clr/1991/1991_1_207.pdf

(2)(γ) του Συντάγματος — άρθρο 18

(1)του περί Ποινικής Δικο­ νομίας Νόμου, Κεφ. 155 — Κατά πόσο άπτονται της δικαιοδοσίας του Δικαστού να εκδόσει έντα>.μα συλλήψεως. Έντα/.μα συλλήψεως — Η έκδοση τον αποτελεί δικαστική πράξη — Προϋπόθεση ύπαρξης "εύλογης υπόνοιας" διάπραξης αδικήματος — Κρίνεται από τον Δικαστή, όχι από το πρόσωπο που δίδει μαρ­ τυρία ενώπιον του — Ποια τα καθήκοντα Επαρχιακού Δικαστή πον επιλαμβάνεται αιτιάσεως για έκδοση εντάλματος συλλήψεως. Τεκμήριο νομιμότητας αναφορικά με τη διαδικασία και τα διατάγμα­ τα των Δικαστηρίων — Μαχητό — Κατά πόσο ισχύει μόνο στην περίπτωση των Δικαστών τον Ανωτάτου Δικαστηρίου ήκαι σ'αντή των Επαρχιακών Δικαστών. Εναντίον τουΑιτητή εκδόθηκετην2.1.90από ΕπαρχιακόΔικα­ στή στη Λεμεσό ένταλμασυλλήψεως για διευκόλυνση τωναστυνο­ μικών ανακρίσεων σε υπόθεση διαρρήξεως κατοικίαςκαι κλοπής από αυτήχρημάτωνκαι χρυσαφικώναξίας ΛΚ29.000. Για την έκ­ δοση του εντάλματοςο Επαρχιακός Δικαστής βασίσθηκε αποκλει­ στικά πάνω σε γραπτή ένορκη δήλωση αστυνομικού ότι ενάντιο του Αιτητή υπήρχε"εΰλογος υποψία βασιζόμενησε μαρτυρία"ότι ενείχετο στην υπόθεση,και ότι αυτοκίνητο που είχε στην κατοχή του ο Αιτητής είχεβρεθεί εγκαταλελειμένοκοντάστησκηνήτουεγ- 207 Πολυκάρπου

(1991)κλήματος.Το ένταλμα εκτελέσθηκε αυθημερόν, ο Αιτητής προσήχθη ενώπιον του Δικαστηρίου που διάταξεδιήμερη κράτηση του,μετά την εκπνοή της οποίαςο Αιτητής απολύθηκεχωρίς να τουπροσα­ φθείοποιαδήποτε κατηγορία. Με την αίτηση του ο Αιτητής ζήτησε την έκδοση διατάγματος 5 certiorari για ακύρωση του εντάλματος συλλήψεως της 2.1.90, ισχυριζόμενος όχι ο Επαρχιακός Δικαστής ενήργησε χωρίςδικαιο­ δοσίακαι κατάπαράβασητου άρθρου 11του Συντάγματος. Εκμέ­ ρους της Δημοκρατίας έγινε παραδεκτόότι δενυπήρχε ενώπιο του Επαρχιακού Δικαστή οποιαδήποτεμαρτυρίαπου θαμπορούσε, με 10 αντικειμενικό κριτήριο, να οδηγήσει ένα λογικό Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι υπήρχε εύλογη.υπόνοια ότι ο Αιτητής ενείχετο στο αδίκημα,αλλάυποβλήθηκεότι το διάταγμαcertiorari δενέπρε­ πε να εκδοθεί διότι (α) η εν λόγω έλλειψη μαρτυρίας δεν άπτετο της δικαιοδοσίας του Δικαστή να εκδόσει το ένταλμα συλλήψεως, 15 αλλά αφορούσε απλώς λανθασμένη άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας,και/ή(β)το ένταλμα συλλήψεως δεν ευρίσκετο πλέον σε ισχύ, διότι είχεν εκτελεσθεί, και κανένας χρήσιμος σκοπός δενθα εξυπηρετείτο μετην ακύρωσητου. 20 ΑποφααίσΟιγκε ότι (α) Η ύπαρξη "εύλογης υπόνοιας" για διάπραξηαδικήματος αποτελεί, κατάτο άρθρο 11

(2)(γ) του Συντάγματος,ρητή προϋπό­ θεση για την άσκηση της παρεχόμενης δικαιοδοσίας έκδοσης εντάλματος συλλήψεως, χωρίς την εκπλήρωση της οποίας δεν υπάρχει τέτοια δικαιοδοσία, δεν χωρεί οποιαδήποτε περαιτέρω 25 έρευνα ούτε τίθεται θέμα άσκησης διακριτικής εξουσίας. Ο Επαρ­ χιακός Δικαστής δεν είχε δικαιοδοσίανα εκδόσει το ένταλμασυλ­ λήψεως, παρά το γεγονός ότι είχε δικαιοδοσία να επιληφθεί της σχετικής αίτησης της Αστυνομίας. (β) Παρά το ότι η ισχύς του εντάλματος συλλήψεως είχε εκ- 30 πνεύσει με την εκτέλεση του.δεν ήταν ορθός ο ισχυρισμός ότικανέναςχρήσιμος σκοπός δενθαεξυπηρετείτο μετηνακύρωσητου, η οποία θα έδιδε στον Αιτητή την δυνατότηταναδιεκδικήσει αποζημιώσεις για παράνομησύλληψηδυνάμει του άρθρου 11

(8)τουΣυ­ ντάγματος, και θα επέφερε, έστω και εκ των υστέρων, αποκατά- 35 στάση της νομιμότητας. (γ)Το μαχητό τεκμήριο της νομιμότητας υπάρχει μόνο στηνπε­ ρίπτωση το>νΔικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Δεν εφαρμό­ ζεται,σε θέματαδικαιοδοσίας, σε διαδικασίες ενώπιον κατωτέρων Δικαστηρίων. (δ) ΕπαρχιακόςΛικαστής που επιλαμβάνεται αιτήσεως για έκ­ δοση εντάλματος συλλήψεως οφείλει πρώτα να ικανοποιηθεί ότι από την ενο'ιπιόν του μαρτυρία αποκαλύπτεται εύλογη υπόνοια διαπράξεως αδικήματος.ΟΔικαστής οφείλει να εξάγει το δικό του συμπέρασμα. Ηγνώμη του ενόρκως δηλούντος δεν είναι αρκετή. 45 208 40 1 Α.Α.Δ. Πολυκάρπου Αν οδικαστής ικανοποιηθεί ότιυπάρχει εύλογη υπόνοια, τότεκαι μόνο τότε θα εξετάσει κατά πόσο τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσηςκαθιστούν τηνέκδοση τουεντάλματος αναγκαίαήεπιθυ­ μητή. 5 ΗΑίτηση έγινε αποδεκτήχωρίς οποιαδήποτεδιαταγή γιαέξοδα. Υποθέσειςπον αναφέρθηκαν: Frangos v. Medical Disciplinary Board and Others

