clr/1991/1991_1_723.pdf

(1991)καν όλα τα αναγκαίαέγγραφα, ως και η μαρτυρία εναντίον του Αιτητή πουέτεινε νααποδείξει, (α) OTLηουσία που είχε διατεθεί συνιστούσε ελεγχόμενο φάρ­ μακοτόσο στην Κύπρο όσοκαιστις Η.Π.Α. (β) τη συνάφεια του φερόμενου σαν συνεργού του Αιτητή με την παρουσίατου Αιτητή, έστω σεκάποια απόσταση,κατάτις δια­ πραγματεύσειςγιατην διάθεσητης ηρωίνης,και τελικάτηνπώλη­ σητης. 5 (γ) την άμεση ενοχή του, μέσω της κατάθεσης του φερόμενου σαν συνεργού του Αιτητή σε Δικαστήριο των Η.Π.Α., που έφερε 10 τον Αιτητή σαν άμεσα αναμεμειγμένο στην διάπραξητου αδικήμα­ τος. ^ Η περιγραφή των αδικημάτων στην εξουσιοδότηση του Υπουργού Δικαιοσύνης για έναρξη της διαδικασίας ενάντιο του Αιτητή δεν ταυτιζόταν απόλυτα με αυτή στο ένταλμα σύλληψης ** του Αιτητή που είχε εκδοθεί από το αρμόδιο Δικαστήριο των Η.Π.Α., παρ'όλο που υπήρχε ουσιαστική αντιστοιχία. Επιπλέον, το Επαρχιακό Δικαστήριο κατάτην έκδοση της απόφασης του πα­ ρέλειψε να πληροφορήσει τον Αιτητή ότι είχε δικαίωμαυποβολής αίτησης habeas corpus, όπως ρητάαπαιτείταιαπότο άρθρο 10

(1)^ τουπερίΕκδόσεως ΦυγόδικωνΝόμου, 1970 (Ν97/70). Ο Αιτητής υπέβαλε αίτησηγιαhabeascorpus εγείροντας ταπιο πάνωδύοσημείαως επίσης καιταεξής: ϊ) την απουσίαδιμερούς συμφωνίας ήδιευθέτησης μεταξύ Κύ­ προυκαι Η.Π.Α.γιατην έκδοσηφυγόδικων,και 25 ϋ) την απουσία μαρτυρίας που να στοιχειοθετεί το τεκμήριο τηςενοχής που προβλέπεται στο άρθρο94 του περί ΠοινικήςΔικο­ νομίας Νόμου,Κεφ.

