(1991)14 Οκτωβρίου 1991 [ΠΙΚΗΣ,ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣΔ/στές] ΠΑΠΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΧΡΙΣΟΤΟΦΟΡΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΗ Εφεσείοντες-Ενάγοντες, ν. ΚΡΗΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Εφεσίβλητης-Εναγομένης. (Πολιτική ΈφεσηΑρ.7620). Απόφαση — Εκδοθείσα εκσυμφώνου xat περιλαμβάνουσα τον μετα ξύ τωνδιαδίκων επιτενχθέντασυμβιβασμό —Μετέπειτα αγωγή για ακύρωση της απόφασης — Δεν μπορεί να τεθεί θέμαέλλειψης δι καιοδοσίας του Δικαστηρίου σαν λόγος ακύρωσης — Ούτε θέμα ότι η απόφαση, όπως συντάχθηκε, δεν εκφράζει την πραγματική 5 βούληση των διαδίκων όπως εκφράσθηκεστις δηλώσεις τουςενώ πιον τουΔικαστηρίου —Διόρθωση πρέπει ναεπιδιωχθείμέσα στα πλαίσια της αρχικής υπόθεσης σύμφωνα με την Δ.25, θ.4 των θε σμών Πολιτικής Δικονομίας και τις συμφυείς εξουσίες του Δικά- «Λ στηρίου. Απόφαση — Εκδοθείσα εκσυμφώνου — Μήεπίδοση της σε επηρεα ζόμενο πρόσωπο — Έχει σημασία μόνο όσον αφορά τηνεκτέλεση, και δεν επηρεάζει τηνεγκυρότητατης απόφασης. Απόφαση — Εκδοθείσα εκσυμφώνου — Κατά πόσο ήτο τόσο ασα φής ώστε να καθίσταται ανεφάρμοστη— Κατά πόσο υπήρχεέλλειψηαναγκαίου διάδικου. 15 Απόφαση — Εκδοθείσα εκσυμφώνου και περιλαμβάνουσα τον μετα ξύ των διαδίκων επιτενχθέντασυμβιβασμό — Κατά πόσο ο συμβι βασμός ήταν προϊόν κοινού λάθους ή άγνοιας ως προς ουσιώδη «η γεγονότα. Διάδικοι — Κατά πόσο υπάρχει απουσία αναγκαίου διάδικου — Κρίνεται από τα επίδικα θέματαόπως αυτά διατυπώνονται στις έγγραφες προτάσεις. Σεαγωγή μεταξύτωνδιαδίκων,όπουαμφισβητείτοη κυριότη τα ενός κτήματος (τεμάχιο 68/3) στην Ακροΰντα, Λεμεσοϋ και 25 υπήρχαν απαιτήσεις εκατέρωθεν για παράνομη επέμβασηκαιανέ γερση υποστατικώνσε όμορα κτήματα, επήλθε συμβιβασμός,που διατυπώθηκε σε εκ συμφώνουαπόφαση του Δικαστηρίου. Μεμε- 906 1 Α.Α.Δ. •5 10 15 20 Παπαχριστοφόρου ν,Χαραλάμπους ταγενέστερη αγωγήτους οι εφεσείοντες (πουήσαν εναγόμενοι στην αρχική αγωγή) ζήτησαν την ακύρωση του συμβιβασμού, ισχυριζό μενοι ότι (ϊ) το Δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία,διότι επρόκειτο για συνοριακήδιαφορά πουέπρεπεναείχεπαραπεμφθείστο Διευθυντήτου Κτηματολογίου (
- ii)ηαπόφαση,όπωςκαταγράφηκε,δεν συνήδε μετον συμβιβασμό ήτοι ότι υπήρχεπαρέκκλιση μεταξύ του αποτελέσματος που επεδίωκαν οι διάδικοι, όπως-αυτόφαινόταν από τις δηλώσεις τους στο Δικαστήριο, και της απόφασης όπως διατυπώθηκε ή των διαταγμάτωνπου εκδόθηκαν,(iii.) η απόφαση δεν είχε επιδοθεί στον εφεσείοντα 1,(
- iv)ηαπόφαση, όπωςδιατυ πώθηκε ήταν ασαφής και κατά συνέπεια ανεφάρμοστη,(ν)υπήρχε έλλειψη αναγκαίουδιάδικου ήτοι του διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος ΣάββαΧριστοφήΛαζαρή,που σύμφωνα με τη μαρτυρία,ήτανοκαταγραμμένοςσαν ιδιοκτήτης,γιασκοπούςφορολογίας, του τεμαχίου 68/3 το 1954, και (
