(1991)27Ιουνίου,1991 [ΠΟΠΑΤΖΗΣ, Δ/σπίς] EDWARD BRANCO, Ενάγοντα ν. ΤΟΥ ΣΚΑΦΟΥΣ "DENISE" ΥΠΟ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΛΛΙΜΕΝΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟΠΑΛΑΙΟ ΛΙΜΑΝΙ ΛΕΜΕΣΟΥ, Εναγομένου. (Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 196/90). Ναναγιαιρεσία — Αμοιβή σώστη — Αρχές βάσει των οποίωνκαθορί ζεται. Κατά τον απόπλου του από το λιμάνι Λεμεσού το εναγόμενο πλοίο κτύπησε στο μώλο καιάρχισεαργάαλλάσταθεράναβυθίζε ται. Το πλήρωμα το εγκατέλειψε και κανείς δεν το πλησίαζε λόγω 5 του κινδύνου ξαφνικής επιτάχυνσης της βύθισης του. Ο ενάγων, πουήτανναυτικόςμεειδικήπείραστηδιάσωσηναυαγίων,αψηφώ ντας τον κίνδυνο αυτό,ανέβηκεεπανειλημμένα στο πλοίο και διά σωσε διάφορααντικείμενα συνολικής αξίας£4.
- Η επιχείρηση διάρκεσε λιγώτερο από μία ώρα. Το πλοίο ακολούθως βυθίστηκε 10 αλλά μετά ανασύρθηκε και πωλήθηκε με δημόσιο πλειστηριασμό. Το μόνο επίδικο θέμα ήταν ο καθορισμός της αμοιβής του ενάγο ντασαν σώστη. Αποφασίσθηκε ότι Τα κύρια κριτήρια για τον καθορισμό της αμοιβής του σώστη 15 είναι (α)η εργασία που προσφέρθηκε απότον σώστη στην παροχή των υπηρεσιών του,(β)ηεπιδεξιότητα που επέδειξε, (γ) ηαξίατης περιουσίας που χρησιμοποιήθηκε στη διάσωση και ο κίνδυνος στον οποίο ηπεριουσία αυτή εκτέθηκε, (δ)ο κίνδυνος στον οποίο εκτέθηκε ο σωστής, (ε) ηαξία της περιουσίας που διασώθηκε, (στ) 20 ο βαθμός του κινδύνου από τον οποίο η περιουσία διασώθηκε. Εφαρμόζοντας τα κριτήρια αυτά στα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης το Δικαστήριο καθόρισε την αμοιβή του ενάγοντα στο ποσό των £1.
- Απόφαση νπέρ τον Ενάγοντα για £1.300πλέον έξοδα. 560 25 1Α.Α.Δ. Branco v. "Denise" Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Neophytouv.Ship Zeina I(Adm. ActionNo. 146/87dated 18.7.90)· TheFusilier[1865]Br. of Lush 341• TheHenryEwbank[1883] 11 Fed.Cas.
- 5 Αγωγή ναυτοδικείου. Αγωγή ναυτοδικείου για αμοιβή ή αποζημίωση στην οποίαδικαιούταιοενάγων γιατις ενέργειεςτουοι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα την διάσωση εξοπλισμού του ενα γομένου πλοίου "DENISE"συνολικήςαξίας £4.730.10 Β.Χαράκης, γιατονενάγοντα Καμίαεμφάνισηγιατοεναγόμενο πλοίο. Cur. adv. vult. 15 20 25 30 ΠΟΠΑΤΖΗΣ, Δ. ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Στις 5 Μαΐου 1990 το υπό Κυπριακή σημαία επιβατικό πλοίο "DENISE"ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι Λεμε σού. Κατά τη διαδικασία του απόπλου του η πλώρη του πλοίου κτύπησε στο ανατολικό τμήμα του μώλου με απο τέλεσμαναυποστεί τέτοιες ζημιές ώστενααρχίσει να βυ θίζεται αργάαλλά σταθερά μέσα στο λιμάνι. Τοπλήρωμα εγκατέλειψε το πλοίο στην τύχη του, οι δε λιμενικές, οι αστυνομικές καιοι πυροσβεστικές αρχέςπου κατέφθασαν στον τόπο του δυστυχήματος δεν προέβηκαν σεοποιαδή ποτε ενέργεια για τη διάσωση του. Όλα έδειχναν ότι η τύχητουεναγομένου πλοίου είχεήδη κριθεί καιότι θα κατέληγεστον πυθμένατου λιμανιού. Δεν υπήρχανεπιβάτες ή πλήρωμα πάνω στο πλοίο, φαίνεται δε ότι λόγω του υπάρχοντοςκινδύνου τηςξαφνικήςεπιτάχυνσης τηςβύθι σης τουπλοίου, κανένας απότους παρευρισκόμενους δεν ήταν πρόθυμος να εκθέσει τον εαυτό του σε κίνδυνο για νασώσειοποιοδήποτεαντικείμενο πουβρισκόταν πάνω ή 561 Πσγιατζής, Λ. Branco v. "Denise"