1. Αποφασίσθηκε ότι: α)Δυνάμει του άρθρου8της ΣυνθήκηςΕγκαθιδρύσεωςόλεςοι 30 διεθνείς υποχρεώσεις του Ηνωμένου Βασιλείου, σε όση έκταση τύγχαναν εφαρμογήςστην αποικία της Κύπρου, αναλήφθηκαναπό την Κυπριακή Δημοκρατία. Κατά το χρόνο της Ανεξαρτησίας το Ηνωμένο Βασίλειο υπείχε υποχρέωση έκδοσης φυγόδικων στις Η.Π.Α. απότην αποικίατης Κύπρου,διότι ηΣύμβαση γιαΈκδοση 35 Φυγόδικων μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Η.Π.Α. της22/12/31 είχε επεκταθεί στην αποικίατης Κύπρου μεβάσητο Διάταγματου Ανακτοβουλίου αρ. 574 του
2. Κατάσυνέπεια οι πρόνοιες του άρθρου 20 του Ν97/70για τηνύπαρξηδιμερούς συμφωνίας ήδι­ ευθετήσεως μεταξύτων δύοχωρών ικανοποιούνται. 40 β) Ηποιότητα της μαρτυρίαςπρέπει να είναι τέτοια ώστε,αν επρόκειτο για αδικήματα που είχαν διαπραχθεί στην Κύπρο, να 724 1 Α.Α.Δ. 5 10 15 Hachem οδηγούσε το Δικαστήριο στην παραπομπήτου Αιτητήσεδίκησύμ­ φωνα μετοάρθρο94του περί ΠοινικήςΔικονομίας Νόμου,Κεφ. 155.Κατάσυνέπεια, μόνο μαρτυρίααποδεκτήσύμφωνα μετο Κυ­ πριακόδίκαιοτηςαποδείξεωςμπορεί ναληφθεί υπ'όψη.Τοκριτήριοείναι κατάπόσο ηπροσαχθείσα μαρτυρία,απαλλαγμένηαπό τα μή αποδεκτά μέρη της,αλλά χωρίς να λαμβάνεται υπ' όψη οποιαδήποτε αντιφατική μαρτυρία, τεκμηριώνει πιθανή υπόθεση ενοχής. Στην παρούσα υπόθεση το Επαρχιακό Δικαστήριο ορθά έκρινε ότι η μαρτυρία στοιχειοθετούσε υπόθεση για παραπομπή τουΑιτητή σε δίκη βάσει τουάρθρου 94 τουΚεφ. 155, καικατά συνέπειατηνέκδοσητου. γ)Δεν είναι απαραίτητο νασυμπίπτει στατυπικάτης στοιχεία ηπεριγραφήτων εγκλημάτων που προσδιορίζονται στην εξουσιο­ δότηση μεαυτήπου αναγράφεταιστοένταλμα σύλληψης. Η μαρτυρίαεξετάζεται αναφορικά μεταεγκλήματαόπωςπεριγράφονται στην εξουσιοδότηση. δ) Παράλειψηπληροφόρησης του υπόπτουαπότο Επαρχιακό Δικαστήριο ότι δικαιούται ναυποβάλει αίτηση habeas corpus δεν επιφέρει ακυρότητατηςδιαδικασίας. 20 percuriam: Οισυμβάσεις για την έκδοση φυγόδικων δενυπό­ κεινται στους συνήθεις κανόνες ερμηνείας του ημεδαπού δικαίου, αλλά επιβάλλεται ηφιλελεύθερη ερμηνεία τους προς ευόδωσητου ευπρόσδεκτου στόχου στον οποίο αποβλέπουν δηλαδήτην κατα­ πολέμηση του εγκλήματος σε διεθνήκλίμακα. 25 Η αίτησηαπορρίφθηκε. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: R. v.GovernorofPentonville Pnson[1979]2All E.R. 1094; [1980] 1A11E.R. 701· Government ofBelgium v.Postlethwaite[1987]2AllEX.98530 K.v.GovernorofGloucesterPrison[1979]2All E.R. 1103Recs v.SecretaryofState[1986]2All E.R. 321· lnreRashid

(1985)1C.L.R. 393inre Mutke

(1982)1C.L.R. 922inreHayek

(1983)1C.LR. 266- 35 InreArton[1896] 1Q.B.D. 108· Government ofDenmark v.Nielsen[1984]2MEM. 8l· U.S. Government v.Bowe[1989]3All E.R. 315- 725 Hachem