(1983)1 C.L.R. 256- 10 Ramadan v,ElccticityAuthorityofCyprus, 1 R.S.C.C. 49King v.NatBell Liquors Ltd[1922]2A.C. 128I.R.C. v.Roisminstcr[l980] 1 All E.R. 80R. v.AllSaints. Southampton[1828] 7B.&C. 785R. V.Smith (Martin)[1974} 1 All E.R.65l· ic Attorney -General of the Republicv. Pourisandothers

(1979)2 C.L.R. 15R. v.Minister of Health [1938]4AllE.R. 32AHv.Jayarantc[1951]A.C.66Vanczis v.Koursoumba, 19C.L.R 26· 20 Lambrianides v.Mavridcs, 23C.L.R. 49' Inre Droushiotis

(1981)1C.L.R.

1. Αίτηση. Αίτηση από τον Γεώργιο Πολυκάρπου για την έκδοση εντάλματος certiorari γιαπαραπομπή στοΑνώτατο Δικα25 στήριο καιακύρωση τουεντάλματος συλλήψεως του που zy.Oodr}Y.z από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού την 2.1.
2. Χρ. Πονργουρίδης,γιατοναιτητή. 30 Γλ. Χατζηπέτρου, για τον Γενικό Εισαγγελέα τηςΔημοκρατίας. Cur.adv. wit. 209 Πολυκάρπου

(1991)ΠΟΠΑΤΖΗΣ, Δ. ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Στις 2.30 το πρωί της 2ας Ιανουαρίου 1990 ο αστυφύλα­ κας Γ. Πετρή που υπηρετεί στο Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγ­ κλημάτων εμφανίστηκε ενώπιον του ΕπαρχιακούΔικαστή Λεμεσού Κώστα Παμπαλλήκαι ζήτησε την έκδοση εντάλ- 5 ματος συλλήψεως εναντίον του Αιτητή Γεώργιου Πολυ­ κάρπου, νέου. 19 χρόνων από τη Λεμεσό. Για υποστήριξη της αίτησης του ο αστυφύλακας Πετρή παρουσίασε γρα­ πτήδήλωση του καιορκίστηκε ενώπιον του εν λόγω Δικα­ στή ότι το περιεχόμενο της ήτανορθό. Μεβάσητην ένορ- 10 κη αυτή δήλωση ο Δικαστής εξέδωσε το αιτούμενο ένταλμα συλλήψεως. Ο Αιτητής και ο Γενικός Εισαγγελέ­ ας συμφωνούν ότι ο κ. Παμπαλλής ενήργησε αποκλειστι­ κά με βάση το περιεχόμενο της ένορκης αυτής δήλωσης στην οποία αναφέρονταιταεξής: 15 "Αστ. 3360 Γ. Πετρή από Λεμεσό ενόρκως κατέθεσεν ότι υπάρχει εύλογος υποψία βασιζόμενη σε μαρτυρία ότι ο Γεώργιος Πολυκάρπουεκ Λεμεσού ετών 19 ενέχε­ ται σε υπόθεση διαρρήξεως κατοικίαςκαι κλοπής χρη­ μάτων και χρυσαφικών συνολικής αξίας £29.000= που 20 έγινε στην περιοχήΑμαθούντας την νύχτατης31.12.

1. Πλησίον της σκηνής ανευρέθη εγκαταλελειμένο το αυ­ τοκίνητο υπ'αρ. ΜΑ 793 το οποίον είχεν στην κατοχή του οπιο πάνω αναφερόμενος. Ως εκ τούτου αιτούμαι από το Έντιμο Δικαστήριο 25 σας την έκδοση εντάλματος συλλήψεως του πιό πάνω αναφερομένουπροσώπου προς διευκόλυνση των Αστυ­ νομικών ανακρίσεων." Το ένταλμα συλλήψεως είναι σύμφωνο με τον Ποινικό Τύπο αρ.4 (έντυπο J.6G),αναφέρειδε ταεξής: " ΠΟΙΝΙΚΟΣΤΥΠΟΣ ΑΡ.4 ΕΝΤΑΛΜΑ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ (Κεφ. 155, Αρθρα 18και 44) 210 1 Α.Α.Δ. Πολυκάρπου Πογιατζής,Δ. Εντω Επαρχιακώ ΔικαστηρίωΛεμεσού Ενώπιον: Επαρχιακού Δικαστού Προς τον ΑρχηγόΑστυνομίας Αστυνομικόν και πάντα άλλον Αστυνομικόν ενΚύπρω. <- 10 .C Εντέλλεσθε διατου παρόντοςόπως προβήτε εις την σύλληψιν του Γεώργιου Πολυκάρπου εκ Λεμεσού ενα­ ντίον του οποίου υπάρχει εύλογος υποψία βασιζόμενη σε μαρτυρίαότι ενέχεται σε υπόθεσηδιαρρήξεωςκατοι­ κίας που έγινε την νύχτα της 31.12.89 στην περιοχή Αμαθούντας και προσαγάγητε τούτον ενώπιον του Δι­ καστηρίου τούτου πάραυτα (ή την ημέραν του 19 , και ωραν προ μεσημβρίας) ίνα απάντηση εις την ώς άνωκατηγορίανκαιτύχη μεταχειρίσεως συμφώνως προς τον νόμον. Εξεδόθη υπ' εμού σήμερον την 2α ημέραν Ιανουα­ ρίου 1990, ώρα02+
2. (Υπογραφή) Επαρχ. Δικαστής (Σφραγίς)Λεμεσού 20 25 (ΟΠΙΣΘΟΓΡΑΦΗΣΙΣ)-(Αρθρον23):Διατάττεται όπως ο ανωτέρω αναφερόμενος μετά την σύλληψιν του αφεθή ελεύθερος επί εγγυησει αφού υπογράψη εγγυητήριον διατο ποσόν μετ' εγγυητού/τών δια το ποσόν (έκαστος) διατην εμφάνισίν του ενώπιον χου ως άνωαναφερομένουΔικαστηρίου κατά τηνώραν π.μ/μ.μ. της επομένης της ημέρας καθ' ην το ως άνω Δικαστηρίον είναι ανοικτόν (ή την ημέρα του 19),καικαθ' οιονδήποτε χρόνον ως ήθελεδιαταχθήυπό τουως είρηται Δικαστηρίου. 211 Πογιατζής, Δ. Πολυκάρπου

