Α.Α.Δ. 22 Μαΐου, 1991 [ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ/στης] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΤΡΥΦΩΝΟΣ ΓΙΑ ΑΔΕΙΑ ΝΑ ΥΠΟΒΑΛΕΙ ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΤΑΛΜΑ ΤΩΝ ΚΑΙ/Η ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΩΝ CERTIORARI ΚΑΙ PROHIBITION. -καιΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗ ΡΙΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΣΤΙΣ6/12/86 ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙ ΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ 29581/85 ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 31/7/89ΣΤΗΝΠΟΙΝΙΚΗΥΠΟΘΕΣΗ 22916/89 ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑ ΤΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΥΠΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΤΙΣ 19/9/88ΣΤΗΝΑΙΤΗΣΗ ΜΕ ΑΡ. Ε216/
- (Αρ. Αίτησης 43/91). Προνομιακά διατάγματα — Αίτηση για χορήγηση άδειας για καταχώ ρηση αίτησης για έκδοση διαταγμάτων certioran καιprohibition — Καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης — Λεν επηρεάζει τον αιπ/π)μόνο σε περίπτωση που η έλλειψη δικαιοδοσίας προκύπτει κατάδηλα από τον φάκελο της διαδικασίας — Η μη έγερση τον θέ ματος στο κατώτερο Δικαστήριο είναι σχετική στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας τον Δικαστηρίου. Ο αιτητής ζήτησε άδεια για καταχώρηση αίτησης για έκδοση διαταγμάτων certiorari και prohibition που να ακυρώνουν το διά ταγμα κατεδάφισης ενός υποστατικού του οποίου ο αιτητής ήταν θέσμιος ενοικιαστής και την μετέπειτα καταδίκη του αιτητή για παρακοή του διατάγματος και την επιβολή προστίμου σ' αυτόν. Το διάταγμα κατεδάφισης είχε εκδοθεί στις 6.12.86,η δε απόφαση κα ταδίκης στις 31.7.
- Στο μεταξύ ο αιτητής είχε εγκαταλείψει τα υποστατικά. Ο αιτητής ισχυρίσθηκε ότι το κατώτερο Δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία, με βάση τις πρόνοιες των περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμων (Κεφ. 96 και τροποποιήσεις) να εκδόσει διάταγμα κατεδάφισης εναντίον οποιουδήποτε άλλου προ σώπου εκτός από τον ιδιοκτήτη του υποστατικού.Το θέμα της έλ λειψης δικαιοδοσίας δεν είχε εγερθεί στο κάτω Δικαστήριο, ούτε στην διαδικασία όπου εκδόθηκε το διάταγμα κατεδάφισης, ούτε στην διαδικασία όπου ο αιτητής είχε βρεθεί ένοχος (με δική του παραδοχή) παρακοής του διατάγματος,και είχε καταδικασθεί σε πρόστιμο £50 και έξοδα £
- Αποφασίσθηκε ότι (α) Σε περιπτώσεις όπου η έλλειψη αρμοδιότητας ή άλλο ελάτ τωμα στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου δεν προκύπτει κατάδηλα 455
(1991)Τρύφωνος από τον φάκελο της διαδικασίας, υπεισέρχεται ηδιακριτικήεξου σία του Δικαστηρίου στην έκδοση ή μήτου αιτούμενου προνομια κού διατάγματος. (β)Στην παρούσαυπόθεση,το άρθρο20
(1)β του περί Ρυθμίσε ως Οδών και Οικοδομών Νόμουπροέβλεπε ότι "οποιοδήποτεπρό5 σωπο" παρέβαινεοποιοδήποτεόρο σε άδειαοικοδομής ήτανένοχο αδικήματοςγια το οποίο μιααπό τις προβλεπόμενες ποινές ήτανη έκδοση διατάγματος κατεδάφισης. Κατά συνέπεια δεν μπορούσε να λεχθεί ότι υπήρχε έλλειψη δικαιοδοσίας που προέκυπτε κατά δηλα απότον φάκελο της διαδικασίας. Στηνκαλύτερη για τον αι- 10 τητήπερίπτωσηυπήρχεαμφιβολίαγιατοθέμααυτό,και επομένως υπεισερχόταν ηδιακριτική εξουσία τουΔικαστηρίου. (γ) Το Δικαστήριο δεν ήταν διατεθειμένο να ασκήσει την δια κριτική εξουσία υπέρ του αιτητή,διότι ο αιτητής είχε υπέρμετρα καθυστερήσει στην υποβολή της αίτησης του και επίσης διότι δεν είχε εγείρει τοθέματης έλλειψηςδικαιοδοσίαςστο κατώτεροΔικα στήριο. 15 Η αίτηση απορρίφθηκε. Υποθέσεις πον αναφέρθηκαν: 20 Kyriakidesv. Chilimindri
(1963)2 C.L.R. 17V Ex Parte Michadidou
(1969)1C.L.R. 118Raftis& Co v.MunicipalityofPaphos
(1982)2 C.L.R. V Re Rice, 155U.S. 402Rickctts v.Bodcnham [1836] 111E.R.
