τουπα10 ραχωρει δικαίωμαδιεκδίκησης των οφελημάτων πουπρο­ βλέπονται στο Άρθρο 17.Το δεύψος των υπολογίζεται με βάσηταπιο πάνωπλαίσια. Η υπόθεση επιστρέφεται στον Πρόεδρο του Δικαστη­ ρίου που την εξεδίκασε με τη Γνωμοδότηση μας πουοδη15 γει στην επικύρωση της απόφασης του. Η έφεση αποτυγ­ χάνει και οι εφεσείοντες καταδικάζονται στα έξοδα της εφέσεως. Η έφεσηαπορρίπτεται με έξοδα. 171