(1991)(Υπογραφή) Δικαστής Πρωτοκολλητής" Το πιο πάνω ένταλμα εκτελέστηκεαργότερα μέσα στην ίδια μέρα. Μετά τη σύλληψητου ο Αιτητής παρουσιαστή- 5 κε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού το οποίο τον παρέπεμψε σε αστυνομική κράτηση για δυο μέρες. Αργότερα ο Αιτητής απολύθηκε χωρίς να τουπρο­ σαχθεί οποιαδήποτεκατηγορία. Με την παρούσα αίτηση του που καταχώρησε κατόπιν 10 σχετικής άδειας του Δικαστηρίου, ο Αιτητής ζητά την έκ­ δοση εντάλματος της φύσεως σερτίοράρι (certiorari) για παραπομπή στο Ανώτατο Δικαστήριο και ακύρωση του εν λόγω εντάλματος συλλήψεωςπου εκδόθηκε στις 2Ιανουα­ ρίου 1990, επειδή, κατά τον ισχυρισμό του, ο Δικαστής ^ που το εξέδωσε ενήργησε χωρίς δικαιοδοσία ή/και καθ'υπέρβαση δικαιοδοσίας και κατά παράβαση των άρ­ θρων 11.1, 11.2(γ)και 11.3 τουΣυντάγματος. Μέσω των διαταγμάτωντης φύσεως certiorari το Ανώ­ τατο Δικαστήριο επιτηρεί και ελέγχει τα κατώτερα Δικά- 20 στήρια ακυρώνοντας οποιαδήποτε απόφαση, διαταγή, η διαδικασία ενώπιον τους, είτεποινικής είτεαστικής φύσε­ ως, η οποία γίνεται καθ'υπέρβαση της δικαιοδοσίας τους. Η δ,ικαιοδοσία των Δικαστών του Ανωτάτου Δικατηρίου της Κύπρου κάτω από το άρθρο 155.4 του Συντάγματος 25 και τα άρθρα 3 και 9 του περί της Απονομής της Δικαιο­ σύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964 είναι η δικαι­ οδοσία έκδοσης προνομιακών διαταγμάτων, περιλαμβα­ νομένων ενταλμάτων της φύσεως certiorari, την οποία ασκούν οι Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγ- 30 γλίας, λαμβανομένης, βέβαια, υπόψη της αποκλειστικής αναθεωρητικής δικαιοδοσίας του δικού μας Ανωτάτου Δι­ καστηρίου κάτω από το άρθρο 146 του Συντάγματος.Σχε212 1 Α.Α.Δ. Πογιατζής,Δ. τικές επί τουπροκειμένου είναιοι υποθέσεις 1)Frangos ν. Medical DiscipiinaiyBoard and others,

(1983)1 Α.Α.Δ. 256, και 2) Hussein Ramadan v. ElectricityAuthority of Cyprus andAnother, 1Α.Α.Σ.Δ.

1. Ενδεικτικό της φύσεως του εντάλματος certiorari καιτης άσκησης τηςδικαιο­ δοσίας των Δικαστών του Αγγλικού Ανωτάτου Δικαστη­ ρίου επί του προκειμένου είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4ηέκδοση, 1οςΤόμος,σελ. 150,παράγραφος 147: 5 1( Πολυκάρπου Λ 15 "
2. The nature of certiorari. Certiorari lies, on the application of a person aggrieved, to bring the proceedings of an inferior tribunal before the High Court for review so that the court can determine whether they shall be quashed, or to quash such proceedings. It will issue to quash a determination for excess or lack of jurisdiction, error of law on the face of the record or breach of the rules of natural justice, or where the determination was procured by fraud, collusion or perjury." υ Διαφωτιστικό της έκτασης της δικαιοδοσίαςτου Ανω­ τάτου Δικαστηρίου να εκδώσει διαταγή της φύσεως certiorari είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από τη γνώμη που ο Λόρδος Sumner εξέφρασε στο Ανακτοσυμβούλιο (Privy Council) στην υπόθεση TheKing v.NatBell 25 Liquors, Limited, [1922] 2 A.C. 128,στησελ. 158: 30 "As Lord Esher points out in Reg. v.Income Tax Commissioners, if a statute says that a tribunal shall have jurisdiction if certain facts exist, the tribunal has jurisdiction to inquire into the existence of these facts as well as into the questions to be heard; but while its decision is final, if jurisdiction is established, the decision that its jurisdiction is established is open to examination on certiorari by asuperior Court." Τα νομικά επιχειρήματατου κ. Πουργουρίδηυπέρ της 35 έκδοσης του αιτουμένου εντάλματος certiorari έχουν ως αφετηρία τον ισχυρισμό του ότι η ένορκη δήλωση του 213 Πογιατζής, Δ. Πολυκάρπου

