1Α.Α.Δ. 14Μαρτίου,1991 {Α.ΛΟΙΖΟΥ,Π., ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ/στές] ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΚΩΣΤΑ ΩΣΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΑΠΟΒΙΩΣΑΣΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ ΚΩΣΤΑ ΚΑΙ ΩΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΩΝΤΟΥΣΝΟΜΙΜΟΥΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΠΙΟΠΑΝΩ ΑΠΟΒΙΩΣΑΣΗΣ, Εφεσείων, ν. ΑΝΔΡΕΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΗ, Εφεσίβλητον. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 7359). Αμέλεια — Τροχαίο ani/r^u — Διασταύρωση υπεραστικού δρόμον από πεζό — Κατά πόσο η δυνατότητα εμφάνισης κινδύνου ήταν λογικά εμφανής. 5 10 15 Ενώ ο Εφεσίβλητος οδηγούσε το αυτοκίνητο του κατά μήκος του δρόμου Λεμεσού-Πάφου με κατεύθυνση προς τη Λεμεσό, είδε σε απόσταση 100 ποδών περίπουτην Ερμιόνη Κώστα με2-3 άλλες γυναίκες να στέκονται στον όχθο στην αριστερή πλευρά με την πλάτη τους στον δρόμο και σχημάτισε την εντύπωση ότι μάζευαν χόρτα. Ξαφνικά η Ερμιόνη Κώστα απότομα διάσχισε τρέχοντας τ ο ν δρόμο. Ο Εφεσίβλητος πάτησεαμέσως ταφρένατου αλλά δεν κατόρθωσε να την αποφύγει, και την κτύπησε 27 πόδια από την αρχή των σημείων τροχοπέδησης και 6 πόδια από την αριστερή άκρα της ασφάλτου. Η Ερμιόνη Κώστα σκοτώθηκε στο δυστύχη μα.Το πρωτόδικο Δικαστήριο βρήκε ότι ο Εφεσίβλητος δεν βαρυνόταν με οποιαδήποτε αμέλεια και ότι αιτία του δυστυχήματος ήτανησυμπεριφοράτης Ερμιόνης Κώστα. Αποφασίσθηκε ότι 20 " Αν η δυνατότητα εμφάνισης κινδύνου είναι λογικά εμφανής τότετο να μήπάρειέναςτις αναγκαίεςπροφυλάξειςαποτελεί αμέλεία αλλά αν η δυνατότητα να εμφανισθεί κίνδυνος είναι τέτοια που ουδέποτε θα εγειρόταν στη σκέψη ενός λογικού ανθρώπου, τότε δεν υπάρχει αμέλεια ανδεν πάρει ένας τις αναγκαίες προφυ λάξεις. Τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ήσαν ορθά διότι ησυμπεριφορά της Ερμιόνης Κώστα ήταν εντελώς απρόβλεπτη. Ηέφεσηαπορρίφθηκε με έξοδα. 271 Κώστα ν. Χρυσοστομίόη
(1991)Έφεση. Έφεση από τον ενάγοντα κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου (Χρυσοστομής, Π.Ε.Δ.) που δόθηκεστις 5 Μαρτίου, 1987 (Αρ. Αγωγής 1656/84)με την οποίααπορρίφθηκεηαγωγήτου γιααποζημιώσεις για 5 το θάνατο της Ερμιόνης Κώστα που προκλήθηκε όπως υπάρχει ισχυρισμός, λόγω αμελούς οδήγησης του εναγομέ νου. Μ. Βασιλειάδης, γιατον εφεσειοντα. Α. Μνριάνθης,για τον εφεσίβλητο. ° Α. ΛΟΙΖΟΥ, Πρ.ανάγνωσε τηναπόφασητουΔικαστη ρίου. Με την έφεση αυτήηοποίακαταχωρήθηκεαπότους διαχειριστές της περιουσίας της αποβιώσασας Ερμιόνης Κα'χπα με βάσητο Άρθρο 34 του Περί Διαχειρίσεως Κλη ρονομιών Νόμου, Κεφ. 189, και το Άρθρο 58 του Περί 15 ΑστικοΥν Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, προσβάλλεται η απόφαση του Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή των εφεσειόντατν εναντίον ίου εφεσίβλητου για αποζημιώσεις για το θάνατο της πιο πάνα) αποβιώσασας που προκλήθηκε, 20 όπως υπήρχε ισχυρισμός, λόγω αμελούς οδήγησης ή και οδήγησης του αυτοκίνητου με αριθμό εγγραφής MC621, κατά παράβαση των καθηκόντων που απορρέουν από το Νομό. 25 Το ατύχημα που προκάλεσε το θάνατοτηςαποβιώσα σας, συνέβηκε στο κύριο δρόμο Αεμεσού-Πάφου στις 14 Φεβρουαρίου, 1984, το απόγευμα. Ο εφεσίβλητος οδηγού σε το πιο πάνο) αυτοκίνητο του, τύπου "pick-up", κατά μήκος του δρόμου με κατεύθυνση προς τη Λεμεσό. Ακολουθείτο την ο')ρα εκείνη απότο αυτοκίνητο με αριθμό εγ- 30 γραφής GD73, το οποίο οδηγούσε ο μάρτυρας Θεόδωρος Μανοιλη. Η αποβιοχϊασαμαζίμεδυο-τρεις άλλες γυναίκες στεκόντουσαν στον όχθο του δρόμου ανάμεσα σε θάμνους με την πλάτητους προς τοδρόμο. 