(1991)Jennings v. UnitedStates[1982] 3All E.R. 104. Αίτηση. Αίτησηαπό τον Houssein Jamil Hachem γιατην έκδοση διατάγματος Habeas Corpus. Α. Κληρίδηςμε Α. Δημητρίου και Μ.Χειμωνίδον (κα), 5 γιατοναιτητή. Ε.Αοϊζίδον (κα), ΔικηγόροςτηςΔημοκρατίας,γιατους καθ'ωνη αίτηση. Cur. adv. vult. ΠΙΚΗΣ, Δ. ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Μετά 10 την παράκληση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής για την έκδοση του Houssein Jamil Hachem,για ναδικα­ στείγιατα εγκλήματαγιαταοποίαεκδόθηκεένταλμαγια ν τησύλληψητου,κινήθηκε απότον Υπουργό Δικαιοσύνης η διαδικασίαγιατην έκδοσητου μεεξουσιοδότηση γιατην 15 έναρξη διαδικασίαςγια το σκοπό αυτό.Ταγεγονότα στα οποία εδράζεται η εξουσιοδότηση είναι εκείνα τα οποία στοιχειοθετούν τα εγκλήματα που προσδιορίζονται στο ένταλμα σύλληψης πουεκδόθηκεαπόεπαρχιακό δικαστή­ ριο των Η.Π.Α. και αναφέρονται στις καταθέσεις των 20 μαρτύρων πουπροσκομίστηκαν στο Επαρχιακό Δικαστή­ ριο Λάρνακος.Παρόλοπουυπάρχειουσιαστικήαντιστοι­ χία μεταξύτων εγκλημάτων πουαναγράφονταιστοένταλ­ μασύλληψης και στην εξουσιοδότηση, η ταύτισηδεν είναι απόλυτη. Στο ένταλμα επιδιώκεταιη σύλληψη τουγιατην 2 5 κατοχή,μεσκοπό την εμπορία, 100ή περισσοτέρων γραμ­ μαρίων ηρωίνης, που συνιστά ελεγχόμενηουσία για τους σκοπούς του Νόμουπερί Ψυχοτρόπων Ουσιών, ενώ στην εξουσιοδότηση προσδιορίζονται τέσσερα ξεχωριστά αδι­ κήματα αναφορικάμε τηνκατοχή,πρόθεση εμπορίας,συ- 30 νωμοσίαγιατηνεμπορία,και,τελικά,προμήθεια215,3 γρ. ηρωίνης (σκευασία διμορφίνης) που αποτελεί και στην Κύπρο,όπωςκαιστις Η.Π.Α.,ελεγχόμενη ουσία. 726 Α.Α.Δ. Hachem Πικής,Δ. Όπως προκύπτει απότο συσχετισμό της εξουσιοδότη­ σης καιτης μαρτυρίαςπουπροσκομίστηκε απότιςΑρχές των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής με ενόρκουςδη­ λώσεις,τααδικήματα ταοποίαεξειδικεύονται στην εξου­ σιοδότηση προκύπτουναπότοαποδεικτικόυλικό που πε­ ριέχεται σ' αυτές. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακος επελήφθη της αίτησης του Υπουργού Δικαιοσύνης που υποβλήθηκεαπότοΓενικό Εισαγγελέαγιατην έκδοσητου Hachem,και,όπως είναι παραδεκτό, ηδιαδικασία διεξή­ χθη σύμφωνα μετονπερί Εκδόσεως ΦυγόδικωνΝόμο του 1970(Ν97/70) (ονόμος).Ο νόμος ορίζει ότιακολουθείται ηπροβλεπόμενη απότον περίΠοινικήςΔικονομίαςΝόμο (όπως τροποποιήθηκε απότο Ν97/70)-Κεφ. 155, συνο­ πτική διαδικασία,και θέτει ως κριτήριο για έκδοση την τεκμηρίωση υπόθεσης για παραπομπήτου φερόμενου ως φυγόδικου σε δίκη. Η τεκμηρίωση συντελείται εφόσον προκύπτει απότην παραδεκτήμαρτυρίαπιθανήυπόθεση ενοχήςτουυποδίκου(probablepresumption of hisguilt). Στις διαπιστώσεις τουΔικαστηρίου για την ύπαρξη ή μητου προβλεπόμενου από το άρθρο 94 τεκμηρίου ενο­ χής, δε λαμβάνεται υπόψη οποιαδήποτεαντιφατική μαρ­ τυρία, δηλαδή μαρτυρία η οποία θέτει υπό αμφισβήτηση τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής που, σε αίτηση κάτωαπότοΝ 97/70, υποκαθίσταταιμετηγραπτή μαρτυ­ ρίαηοποίασυνοδεύει τοαίτημαγιαέκδοση. Η μαρτυρία, η οποία προβλέπεται απότο νόμο για τη στοιχειοθέτηση της υπόθεσης για την έκδοση φυγόδικου, είναι εκείνη η οποίαπροσάγεταιυπόμορφήεπισήμων δηλώσεων,καθώς και οποιαδήποτεμαρτυρίαήθελεπροσαχθεί εναντίοντης, όπως προβλέπεται στο άρθρο 9

(5). Οι δηλώσεις αυτές, όπωςέχουναναγνωρίσειτααγγλικάΔικαστήρια,σεσχέση με την ερμηνεία αντίστοιχων νομοθετικών διατάξεων προς εκείνες του Ν97/70, δεν είναι απαραίτητο να έχουν ληφθείυπότηναπειλήκυρώσεων γιαψευδορκία·αρκείνα έχουν ληφθεί κάτω απόσυνθήκες που εξασφαλίζουν την επισημότητα τηςπερίπτωσης καιτονίζουντησημασίατης υποχρέωσης για την αποκάλυψη της αλήθειας (R. ν. Governor of PentonvMe Prison) [1979] 2 All E.R.1094. Στην προκειμένη περίπτωσητααποδεικτικάστοιχεία στα 727 Πικής,Δ. Hachem