- vi)ο συμβιβασμός ήταν προϊόν κοινού λάθους ήάγνοιαςπροςουσιώδη γεγονότα,ήτοι ότι ο Σάββας Χριστοφή Λαζαρή δεν ήταν εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του τεμ. 68/3 αλλά μόνο καταγραμμένος σαν τέτοιος για σκοπούς φορολογίας.Το πρωτόδικοΔικαστήριο απέρριψετηναγωγή. Αποφασίσθηκε ότι (α)Σεαγωγήγιαακύρωσηδικαστικήςαπόφασηςδεν μπορεί να εγερθεί θέμα έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου σαν λόγος ακύρωσης, διότι αποκλειστική αρμοδιότητα για τον έλεγχο της ύπαρξης ήμηδικαιοδοσίας έχει,κατ'έφεση,το Ανώτατο Δικαστή- 25 °>°·* (β) Ημή επίδοση των διαταγμάτων που ενσωματώνονταν στην απόφαση σε ένα από τους εφεσείοντες θα μπορούσε να είχε σημα σία μόνο αναφορικά με την εκτέλεση τους, και δεν επηρέαζε την εγκυρότητα ή όχι της απόφασης. 30 35 40 (γ) Εφόσο ηβούληση των διαδίκων είχε εκφρασθεί στις δηλώ σειςτους ενώπιον τουΔικαστηρίου, οποιαδήποτετυχόν παρέκκλι ση στη διατύπωση της απόφασηςκαι των διαταγμάτωνπου εκδό θηκαν αργότερα ήτανζήτημα παρεπόμενο,του οποίου η θεραπεία έπρεπε να επιδιωχθεί μέσα στα πλαίσια της αρχικήςαγωγής μεαί τηση για διόρθωση του λάθους σύμφωνα με την Δ.25, κ. 4 των Θε σμών Πολιτικής Δικονομίας και τις συμφυείς εξουσίες του Δικα στηρίου, ούτως ώστε ο συμβιβασμός να αποδοθεί σωστά, και όχι με αγωγή για ακύρωση του. Για τον λόγο αυτό λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε εξετάσει και αποφανθεί επί του θέμα τος. * Ολόγος εφέσεωςπου αναφερόταν στο θέμααυτό είχε εγκαταλει φθεί κατά την ακρόασητης έφεσης, αλλά το Εφετείο θεώρησε σκό πιμο να αναφερθεί σε όσα δικαιολογούσαν την εγκατάλειψη του λύγου εκείνου τηςέφεσης.) 907 Παπαχριστοφόρου ν. Χαραλάμπους
(1991)(δ) Ταστοιχεία πουαναφέροντανστην απόφασηήσαν τέτοια ώοτε να είναι δυνατός ο προσδιορισμός τόσο τωνυποστατικών που είχε αναλάβεινα κατεδαφίσει ηεφεσείουσα 2,όσοκαιηέκτα σηκαιτα σύνορα συγκεκριμένου τεμαχίου γης,πουσύμφωναμετο συμβιβασμό θα αποτελούσε ιδιοκτησία της εφεσίβλητης, και έτσι ουδεμία ασάφειαυπήρχε που νακαθιστάτην απόφαση ανεφάρμο στη. 5 (ε)Τοθέμα κατάπόσο,σε μιασυγκεκριμένη υπόθεση,βρίσκο νται ενώπιον τουΔικαστηρίου όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι κρίνεται σε συνάρτηση μεταεπίδικα θέματα όπως αυτά προσδιορίζο- 10 νται στα δικόγραφα. Στην παρούσα περίπτωση η κάθε πλευρά διεκδικούσε γιατον εαυτό τηςστην αρχική αγωγή,την κυριότητα του τεμαχίου 68/3καιποτέ δενείχε τεθεί θέμα δικαιωμάτων τρί του πάνω σ'αυτό. Κατάσυνέπεια δενμπορούσε ο τρίτος αυτός να είναι αναγκαίοςδιάδικος. 15 (στ) Οι διάδικοι δεν είχαν καταλήξει στο συμβιβασμό μετην αντίληψη ότιταδικαιώματα τους πάνωστοτεμάχιο 68/3 πήγαζαν από εγγραφή του στο όνομα τους, και, κατά συνέπεια, κανένα κοινό λάθοςήάγνοιαγεγονότων είχεαποδειχθεί. Η έφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. ^ Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Oiphanidcs v.Michachdcs
(1968)1C.L.R. 295Katarina Shipping v.Ship "Poly"
(1978)1C.L.R. 486Marcoullis andOthersv.Tsakkistos andAnother
(1970)1C.L.R. V HjiSawa andOthers v.Loizou
(1982)1C.L.R. 218- 25 Stavrou andAnother v.Cluistopoullos
(1982)1C.L.R.