(1991)αστυφύλακα Γ. Πετρή, το περιεχόμενο της οποίαςέχω πα­ ραθέσει αυτούσιο πιό πάνω,δεν περιλάμβανε οποιαδήπο­ τε γεγονότα ήστοιχεία απότα οποία μπορούσε, μεκριτή­ ριο αντικειμενικό, να εξαχθεί το συμπέρασμα από οποιοδήποτε λογικό Δικαστήριο, ότι υπάρχει εύλογηυπό- 5 νοια ότι ο Αιτητής ενέχεται στο αδίκημαπουαναφέρεται σ' αυτή. Ο κ. Χατζηπετρου είχε το θάρρος να δηλώσει κατά τη διάρκεια· της αγόρευσης του ότι συμφωνεί με τον κ. Πουργουρίδηπάνωστο θέμααυτό. Πολύ ορθά, κατάτη γνώμη μου, ο κ. Χατζηπετρου εκ μέρους του Γενικού Ει- 10 σαγγελέα έκαμε τη δήλωση αυτή. Οσοδήποτε χαλαρή ερμη­ νεία και να δοθεί στη φράση "ευλόγω υπόνοια"πουσυνα­ ντάται στο άρθρο 11.2(γ) του Συντάγματος, τα στοιχεία που είχαν τεθεί ενώπιον του ευπαιδεύτου Δικαστή που εξέδωσε το προσβαλλόμενο ένταλμα, δεν είναι δυνατό να 15 λεχθεί ότι μπορούσαν εύλογα να αποτελέσουν τηβάσητης απαραίτητης εύλογης υποψίας. Η ύπαρξη εύλογης υπό­ νοιας ότι κάποιο πρόσωπο διέπραξε αδίκημα αποτελεί, σύμφωνα με το άρθρο 11.2(γ)του Συντάγματος,ρητή προ­ ϋπόθεση της στέρησης της ελευθερίας του προσώπου 20 αυτού για το σκοπό προσαγωγής του ενώπιον της αρμό­ διας κατάνόμοαρχής. Με όλα όσα έχω αναφέρειπιο πάνω συμπληρώνεται η εικόνα που συνθέτουν τα περιστατικάκάτω απόταοποία εκδόθηκε το προσβαλλόμενο ένταλμα συλλήψεως. Επειδή 25 ηπαρούσαυπόθεση είναι, εξ όσων γνωρίζω,ηπρώτη υπό­ θεσηστην οποία επιδιώκεται ηακύρωση απότο Ανώτατο Δικαστήριο δικαστικού εντάλματος συλλήψεως για το συ­ γκεκριμένο λόγο που επικαλείται ο παρόν Αιτητής, η οποία αποφασίζεται επί της ουσίας της, θεωρώ αναγκαίο 30 να σκιαγραφήσω σε συντομία το γενικότερο νομικό πλαί­ σιο μέσα στο οποίο σκοπεύω να εξετάσω τανομικά επιχει­ ρήματα που έχουν προβληθεί απότους ευπαιδεύτους δικη­ γόρους των δυο πλευρών. Εξ άλλου, τα επίδικα νομικά θέματα στην παρούσα υπόθεση είναι, κατάτη γνώμη μου, 35 κεφαλαιώδους σημασίας για την αποτελεσματικήπροστα­ σία των πολιτών έναντι της παραβίασηςτων θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους που κατοχυρώνονται στο Μέρος IIτου Συντάγματοςτης Δημοκρατίας, για ταοποία 214 1 Α.Α.Δ. Πολυκάρπου Πογιατζής,Δ. δίκαια αισθανόμαστε περήφανοι,και ανάμεσα στα οποία πρωτεύουσα θέσηκατέχει το δικαίωματης ελευθερίας και προσωπικής ασφάλειας όπως προνοείται στο άρθρο 11 τουΣυντάγματος. 5 10 15 20 25 30 Η έκδοση από το Επαρχιακό Δικαστήριο εντάλματος συλλήψεως κάτω από το άρθρο 18

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, το οποίο πρέπει να ερμη­ νεύεται και να εφαρμόζεται (Βλ. άρθρο 188.1 του Συντάγ­ ματος) υπό το φως του άρθρου 11.2(γ)του Συντάγματος, αποτελεί απόφασησε "δικαστικήδιαδικασία" εν τη εννοία του άρθρου 4 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, η οποία πρέπει μάλιστα ναείναι αιτιολογημένη όπως ρητά απαιτεί η παράγραφος 3 του άρθρου 11 του Συντάγματος. Στην υπόθεση I.R.C. v. RossminsterLtd, [1980] 1All E.R. 80, ο Λόρδος Scarman, είπε στη σελίδα 102 (d-e) ότι η έκδοση εντάλματος ερεύνης (το ίδιο ισχύει και για ένταλμα συλ­ λήψεως) συνιστά δικαστική πράξη που είναι αποτέλεσμα δικαστικής έρευνας η οποία ικανοποιεί το Δικαστή ότι υφίστανται οι προϋποθέσεις για την έκδοση της. Έπεται ότι ηiy,6oor\ δικαστικού εντάλματος συλλήψεως περιλαμ­ βάνεται στις δικαστικές διαταγές που υπόκεινται στον έλεγχο του Ανωτάτου Δικαστηρίου κάτω από το άρθρο 155.4 του Συντάγματος. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι, κατά τη γνώμη μου, ούτε το Επαρχιακό Δικαστήριο, στην άσκηση της δικαιοδοσίας του σε ποινικές ήαστικές υποθέσεις, ούτε το Κακουργιοδικείο, στηνάσκη­ ση της δικής του δικαιοδοσίας σε ποινικές υποθέσεις, έχουν στην Κύπρο δικαιοδοσία να ελέγξουν τη νομιμότη­ τα δικαστικού εντάλματος συλλήψεως για τον απλούστατο λόγο ότι θασφετερίζονταν την αποκλειστική δικαιοδο­ σία του Ανωτάτου Δικαστηρίου κάτω από τις παραγράφους 1 ή/και4του άρθρου 155 τουΣυντάγματος. Αναφορικά με τα καθήκοντα του Δικαστή του Επαρ­ χιακού Δικαστηρίου που επιλαμβάνεται αιτήσεων για την 35 έκδοση ενταλμάτων συλλήψεως θαήθελα να υποδείξω ότι οφείλει εν πρώτοις να εξετάσει κατά πόσον οι λόγοι για τους οποίους ζητείται το ένταλμα, όπως διατυπώνονται στην ένορκη δήλωσηπου συνοδεύει την αίτηση για την έκ215 Πογιατζής,Δ. Πολυκάρπου

