clr/1991/1991_1_887.pdf

(2)στ του Συντάγματος. Συνταγματικό Δίκαιο — Έννοια του όρου "αλλοδαπός" στο άρθρο Π

(2)στ, του Συντάγματος — Κατά πόσο είναι δυνατό πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας να θεωρηθείαλλοδαπός, Oitirt είναι ταυτόχρονα πολίτης άλλον κράτους. Έκδοση φυγόδικων — Οπερί Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Εκδόσεως Φυ­ γόδικων (Κυρωτικός) Νόμος, 1970(Ν95/70) — Κατά πόσο εφαρ­ μόζεται σε ισχυριζόμενα αδικήματα που διαπράχθηκαν πριν από την ημερομηνία κύρωσης της ευρωπαϊκής σύμβασης από την χώρα που ζητεί την έκδοση — Κατά πόσο το άρθρο 12

(5)του Συ­ ντάγματος. Αέξεις και φράσεις — Έννοια της λέξης "αλλοδαπός" στο άρθρο 11

(2)στ τον Σνντάγματος. 20 25 ·*" Ο αιτητής, που ήταν πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά ταυτόχρονα ήταν και πολίτης του Ηνωμένου Βασίλειου, προφυλακίσθηκε με απόφασητου Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρ­ νακας, πουεκδόθηκε μετάαπό διαδικασία μεβάσητονπερίΕυρω­ παϊκής Συμβάσεως Εκδόσεως Φυγόδικων(Κυρωτικό) Νόμο, 1970 (Ν 95/70), για να εκδοθεί στην Αγγλία για να δικασθεί για ισχυριζόμενο αδίκημα εμπρησμού που διαπράχθηκεστο Λονδίνο, όπου διέμενε μόνιμα τα τελευταία χρόνια. ΟΑιτητής ισχυρίσθηκε ότι, εφόσον ήταν πολίτης της ΚυπριακήςΔημοκρατίας, δεν μπορούσε ναθεωρηθεί "αλλοδαπός"μετην έννοιατου όρου στο άρθρο 11

(2)στ του Συντάγματοςώστε να είναι δυνατή η έκδοση του σε ξένη χώρα, έστω και αν ήταν ταυτόχρονα πολίτης της χώραςαυτής. Επιπλέον ισχυρίσθηκε ότι δενμπορούσε ναεφαρμοσθεί ο Ν. 95/70 στην περίπτωση του,διότι το Ηνωμένο Βασίλειο είχε επικυρώσει 887

(1991)Δημοκρατία ν. Γεωργίου την ευρωπαϊκή σύμβαση έκδοσης φυγόδικων στις 14.2.9Γ, πουτέ­ θηκε σε ισχύ στις 14.5.91, ενώ το ισχυριζόμενο αδίκημαείχε δια­ πραχθεί στις 6.5.89,ότι οι πρόνοιεςτου άρθρου9

(5)του Ν. 97/70 ήταν αντίθετες με τις διατάξειςτου άρθρου 12

(5)τουΣυντάγ­ ματος, και ότι, ενόψη του ότι το ισχυριζόμενο αδίκημα είχε διαπραχθεί πριν απόπολύχρόνο,θαήτανάδικομεβάσητο άρθρο 10

(3)(β) του Ν.97/70, ναεκδοθείοαίτητήςγιαναδικαστεί. Το Επαρχιακό Δικαστήριο είχε απορρίψει τον πρώτο ισχυρι­ σμό του αιτητή;διότι είχε θεωρήσει ότι δεσμευόταν απότο περιε­ χόμενο της απόφασης στην υπόθεση Χρύσανθου ν. Αστυνομίας

(1970)2 Α.Α.Δ. 95. Οαιτητήςισχυρίσθηκε ότι το σχετικό απόσπα­ σμα της εν λόγω απόφασηςήταν μόνο obiter και δεν αποτελούσε μέρος τουratio decidendiαυτής. 5 10 Ο πρωτόδικοςΔικαστής έκρινε ότι εφόσο ο αιτητήςήτανπολί­ της της Δημοκρατίαςδεν μπορούσε νασυλληφθεί καινατεθεί υπό 15 κράτηση για σκοπούς έκδοσης δυνάμει του άρθρου 11

(2)(στ)του Συντάγματος, το οποίο εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση αλλο­ δαπών,και εξέδωσε τοαιτούμενοδιάταγμαhabeascorpus. (Η πρω­ τόδικη απόφασηαναφέρεταιστη σελ του παρόντοςτόμου).Ο Γενικός Εισαγγελέαςυπέβαλεέφεση. ^ Απο(ρασίσθηκεότι: (α) Η χρήση στο άρθρο 11.2 (στ) του Συντάγματοςτης λέξης "αλλοδαπού" αντί της λέξης "ατόμου", που χρησιμοποιείται στο άρθρο 5