- Wilding v.Sanderson [1897] Ch. D.534,
- Έφεση. Έφεση από τους ενάγοντες κατά της απόφασηςτου Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Αναστασίου, Α.Ε.Δ.) 30 που δόθηκε 18 Απριλίου, 1988 (Αρ.Αγωγής 4991/86)με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή τους γιαδιάταγμα του Δικαστηρίου πουνα ακυρώνει ήναπαραμερίζει τηνεκ συμφώνου απόφασητουΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λεμε σούστην Αγωγή Αρ.4873/
- 35 Αιμ. Θεοδούλου, γιατους εφεσείοντες. 908 1Α.Α.Δ. Παπαχριστοφόρου ν.Χαραλάμπους 1 Αιμ. Θεοδούλου, γιατους εφεσείοντες. Ε.Ευσταθίου,γιατηνεφεσίβλητη. ΠΙΚΗΣ,Δ.:ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσει ο δικαστήςκ.Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: Με την έκθεσηαπαιτήσεως της εφεσίβλητης στην αγωγή 4873/83, καταλογιζόταν στους εφεσείοντες παράνομη επέμβαση με την ανέγερση "παραπηγμάτων και/ή υποστατικών" σε ακίνητη περιου σίατηςοποίαςήτανεγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια,'(τεμ. 61,67 10 Σχ. LIV/12 στην Ακρούντα της Λεμεσού) και σε άλλο, όμορο κτήμα,ως προς το οποίο ήταν, όπως ισχυριζόταν, "δικαιούχοςκαι/ή νόμιμος κάτοχοςκαι/ήεπικαρπωτής δι' αγοράς" (τεμ.68/3).Διεκδικούσε αποζημιώσειςκαι ζητού σε σχετικά διατάγματαγιατηνάρσητης επέμβασης μετην 15 κατεδάφιση των υποστατικών ή παραπηγμάτωνκαι την απαγόρευση τηςστομέλλον. 5 Με τηνυπεράσπισητουςοιεφεσείοντες αρνούνταν την επέμβαση. Ειδικάωςπροςτο τεμάχιο 68/3 ήτανο ισχυρι σμόςτους ότι εκείνοι καιόχι η εφεσίβλητη ήταν"οιδικαι20 ούχοι και/ή οι νόμιμοι κάτοχοι και/ή επικαρπωταίτου". Κατηγόρησαν,μετησειρά τους,τηνεφεσίβλητη γιαπαρά νομη επέμβαση και αξίωσαν αποζημιώσεις και σχετικά απαγορευτικάδιατάγματα. Την 12 Μαΐου 1986 οι διάδικοι δήλωσαν συμβιβασμό 25 των διαφορώντους. Μεαγωγήτους,για σειρά λόγων, οι εφεσείοντες επιδίωξαν την ακύρωση του συμβιβασμού. Εφεσιβάλλουν τώρατηναπόρριψη τηςαγωγήςτους αυτής απότοπρωτόδικοΔικαστήριο. Ο πρώτος λόγος που προέβαλαναφορούσε τη δικαιο30 δοσία του Δικαστηρίου στην αγωγήαρ. 4873/
- Υποστή ριξαν,όπωςκαι στο πρωτόδικοΔικαστήριο, ότι η διαφο ρά των διαδίκων ήταν συνοριακή και επομένως, με βάση τις πρόνοιες του άρθρου58 του Κεφ. 224, θα έπρεπε ως τέτοια,ναείχεεπιλυθεί, σεπρώτοστάδιο, απότοΔιευθυ909 Κων/όης,Δ. Παπαχρισϊοφόρου ν.Χαρβλάμπους
(1991)ντήτου Κτηματολογίου. Κατά τηδιάρκειατης συζήτησης της έφεσης οδικηγό ρος των εφεσειόντων εγκατέλειψε αυτό το λόγο. Τοθεω ρούμε όμως σκόπιμο να αναφερθούμε με συντομία στα όσα δικαιολογούν την ενέργεια του γιαλόγους τάξης.