(1991)δοσή του σύμφωνα με το άρθρο 18 του Κεφ. 155, αποκα­ λύπτουν ή όχι εύλογη υπόνοια ότι το πρόσωπο εναντίον του οποίου θα εκδοθεί διέπραξε αδίκημα,όπωςαπαιτείται από το άρθρο 11.2(γ) του Συντάγματος. Αν η απάντηση στο βασικό αυτό ερώτημα είναι καταφατική, τότε και 5 μόνο τότε το Δικαστήριο θαπροχωρήσει στο δεύτεροστά­ διο της έρευνας η οποία θα αποσκοπεί στη διαπίστωση κατά πόσο τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης καθι­ στούν ή όχι την έκδοση του αναγκαία ή επιθυμητή. Θα προχωρήσει δε στην έκδοση του αιτούμενου εντάλματος ίο αν ηαπάντησηστο δεύτερο αυτόερώτημα είναι επίσηςκα­ ταφατική. Θα ήθελα επί του προκειμένου νατονίσω ιδιαί­ τερα ότι ηγνώμη του προσώπου που υπογράφει την ένορ­ κηδήλωση, ηοποίαγνώμη συνηθίζεται ναπεριλαμβάνεται στο κείμενο της γραπτής ένορκης δήλωσης, ότι υπάρχει 15 εύλογη υποψία ότι ο καθ'ου η αίτηση διέπραξε συγκεκρι­ μένο αδίκημα,δεν αρκεί για τη νόμιμη-έκδοση του εντάλ­ ματος. Το Δικαστήριο οφείλει να εξάξει το δικό του συ­ μπέρασμα επί του προκειμένου από τα γεγονότα που θα περιέχονται στην ένορκη δήλωση. Αναφέρω ενδεικτικά 20 την απόφαση της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση I.R.C. v.Ross- minsterLtd, (ανωτέρω) στη σελ. 87 (d-e)και σελ. 102(d), η οποία αφορά την έκδοση εντάλματος ερεύνης. Είναι το συμπέρασμα αυτό του Δικαστηρίου και όχι εκείνο της Αστυνομίας που συνιστά τη νόμιμη βάση για 25 την έκδοση του εντάλματος συλλήψεως σε όλες ανεξαίρετα τις περιπτώσεις. ΟΔικαστής πρέπει να ενεργεί επί του προκειμένου πάντοτεκατά τρόποδικαστικό. Κρίνω, τέλος, σκόπιμο να αναφερθώ στο μαχητό τεκ­ μήριο της νομιμότητας που ισχύει σε ορισμένες περιπτώ- 30 σεις αναφορικά με τη διαδικασία και τα διατάγματατων Δικαστηρίων. Το θέμα αυτό διέπεται από τις αρχές του Αγγλικού Κοινοδικαίου. Υπάρχει επί του προκειμένου διάκριση μεταξύ διαδικασιώνκαι διαταγμάτωντωνκατω­ τέρων Δικαστηρίων, αφ'ενός,καιδιαδικασιών και,διαταγ- 35 μάτων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αφ'ετέρου. Το τεκμή­ ριο της νομιμότητας υπάρχει μόνο στην περίπτωση των Δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Πριν 160 περίπου χρόνια, στην υπόθεση R. v.All Saints, Southampton, [1828] 216 1 Α.Α.Δ. Πολυκάρπου Πογιατζής,Δ. 7 Β. & C. 785 (Βλ. The English and Empire Digest, Replacement Volume 16, σελ. 126, παράγραφος 98), ο Δι­ καστής Holroyd διακήρυξε ότι ουδέποτε αμφισβητήθηκε ο κανόνας ότι σε διαδικασίες ενώπιον κατωτέρων Δικαστή5 ρίων και Πταισματοδικείων το νομικό αξίωμα omnia proesumuntur rite esse acta δεν εφαρμόζεταισε θέματαδι­ καιοδοσίας. Παράδειγμα εφαρμογής του τεκμηρίου της νομιμότητας σε θέματαδικαιοδοσίας έκδοσης εντάλματος 'ερεύνης παρέχει ηυπόθεση I.R.C. v.RossminsterLtd(ανω10 τέρω), στην οποία ο Λόρδος Diplock, αναφερόμενος στο ένταλμα ερεύνης που Δικαστής (Common Serjeant) εξέδω­ σε κάτωαπό το άρθρο 20Q1) του Αγγλικού νομοθετήμα­ τος Taxes Management Act 1970, είπεταεξής στησελ. 91: 15 20 "... It is not, in my view, open to your Lordships to approach the instant case on the assumption that the Common Serjeant did not satisfy himself on both these matters, or to imagine circumstances which might have led him to commit so grave a dereliction of his judicial duties. The presumption is that he acted lawfully and properly; and it is only fair to him to say that, in my view, there is nothing in the evidence before your Lordships to suggest the contrary; nor, indeed, have the respondents themselves so contended." θα πρέπει στο σημείο αυτό να διευκρινιστεί ότι στην 25 Αγγλία ο Δικαστής γνωστός ως Common Serjeant είναι Δικαστής του Αγγλικού Crown Court που αποτελεί μέρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου και όχι οποιουδήποτεκατώ­ τερου Δικαστηρίου. Είναι, επομένως, Δικαστής του Ανω­ τάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας. Παραπέμπω επί τουπρο30 κειμένου στο άρθρο 1

(1)του Αγγλικού Νομοθετήματος Courts Act 1971, στην υπόθεση R. v.Smith (Martin),[1974] 1 All E.R. 651, και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ππονρή και 6 άλλων,

(1979)2 Α.Λ.Δ. 15,σελ. 48 και49. Εν όψει της πιο πάνω διάκρισης και του γεγονότος ότι το επίδικο ένταλμα 35 συλλήψεως εκδόθηκε από Επαρχιακό Δικαστή, έχω τη γνώμη ότι στην παρούσαυπόθεση δεν εφαρμόζεταιτοτεκ­ μήριο ότι ο Δικαστής αυτός ενήργησε μέσα στα πλαίσια της δικαιοδοσίαςτου. 217 Πογιατζής,Δ. Πολυκάρπου