(1991)μέσαστοπλοίο. Ο ενάγων είναι υπάλληλος της Εταιρείας Brasal Offshore Ltd, ιδιοκτήτριαςτου σκάφους DICKY ΒΟΝΖΟ που χρησιμοποιείται σε ναυαγοσωστικές επιχειρήσεις. Ο ενάγωνείναι ναυτικόςμεειδικήπείραστηδιάσωσηναυα- 5 γίων. Μιαπερίπου ώρα μετάτο δυστύχημα του εναγόμε νου πλοίου, το σκάφος DICKY ΒΟΝΖΟ επέστρεφε στη βάσητουμέσαστολιμάνιΛεμεσούαπόεπιχείρησηαπορύπανσης μέρους της θαλάσσιας περιοχής της νήσου, στην οποία είχε λάβει μέρος. 'Οταν ο ενάγων που επέβαινετου 10 DICKY ΒΟΝΖΟ αντελήφθητο εναγόμενο πλοίο ναβυθί ζεται, ενεργώντας με δική του πρωτοβουλία και αψηφώ ντας τον κίνδυνο ξαφνικής επιτάχυνσης της βύθισηςτου, ανέβηκε επανειλημμένα πάνω σ' αυτό και μετέφερε στην ξηράκαιπαρέδωσεστις Αρχέςδιάφορααντικείμενακαι/ή 15 εξαρτήματα που βρίσκονταν σε σημεία του πλοίου που δεν είχαν ακόμακαλυφθείαπότηθάλασσα. Ηεπιχείρηση της διάσωσης διάρκεσε λιγότερο από μια ώρα και στη διάρκεια της ο ενάγων είχε χρησιμοποιήσει στολήδύτη. Το πλοίο ακολούθως βυθίστηκε ολοκληρωτικά, αλλά με- 20 ταγενέστερα ανασύρθηκεκαιακολούθως πωλήθηκεσε δη μόσιοπλειστηριασμό γιαπερίπου65.000δολλάριαΑμερι κής, με τη σύμφωνη γνώμη όλων των ενδιαφερομένων. Μέρος τουπιοπάνωποσούπαραμένεισήμερα κατατεθει μένο στο Δικαστήριο για ικανοποίηση πολλών απαίτησε- 25 ων και δικαστικών αποφάσεων που εκκρεμούν εναντίον τουπλοίου. Με τις πιο πάνω ενέργειες του ενάγοντα διασώθηκε από βέβαιη καταστροφή, προς όφελος του εναγόμενου πλοίου, εξοπλισμός του πλοίου που περιγράφεται με λε- -,ο πτομέρεια στην παράγραφο 9 της Αναφοράς,του οποίου ησυνολική αγοραίααξίαανέρχεται, σύμφωναμετην προσαχθείσα μαρτυρία που αποδέχομαι ως αξιόπιστη, σε £4.730. Η απαίτηση του ενάγοντα αφοράτις πιο πάνω ενέρ- 35 γειες του για τηδιάσωση του εξοπλισμού του πλοίουκαι την αμοιβή στην οποία ισχυρίζεται ότι δικαιούται. Εν όψει της πιο πάνω εκτίμησης της αγοραίας αξίας των 562 1Α.Α.Δ. 5 Branco v. "Denise" Πογιοιζής,Δ. αντικειμένων που διέσωσε, ο ενάγων έχει υποβιβάσει την απαίτηση του σε £3.153, δηλαδήσε ποσοστό δυο τρίτων της συνολικής αγοραίας αξίας τους. Ο ενάγων απέσυρε επίσηςάλληαπαίτησητουγιαποσό£2.500στηνοποία δεν υπάρχειλόγοςνακάμωπεραιτέρωαναφορά. Μεβάση ταπιοπάνωγεγονότατο μόνοθέμαπουεγεί ρεται είναι το ύψος της αμοιβής ή αποζημίωσης στην οποία δικαιούταιοενάγων γιατις ενέργειες του πουέχω περιγράψει,οι οποίες,όπωςέχωήδη πει,είχανως αποτέ10 λεσμα τη διάσωση εξοπλισμού συνολικής αξίας £4.730 προςόφελοςτουεναγομένουπλοίου. 15 20 25 30 Ηνομολογία έχεικαθιερώσει γενικές αρχέςκαικριτή ρια για τον καθορισμό του ύψους της αμοιβής για ναυαγιαιρεσία, οι οποίες έχουν ως υπόβαθροαφενός την επιθυμία να ενθαρρυνθεί η παροχή υπηρεσιών διάσωσης ανθρώπινων ζωών και περιουσίας που κινδυνεύουν στη θάλασσακαι,αφετέρου,τηνανάγκηνααμειφθείηγενναι ότητα, το θάρρος,η δεξιοτεχνία και η περιφρόνηση του κινδύνου για τηζωήκαι περιουσία του σώστηπουσυνήθως ενυπάρχουν σε κάθε προσπάθεια διάσωσης θαλάσ σιων ναυαγίων,προς όφελος όχι μόνο των θυμάτωντων θαλάσσιων δυστυχημάτων αλλά και των θαλάσσιων συ γκοινωνιών και εμπορίου γενικότερα. Από το γενικότερο πλαίσιο που έχω διαγράψει πιο πάνω εξάγονται και τα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη απότο Δικαστήριο το οποίο έχει τοκαθήκοννακαθορίσει το ύψος τηςαμοιβής του σώστηπου θεωρεί λογική λαμβανομένων υπόψητων ιδιαίτερων περιστατικών της κάθε απαίτησης. Ηαμοιβή πρέπει να είναι γενναιόδωρη υπό την πιο πάνω έννοια. Πόσο όμως γενναιόδωρηθαείναι εξαρτάταιαπότηφύση των υπηρεσιών διάσωσης που παρεσχέθηκαν στη συγκε κριμένηπερίπτωσηκαιόχι απόαισθήματατυφλήςγενναι οδωρίας. Στην υπόθεση Χριστόφορος Νεοφύτου και άλλοι ν. 35 τον Πλοίου "ΖΕΙΝΑ Ι"* οΔικαστής Στυλιανίδηςείπε τα * (ΑγωγήΝαυτοδικείου Αρ. 146/87ημερ. 18/7/90). 563 Πογιατζής,Δ. Branco v. "Denise"