- 25 Αίτηση. Αίτησηαπότον Ανδρέα Τρύφωνος γιαάδειανα υποβά λει αίτηση για την έκδοση ενταλμάτων και/ή διαταγμάτων certiorari και prohibition αναφορικά με διατάγματα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στις Ποινικές Υπο θέσεις Αρ. 29581/85 και22916/89ημερ. 6.12.86και 31.7.89 3 0 αντίστοιχα και του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων στην ΑίτησηΑρ. Ε216/87ημερ. 19.9.
- Α. Ευτυχίου, για τοναιτητή. Cur. adv.vult. 456 1 Α.Α.Δ. Τρύφωνος ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ., ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση.Η επισκόπηση των γεγονότων, στο βαθμόπου είναιδυνατό να εξακριβωθούν απότοπροσαχθένυλικό,θαπροσδιορί σει μεακρίβειατοαντικείμενοτηςαίτησης. 5 Ο αιτητής είναι επιπλοποιός.Το 1978 είχε ενοικιάσει ένα υποστατικόστην οδό Βοσπόρου 33Α στον Αγ. Δομέτιο. Από τότε τοχρησιμοποιούσε σαν εργαστήριο και πα ράλληλα σαν εκθεσειακό χώρο για την πραγματοποίηση πωλήσεων. Μετάτη σύναψητηςσυμφωνίαςενοικίασης με 10 τον ιδιοκτήτη,διαπίστωσε - αυτόαναφέρει σε ένορκη δή λωσητου- πωςη πιοπάνωχρήσητου μισθίουήτανπαρά νομη. Υπήρχεειδικός απαγορευτικόςόρος στην άδεια οι κοδομήςτου κτιρίου. Το Συμβούλιο Βελτιώσεως Αγίου Δομετίου (το Συμ15 βούλιο) στράφηκεεναντίοντου αιτητή,κινώνταςτηνποι νική αγωγή29581/85 στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκω σίας. Το κατηγορητήριο δεν προσκομίστηκε. Φαίνεται όμως πως αντιμετώπισε πολλές κατηγορίες. Σε μιααπό αυτές το δικαστήριο διέταξετην κατεδάφισητουυποστα20 τικού και ανέστειλετο διάταγμα για περίοδο δύο μηνών ενώ σε τρεις άλλες κατηγορίες επιβλήθηκαν στον αιτητή - χρηματικές ποινές. Ηαίτησησυνοδεύεται απότο διάταγ μα,τοοποίοεκδόθηκεστις 6/12/
- Είναιτοτεκ.Α. Ο αιτητήςαπέδωσετην παράλειψητου νασυμμορφω25 θεί προς τους όρους του διατάγματος στις αντιρρήσεις του ιδιοκτήτη του υποστατικού.Περαιτέρω επικαλέστηκε το γεγονός ότι δύο περίπου χρόνια μετά την έκδοση του διατάγματος κατεδάφισης,και συγκεκριμένα στις 10/9/88, ο ιδιοκτήτης εξασφάλισε, από το Δικαστήριο Ελέγχου 30 Ενοικιάσεων (Δ.Ε.Ε.)στηνυπ'αρ.Ε216/87αίτηση,απαγο ρευτικό διάταγμαεναντίον του.Τοδιάταγμα επισυνάφθη κεστην αίτησησαντεκ.Β.Ας σημειωθεί ότιεπρόκειτογια παρεμπίπτον διάταγμα πουορίστηκε για να εμφανιστεί ο αιτητήςτον επόμενο μήνατηςέκδοσης του, δηλαδή στις4/ 35 10/
- Ο αιτητής δεν αναφέρει τίποτε άλλο στην ένορκη κατάθεση τουγιατηνέκβαση τηςδιαδικασίας αυτής. 457 Νικήτας,Δ. Τρύφωνος