(1991)Ο ευπαίδευτοςδικηγόρος τηςΔημοκρατίαςεπικαλέστη­ κεδυο διαζευκτικούςλόγους γιατους οποίους δενπρέπει, κατά την εισήγηση του,να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα certiorari, τους οποίους προτίθεμαι να εξετάσω και απο­ φασίσωστο παρόνστάδιο.Οπρώτοςλόγος είναι ότι στην 5 παρούσα περίπτωση ο ΕπαρχιακόςΔικαστής που εξέδωσε το ένταλμα συλλήψεως του Αιτητή μπορεί να άσκησε λαν­ θασμένα τη διακριτική του ευχέρεια, αλλά δεν ενήργησε καθ'υπέρβαση της δικαιοδοσίαςτου. Από τη στιγμή, λέγει ο κ. Χατζηπετρου, που ο Δικαστής αυτός είχε κατά τόπο 10 αρμοδιότητα καθώςκαιαρμοδιότητα να επιληφθεί τηςαί­ τησης της Αστυνομίας για την έκδοση εντάλματος συλλή­ ψεως εναντίον του παρόντα Αιτητή, δε χωρεί ισχυρισμός ότι ενήργησε χωρίς δικαιοδοσία ή/και καθ'υπέρβαση της δικαιοδοσίας του και,ως εκ τούτου,δεν μπορεί νόμιμα να 15 εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμαcertiorari για το λόγο ότι το Δικαστήριο που εξέδωσε το προσβαλλόμενο ένταλμα άσκησε τη διακριτική του εξουσία επί του προκειμένου κατά τρόπο λανθασμένο. Για να υποστηρίξει τη θέση του αυτή ο κ. Χατζηπετρου παρέπεμψε το Δικαστήριο στην 20 απόφαση του Αγγλικού Εφετείου στην υπόθεση R. ν. Minister of Health, [1938] 4 All E.R. 32, καθώς και στο απόσπασμα από τη σελ. 1304 του Annual Practice 1956, στο οποίο θααναφερθώαργότερα. Στην υπόθεση R. v. Minister of Health(ανωτέρω) ο 25 Λόρδος Δικαστής Greer του Αγγλικού Εφετείου υιοθέτησε το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, Hailshman Edn.,Τόμος 9,σελ. 888, παρά- · γράφος 1493, στο οποίοσυνοψίζεται ημέχρι τότε νομολο­ γία^ "Where the proceedings are regular upon their face and the magistrates had jurisdiction, the superior court will not grant the writ of certiorari on the ground that the court below has misconceived a point of law. When the court below lias jurisdiction to decide a matter, it cannot 35 be deemed to exceed or abuse its jurisdiction, merely because it incidentally misconstrues a statute, or admits illegal evidence, or rejects legal evidence, or misdirects 218 30 1 Α.Α.Δ. Πολυκάρπου Πογιατζής,Δ. itself as to the weight of the evidence, or convicts without evidence...." Προκύπτει από το πιο πάνω απόσπασμα ότι εκεί που το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να αποφασίσει έναζήτη5 μα,δε θεωρείται ότι έχει εξέλθει του πεδίου τηςδικαιοδο­ σίας του απλώς και μόνο γιατί παρεμπιπτόντως ερμήνευ­ σε λανθασμένα ένα νομοθέτημα, ή δέχτηκε απαράδεχτη μαρτυρία,ή απόρριψε μαρτυρίαπου όφειλε να είχε δεχτεί, ήπλανήθηκε αναφορικάμε το βάροςτης αποδείξεως ή κα10 ταδίκασε χωρίς μαρτυρία. Δε διαφωνώ, ούτε μπορώ να διαφωνήσω, με την αρχή που διατυπώνεται στο πιο πάνω απόσπασμα, η οποία είχε πλήρη εφαρμογή στα ιδιαίτερα περιστατικά της συγκεκριμένης εκείνης υπόθεσης αναφο­ ρικά με τα οποία το Αγγλικό Εφετείο είχε εκφράσει την '^ ετυμηγορία του ότι ο Υπουργός του οποίου η απόφαση ήταν το αντικείμενο της αίτησης για έκδοση εντάλματος certiorari, είχε ενεργήσει μέσα στα πλαίσια της δικαιοδο­ σίαςτου. Το απόσπασμα που επικαλέστηκε ο κ. Χατζηπετρου 20 απότησελ. 1304 του Annual Practice 1956, έχει ως εξής: 25 "Excess of jurisdiction is not shown merely because the inferior Court has decided contrary to the facts, or without evidence to justify the decision, but only where in the circumstances it had no jurisdiction (R. v.NatBell Liquois, [1922] 2 A.C. 128): for example, where the Court has imposed a sentence in excess of the statutory maximum (R. v. Willesden JJ. Exp. Utley, [1948] 1Κ. B. 397), or where there has been a disregard to the fundamental conditions of the administration of justice." 30 Εκείνο που προσδιορίζουν OLπιό πάνω αυθεντίες που επικαλείται ο κ. Χατζηπετρου είναι η διάκριση που υφί­ σταται μεταξύ ενέργειας του Δικαστηρίου που βρίσκεται εκτός της δικαιοδοσίας του, εφ' ενός, και ενέργειας του Δικαστηρίου που βρίσκεται μεν μέσα στα πλαίσια της δι35 καιοδοσίας του, είναι όμως λανθασμένη ως προς το νόμο ήως προς ταπράγματα, αφ'ετέρου και ότι έκδοσηδιατάγ219 Πονιαχζήζ,Δ. Πολυκάρπου

(1991)ματος certiorari χωρεί μόνο στην πρώτηκαι όχι στηδεύτε­ ρη περίπτωση. Ομως δεν παρέχουν οποιαδήποτεβοήθεια αναφορικά με την ορθή απάντηση στο βασικό ερώτημα που εγείρεται στην παρούσα υπόθεση και που είναι,κατά τη γνώμη μου, κατά πόσο ο Επαρχιακός Δικαστής που 5 εξέδωσε το επίδικο ένταλμα κάτω από τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης ενήργησε καθ'υπέρβαση της δικαιοδο­ σίας του, ή απλώς άσκησε λανθασμένα τη διακριτικήτου εξουσία. Εχω τηγνώμη ότι ηορθήαπάντησηστο ερώτημα αυτό εξαρτάταιαπότην ορθήερμηνείατης διάταξηςδυνά- ίο μει της οποίας ενήργησε ο Δικαστής κατά την έκδοση του επίδικου εντάλματος. Σχετική επί τουπροκειμένου είναι η απόφαση της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Nakkuda Ali v. M.F. DE S. Jayaratne, [1951]A.C. 66. Στην υπόθεση I.R.C. v. Rossminster Ltd (ανωτέρω), ο Λόρδος Diplock, 15 ερμηνεύοντας την πρόνοια του άρθρου20C

