(1991)15Μαρτίου,1991 [ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ/στές] ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Εφεσείων-Εναγόμενος ν. ΘΕΟΦΑΝΗ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Εφεσίβλητου-Ενάγοντα. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 7800). Αμέλεια — Οδικό ατύχημα — Σύγκρουση αυτοκινήτου σε αγροτικό δρόμο με τράκτορ που έβγαινε από πάροδο— Καταμερισμός ευθύ νης — Πότε επεμβαίνει το Εφετείο. Ενώ ο εφεσίβλητος οδηγούσε το αυτοκίνητο του στον κύριο δρόμο Πόλης Χρυσοχούς - Αγίας Μαρίνας,συγκρούσθηκε με το 5 τράκτορ που οδηγούσε ο εφεσείων, ενώ αυτό έβγαινε απόχωματέ νια δεξιά πάροδο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού βρήκε ότι η ορατότητα στο σημείο εκείνο ήταν τόσο μεγάλη ώστε έπρεπε οι διάδικοι να είχαν δεί ο ένας τον άλλο πολύ ενωρίτερα,καταμέρισε την ευθύνη για το δυστύχημα σε 60% για τον εφεσείοντα και 40% 10 γιατον εφεσίβλητο. Αποφασίσθηκε ότι Καθοριστικοί παράγοντεςγιατονκαταμερισμό ευθύνης μεταξύ δύο οδηγών είναι η υπαιτιότητα και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αμέλειας των δύο οδηγών της σύγκρουσης και της ζημιάςπου . 15 προκλήθηκεκαιαποτελεί το αντικείμενο τηςδίκης.Το Εφετείοδεν επεμβαίνει στον καταμερισμό της ευθύνης, εκτός αν πεισθεί ότι εφαρμόσθηκε εσφαλμένη αρχήδικαίου, ή έγινε καταμερισμός πρό δηλα λανθασμένος. Έχονταςυπόψητις πιο πάνωαρχές,ο καταμε ρισμός ήταντέτοιος πουδεν επέτρεπε την επέμβασητου Εφετείου. 20 Η έφεσηαπορρίφθηκε με,έξοδα. Υποθέσεις πον αναφέρθηκαν: Papadopoulos v.Periclcous
(1980)1C.L.R.576Municipalityof Nicosia v.Kythreotis
(1983)1C.L.R. 154G.I.P. Constructions v.Neophytou andAnother
(1983)1C.L.R. 669- 284 ^ 1 Α.Α.Δ. Χαραλάμπουςν. Στυλιανού Tavellis v.Evangdou
(1984)1C.L.R. 460Nicolaou v.Louca
(1985)1C.L.R. 9V Christodoulou andAnotherv.Peppis
(1988)1C.L.R. 317. Έφεση. 5 JQ Έφεση από εναγόμενο κατά της απόφασηςτου Επαρ χιακού Δικαστηρίου Πάφου(Ιωαννίδης,Α.Ε.Δ.) πουδό θηκε στις 3Νοεμβρίου, 1988 (Αρ. Αγωγής 596/86)μετην οποία αποφασίστηκε ότι ήτανυπεύθυνος 60% και ο ενά γοντας40%γιατροχαίο δυστύχημα. Ν.Παπαμιληάδονς, γιατον εφεσείοντα. Ε. Κνριακίδηςμε Α. Κορακίδον (Δνίς),για τον εφεσί βλητο. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ. ανάγνωσε την απόφασητουΔικα στηρίου. Ο εφεσείων, με την παρούσα έφεση, ζητά την 15 ανατροπή της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου,μετηνοποίααποφασίστηκε ότι αυτόςήταν υπεύ θυνος 60%καιοεφεσίβλητος 40%γιατροχαίοδυστύχημα που συνέβηκε στις 21 Ιουλίου, 1985, στον κύριο δρόμο ΠόληςΧρυσοχούς- ΑγίαςΜαρίνας. 20 Ταευρήματαγεγονότων τουπρωτόδικου Δικαστηρίου δεναμφισβητούνται. Ταγεγονότα,όπωςαναφέρονται στην προσβαλλόμενη απόφαση,έχουν:- Στις 21 Ιουλίου, 1985, ο εφεσίβλητος οδηγούσε το αυ25 τοκίνητο του με Αριθμό Εγγραφής ΜΚ 074 στον κύριο δρόμο Πόλης Χρυσοχούς - Αγίας Μαρίνας. Τον ίδιο χρόνο ο εφεσείων οδήγησε το τράκτορ του DX 152 από χωματένια δεξιά πάροδοστον ίδιο δρόμο.Τοπλάτος του δρόμουείναι 8'8". Ταδύοοχήματασυγκρούστηκαν. Το ση30 μείο συγκρούσεως απέχει 5*5" απότο αριστερό άκροτου δρόμου, στη διεύθυνση που οδηγείτο το αυτοκίνητο. Η ορατότητα από το στόμιο της παρόδου είναι πάνωαπό 500 μέτρα προς τις δύο κατευθύνσεις. Η απόφαση του 285 Στυλιανίδης,Λ. Χαραλάμπουςν.Στυλιανού