(1991)οποία βασίστηκε η αίτηση για έκδοση, συνίσταντο στις ενόρκους δηλώσεις μαρτύρων οι οποίοι κατέθεσανγιατη γνώση τουςγιαταγεγονότααφενός,καιτημαρτυρία ειδι­ κούωςπροςτις ιδιότητες τουαντικειμένουπου χαρακτη­ ρίστηκεωςελεγχόμενοφάρμακο, αφετέρου. ^ Δεδιατυπώθηκεκανέναπαράπονογιατηδιαδικασία η οποία ακολουθήθηκε και απέληξε στην έκδοση του Hachem, εκτός απότην παράλειψη του δικαστηρίου να πληροφορήσει τοναιτητήμετάτηναπόφαση γιατηνέκδο­ ση του, ότι είχε δικαίωμα να υποβάλει αίτηση για habeas 10 corpus. Ηπαράλειψηόμως αυτήδε φαίνεταιναέχει επη­ ρεάσει το δικαίωματου αιτητή να υποβάλει αίτηση για habeascorpus τοοποίοκαιάσκησεσεσύντομο χρόνομετά τηναπόφασηγιατηνέκδοσητου,πουδόθηκεστις13/6/91. Εκτός απότην παράλειψη του ΕπαρχιακούΔικαστή- 15 ρίου ναπληροφορήσει τον αιτητήγιατοδικαίωμα τουνα υποβάλειαίτησηγιαhabeascorpus, όπωςπροβλέπεταιστο άρθρο 10

(1)τουΝ 97/70, οαιτητήςεπιδιώκειτηνακύρωση του διατάγματος και για άλλους μη διαδικαστικούς λό- ~ο γους,συγκεκριμένα(α) Την απουσία διμερούς συμφωνίας ή διευθέτησης μεταξύ Κύπρου και Ηνωμένων Πολιτειών της.Αμερικής για την έκδοση φυγόδικων,που αποτελεί, όπως είναι πα­ ραδεκτό, προϋπόθεσηγιατηνέκδοση φυγόδικου, (β)τηναπουσίαμαρτυρίαςη οποίαναστοιχειοθετεί το 25 τεκμήριο της ενοχής, που προβλέπεται στο άρθρο94 του Κεφ.α55,και (γ) διάσταση ήδιαφορές μεταξύ των αδικημάτωνγια τα οποία επιδιώκεται η έκδοση από τις Η.Π.Α. και της εξουσιοδότησης του Υπουργού, και,τελικά,των αδίκημα- 30 τωνγιαταοποίαέχειδιαταχθείη έκδοσητουαιτητή. Ενώ είναι παραδεκτό ότι όλεςοι διεθνείς υποχρεώσεις του Ηνωμένου Βασιλείου, σε όση έκταση τύγχαναν εφαρ­ μογήςσεσχέση μετηναποικίατηςΚύπρου,συνεχίζουννα 728 1 Α.Α.Δ. Hachem Πικής,Δ. βαρύνουν τηΔημοκρατία της Κύπρου βάσει του 'Αρθρ.8 της Συνθήκης Εγκαθιδρύσεως,* ο αιτητής υπέβαλε ότι κατάτοχρόνοτηςανεξαρτησίαςτης ΚύπρουτοΗνωμένο Βασίλειο δενυπείχε υποχρέωση γιατηνέκδοση φυγοδίκων από την Κύπρο στις Ηνωμένες Πολιτείες τηςΑμερι­ 5 κής, οπότανκαταρρίπτεταιτοβάθροτης αίτησης για έκ­ δοση. Το ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λάρνακος έκρινε ότιη Σύμβασημεταξύτου Ηνωμένου Βασιλείου καιτωνΗνω­ μένωνΠολιτειών τηςΑμερικής, της22/12/31,περιλάμβανε !0 και υποχρέωση για την έκδοση φυγόδικων απότηναποι­ κία της Κύπρου, θέσηπουαμφισβήτησεοαιτητήςμεανα­ φοράστις διατάξειςτηςσχετικής Σύμβασης (Τεκμήριο 8). Σύμφωνα μετοδικηγόροτουαιτητήη εφαρμογήτηςΣύμ­ βασηςπεριορίζεται στην επικράτειατου Η.Β. στις αγγλι15 κέςκτίσεις (dominions) καιορισμένεςάλλες καθορισμένες περιοχές γιατις οποίες τοΑγγλικό Στέμμαείχετηνευθύ­ νη ήτηδιαχείριση. Δενπεριλάμβανε όμως αποικίες του Αγγλικού Στέμματος,όπως ήτανηΚύπρος -διαπίστωση που κατάτην εισήγησητου κ. Κληρίδη,εκθεμελιώνει την 2ο αίτηση για έκδοση λόγω απουσίας των προβλεπόμενων από το Αρθρο 20 του Ν97/70συμβατικών διατάξεωνή διευθετήσεων γιαέκδοσημεταξύΚύπρουκαιΗ.Π.Α.. Κατάτηνακρόασητηςαίτησηςδιεφάνηότιη προανα­ φερθείσα Συνθήκητου 1931δενείναι η μόνη ρύθμισηη 25 οποίαίσχυεκατάτοχρόνο τηςανεξαρτησίαςτηςΚύπρου σεσχέσημετην έκδοσηφυγόδικωναπότο Ηνωμένο Βασί­ λειο, εξαρτημένες περιοχές καιαποικίες, στις Ηνωμένες Πολιτείες τηςΑμερικής. Με τηΔιαταγήτου Ανακτοσυμβουλίου (Privy Council) του 1935(Αρ. 574), είχε επεκτα30 θείκαι στις αγγλικές αποικίες ησυνθήκη για έκδοσηφυ*ARTICLE 8 -