(1)του Αγγλι­ κού Νόμου Taxes Management Act 1970, δυνάμει του οποίου είχε εκδοθεί το επίδικο στην υπόθεση εκείνηδικα­ στικό ένταλμα ερεύνης, και η οποία περιλαμβάνει αναφο­ ρά σε εύλογη υπόνοια που προσομοιάζει επί του προκει- 20 μένου με τη δική μας συνταγματική πρόνοια του άρθρου 11.2(γ), είπε ταεξής στησελ. 91: "In the instant case the search warrant did not purport to be issued by the circuit judge under any common law or prerogative power but pursuant to s.20C(l) of the 25 Taxes Management Act 1970 alone. That subsection makes it acondition precedent to the issueof the warrant that the circuit judge should himself be satisfied by information on oath that facts exist which constitute reasonable ground for suspecting that an offence invol- 30 ving some form of fraud in connection with or in relation to tax has been committed, and also for suspecting that evidence of the offence is to be found on the premises in respect of which the warrant to search is sought." Στην έκδοση του επίδικου εντάλματος συλλήψεως ο 35 Δικαστής κ. Παμπσλλής μπορούσε να είχε ενεργήσει μόνο μέσα στα πλαίσια δικαιοδοσίας που του παρέσχε το άρθρο 18 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου το οποίο 220 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 Πολυκάρπου Πογιατζής,Δ. όφειλε να είχε ερμηνεύσει και εφαρμόσει τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 11.2(γ)του Συντάγματος. Ορθάερμηνευόμενη ησυνταγματικήαυτήδιάταξηεισάγει, κατά τη γνώμη μου,ως προϋπόθεση της άσκησης της παρεχόμενης δικαιοδοσίας, την ανάγκη προτέρας διεξαγωγής δικαστι­ κής έρευνας και την εκ των αποτελεσμάτων της ικανο­ ποίηση του Δικαστή ότι υφίσταται εύλογη υπόνοια ότι ο παρών Αιτητής διέπραξε αδίκημαγια το οποίο σκοπείται η προσαγωγή του στο Δικαστήριο. Χωρίς την εκπλήρωση τΊ Ίζ προϋπόθεσης αυτής δεν υπάρχει δικαιοδοσία και δε χωρεί περαιτέρω έρευνα αναφορικάμε το αναγκαίο ήεπι­ θυμητό της έκδοσης του εντάλματος, ούτε και εγείρεται θέμα άσκησης οποιασδήποτε διακριτικής εξουσίας υπέρή κατά της έκδοσης του εντάλματος. Εφόσο στην παρούσα υπόθεση είναι κοινώς αποδεκτό ότι η δικαστική έρευνα, όπως είχε διεξαχθεί πριν την έκδοση του εντάλματος, δεν έφερε σε φως γεγονότα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα για την ύπαρξη της απαραίτητης εύλογης υπόνοιας, ηετυμηγορία μου είναι ότι ο Δικαστής εξέδωσε το ένταλμα συλλήψεως καθ' υπέρβαση της δικαιοδοσίας του, παρά το γεγονός ότι είχε δικαιοδοσία να επιληφθεί της αίτησης της Αστυνομίας για την έκδοση του. Εκείνο που αντιμετωπίζουμε στην παρούσα υπόθεση δεν είναι ούτε κακή εφαρμογή του νόμου, ούτε κακή εκτίμηση των γεγονότων ήτης μαρτυρίας,ούτε κακήάσκηση τηςδιακρι­ τικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Αντιμετωπίζουμε απο­ κλειστικά περίπτωση μη εκπλήρωσης ρητής προϋπόθεσης για την άσκησητης νομοθετικά παρεχόμενης στο Δικαστή­ ριο δικαιοδοσίας για την έκδοση του επίδικου εντάλμα™ς. Πιστεύω ότι η πιοπάνωγνώμη μουυποστηρίζεταιαπό σειρά υποθέσεων που έχουν αποφασιστεί αναφορικά με την επίσης νομοθετικά παρεχόμενηδικαιοδοσίαστοαρμό­ διο Δικαστήριο να εκδίδει διατάγματαεκκένωσης ακινή35 των πουυπάγονταιστις πρόνοιες των περί Ελέγχου Ενοι­ κιάσεως Νόμων που βρίσκονται εκάστοτε σε ισχύ, των οποίων η έκδοση επιτρέπεται μόνο στις περιπτώσεις που αναφέρονται στις πρόνοιες των Νόμων εκείνων κατά τρόπο εξαντλητικό. Αναφέρω ενδεικτικά τις υποθέσεις 221 Πογιατζής, Δ. Πολυκάρπου

(1991)Γιάννης Βανέζης ν. Μιχαήλ Κονρσονμπά, 19 Α.Α.Δ. 26, Διονύσιος Ααμπριανίδης ν. Αλέξανδρος Μανρίδης, 23 Α.Α.Δ. 49, και In Re Droushiotis