(1991)εξήςστις σσ.5-7: "Το ύψος αμοιβής καθορίζεταιστην κάθε περίπτωση από το Δικαστήριο. Το δικαίωμααπαίτησηςτων ναυαγοσώστων στηρίζε ται στο ότι ηπεριουσία έχει διασωθεί. Ο ιδιοκτήτης της 5 περιουσίας, η οποία διασώθηκε, έχει το πλεονέκτημα της διάσωσης,και,ως εκ τούτου,πρέπει να δοθεί αμοι βήσε εκείνους οι οποίοι με την προσπάθειακαι τις ερ γασίες τους του έδωσαν αυτό το όφελος, παρόλο ότι δεν υπάρχει καμμιά συμβατική υποχρέωση. Η αμοιβή 10 όμως δεν είναι αποζημίωση pro opera et labore. Ο Δρ. Lushington στην υπόθεση The Fusilier [1865] Br. of Lush. 341,στη σελ. 347 είπε:'But direct benefit is not the sole principle upon which salvage reward is required to be paid. I am of 15 opinion that the payment of salvage depends upon more general principles; and, in saying this, I think I am supported both by Lord Stowell and Story J. Salvage is not governed by the ordinary rules which prevail in mercantile transactions on shore. Salvage is 20 governed by a due regard to benefit received, combined with ajustregard for thegeneral interests of ships and marine commerce. All owners of ships and cargoes and all underwriters are interested in thegreat principle of adequate remuneration being paid for 25 salvage services; and none are more interested than the underwriters of the cargo.' Ό Δικαστής Story στην υπόθεση TheHenry Ewbank [1883] 11 Fed.Cas., 1166, στησελ. 1170είπε:"Salvage, it is true, is not a question of compensation 30 pro opera et labore. Itraises to a higher dignity. It takes its source in a deeper policy. It combines with private merit and individual sacrifices larger considerations of the public good, of commercial liberality, and of international justice. It offers a premium by way of 35 honorary reward, for prompt and ready assistance to 564 1Α.Α.Δ. 5 10 Braticov. "Denise" Πογιατζής,Δ. human sufferings; for a bold and fearless intrepidity; and for that affecting chivalry, which forgets itself in an anxiety of save property, as well as life. Treated as a mere question of compensation for labor and services, measured by any common standard onland or at sea, the salvage of one moiety is far too high. But treated, as it should be, as a mixed question of public policy and private right, equally important to all commercial nations, and equally encouraged by all, a moiety is no morethanmay justly be rewarded". Αναφορικά με τασυγκεκριμένακριτήριαπουτοΔικα στήριο πρέπει να εφαρμόσει και συνεκτιμήσει στην κάθε υπόθεση, χρήσιμο είναι το πιο κάτω απόσπασμααπό το σύγγραμμα "A Treatise on the Jurisdiction and Practice of 15 the English Courts in Admiralty Actions and Appeals", 3η έκδοση,στις σσ.151 και 152: 20 25 "Thus the Court is accustomed to consider as the main ingredients inasalvageservicerendered to ship or cargo1. The labour expended by the salvors in rendering the services; 2. The skill shown by them;3.The value of any property by theuse of which the services were rendered, and the danger to which such property was exposed; 4. The risk incurred by the salvors; 5. The value of the property saved; 6. The degree of danger from which the property was rescued." Μεβάσητηνπλειοψηφίατωναυθεντιών πάνωστοεπί δικο θέμα φαίνεταιότι έχει καθιερωθείως λογικήαμοιβή ποσό πουνα μην υπερβαίνειτο μισό της αξίαςτου ναυα γίου πουδιασώθηκε.