Το 5 πρωτόδικο Δικαστήριο ασχολήθηκε με την ανάλυση του άρθρου58,αναφέρθηκεσταόσαέκρινεότισχετίζοντανμε το ζήτημα και αποφάνθηκεότι ηδιαφοράτων διαδίκων δεν ήτανσυνοριακή μετην έννοιατουάρθρου 58 καιότι, επομένως, τοΔικαστήριο στην αγωγή4873/83είχεδίκαιο- ™ δοσία. Αυτήηπροσέγγιση σημαίνει βέβαιαπως αντοσυ μπέρασμα στο οποίο ταγεγονότα θαοδηγούσαν τοπρω τόδικο Δικαστήριο ήταν διαφορετικό, θα ακύρωνε το συμβιβασμό. Όμωςδενήτανμέσαστις εξουσίεςτουπρωτόδικουΔι- 1 5 καστηρίου να ελέγξει κατά πόσο το Δικαστήριο στην αγωγή4873/83είχε ενεργήσειμέσασταπλαίσιατης δικαι οδοσίας του ή καθ' υπέρβασητους.Αυτότοέργο εμπίπτει μέσα στη σφαίρα της αποκλειστικής αρμοδιότητας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση 4873/83 το Δικά- 20 στήριο είχε απορρίψει, στα πλαίσια ενδιάμεσηςδιαδικα σίας, την ένσταση αναρμοδιότητας που είχε εγερθεί. Το πρωτόδικοΔικαστήριοδενμπορούσεναελέγξειτηνορθό τητα αυτής της απόφασης.Θα ήταν όμως χρήσιμο, ίσως, να προσθέσουμε πως και στην περίπτωση που με το κα- 25 τάλληλο ένδικο μέσοθαεγειρόταν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου θέμα ως προς τη δικαιοδοσία του Δικαστη ρίου στην αγωγή4873/83,οι εφεσείοντες θα είχαν μπρο στά τους το πολύ δύσκολο έργο να εξηγήσουν πως θα ήταν δυνατό να αναφέρονται σε συνοριακή διαφορά με 30 την έννοια του άρθρου58 ηοποιαδήποτεάλλη, όταν στο Δικαστήριο δήλωσανπωςδεντουςχώριζεπιαοποιαδήπο τε διαφοράκαι πώς θα ήταν δυνατό να αναφέρονται σε έλλειψηδικαιοδοσίας για την εκδίκαση της αγωγής όταν «<μετάαπότις δηλώσεις τουςηαγωγή δενεκδικάστηκε. Μπορούμεναασχοληθούμε μεδυοακόμααπότουςλό γους για τους οποίους, σύμφωνα με τους εφεσείοντες, 910 1 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 Παπαχριστοφόρονν.Χαραλάμπους Κων/δης,Δ. πρέπει να παραμεριστεί η πρωτόδικη απόφασηχωρίς να χρειαστεί να ανατρέξουμε στο περιεχόμενο του συμβιβα σμού. Σύμφωναμετον πρώτο,ο συμβιβασμός θαέπρεπε ναακυρωθείγιατί η απόφασητου Δικαστηρίου όπωςείχε καταγραφείαλλάκαιόπωςσυντάχθηκε "δενσυνάδειμετο συμβιβασμό". Σύμφωνα με τον δεύτερο, η απόφασηδεν είχεεπιδοθείπροσωπικάστηνπρώτηεφεσείουσα. Ούτετοέναούτετοάλλοείναιλόγοςγιατονοποίο θα μπορούσε να ακυρωθεί ο συμβιβασμός των διαδίκων. Αυτά δενέχουνσχέση ούτεαναφέρονταιστον ίδιοτοσυμ βιβασμό. Ηκατ' ισχυρισμό μή επίδοση τωνδιαταγμάτων που ενσωματώνονται στην απόφασηθαμπορούσε ναείχε σημασία μόνο σε σχέσημεόσαθααφορούσαντηνεκτέλε σητους.Από τηνάλλη,μεδοσμένες τις δηλώσεις των διαδίκων και επομένως με προσδιορισμένο το αποτέλεσμα που θέλησαν, τυχόν παρέκκλιση στη διατύπωσητης από φασης και των διαταγμάτωνπου εκδόθηκαν ως ενσωμα τώνοντας τες είτεστο πρακτικότου Δικαστηρίου είτε αρ γότερα κατάτην σύνταξητους,είναι ζήτημα παρεπόμενο. Η θεραπεία του ενδεχόμενου λάθους θα έπρεπε να είχε αναζητηθείσταπλαίσιατηςαγωγής εκείνης μεκατάλληλο διαδικαστικό διάβημακαι με στόχο, όχι βέβαια την ακύ ρωσητου συμβιβασμού όπως δεσμευτικά τον δήλωσαν οι διάδικοιαλλάτησωστήαπόδοσητου.Η Δ.25 κ.4τωνΚανονισμών περί Πολιτικής Δικονομίας και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου θα μπορούσαν να είχαν προ σφέρει τηδιέξοδο.(Βλ. AnnualPractice 1958 σελ 633κ.επ. Ορφανίδης ν. Μιχαηλίδης