272 1Α.Α.Δ Κώσταν.Χρνσοστομίδη Α. Αοΐζου, Πρ. Ο εφεσίβλητος τις είδε για πρώτη φορά από μια από σταση 100 περίπου ποδών απ' αυτές. Η διαμόρφωση του δρόμου και οι θάμνοι δεν επέτρεπαν στον εφεσίβλητο να δει τις γυναίκες ενωρίτερα. Σχημάτισε την εντύπωση ότι 5 μάζευαν χόρτα και ότι δεν είχαν πρόθεση να διασταυρώ σουν το δρόμο. Ενώ ο εφεσίβλητος προχωρούσε, ηαποβιώσασα απότομαδιάσχισε τρέχοντας το δρόμο χωρίς να κοιτάξει προς τηνκατεύθυνση που ερχόταν το αυτοκίνητο του. Κρατούσε δύο σακκούλες και φαινότανπως πρόθεση χ1 ΐ ταν ν α π α ε ι στΤ ν 10 Ίζ ί 1 άλλη πλευρά του δρόμου για να πάρειτο λεωφορείο πουθατην μετάφερε στο χωριό της. Όταν ο εφεσίβλητος αντιλήφθηκε ότι η αποβιώσασα άρχισε να διασχίζει το δρόμο, πάτησε αμέσως τα φρένα αλλά δεν κατόρθωσε να την αποφύγει. Την χτύπησε όταν 15 αυτή βρισκόταν σε μια απόσταση 27 πόδια απότην αρχή των σημείων τροχοπέδησης και 6πόδιααπό την αριστερή άκρα της ασφάλτου, πουδείχνει πόσο έγκαιρατροχοπέδη σε ο εφεσίβλητος και πόση λίγηαπόστασηκάλυψε η απο βιώσασα απότοσημείο πουάρχισε να διασταυρώνει. 20 Η αποβιώσασα χτυπήθηκε από το αυτοκίνητο σε ένα σημείο μεταξύ του μπροστινού αριστερού φωτός και της γρίλιας του αυτοκίνητου. Το χτύπημα την πέταξε στο "καπώ" του αυτοκινήτου, μετά μέσα στη θέσητου οδηγού και απόεκείστο κύριο σώμα τουαυτοκίνητου. 25 Με βάση τα ευρήματα που έκαμε ο πρωτόδικος Δικα στής, και που δόθηκαν εδώ σε περίληψη, μια και είναι τα ουσιώδη για τους σκοπούς της έφεσης αυτής, κατάληξε στο συμπέρασμα ότι ο εφεσίβλητος δε βαρυνόταν με οποιαδήποτε αμέλεια και ότι η αιτία του θανατηφόρου 30 αυτού δυστυχήματος ήταν η συμπεριφορά του θύματος. Χωρίς να προϋπάρχει οποιαδήποτε ένδειξη για την πρό θεσητης να διασταυρώσει το δρόμο, αντίθετα,η συμπερι φορά της και των συντρόφων της εύλογα έδωσαν την εντύπωση στον εφεσίβλητο ότι μάζευαν χόρτα, διασταύ35 ρώσεαπότομακαιτρεχτή το δρόμο με τρόποκαι σε χρόνο που ο εφεσίβλητος δεν μπορούσε να κάμει οποιαδήποτε άλλη ενέργεια για V αποφύγει τη σύγκρουση εκτός από 273 Α. Λοΐζου, Πρ. Κώσταν.Χρνσοστομίδη
(1991)του να πατήσει τα φρένα,όπως και έπραξε,αλλάδυστυ χώςχωρίςεπιτυχία. Αν ηδυνατότηταεμφάνισης κίνδυνου είναι λογικάεμ φανήςτότε το να μηνπάρειέναςτις αναγκαίες προφυλά ξεις αποτελεί αμέλεια αλλά αν ηδυνατότητανα εμφανι- 5 στεί κίνδυνος είναι μόνο μια δυνατότητα η οποία ουδέποτε θα εγειρόταν στη σκέψη ενός λογικού ανθρώ που, τότε δεν υπάρχει αμέλεια αν δεν πάρει έναςασυνή θειςπροφυλάξεις.Αυτήη αρχήθεωρείταιότιέχειεφαρμο γήγενικά σε ενέργειεςστις οποίες ηισχυριζόμενη αμέλεια 10 είναι μια παράλειψη να πάρει ένας τη δέουσα φροντίδα γιατηνασφάλειατωνάλλων. Ορθά λοιπόν, ο πρωτόδικος Δικαστής κατάληξε στο συμπέρασμα ότι δεν αποδείχθηκε αμέλεια σε βάρος του εφεσίβλητου, μια και δεν υπήρχε οτιδήποτε στη συμπερι- 15 φορά της αποβιώσασαςκαι τησυμπεριφορά των συντρό φωντης που να δείχνει ότι έναςλογικός άνθρωπος μπο ρούσε να προβλέψει τη γέννηση του κίνδυνου που προκλήθηκε από την απρόβλεπτη συμπεριφορά της. Η αποβιώσασα όταν διασταύρωνε το δρόμο, δε φαίνεται 20 από την υπόλοιπη μαρτυρία, συμπεριλαμβανόμενης και της πραγματικής μαρτυρίας,ναέδειξετόσηφροντίδα για τον εαυτό της όση ένας λογικός άνθρωποςθαέδειχνε για τηδική του ασφάλεια. Μια και έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό δε χρειάζεται να επιληφθούμε των θεμάτων που άπτονται τουποσούτωναποζημιώσεων. 5 Για όλους τους πιο πάνωλόγους η έφεση απορρίπτε ται με έξοδα. Ηέφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 274