Αυτό δεσημαίνει ότι έχεικαθιερωθεί 30 οποιοσδήποτεανελαστικόςκανόνας δικαίουεπί του προ κειμένου. Γεγονός όμως παραμένει ότι, εκτός στις περι πτώσεις υπηρεσιών εξαιρετικής φύσεως καιχαρακτήρα στις οποίες καθορίστηκε ακόμα ψηλότερο ποσό, μπορεί να λεχθεί ότι ηαμοιβήτου σώστη δεν υπερβαίνειτο μισό 35 τι Ίζ αξίαςτου ναυαγίουπου διασώθηκε.Σχετικό επί του προκειμένου είναι και το ακόλουθο απόσπασμααπό το ίδιο σύγγραμμαστιςσσ.156-158: 565 Πογιατζής,Δ. Brancov. "Denise"
(1991)"Thus the Court has been in the habit of decreeing very liberal rewards in cases of derelict,because the danger of the loss of the property to the owner in such cases is generally extreme. And although there is nothing in principle to distinguish thesalvage of derelict from other 5 cases of salvage, yet the measure of the amount of the reward incases of derelict may betaken as afair estimate of the amount the Court will award in cases where the danger of theloss of theproperty is of thehighest degree. But even in cases where all circumstances concur to 10 entitle the salvor to remuneration on the most liberal scale, it is not to be supposed that there is any rule that the amount of the reward should bear any fixed proportion to the value of the property saved. In such cases the value of the property saved is an ingredient of 15 theutmost importanceindeterminingthequantumofthe reward, but it cannot alone regulate it, or raise the amount awarded altogether out of proportion to the services actuallyrendered. Thus it will be seen that the reward varies infinitely, 20 according to the various considerations which influence the Court in determining its amount. A reward equal to one half the value of the property salved after the expenses of the salvors have been deducted may be said to be thehighest amountawarded, except in cases of the 25 most exceptional and extraordinary character; but between this and the lowest kind of salvage remuneration, mere payment for common labour, the degrees are infinite. It is for the Court, acting upon its own discretion, to apply the general principles which 30 have been discussed to the particular circumstances of each case, andto decideas to theexistence of the various ingredients whichregulate theamounttobe awarded,and to assign due prominenceand value to each in its proper degree." 35 Εφαρμόζοντας τιςγενικέςαρχέςπουέχωπροαναφέρει πάνω στα ιδιαίτερα περιστατικά της παρούσαςυπόθεσης, καθορίζω την αμοιβήστηνοποία δικαιούται οενάγωνστο ποσό των£1.300. 566 1Α.Α.Δ. Branco v. "Denise" Πογιατζής,Δ. Εκδίδω,ωςεκτούτου,απόφαση υπέρτου ενάγονταγια ποσό £1.300μενόμιμοτόκο και έξοδα ταοποίαναψηφί σειοΠρωτοκολλητής λαμβανομένης υπόψημιας μόνο εμ φάνισηςγιατηναπόδειξητης απαίτησης. Απόφασηγια£1.300.-μεέξοδα. 567