(1968)1CLR295 και Katarina Shipping v. Ship "Po/y"
(1978)1 CLR486. 30 ο φάκελλος τηςυπόθεσης αποκαλύπτει πωςκαιη εφε σίβλητη είχετην άποψηπως ηαπόφαση του Δικαστηρίου δεν αντικατόπτριζε ορθά τις δηλώσεις τους. Με αίτηση της επιδίωξε και πέτυχε τη διόρθωση και θαλέγαμε πως, αν όχι τίποτε άλλο,και οι εφεσείοντες είχαντότε μια βο35 λικήευκαιρίαναεπιχειρήσουν το ίδιο.Αυτά,χωρίς να θέ λουμε να πούμε πως υπάρχει χρονικός περιορισμός για την υποβολή αίτησης για διόρθωση. Σύμφωνα με τη Δ.25 κ.6 τέτοια διόρθωση μπορεί ναγίνει οποτεδήποτε. Η πά911 Κων/δης, Δ. Παπαχριστοφόρουν. Χαραλάμπους
(1991)ροδοςχρόνου απότηνέκδοσητηςαπόφασης συναρτημένη μετυχόν γεγονότα πουακολούθησανκαιπουθα μπορού σαν,ενδεχομένως, ναεμφανίσουντηδιόρθωσηανεπιθύμη τη ή άδικη, θα μπορούσε μόνο να εξεταστεί ως παράγο ντας σχετικός με την άσκηση της σχετικής διακριτικής 5 εξουσίας τουΔικαστηρίουγια διόρθωση. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο αποφάσισεπωςδεν δικαιολογείτο ακύρωσητου συμβιβασμού των διαδίκωνόχι για τονπιοπάνωλόγοαλλάεπειδή,από τησύγκριση τωνκει μένων, κατέληξε πως και τα τρία, ανεξάρτητα από κά- JQ ποιες λεκτικές διαφορές, ήταν στην ουσία τους τα ίδια. Αυτός ο χειρισμός ήτανλανθασμένος. Εχουμε διαγράψει το,πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπορούσε να επιλυθεί το ζήτημα.Δεν υπήρχεδικαιοδοτικόπεριθώριογιαδιατύπω σηκρίσης πάνωστην ουσία του θέματος αυτούτο οποίο 15 και θαπρέπει να θεωρείται ότι δεν έχει επιλυθεί δικαστι κά. Ο συμβιβασμός στον οποίο κατέληξαν οι διάδικοι,με βάσητις αδιαμφισβήτητεςδηλώσεις τους ήταν οακόλου θος: 20 "α) Το δια χρώματος ερυθρού εμφαινόμενον εις το Τεκ. 1 τεμάχιογηςαποτελεί ιδιοκτησίατης Ενάγουσαςκαι ουδεμία αξίωση έχουν επ' αυτού οι Εναγόμενοι και ανα λαμβάνει ο Εναγόμενος 2 όπως εντός δυο μηνών από σή μεραπροβεί στην κατεδάφισητου υποστατικού,το οποίο 25 βρίσκεται κτισμένο εντόςτουχώρου αυτού. β) Η Ενάγουσα εγκαταλείπει την αξίωση της επί του τεμαχίου γης το οποίο φαίνεταιμεχρώμακίτρινο καιεπί του οποίου είναι κτισμένα οικοδομήματα,τα οποίαανή κουν τόσο στον Εναγόμενο 2, όσο και στην Εναγομένη 1 30 καιδια μεντον Εναγόμενο2 θαείναιτοτεμάχιοτοοποίο καλύπτεται με χρώμα κίτρινο και το οποίο εμφαίνεται στο Τεκ. 1και αποτελεί συνέχεια του διαχρώματος μπλε καλυπτομένου τεμαχίου γης, το οποίο φαίνεται στο Τεκ. ] 912 35 1 Α.Α.Δ. Παπαχριστοφόρουν.