(1991)Τον επόμενο χρόνο το Συμβούλιο προέβη σε νέα ποινι κή δίωξη κατάτου αιτητή για παρακοήτου διατάγματος κατεδάφισης. Από την απόφασητου δικαστηρίου (τεκ. Γ) προκύπτει ότι ο αιτητής παραδέχθηκε την κατηγορία. Το αποτέλεσμα ήταννακαταδικαστείσεπρόστιμο £50.-πλέον 5 £40.- έξοδα της κατηγορούσης αρχής. Σχετικά με τοδιά ταγμα του Δ.Ε.Ε. το δικαστήριο σημείωσε τα εξής: "αυτό το διάταγμα αφοράκάποιαχρονική περίοδο και όχι ολό κληρη την περίοδογιατην οποίαδιατάχθηκενακατεδαφί σει τακαταστήματαπουαναφέρονταιστηνπρώτηκατηγο- 10 ρία." Στο μεταξύ οαιτητής εγκατέλειψε ταυποστατικά - δεν καθορίζεται η ημερομηνία -αλλά φαίνεται πως εκκρεμεί εναντίον του ένταλμα για είσπραξη τουπαραπάνω ποσού των £90.-. Σχετική αστυνομική ειδοποίηση ημερ. 29/5/90 επισυνάπτεται ως τεκ. Δ. Το αίτημα τώρα είναι διττό.Η χορήγηση άδειαςστον αιτητήνααποταθείγιαπρονομιακά διατάγματα certiorari και prohibition μεσκοπό αφενόςνα επιτύχει την προσαγωγή και ακύρωση του διατάγματος κατεδάφισης ημερ. 6/12/86 στην ποινική υπόθεση 29581/ 85,του διατάγματος τουΔ.Ε.Ε. ημερ. 10/9/88 στην υπόθε ση Ε216/87 και της απόφασης της 31/7/89και νααπαγο ρευθεί με prohibition ηεκτέλεσητων πιο πάνωαποφάσε ων, αφετέρου. Το διάταγμα του Δ.Ε.Ε. δεν θα μας απασχολήσει γιατί το αίτημασε σχέσημεαυτό εγκαταλεί φθηκε. Η αίτηση για άδεια περιορίζεται στις δύο άλλες αποφάσειςτου ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκωσίας. ^ u Από την προηγηθείσα παράθεση του ιστορικού είναι φανερό πως ο αιτητής άργησε ναπροσφύγει στο δικαστή ριο αυτό για θεραπεία. Στην περίπτωση του διατάγματος 30 κατεδάφισης η καθυστέρηση ξεπερνά τα 4 χρόνια, ενώ στην άλλη σχεδόν φτάνει τα δύο. Ο αιτητής επικαλείται στο ζήτημα αυτό τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις καιδιαβε βαιώσεις υπαλλήλων και αξιωματούχων του Συμβουλίου ότι θα ικανοποιούσαν το αίτημα του, έτσι ώστε να μην 35 εξαναγκαστεί να υπακούσει το διάταγμα(βλέπεπαράγρα φο 12 της ένορκης δήλωσης). Όμως κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν έχει προσκομιστεί που θα μπορούσε να πεί458 1Α.Α.Λ. Τρύφωνος Νικήτας,Δ. σει γιατηβασιμότητατουγενικού ισχυρισμού στον οποίο προέβη. Αντιμετωπίζοντας την ύπαρξη του αρνητικού αυτού παράγοντα σε βάροςτου αιτητή, ο δικηγόρος του επέσυρε 5 την προσοχή μου στη νομολογιακή αρχή πως οσηδήποτε και αν είναι ηκαθυστέρησηδεν μπορεί να αποτρέψει την έκδοση εντάλματος prohibition, αν διαπιστώνεταιαπότα προσκομιζόμενα έγγραφα καταφανής παρανομία. Στην υπόθεση Λαμπριανίδης ν. Μαυρίδη