(1)(στ) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατεδείκνυε ότι μόνο αλλοδαπός μπορεί νασυλληφθεί γιασκοπούς έκδοσης. 25 (β) Το γεγονός ότι ο εφεσίβλητος ήταν ταυτόχρονακάτοχος και άλλης ιθαγένειας δεν αλλοίωνε την θέση του μέσα στησυνταγ­ ματικήκαινομική τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η έφεσηαπορρίφθηκε.- 30 Per Curiam: Με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 5

(1)(δ)του Ποινικού Κώδικα είναι δυνατήη εκδίκαση του εφεσίβλητου στην Κύπρο για το ισχυριζόμενο αδίκηματου εμπρησμού . Σε τέτοια περίπτωση η εκδίκασηθαγίνει απόΔικαστήριο που θακαθορίσει ,<• το Ανώτατο Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 6

(1)του Ποινικού Κώδικα. (Και τα δύο πιο πάνωάρθραεισήχθησαν στη νομοθεσία με τον Ν.3/62). Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Ati orncy-General of theRepublic v.Afamis,1 R.S.C.C.IllCluysanthou v. ThePolice

(1970)2 C.L.R. 95. 888 40 1 Α.Α.Δ. Δημοκρατίαν. Γεωργίου Έφεση. 5 Έφεση από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κατά της απόφασηςΔικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου Κύπρου (Αρτεμίδης, Δ.) που δόθηκε στις 13Σεπτεμβρίου, 1991 (Αρ. Αίτησης 118/91) με την οποία εκδόθηκεδιάταγ­ μα Habeas Corpus για την απόλυσητου αιτητήαπό'τηνσε προφυλάκιση κράτηση του εν αναμονή της έκδοσης του στην Αγγλία. 10 Μ. Τριανταφυλλίδης, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας με Ε. Αο'ίζίδον (κα), Δικηγόρος της Δημο­ κρατίας,γιατον εφεσείοντα. ,ϊ Λ. Κληρίδης και Α. Δημητρίου, γιατον εφεσίβλητο. Α. ΛΟΙΖΟΥ, Π. ανάγνωσε την απόφασητου Δικαστη­ ρίου. Ταγεγονότα της υποθέσεως φαίνονταιστην πρωτό15 δίκη απόφαση, στην οποία αναφέρεται ότι στο σΰνολό τους είναι παραδεχτά και ότι ο αιτητής,ο εφεσίβλητος σή­ μερα, είναι πολίτης της ΚυπριακήςΔημοκρατίας;καιταυ­ τόχρονα του Ηνωμένου Βασιλείου. Κατά τον ισχυρισμό των Αρχών του Ηνωμένου Βασιλείου, αυτός διέπραξε 20 αδίκημαεμπρησμού στηχώρααυτήόπουδιέμενε τα.τελευταία χρόνια. Απέφυγε τη σύλληψη και κατέφυγε,,στην Κύπρο. Στις 14 Ιουνίου 1991 μετά από εξουσιοδότηση του Υπουργού Δικαιοσύνης και δια του Γενικού Εισαγγελέα 25 της Δημοκρατίας, άρχισε η διαδικασίαεκδόσεως του στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ακολούθησε στις 26 Ιουνίου 1991, η δικαστική εξέταση της αιτήσεως ενώπιον τουΕπαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, η οποία και συμπληρώθηκε με την απαγγελία της ετυμηγορίας του στις .19 Αυγούστου 30 1991.Τοαίτημαγιατην έκδοση του εφεσίβλητου στο Ηνω­ μένο Βασίλειο, έγινε αποδεχτόκαιδιατάχθηκε η προφυλά­ κιση του.Το Δικαστήριο, συμμορφούμενο με τις διατάξεις του άρθρου 10

(1)του περί Εκδόσεως Φυγόδικων Νόμου του 1970 (Νόμος αρ. 97 του 1970) πληροφόρησε τον αιτη35 χή για το δικαίωματου να υποβάλει αίτηση για την έκδο889 "V Α. Λοΐζου, Πρ. Δημοκρατία ν. Γεωργίου