Χαραλάμπους Κων/δης,Δ. Στοβόρειο μέρος τουτεμαχίουτο οποίοκαλύπτεταιμε χρώμα κίτρινο και βρίσκεται κτισμένο το οικοδόμημα το οποίοσήμερακατέχεικαιχρησιμοποιά οΕναγόμενος 2 θα απέχει από το άκρον της οικίας που βρίσκεται κτισμένη 5 εντός του τεμαχίου 67 και ανήκει εις την Ενάγουσα 4 πόδια ώστενα διευκολύνεται η διέλευσις οιουδήποτε μι κρού ιδιωτικού αυτοκινήτου μεταξύτων υπαρχόντωνήδη κτισμάτων επί των τεμαχίων, ήτοι 68/3 και 68/2 το οποίο ανήκει στον Εναγόμενο 2 και του τεμαχίου 67 το οποίο 10 ανήκειστην Ενάγουσα. γ) Το οικοδόμημα το οποίο ευρίσκεται εντός κίτρινου χρώματος του τεμαχίου 68/3 και αποτελεί συνέχεια των τεμαχίων μεπράσινο πουφαίνονταιστοΤεκ. 1 η Ενάγου σα δηλοί ότι ουδεμία αξίωση έχει επ' αυτού διότι ανήκει 15 εις την Εναγομένη 1 και αποτελεί μέρος του οικοδομήμα τοςτο οποίο ευρίσκεται επί τωντεμαχίων 68/1,69/1/1 και 69/2. δ) Οι Εναγόμενοι δηλούν ότι ουδεμία αξίωση έχουσι επίτουτεμαχίου68/3 τοοποίοφαίνεταιστοΤεκ. 1 καιεπί 20 χου οποίου δεν είναι κτισμένο οιονδήποτε οικοδόμημα και δικαιούται η Ενάγουσα να εγγραφεί ως ιδιοκτήτρια τουτεμαχίου αυτού. ε) ΗΕνάγουσα θαυπογράψει τόσοεις τον Εναγόμενο 1 όσο και εις τον Εναγόμενο 2 οιανδήποτε αίτηση προς 25 οποιαδήποτε αρχή ώστε τα κτίσματα τα,οποία εμφαίνο νται στο χρώμα κίτρινο του τεμαχίου 68/3 του Τεκ. 1εγ γραφούν επ'ονόματιτων Εναγομένων ωςκαιη γηεπίτης οποίας είναι κτισμένα αυτά. Οιονδήποτε υπόλοιπο τεμά χιο γης το οποίο περικλείεται εις το δια χρώματος κιτρίν 30 ου } τεμάχιο 68/3 και επί του οποίου δεν έχουν ανεγερθεί κτίσματα, θα εγγραφεί επ' ονόματι της Εναγούσης, η δε Εναγομένη 1 καιΕναγόμενος 2 υποχρεούνται να υπογρά ψουν οιονδήποτε έγγραφο προς οποιανδήποτε αρχήώστε το τεμάχιο αυτόναπεριέλθει εις την ιδιοκτησία τηςΕνα35 γούσης εφ'όσονη Ενάγουσαπαρουσιάσει κάθε αποδεικτι κό έγγραφο προς ικανοποίηση του Διευθυντού του Κτη ματολογίου ώστε αυτή να εγγραφεί ως ιδιοκτήτρια του 913 Κων/όης, Δ. Παπαχριστόφόρου ν.Χαραλάμπους
(1991)τεμαχίου αυτήςδιότι ηΕνάγουσα ισχυρίζεται ότι κατείχε τούτο δυνάμει αγοράςπαρά των κληρονόμων τουΣάββα Χριστοφή Λαζάρου. Περαιτέρω οι δυο Εναγόμενοι αναλαμβάνουν όπως παύσουν κάθε επέμβασης επί της γης ηρποία δεν θαπε- 5 ριέλθει εις την ιδιοκτησία των αλλά θα εγγραφεί καιπε ριέλθει στην ιδιοκτησία της Εναγούσης, ήτοι το διαχρώ ματος κίτρινου, τεμαχίου 68/3 επί του οποίου δεν ευρίσκονταικτίρια." Ο πρώτος από τους ουσιαστικούς λόγους για τους 10 οποίους οι εφεσείοντες υποστήριξαν πως θα έπρεπε να είχε ακυρωθεί ο συμβιβασμός σχετίζεται μετο ίδιοτοπε ριεχόμενο του. Κατάτην άποψητους είναιανεφάρμοστο. Η εισήγηση αναφέρεταιστο τριγωνικό τεμάχιο το οποίο, σύμφωνα με την πρώτηπρόνοιατου συμβιβασμού, "απο- 15 τελεί ιδιοκτησίατης ενάγουσας".