(1958)23 Α.Α.Δ. 49, 10 63 στην οποία με παρέπεμψε,ο αρχιδικαστής Bourke συ νόψισε τους σχετικούς κανόνεςωςεξής: 15 20 25 30 "Where the defect of jurisdiction is apparent on the face of the proceedings and the application is made by a party, the order goes as of right and is not a matter of discretion. Prohibition in such case lies at any time, even after judgement or sentence in spite of laches or acquiescence of the applicant, and can go to prohibit steps being taken in execution to enforce anything that had been done in transgression of the limits of jurisdiction. I think that it is well settled that where the defect of jurisdiction is apparent on the face of the record no question of any discretion arises, because the applicant is entitled, as amatter ofright,to the order sought for. But, where the defect is not apparent on the face of the proceedings theorder is granted as a matterof discretion; andthe Court inexercisingsuch discretion would have to consider whether the delay in moving for theremedy was reasonable ornot." Ο κανόνας επαναβεβαιώθηκε στην απόφασηΚυριακίδης ν.Χειλιμίνδρη
(1963)2 Α.Α.Δ. 171, 179 καιστηνυπό θεσηex parte Efrosyni Michaelidou (\969) 1Α.Α.Δ. 118και έχει εδραιωθεί με την υιοθέτηση του σε όλες τις άλλες με ταγενέστερες. Επισημαίνεται ότι σε περίπτωση που η έλ35 λειψή αρμοδιότητας ή άλλο ελάττωμα στη δικαιοδοσία του εκδικάσαντος δικαστηρίου δεν προκύπτεικατάδηλα 459 Νικήτας,Δ. Τρύφωνος
(1991)από το φάκελο της διαδικασίας,υπεισέρχεται ηδιακριτι κή εξουσία του δικαστηρίου, ηοποία ασκείται και σε συ νάρτηση με το εύλογο ήμητης χρονοτριβής που παρατη ρείται στησυγκεκριμένη υπόθεση. Τα επιχειρήματα του κ. Ευτυχίου στρέφονται γύρω 5 απόδύοδιατάξεις τουπερί Ρυθμίσεως Οδών καιΟικοδο μών Νόμου, Κεφ. 96: το άρθρ20
(3)(α)και το εδ.5 του ίδιου άρθρου. Ηπρώτη διάταξηπαρέχει εξουσία στο δι καστήριο, από το οποίο καταδικάστηκε πρόσωπο για οποιοδήποτε αδίκημα κάτω από το εδ. 1, επιπρόσθετα 10 προςοποιαδήποτεάλλη ποινήπουμπορεί ναεπιβάλει,να διατάξει την κατεδάφιση της οικοδομής, σε σχέση με την οποία έχει διαπραχθεί το αδίκημα, εντός δύο το πολύ μηνών, εκτός ανστο αναμεταξύληφθεί άδειααπότην αρ μόδια αρχή.Το εδ.5προβλέπει ότι σε περίπτωση πουαρ- 15 νείται ή παραλείπει να συμμορφωθεί προς τοδιάταγμα, τοπρόσωπο αυτόυπόκειται στιςκυρώσεις που καθορίζο νταιαπό την ίδια διάταξη. Ησυλλογιστικήπουανέπτυξε οδικηγόρος τουαιτητή έχει ως εξής: η εξουσία του δικαστηρίου να επιβάλει την 20 πρόσθετη ποινή του διατάγματοςκατεδάφισης περιορίζε ται αποκλειστικά στον ιδιοκτήτη του ακινήτου. Δεν επε κτείνεται στον κάτοχο του. Αυτό συνάγεται, όπως είπε, απότην ίδιατηνεπιφύλαξητουάρθρ.20
(3)(α). Σύμφωνα με τους κανονισμούς που θεσπίστηκαν βάσει του άρθρ. 25 19