(1)AUinternational obligations andresponsibilities of the Governmentof the United Kingdomshall henceforth in so faras they may be heldto have application to the Republicof Cyprus, be assumedbythe Government oftheRepublicofCyprus.

(2)Theinternational rights andbenefits heretofore enjoyed by the Governmentof the UnitedKingdom in virtue of theirapplication tothe territory of the Republic of Cyprus shall henceforth be enjoyedbythe Government oftheRepublicofCyprus. 729 Πιχής,Δ. Hachem

(1991)γοδικων μεταξύ Η.Β. και Η.Π.Α. (The United States of America Extradition Order in Council 1935 -No.574). Η επέκταση αυτήσυνετελέσθη, όπως προκύπτει απότο κεί­ μενο της Διαταγής,στο πλαίσιο των διακρατικώνρυθμί­ σεων μεταξύ Η.Β.καιΗ.Π.Α., στην άσκησητουκυριαρχι- ^ κού δικαιώματος του Αγγλικού Στέμματος για τη συνομολόγηση και τον καταρτισμό διεθνών και διμερών συμφωνιών. Μετάτηδιευκρίνιση ότι ηΣυνθήκη του 1931 δεν είναι η μόνη διάταξη ηοποίαρύθμιζετην έκδοση φυ­ γόδικων μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Ηνωμένων Πο- 10 λιτειών της Αμερικής κατά το χρόνο ανεξαρτησίας της Κύπρου, ο δικηγόρος του αιτητήεγκατέλειψε τηναρχική εισήγησηγια την απουσίανομικού ερείσματος γιατηνέκ­ δοσητουαιτητήστις Η.Π.Α.,καιαναπροσάρμοσετηνεπι­ χειρηματολογία του, εισηγούμενος ότι δεν υπήρχε εξου- 15 σιοδότηση για την έκδοση της Διαταγήςτου 1935, καιγια το λόγο αυτό πίπτει στο κενό επειδή εκφεύγει των εξου­ σιοδοτικών προνοιών της Συνθήκηςτου 1931,δηλαδή συ­ νιστά νομοθετική διάταξηη οποία εκδόθηκε έξω ήκαθ' υπέρβαση του εξουσιοδοτικού νόμου. Η εισήγηση πάρα- 20 γνωρίζει δυοουσιώδειςπαράγοντες: (α) Ότι η υποχρέωση για την έκδοση φυγόδικων του 1935 αναλήφθηκε απότο Η.Β.στην άσκησητουκυριαρχι­ κού δικαιώματοςτου Αγγλικού Στέμματοςκαι σταπλαί­ σιατων διμερών διευθετήσεων για την έκδοση φυγόδικων 25 με έρεισμα τη μεταξύ των συμβαλλόμενων κρατώναμοι­ βαιότητα. Άλλωστε,δεν έγινεοποιαδήποτεεισήγησηότιη Διαταγήτου 1935 δεσυνιστούσε υποχρέωση του Ηνωμέ­ νου Βασιλείου κατά το χρόνο της ανεξαρτησίας της Κύ- 30 πρου, και (β) τους κανόνες ερμηνείας Συνθηκών, Συμβάσεων ή ΔιεθνώνΣυμφωνιών. Όπως εξηγείται στην απόφασητηςδικαστικήςεπιτρο­ πήςτης Βουλήςτων Λόρδων στην Government ofBelgium v.Postlethwaite, [1987] 2 All E.R. 985, συμβάσεις για την 35 έκδοση φυγόδικων δεν υπόκεινται στους συνήθεις κανό­ νες ερμηνείας του ημεδαπού δικαίου. Όπως επισημαίνε730 1 Α.Α.Δ. Hachem Πιχής,Δ. ται, επιβάλλεται ηφιλελεύθερη ερμηνεία διεθνών συμφω­ νιών για την έκδοση φυγόδικων προς ευόδωση του ευ­ πρόσδεκτου στόχου στον οποίο αποβλέπουν, και που είναιηκαταπολέμησητουεγκλήματος σεδιεθνήκλίμακα. 5 Διεθνείς Συνθήκες, καθώς και διμερείς συμβάσεις, ή διευθετήσεις για την έκδοση φυγόδικων, σκοπούν στον παραμερισμότωνσυνόρων ωςφραγμού στηδίωξητουσο­ βαρού εγκλήματος που αποτελεί κοινή επιδίωξη των εθνών. 10 Αξίζει νασημειωθεί ότι ηΣύμβαση της Βιέννης γιατο Δίκαιοτων ΣυνθηκώνμεταξύΚρατώνκαιΔιεθνώνΟργα­ νισμών, ήμεταξύΔιεθνών Οργανισμών,πουκυρώθηκεμε τοΝ 234/90, θεσμοποιεί ανάλογουςκανόνες γιατηνερμη­ νεία διεθνών συνθηκών που καθιστούν τον πρωταρχικό J5 σκοπό της σύμβασης τον κεντρικό άξονα ερμηνείας (βλ. Μέρος III). Πρέπει όμως να επισημάνουμε ότι ησύμβαση δεντυγχάνειεφαρμογήςστηνπροκειμένηπερίπτωσηδεδο­ μένου ότι η ισχύς της περιορίζεται σε συμβάσεις πουσυ­ νομολογήθηκαν ή καταρτίστηκαν μετά την ενεργοποίηση 20 τ η ς (ΜέροςΙ -Άρθρο4). ΗΣύμβασητου 1931, μεταξύΗνωμένου.Βασιλείου και Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, συνομολογήθηκε στο πλαίσιο του κοινού στόχου των δυοχωρών γιατηνέκδο­ ση φυγόδικων και με βάσητη μεταξύ τουςαμοιβαιότητα. 25 Η επέκταση των διευθετήσεων στις αγγλικές αποικίες το 1935 ήτανσύμφωνη μετηνκοινήαυτήεπιδίωξηκαι εναρ­ μονιζόταν με τις εξουσίες του Αγγλικού Στέμματος για την ανάληψηυποχρεώσεων αναφορικά μετην έκδοσηφυ­ γόδικων. 30 Καταλήγωότι ηΔιαταγή του 1935 συνιστούσε, κατάτο χρόνο της ανεξαρτησίας της Κύπρου, υποχρέωση του Ηνωμένου Βασιλείου με βάση την αμοιβαιότηταηοποία αφορούσε και τύγχανε εφαρμογής στην αποικίατης Κύ­ πρου, οπόταν συνιστούσε διεθνή υποχρέωση την οποία· 35 ανέλαβε ηΔημοκρατίατης Κύπρου,και τηβαρύνειβάσει του Αρθρ. 8της ΣυνθήκηςΕγκαθιδρύσεως.Συνεπώς, ικα731 Πικής,Δ. Hachem