(1981)1Α.Α.Δ. 708, στις οποίες αποφασίστηκε ότι η έκδοση από το Δικαστήριο εναντίον του ενοικαστή διαταγήςεκκένωσης του ακινήτου 5 χωρίς την προηγούμενη διεξαγωγή έρευνας καιχωρίς επα­ κόλουθη ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι συντρέχει κά­ ποιος απότους λόγους εξώσεως που αναγνωρίζονταιαπό τον εκάστοτε ισχύοντα νόμο, αποτελεί δικαστική πράξη που γίνεται καθ'υπέρβασηεξουσίας και υποκείμενη,ως εκ ίο τούτου, σε ακύρωση μέσω προνομιακού διατάγματοςτης φύσεως certiorari ή prohibition. Ο δεύτερος και τελευταίος λόγος που επικαλείται ο κ. Χατζηπετρου εναντίον της έκδοσης του αιτούμενου δια­ τάγματος στην παρούσα υπόθεση έχει ως θεμέλιο το 1 5 αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι με την παρούσα αίτηση επι­ διώκεται η ακύρωση ενός εντάλματος που δε βρίσκεται πλέον σε ισχύ γιατί έχει ήδη εκτελεστεί. Επομένως, λέγει ο κ.Χατζηπέτρου, κανένας χρήσιμος σκοπός δεν θα εξυπη­ ρετηθεί με την ακύρωση του. Προς υποστήριξη της θέσης 20 του αυτής ο κ. Χατζηπετρου παρέπεμψε το Δικαστήριο στο ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 1, σελ. 158, παράγρα­ φος 163: "Where no benefit can be derived. Where grounds are 25 made out upon which the court might grant the order, it will not do so where no benefit could arise from granting it." Η θέση του κ. Χατζηπετρου είναι ότι, από τη στιγμή που η αστυνομία εκτελώντας το επίδικο δικαστικό ένταλ- 30 μα,συνέλαβε τον Αιτητή. τη μόνη θεραπείαπου ο Αιτητής θα μπορούσε πιθανόν να επιδιώξει ήταν να υποβάλει αί­ τηση για έκδοση του προνομιακού διατάγματος habeas corpus, υπότην αίρεση ότι θαπροέβαινε στο διάβημα αυτό ενώ θαβρισκόταν υπό κράτηση μεβάσητο ένταλμα. Ηαπάντησητου κ. Πουργουρίδη ήταν ότι, αντο επίδι222 1 Α.Α.Δ. Πολυκάρπου Πογιατζής, Δ. κο ένταλμα δεν ακυρωθεί, θα παραμένει σαν μια έγκυρη δικαστική διαταγήπου θααποτελεί υπεράσπιση σε μελλο­ ντική τυχόν αξίωση του Αιτητή για αποζημιώσεις για την παράνομηκαιαντισυνταγματικήσύλληψη του. 5 !0 15 20 25 30 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, σύμφωνα με το άρθρο 19

(4)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, η εκτέλεση του επίδικου εντάλματος που έλαβε χώρα με τη σύλληψητου Αιτητή απότην Αστυνομία, έθεσετέλος στην ισχύ του. Αν υπήρχετρόπος για τον Αιτητή ήγιαοποιοδήποτέ άλλο πρόσωπο στη θέση του Αιτητή, να πληροφορη­ θεί έγκαιρα ότι επίκειται σύλληψητου με βάση δικαστικό ένταλμα που εκδόθηκε καθ' υπέρβαση της δικαιοδοσίας του Δικαστή που το εξέδωσε, θα υπήρχε δυνατότητα έγκαιρης και αποτελεσματικής λήψης των αναγκαίων δικαστικών μέτρων για την ακύρωση του, πράγμα που θα επέφερε σ' αυτόν το όφελος της αποφυγής της σύλληψης του. Εχω όμως την εντύπωση ότι ηαποκατάστασητης νο­ μιμότητας, έστω και εκ των υστέρων, και η δυνατότητα διεκδίκησης οποιωνδήποτε τυχόν δικαιωμάτων του από τον Αιτητή ή από άλλο θύμα παράνομης σύλληψης, κάτω από το άρθρο 11.8* του Συντάγματος,συνιστούν αρκετόν όφελος εν τηέννοια τηςαρχήςπουδιατυπώνεταιστο από­ σπασμα του συγγράμματος που επικαλέστηκε ο κ. Χατζη­ πετρου, ώστε να επιτρέπεται και να επιβάλλεται η ακύρωση του επίδικου εντάλματος μέσω του αιτούμενου διατάγματος certiorari. Εξ άλλου, στη συνέχεια του απο­ σπάσματος που έχω παραθέσει πιο πάνω αναφέρεται ότι στους χρήσιμους σκοπούς που εξυπηρετεί ηακύρωσηπα­ ράνομων διαδικασιών περιλαμβάνεται και η δικαστική επιβεβαίωση της ακυρότητας τους. Εφόσο, με βάση την έννομη τάξη όπως ισχύει στη Δη­ μοκρατία μας, λαμβανομένης υπόψη της δικαιοδοσίας των Δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου και των Δικα­ στών των ΕπαρχιακώνΔικαστηρίων, ο μοναδικός τρόπος 35 άσκησης δικαστικού ελέγχου της νομιμότητας ενταλμάτων συλλήψεως και ερεύνης πουεκδίδονται από τα Επαρχια* "11.8. Ο κατά χαράβασιν των διατάξεων τον παρό\Ίος άρθρον σνλλιγρϋείς ήκρατηθείς έχίΐ αγώγιμον δικαίωμα προςαποζημίωσιν." 223 Πογιατζής,Δ. Πολυκάρπου

(1991)κά Δικαστήρια είναι μέσω της δικαιοδοσίας πουπαρέχε­ ται στο Ανώτατο Δικαστήριο απότο άρθρο 155.4 τουΣυ­ ντάγματος, και λαμβανομένου ακόμα υπόψη του γεγονό­ τος ότι η ισχύς των ενταλμάτων αυτών τερματίζεται τη στιγμή που η ύπαρξη τους έρχεται για πρώτη φορά σε 5 γνώσητου ενδιαφερόμενου πολίτη,καιόχι νωρίτερα, έχω τη γνώμη ότι, τυχόν υιοθέτηση εκ μέρους μου της εισήγη­ σης του κ. Χατζηπετρου, θασυνιστούσε στην ουσίαάρνη­ σηασκήσεως τηςδικαιοδοσίας μου,θαέθετε τα εντάλματα αυτά τώρα και στο διηνεκές έξω απόοποιοδήποτε δικά- 10 στικό έλεγχοκαιθαμετέτρεπε τις πρόνοιες του ΜέρουςII του Συντάγματοςσεγράμμακενό. Για όλους τους πιο πάνω λόγους που έχω παραθέσει, απορρίπτω την ένσταση και εγκρίνω την αίτηση. Εκδίδω διαταγήτης φύσεως certiorari καιακυρώνωτο επίδικο δι- 15 καστικό ένταλμα συλλήψεως του Αιτητή. Δεν εκδίδω οποιαδήποτεδιαταγή αναφορικάμετα έξοδα. Διαταγή ως ηαίτησηχωρίςέξοδα. 224