(1)(α), μόνο ο ιδιοκτήτης ή ο εξουσιοδοτημένος αντι πρόσωπος τουέχειδικαίωμαναυποβάλειαίτησηστηναρ μόδια αρχήγιαχορήγηση άδειαςοικοδομής. Έτσι ο κάτο χοςτουακινήτουδεν θαμπορούσε ναεπωφεληθεί, όπωςο ιδιοκτήτης του,της ευχέρειας πουπαρέχειη επιφύλαξηνα 30 εξασφαλίσει άδεια, έτσι ώστε να αποφύγει τις συνέπειες της έκδοσης διατάγματοςεναντίον του. Γιατον ίδιοη επι φύλαξη θα ήταν γράμμα κενό. Επομένως το άρθρ.20
(3)(α)δεν εξουσιοδοτεί την κατάγνωση της πρόσθετης αυτής ποινής στον ενοικιαστή του ακινήτου. Κατ' επέκταση και 35 ητιμωρία τουγιααπείθειακατάπαράβασητου εδ.5 είναι παράνομη. Αν πάλιν συμμορφωνόταν προς τοπαράνομο διάταγμαθαήτανυπεύθυνος γιατηνκαταβολήαποζημιώ460 1 Α.Α.Δ. Τρύφωνος Νικήτας,Δ. σεωνστονιδιοκτήτη. Τέλος, ο συνήγορος υπέβαλε ότι το διάταγμα κατεδά φισηςεναντίοντουενοικιαστή ισοδυναμεί μετιμωρίατου ιδιοκτήτη, χωρίς να παρέχεται στον τελευταίο το στοι5 χειώδες δικαίωμα υπεράσπισης, που κατοχυρώνει το άρθρ. 32
(2)
(3)του Συντάγματος και το άρθρ.6
(1)
(2)
(3)του περί της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Κυρωτικού) Νόμου του 1962 (Ν.39/62).Συμπερασματικά,είναι η υπόθεσητουαι10 τητήότιη υπέρβασηή κατάχρησηεξουσίας καιη παρανο μία προκύπτουν έκδηλα απόταέγγραφαστα οποίαέγινε ήδηαναφοράκαι ότι απέδειξε εκ πρώτηςόψεως υπόθεση νατουεπιτραπείναπροχωρήσει μετηνκατάθεση αίτησης. Ξεκινώμετηδιαπίστωσηπωςοτελευταίος ισχυρισμός 15 ότι δηλαδή δενδόθηκεστον ιδιοκτήτητοδικαίωμα υπερά σπισης είναι ολότελα αβάσιμος.Διαψεύδεται από τα έγ γραφα. Στοτεκ. 1υπάρχει ηεξής δήλωση του δικηγόρου τουΣυμβουλίουπουδενχρειάζεταισχόλιο. 20 Πέρααπόαυτόδενσυμμερίζομαι τηνάποψητου δικη γόρου του αιτητή ως προς τη δικαιοδοσία του πρωτόδι κου δικαστηρίου. Σύμφωναμε το άρθρ.20
(1)(β) οποιοδή ποτε πρόσωπο (any person)παραβαίνειοποιοδήποτεόρο της άδειαςοικοδομής πουεπιβλήθηκε δυνάμει των διατά30 ξεων των άρθρ. 6 έως 9 του νόμου διαπράσσειαδίκημα για τοοποίοτοδικαστήριοέχει ρητήεξουσία από το εδ. 3 να διατάξει και κατεδάφιση. Το άρθρ.9(β) (VIII) επιτρέ πει τη θέση όρων αναφορικά με τις χρήσης οικοδομών. Είναι δε παραδεκτόν στην προκείμενη περίπτωση πως 35 είχαν τεθεί περιορισμοί, τους οποίοι'ς ο ενοικιαστήςπα ρέβη. Συνεπώς το βεληνεκές των διατάξεων του εδ. 3δεν 461 ? . "Ο κατηγορούμενος είναι ενοικιαστής συνεχίζει και σήμερα καιχρησιμοποιεί ταυποστατικάωςβιομηχανι κά. Στοπαρελθόν εξεδόθηδιάταγμαεναντίον τουιδιο κτήτου αλλά οι ενοικιαστές αρνήθηκανκαι γι αυτόκι νήθηκαν οι ποινικές διαδικασίες εναντίον και των ενοικιαστών." Νικήτας, Δ. Τρύφωνος