(1991)νοποιούνται οι πρόνοιες τουΑρθρ. 20 τουΝ 97/70 για την ύπαρξηδιμερούς συμφωνίας ήδιευθετήσεως για την έκδοση φυγόδικων μεταξύ της Κύπρου καιτων Η.Π.Α., γεγονός πουείχεθέσειτοθεμέλιογιατηνεξέτασητηςπροσαχθείσας μαρτυρίαςγια ναδιαπιστωθεί αν τεκμηρίωνε την προβλεπόμενη απότονόμο υπόθεση γιατην έκδοση τουHachem. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Είναιπαραδεκτόότι προσκομίσθηκανταπροβλεπόμε­ να απότοΝ97/70έγγραφαγια ενεργοποίηση του μηχανι- 10 σμούγιαέκδοση,δηλαδή (α)τοαίτημααπότηναρμόδιαΑρχήτων Η.Π.Α., (β) τοένταλμαγιατη σύλληψη τουφυγόδικου, και (γ) μαρτυρία ως προς το δίκαιο των Η.Π.Α., με την οποία καταδεικνυόταν ότι τα γεγονότα, ανγινόντου- 15 σαν αποδεκτά, θα συνιστούσαν εγκλήματα και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Το στοιχείο της διπλής εγκληματικότητας (double criminality), δηλαδή της στοιχειοθέτησης, από την ίδια μαρτυρία, εγκλημάτων,τόσο στη χώραπου επιδιώκει την 20 έκδοση(requesting country) όσοκαιστηχώραη οποία κα­ λείται ναεκδόσει τοφυγόδικο,αποτελεί προϋπόθεση για την έκδοση. (Βλ.R v. Governor or Pentonville Prison [1980] 1 ΑΠE.R.701 (DC). Ηεισήγησητου αιτητήείναιότιημαρτυρίαστην οποία 25 βασίστηκε τοΔικαστήριο γιαναδιατάξειτην έκδοση του δεσυνιστά αποδεκτήμαρτυρίακαι,συνεπώς,δεμπορούσε ναδημιουργήσει τεκμήριο ενοχής πουπροβλέπεταιαπότο Άρθρο 94τουΚεφ. 155ώστεναδιαταχθείηέκδοσητου. Τόσο στην Αγγλία όσο καιστην Κύπρο,έχειαποφασισθεί 30 ότι μόνο μαρτυρίαηοποία συνάδει μετους κανόνεςτου 732 1Α.Α.Δ. Hachem Πικής,Δ. δικαίου τηςαποδείξεως τηςχώρας ηοποία καλείται να εκδόσει τοφυγόδικομπορεί ναληφθείυπόψηγιανααπο­ φασιστεί ανδικαιολογείται ηπαραπομπήτου υπόπτου σε δίκη και, κατ' επέκταση, η έκδοση του. Στην R. ν. 5 Governor of Pentonville Prison [1979] 2 All E.R. 1094. αποφασίστηκε ότιμόνο παραδεκτή μαρτυρίακατάτο δί­ καιοτηςαποδείξεωςμπορείναληφθείυπόψηκαινασυνε­ κτιμηθεί γιασκοπούς έκδοσης, όχιόμως οι κανόνες της αγγλικής δικαστικής πρακτικής - R. v. Governor of 10 Gloucester Prison [1979] 2All E.R. 1103. Δεδιερευνού­ νται όμως οικανόνες αποδείξεωςτηςχώραςηοποίαεπι­ διώκειτην έκδοση- Rees v. SecretaryofState [1986]2ΑΠ E.R. 321 (HL). Ανάλογηυπήρξεκαιη προσέγγιση τωνκυπριακών δι15 καστηριων ωςπρος την ποιότητατης μαρτυρίαςη οποία μπορεί ναθεμελιώσει αίτησηγια έκδοση φυγόδικου. Στην In re Rashid