(1991)πρωτόδικου Δικαστηρίου συνεχίζει:"Σύμφωνα με την μαρτυρία των διαδίκων, ούτε ο Ενάγων είδε τον Εναγόμενο όταν βρισκόταν εις την πά ροδο και προτού εισέλθει εις τον κύριο δρόμο, ούτε ο Εναγόμενος είδε τον Ενάγοντα προτού κτυπηθεί, αν 5 και η ορατότης από την πάροδο και προς την πάροδο είναι πλέον των 500 μέτρων. Ο μεν Ενάγων είπε ότι είδε τον Εναγόμενο όταν είχε ήδη μπει εις τον κύριο δρόμο και εις απόσταση20-30ποδών,ο δε Εναγόμενος δεν είδε καθόλου τον Ενάγονταπροτης συγκρούσεως. ίο Η ορατότης εις το μέρος της συγκρούσεως ήτο τόσο μεγάλη που έπρεπε τόσο ο Ενάγων όσο και ο Εναγόμε νος να έβλεπαν ο ένας τον άλλο. Ο μεν Ενάγων έπρεπε να έβλεπε τον Εναγόμενο όταν αυτός βρισκόταν ακόμη εις την πάροδοκαι προτού μπει εις τον κύριο δρόμο,ο 15 δε Εναγόμενος έπρεπε να έβλεπε τον Ενάγοντα προτού εισέλθει εις τον κύριο δρόμο και ενώ ακόμη βρισκόταν εις την πάροδο.Το ότι ούτε ο ένας είδε τον άλλο, όταν ο Εναγόμενος βρισκόταν εις την πάροδον σημαίνει ότι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος είχε καλή κατόπτευση του 20 δρόμου. Ευθύνονται επομένως και οι δύοδιάδικοι,ο Εναγό μενος όμως ευθύνεται περισσότερο από τον Ενάγοντα καθότι ούτος εφ' όσον εισήρχετο εις κύριο δρόμο από πάροδο όφειλε να έβλεπε τον Ενάγοντα προτού εισέλ- 25 θει εις τον κύριο δρόμο και να τον ανέμενε να περάσει και μετά να εισέλθη. Αλλά και ο Ενάγων όφειλε να έβλεπε τον Εναγόμενο εις την πάροδο προτού εισέλθει και ακόμη και όταν εισήρχετο εις τον κύρω δρόμο. Όφειλε να τον έβλεπε πολύ ενωρίτερον και σε μεγαλύ- 30 τερη απόσταση αποτα20-30πόδιαπου τον είδε καινα οδηγούσε με τέτοιο τρόπο το αυτοκίνητο του πιάνο ντας στόπερ ή στρίβοντας δεξιά και αριστερά ώστε να απέφευγε το δυστύχημα." Με βάσητα πιο πανό),το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέ- 35 λήξε οτι ο εναγόμενος - εφεσεύον ευθύνετο 60% και οενά γουν -εφεσίβλητος 40%. Ο δικηγόρος του εφεσείοντα - εναγόμενου κάλεσε το 286 1Α.Α.Δ. 1 5 Χαραλάμπουςν.Στυλιανού Στυλιανίδης, Δ. Δικαστήριο να λάβει υπόψητου την απόστασηπουκάλυ ψε το τράκτορπριν απότη σύγκρουση και το σημείο στο οποίο έφθασε και,περαιτέρω,ισχυρίστηκε ότι ησύγκρου σηπρέπει ναοφειλότανσεκάποιο βαθμό στην υπερβολική ταχύτητατου εφεσίβλητου. Η ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου μαρτυρία είναι ότι ο εφεσίβλητος οδηγούσε μεταχύτητα30 μιλίων επιτρεπόμενηστον κύριοδρόμοταχύτητα. Στον καταμερισμό της ευθύνης μεταξύ δύο οδηγών οι 10 καθοριστικοίπαράγοντεςείναι:Η υπαιτιότητα και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αμέλειας των δύο οδηγών της σύγκρουσης και τηςζημιάς πουπροκλήθηκεκαιαποτελείτοαντικείμενο τηςδίκης. Το Δικαστήριο τούτο δεν επεμβαίνειστονκαταμερισμό 15 τηςευθύνης απόταπρωτόδικα Δικαστήρια,εκτός εάνικα νοποιηθεί ότι το πρωτόδικοΔικαστήριο εφάρμοσε εσφαλ μένηαρχήδικαίου,ήέκαμεκαταμερισμό ευθύνης ο οποίος είναι πρόδηλα λανθασμένος - (βλ., μεταξύ άλλων, PapadopouIIos v. Pericleous
(1980)1C.L.R. 576, στη σελ. 20 579 Municipality of Nicosia v. Kythreotis
(1983)1C.L.R. 154 στη σελ. 175 G.I.P. Constructionsv. Neophytou and Another(\9$3)1C.L.R.669 Taveilis v. Evangelou
(1984)1 C.L.R.460 Nicoiaouv. Louca
(1985)1C.L.R. 91,στη σελ. 100 και Chhstodoulou &Another v.Peppis
(1988)1 C.L.R. 25 317). Αφού εξετάσαμε τα γεγονότα της υπόθεσης με το πρί σμα της κοινής λογικής και της καθημερινής εμπειρίας, καταλήξαμε ότι ο καταμερισμός της ευθύνης από τοπρω τόδικο Δικαστήριο ήταν τέτοιος που δεν επιτρέπει την 30 επέμβασημαςυπέρτου εφεσείοντα. Σημειώνουμε ότι ο εφεσίβλητος δεν καταχώρισε αντέφεση. Η έφεση απορρίπτεται.Ο εφεσείων να πληρώσει τα έξοδατου εφεσίβλητου. Η έφεσηαπορρίπτεται με έξοδα. 287