Υποστήριξε οδικηγόρος των εφεσειόντων πωςδεδομένου ότι στοσχέδιο στοοποίο παραπέμπει ο συμβιβασμός και που επισυνάφθηκε σ' αυτόν,σημειώνεται μόνοτο μήκοςτηςβάσηςτουτριγωνι κού εκείνου τεμαχίου,είναι αδύνατοναπροσδιοριστεί τι 20 ακριβώς ανέλαβε να κατεδαφίσει ο δεύτερος εφεσείων ή ποια έκτασηκάλυπτετοτριγωνικότεμάχιο. Συμφωνούμε μετοπρωτόδικοΔικαστήριο πωςοσυμ βιβασμός δεν ήταν ανεφάρμοστος και δεν χρειάζεται να εξετάσουμε ο,τιδήποτεάλλο σεσχέσημετοθέμααυτό.Δεν. 25 είναι ορθό πως δεν είναι δυνατό να γνώριζε ο δεύτερος εφεσείων τί θαέπρεπενακατεδαφίσει. Πρόβλημααναγνώ ρισηςηον προς κατεδάφιση υποστατικού δεν μπορούσε βέβαια ναυπάρξει αφούήτανο ίδιος οδεύτερος εφεσείων που το χρησιμοποιούσε. Από την άλλη,το ίδιο το σχέδιο 30 προσδιορίζει με τρόποκαθαρότι θαέπρεπενα κατεδαφι στεί. Το ανατολικό σύνορο του τριγωνικού τεμαχίουπου οι εφεσείοντες αναγνώρισανως ιδιοκτησίατηςενάγουσας ήταν το τεμάχιο 68/3 και επομένως είναι σαφώςπροσδιο ρισμένο. Ηεφεσίβλητη εγκατέλειψε την αξίωση της πάνω 35 σε όλο το μέρος τουτεμαχίου 68/3πουεφάπτεταιστοτρι γωνικό τεμάχιοαναγνωρίζονταςδικαιώματατουεφεσείο914 1 Α.Α.Δ. Παπαχριστοφόρον ν.Χαραλάμπους Κων/δης, Δ. ντα 1πάνω σ' αυτό. Είναι καθαρόπως, σύμφωνα με το συμβιβασμό, το υποστατικό που εκτεινόταν πέρα απότο δυτικόσύνορο τουτεμαχίου 68/3,θαέπρεπενα κατεδαφι στεί. Και εάν υπήρχε, επομένως, πρόβλημα προσδιορι5 σμού πάνω στο έδαφος όλων των πλευρών του τριγωνι κού τεμαχίου, το σίγουρο ήταν ότι η γη πέρα από το δυτικόσύνοροτουτεμαχίου68/3,αναγνωριζότανωςιδιο κτησίατηςεφεσίβλητης. Ετσι,ανεξάρτητααπόταυπόλοι πα στοιχεία, ο συμβιβασμός ήταν σαφής και απόλυτα 10 εφαρμόσιμος. Το ζήτημα του προσδιορισμού και της φοράς της δυτικής πλευράς του τριγωνικού τεμαχίουδεν είχεσημασίαμιακαιτοτεμάχιοαυτό ουσιαστικάαναγνω ριζόταν ως μέροςτουτεμαχίου67πουήταν εγγεγραμμένο στοόνρματηςεφεσίβλητης καιστοοποίοεφαπτόταν. 15 Όμως,μεταστοιχεία πουυπάρχουν,μπορεί ναπροσ διοριστεί στο έδαφος καιη δυτική πλευράτουτριγωνικού τεμαχίου.Η θέσηκαιη φοράτουδυτικούσυνόρου τουτε μαχίου είναι δοσμένη. Εκτείνεται σε ευθεία γραμμή και αποτελεί συνέχεια του ανατολικούσυνόρου τουτεμαχίου 20 67 στο βόρειο μέρος. Η δυτική πλευράτουτριγωνικού τε μαχίουθαπρέπει νααρχίσει απόαπόσταση 6ποδών από την ανατολική του και,σύμφωνα με το σχέδιο, ναπροε κταθεί σε ευθεία γραμμήώστεστο σημείο της επαφής της μετο σύνορο των τεμαχίων 68/1 πουανήκεστον εφεσείο25 ντα 1 και 68/2 που ανήκε στην εφεσείουσα 2,να απέχει4 πόδια από το κτίριο που ήταν κτισμένο στο τεμάχιο 67 της εφεσίβλητης, κατά την προέκταση αυτήςτηςγραμμής, με γνωστό το σημείο της έναρξης και το σημείο από το οποίο θαπρέπει ναδιέλθει καιπου είναι βορειότεροαπό 30 to τριγωνικό τεμάχιο, το σημείο της τομής αυτής της γραμμής μετηγραμμήτουδυτικούσυνόρου τουτεμαχίου 68/3, δίνει με ακρίβεια όλες τις πλευρές του τριγωνικού τεμαχίου. Θα εξετάσουμε τώρα την εισήγηση σύμφωνα με την 35 οποία ο συμβιβασμός πρέπει να ακυρωθεί γιατί έλειπε αναγκαίος διάδικος.Οαναγκαίοςδιάδικοςήταν, σύμφω ναμετους εφεσείοντες, οδιαχειριστής τηςπεριουσίαςτου Σάββα Χριστοφή Λαζαρή,πατέρατου Χριστόφορου Χρ. 915 Κων/δης,Δ. Παπαχριστοφόρου ν.Χαραλάμπους