(1985)1 C.L.R. 393 αποφασίστηκε απότο Εφετείοότιμόνο αποδεκτή,κατά τοδίκαιοτηςαποδείξε­ ως, μαρτυρία μπορεί να στοιχειοθετήσει υπόθεση για έκ20 δόση.Παρόμοιαθέσηυιοθετήθηκε απότο Ανώτατο Δικα­ στήριο στην άσκηση τηςπρωτόδικης τουδικαιοδοσίας στην InreManfred Mutke

(1982)1CL.R. 922καιστην In reHayek

(1983)1CL.R. 266. To Επαρχιακό Δικαστήριο συνοψίζει στην απόφαση 25 τουτηνπροσκομισθείσα μετις ενόρκους δηλώσεις μαρτυ­ ρία,η οποίατείνεινααποδείξει (α)Ότιηουσίαη οποίαείχεδιατεθείσυνιστούσε ελεγ­ χόμενο φάρμακο, καισυνεπώς χωρεί έκδοσηγιαταεγκλή­ ματα για ταοποία επιδιώκεται ηδίωξη τουαιτητή στις 30 Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. (β)Τησυνάφεια μεταξύ του φερομένου ωςσυνεργού του Sharif,με την παρουσίατου Hachem,έστω σε κάποια απόσταση,κατάτιςδιαπραγματεύσειςγια τηδιάθεσητης ηρωίνης, και τελικά τηνπώλησητης. Είναι γεγονός ότι ο 35 Hachem δενείχε άμεση επαφήμετους αγοραστές*η μαρ­ τυρίαόμως τείνεινααποδείξεισυνδυασμένη ενέργειατων δυο. 733 Πικής,Δ. Hachem

(1991)Επισημαίνεταιότιχωρεί έκδοσηόχι μόνογιαταουσια­ στικάαδικήματαταοποίαπροσδιορίζονταιστοΠαράρτη­ ματουΝ 97/70,αλλά,όπως ρητά προβλέπεταιστοΆρθρο 5