(1991)εντοπίζεται στον ιδιοκτήτη, όπωςπροκύπτειαπότηχρήση των λέξεων "any person" στο εδ.1. Για την επιφύλαξη του εδ. 3 έχω να πώ τούτο: ότι η σχετική εισήγηση παραβλέπει πως η αναστολή εκτέλεσης διατάγματος κατεδάφισης δεν αποτελεί μέρος της ποινής: 5 ΣάββαςΡάφτης&ΣιαΛτδ. ν.ΔημαρχείουΠάφου
(1982)2 Α.Α.Δ.1. Θαμπορούσαακόμαναεκφράσωτηναπορίαγια το παράπονοτου αιτητήότι αδυνατούσε να αποταθείγια άδεια. Αν πράγματιαυτόήθελε θαμπορούσε νασυμπρά ξει με τον ιδιοκτήτη εναντίον του οποίου εκκρεμούσε το 10 ίδιο διάταγμα. Αλλά γνωρίζουμε πως η αρνητική του στάση ανάγκασε το Συμβούλιο να ασκήσει ποινική δίωξη καιεναντίοντου. Από τις παρατηρήσεις που προηγήθηκαν άγομαι στο συμπέρασμα ότι δεν θεμελιώθηκε υπέρβαση εξουσίας του 15 πρωτόδικουδικαστηρίου στις δύοπεριπτώσεις πουενδια φέρουν,πουείναιπροφανέςαπόταπροσκομισθέντα στοι χεία. Αλλά και αν ακόμηυπήρχαναμφιβολίεςαναφορικά με τηδικαιοδοσία τουδικαστηρίου,ο αιτητής δεν θαείχε αυτοδικαίως αξίωση στην έκδοση των ενταλμάτων. Θα 20 ήταν θέμαάσκησης τηςδιακριτικής εξουσίας τουδικαστη ρίου. Σχετικές είναι οι παρατηρήσεις της Αμερικανικής απόφασης ReRice, 155 US 402: "Where it appears that the court whose action is sought to be prohibited has clearly no jurisdiction of the 25 cause originally, or of some collateral matter arising therein,aparty whohasobjectedtothejurisdictionatthe outset and has no other remedy is entitled to a writ of prohibition as of right. But where there is another legal remedy by appeal or otherwise,or wherethe question of 30 the jurisdiction of the court is doubtful, or depends on facts which are not made matter of record, or wherethe application is made by a stranger,thegranting or refusal of thewritis discretionary." Έχω αναφερθεί στην ασυνήθιστα μεγάληκαθυστέρηση 35 που παρατηρήθηκε στην υπόθεση αυτήκαι που είναιπα462 1Α.Α.Δ. 5' 10 Τρύφωνος Νικήτας,Δ. ντελώς αδικαιολόγητη. Γιαυτόδενθαήμουνδιατεθειμένος να επιβραβεύσω τον αιτητή χορηγώντας άδεια. Υπάρχει ακόμα έναςπαράγων πουέχει επίδρασηστον τρόπο άσκη σης των εξουσιών μου.Δεν υπάρχεικανέναστοιχείο ότι ο αιτητήςαμφισβήτησεποτέ στις προηγούμενεςδιαδικασίες τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου. Η ρήση του Λόρδου Denman στην υπόθεση Ricketts v. Bodenham [1836] 111 E.R. 850, 853,ταιριάζειεδώαπόλυτα. " a party neglecting to contest the jurisdiction in the first instance, and taking his chance of a favourable decree, shall not be allowed after sentence to allege the want of jurisdiction as aground of prohibition, unless the defect appears onthe face of the pleadings." Για όλους αυτούςτους λόγους ηαίτησηδεν μπορείνα 15 γίνει αποδεκτή. Το δικαστήριο αρνείταιχορήγηση τηςαι τούμενης άδειας. Η αίτηση απορρίπτεται. 463