(1991)ση διατάγματος Habeas Corpus, το οποίο και άσκησε με αίτηση του που ακούστηκε απόΔικαστή του Δικαστηρίου τούτου, εναντίον της απόφασης του οποίουκαταχωρήθη­ κεηπαρούσαέφεση. Αφού ακούσαμε τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν και 5 από τις δύο πλευρές έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, μια και ο εφεσίβλητος είναι Κύπριος υπήκοος, προ­ στατεύεται σχετικά από τη διαδικασία εκδόσεως από το Άρθρο 11.2(στ) του Συντάγματος, το οποίο επιτρέπει τη σύλληψη για σκοπούς εκδόσεως μόνο αλλοδαπών.Κατά 10 την κρίση μας η κατοχή από ένα Κύπριο πολίτη άλλης ή άλλων ιθαγενειών δεν αλλοιώνει τηθέσητου μέσα στη συ­ νταγματικήκαινομική τάξητης ΚυπριακήςΔημοκρατίας. Ηθέσηαυτή εκφράζεται με την προσέγγιση του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου στην υπόθεση Attorney 15 Genera! of the Republic v. Afamis 1 R.S.C.C. 121, στην οποία αποφασίστηκε ότι ηχρήση της λέξεως "αλλοδαπός", στο Άρθρο11.2 (στ) του Συντάγματος αντί της λέξεως "ατόμου", που χρησιμοποιείται στο Άρθρο 5

(1)(στ) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπισητων Ανθρωπί- ^0 νων Δικαιωμάτων του 1950 πουκυρώθηκε με το Νόμο Αρ. 39 του 1962, αποσκοπούσε στον περιορισμό της εξουσίας στη σύλληψηήκράτηση "αλλοδαπού",μετοαναπόφευκτο αποτέλεσμα ηέκδοση ναπεριορίζεται μόνο στους αλλοδα­ πούς. Παραπομπήέγινε επίσης στο Άρθρο 33.2 του Συ- 25 ντάγματος σχετικά με το θέμα της ερμηνείας όρων και διατάξεων που προβλέπει ότι αυτοί πρέπει να ερμηνεύο­ νται στενά και να μη εφαρμόζονται για οποιοδήποτε σκοπό διάφοροεκείνου για τον οποίο θεσπίστηκαν. Σε ότι αφοράτο θέματης δυνατότηταςεκδικάσεως του 30 εφεσίβλητου στην Κύπρο σύμφωνα με τις διατάξεις· του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε από τον περί Ποινικού Κώδικα (Τροποποιητικό) Νόμο του 1962 (Νόμος αρ. 3 του 1962), το Δικαστήριο τούτο θα ήθελε να παρατηρήσει ότι τούτο είναι δυνατό διότι ένας 35 Κύπριος υπήκοος ο οποίος διεκδικεί και απολαμβάνει ως κάτοχος της Κυπριακής ιθαγενείας τα δικαιώματα τα οποία του παρέχει το Σύνταγμα, υπόκειται ταυτόχρονα 890 1 Α.Α.Δ. Δημοκρατία ν. Γεωργίου Α. Λοϊζου,Πρ. και στις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα τα οποία το Σύ­ νταγμα και η ΚυπριακήΝομοθεσία επιβάλλουν στους πο­ λίτες της. Οι διατάξεις του άρθρου 5

(1)(δ) του Ποινικού Κώδικα είναι σαφείς.Τούτο μεταξύ άλλων προβλέπει: 5 "5.

(1)Ο Ποινικός Κώδιξ και οιοσδήποτε άλλος Νόμος συνιστών αδίκημα εφαρμόζονται επί πάντων των αδικημάτωνάτιναδιεπράχθησαν(α)-(γ)--- 10 15 20 (δ)εις οιανδήποτεξένην χώρανυπό πολίτου τηςΔημοκρατίας, εάν το αδίκημα τιμωρήται εν τη Δημοκρα­ τία δια θανάτου ή φυλακίσεως υπερβαινούσης τα δύο έτη και ηπράξις ήπαράλειψις ησυνιστώσα τοαδίκημα είναι επίσης αξιόποινος κατά τον νόμον της χώραν ένθατούτοδιεπράχθη: Νοείται ότι εάν εν σχέσειπρος πράξιν ήπαράλειψιν συνιστώσαν το αδίκημα ή ποινή του θανάτου δεν προ­ βλέπεται υπό του νόμου της χώρας ένθα ηπράξις ή παράλειψις εγένετο, ενώ η ποινή του θανάτου προβλέπε­ ται εν τη Δημοκρατία, η τοιαύτη ποινή δεν θα επιβάλληται εν τη Δημοκρατία αλλ' ο τοιούτος πολίτης θα υπόκηται εις οιανδήποτε άλλην ποινήν μέχρι ποινής φυλακίσεως διαβίου,ή (ε) ." Όσον αφορά τη δικαιοδοσία των Δικαστηρίων να εκ25 δικάσουν τέτοιες υποθέσεις, έγινε τροποποίηση με τον ίδιο τροποποιητικό Νόμο 3του 1962, μ,ετηναντικατάστα­ ση του άρθρου 6 του Κώδικα με το πιο κάτω νέο άρθρο 6, το οποίο προβλέπει: 30 "6. (Ι)Αδίκημα διαπραχθέν εν ξένη χώρα δια την οποίαν θα έχη εφαρμογήν ο Ποινικός Κώδιξ ή οιοσδή­ ποτε άλλος Νόμος της Δημοκρατίας δυνάμει του άρ­ θρου 5, θα εκδικάζηται υπό τοιούτου αρμοδίου Δικα­ στηρίου, ως δύναται να καθορίση το Ανώτατον 891 Α. Λοΐζον, Πρ. Δημοκρατία ν. Γεωργίου