(3)τουΝ97/70, καικάθεαπόπειρα,συνωμοσία, συνδρο­ μή, προτροπήήπροαγωγή, στηδιάπραξητουεγκλήματος. 5 (γ) Την άμεση ενοχή του. Ηκατάθεση,σε Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών,τουSharif,οοποίοςκαταδικά­ στηκε για τα διαπραχθένταεγκλήματα, φέρει τον αιτητή άμεσα αναμεμειγμένο στη διάπραξητου εγκλήματος για ταοποίαεπιδιώκεταιηέκδοσητου. Τογεγονός ότι η μαρ- 10 τυρία αυτήπροέρχεται απόσυνεργό ήσυνένοχο,άπτεται της αποδεικτικής της αξίας, όχι όμως και τηςαποδοχής της.ΤοΔικαστήριοδενπροβαίνει, γιατουςσκοπούςέκδο­ σης, στην αποτίμηση της αποδεικτικής αξίας της μαρτυ­ ρίας. Το κριτήριο για την παραπομπήτου υποδίκου σε 15 δίκη, βάσει του Αρθρ. 94, είναι κατεξοχή αντικειμενικό καισυναρτάται μετις αντικειμενικές επιπτώσεις της μαρ­ τυρίας ως θέμα λογικής και κοινής εμπειρίας. Συνεπώς, και αυτό το Δικαστήριο είναι ουσιαστικά στην ίδιαθέση να εκτιμήσει τη μαρτυρία, όπως και το Δικαστήριο το 20 οποίοεπιλαμβάνεταιαίτησης. Το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε είναι αν η προσαχθείσαμαρτυρία- απαλλαγμένη απόταμέρηεκείνα πουδεν είναι παραδεκτά,καισυγκεκριμένα το περιεχόμε­ νο της συμφωνίας του Sharif με τρίτους - όχι σε επίκοο 25 τουαιτητή- τεκμηριώνει πιθανήυπόθεση ενοχής. Η πιθα­ νότητα αυτή πρέπει να είναι πραγματικήκαι όχιφαντα­ στικήή απομακρυσμένη. Κρίνω ότι παρόλο που το ΕπαρχιακόΔικαστήριο δε διευκρινίζει στην απόφασητου ότι ορισμένα σημεία της 30 μαρτυρίας στα οποία έγινε αναφορά έπρεπε να αγνοη­ θούν,ορθά έκρινε ότι ημαρτυρίαστοιχειοθετούσε υπόθε­ σηγιαπαραπομπήτουυπόπτουσε δίκη,βάσειτου Αρθρ. 94, και κατ' επέκταση δικαιολογούσε την έκδοση του 35 Hachem. Η μαρτυρία για την έκδοση φυγόδικου εξετάζεται με 734 1 Α.Α.Δ. Hachem Πικής,Δ. αναφορά στα εγκλήματα τα οποία προσδιορίζονται στην εξουσιοδότηση, ταοποία,αντίθεταμετηνεισήγησητουδι­ κηγόρουτουαιτητή,δεν είναι απαραίτητονασυμπίπτουν στα τυπικάτους στοιχεία μεεκείνα ταοποία αναγράφονται στο ένταλμα σύλληψης (βλ. μεταξύ άλλων, In re 5 Arton[1896] 1Q.B.D. 108 βλ. επίσης R. v. Governor of Pentonville Prison, [1980] 1AHE.R. 701, Government of Denmark v. Nielsen, [1984]2 All E.R. 81 καιUS Government v. Bowe,[1989] 3 All E.R. 315στις οποίες 10 έκαμεαναφοράη δικηγόροςτηςΔημοκρατίας).Όπωςεπι­ σημαίνεται στην απόφασηJennings v. UnitedStates, [1982] 3 ΑΠ E.R. 104(HL) καθοριστικό για τηνέκδοσηφυγόδι­ κου είναι τοδίκαιοτης χώραςαπότην οποίαεπιζητείται η έκδοσητου,σεσυσχετισμό μεταεγκλήματα που στοι15 χειοθετεί ημαρτυρία. Στον ίδιο τονόμο, άλλωστε,διευ­ κρινίζεται μετιςδιατάξεις τουΑρθρ. 9

(5), ότιηέρευνα επικεντρώνεται στην αποτίμηση τηςμαρτυρίας μεστόχο τη διαπίστωση αν στοιχειοθετούνται τα αδικήματα που περιέχει ηεξουσιοδότηση. 20 Καταλήγω ότιδενέχει καταδειχθεί λόγος που να δι­ καιολογεί τονπαραμερισμότηςδιαταγήςγια την έκδοση του αιτητή, ήτην κράτησητου για τους σκοπούς έκδοσης του στη χώρα όπου θαδικαστεί για τα αδικήματαγια τα οποίακατηγορείται. Ηαίτησηαπορρίπτεται. 735