(1991)Δικαστήριον, τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 159 του Συντάγματος,

(2)Δια τους σκοπούς του παρόντος άρθρου *ξένη χώρα 'έχει την σημασίαν την αποδιδομένην εις την τοιαύτην έκφρασιν υπό του εδαφίου

(3)του άρθρου5." 5 Είναι φανερό από τα πιο πάνω ότι όταν οι διατάξεις του Ποινικού Κώδικα και οποιουδήποτε άλλου Νόμου εφαρμόζονται σε αδικήματαπου διαπράχθηκανσε οποια­ δήποτε ξένη χώρα, όπως προβλέπει ηπαράγραφος(δ)του άρθρου 5

(1)πιο πάνω,δίδεται με το άρθρο 6, αρμοδιότη- J 0 τα στο Ανώτατο Δικαστήριο να καθορίζει το Δικαστήριο που θα εκδικάζει τατέτοιααδικήματα. Θα ήταν χρήσιμο αν σε συσχετισμό με τις πιο πάνω διατάξεις εγίνετο αναφορά και στο άρθρο 20

(1)(ε) του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, όπως τροποποιήθηκε, 15 στο οποίο προβλέπεται μεταξύ άλλων ότι: " έκαστον Κάκουργιοδικειον θα έχη δικαιοδοσιαν να δικάζη όλα τα αδικήματατα τιμωρούμενα υπό του Ποινικού Κωδικός ή οιουδήποτε άλλου νόμου, τα ? „ οποία διεπράχθησαν (ε) εις τοιαύταάλλα μέρη καιυπό τοιαύτας περιστά­ σεις δι' αςδυνατόν ναγίνει πρόβλεψις διαΝόμου." Ο πρωτόδικος Δικαστής ανέλυσε την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Alkiviades 25 Chrysanthouv. The Police

(1970)2 C.L.R. 95. Δεν .παρί­ σταται όμως ανάγκη να κρίνουμε αν οι παρατηρήσεις του Εφετείου που εκδίκασε την υπόθεση Chrysanthou πιο πάνω, σχετικά με τη δυνατότητα δηλαδή εκδίκασης Κυ­ πρίου που διέπραξε αδίκημα στο εξωτερικό και που έχει 30 και άλλη ιθαγένεια εκτός της Κυπριακής αποτελούσε μέρος του ratio decidendi ή obiter dicta. Αρκεί νααναφερ­ θούμε στη σχετική παράγραφο της αποφάσεως στην οποία 892 1 Α.Α.Δ. Δημοκρατίαν. Γεωργίου Α. Λοΐζου, Πρ. το ίδιο το Εφετείο εξέφρασε κάποιεςεπιφυλάξεις ως προς την προσέγγιση του λέγοντας ενδεικτικά "as at present advised" και ότι το όλο θέμα δεν είχε συζητηθεί πλήρως ενώπιον του. 5 Έχουμε εκφράσει την πιο πάνωγνώμη γιατί πιστεύου­ με ότι το όλο θέμα είναι βασικό για την άσκηση αρμοδιό­ τητας απόταΠοινικά Δικαστήρια της Κύπρου με βάσητα Άρθρα 5και 6του Ποινικού Κώδικα,όπωςτροποποιήθη­ καν από το Νόμο αρ. 3 του 1962 και γιατί κρίνουμε πως 10 είναι ένα σημαντικό θέμα πάνω στο οποίο η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου όφειλε να εκφράσει τη δική της προσέγγιση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η έφεση απορρίπτε­ ται καιδιατάσσεταιηαπελευθέρωση του εφεσίβλητου. Η έφεση απορρίπτεται. 893 /