(1991)Λαζαρή, στο όνοματουοποίουτο 1954 καταχωρίστηκε το τεμάχιο 68/3γιασκοπούς φορολογίας. Ακόμα και στην περίπτωση πουηδιαφοράτωνδιαδί κων δεν θασυμβιβαζόταν όπως έγινεαλλά θαοδηγείτο σε ακρόαση,ηαπόφανσηως προς το ανβρίσκονταν όλοι οι 5 αναγκαίοι διάδικοι ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν μπο ρούσεπαράναήτανσυναρτημένη προςταεπίδικαθέματα όπως αυτά ήταν προσδιορισμένα με τις γραπτές προτά σεις. Στην υπόθεση SteliosC. Marcoullis and Others v. Georghios Frixou Tsakkistos andanother
(1970)1CLR 1, 10 την οποία επικαλέστηκε ο δικηγόρος των εφεσειόντων, ήταν ακριβώς εξαιτίας των ισχυρισμών που περιέχονταν στις γραπτές προτάσεις πουπροέκυψε το θέμα της απου σίας αναγκαίου διαδίκου. Στην Hji Savva and Others v. Loizou
(1982)1CLR218 πουήτανη δεύτερηαπό τις υπο- 15 θέσεις στις οποίες αναφέρθηκε,το αδιαμφισβήτητο γεγο νός ότι υπήρχε εγγεγραμμένος συνιδιοκτήτης πουδενείχε ειδοποιηθεί, θεωρήθηκε ότι ήτανλόγοςγια ναακυρωθείη απόφασητου Διευθυντή του Κτηματολογίου για την ανα γκαστική παραχώρηση δικαιώματος διόδου. Ούτε αυτή η 20 υπόθεση μπορεί ναβοηθήσει τηθέση των εφεσειόντων. Εδώ, τόσο στην έκθεσηαπαιτήσεως όσο και στην υπε ράσπιση των εφεσειόντων κάθε άλλο παρά εμφανιζόταν να είναι ιδιοκτήτης τουτεμαχίου 68/3ήμεάλλο τρόπονα έχει δικαίωμα σ' αυτό οποιοσδήποτε άλλος εκτός από 25 τους ίδιους τους διάδικους. Απλώς, η κάθε πλευρά το διεκδικούσε για τον εαυτό της. Μάλιστα, όταν στην αρχι κή έκθεση απαιτήσεως που στη συνέχεια τροποποιήθηκε ειδικά ως προς το σημείο αυτό εμφανίστηκε ως "ιδιοκτή της και/ήνόμιμος κάτοχος" ο Χριστόφορος Χρ. Λαζαρή, 30 οι ίδιοι οι εφεσείοντες δεν παραδέχθηκαν αυτόντον ισχυ ρισμό. Στοτέλος, αφούως επακόλουθο,όπως προκύπτει, της τροποποίησης αποσύρθηκε η αγωγήκατάτουΧριστό φορου Χρ. Λαζαρή,συναινούντων και των εφεσειόντων, οι διάδικοιδήλωσαν συμβιβασμό μεπεριεχόμενο το οποίο 35 και από μόνο του αποκαλύπτει τη θέσητους ως προς το ότι,στην έκτασηπουδηλώθηκε,εκείνοι είχανδικαίωμα να εγγραφούν ως ιδιοκτήτες του τεμαχίου 68/3 και κανένας 916 1 Α.Α.Δ. Παπαχριοτοφόρουν.Χαραλάμπους Κων/όης, Δ. άλλος. Ο συμβιβασμός στον οποίο κατέληξαν, ενσωματώνει τη συμφωνία τους ηοποία αφοράτους ίδιους. Δεν είναι νοητό, έχοντας υπόψη τις εκφρασθείσες θέσεις τους, να 5 επικαλούνται τώρα οι εφεσείοντες τα κατ' ισχυρισμό δι καιώματα τρίτου για να αποδεσμευτούν ουσιαστικά από τη συμφωνία που ελεύθερα σύναψαν. Οποιοσδήποτε τρί τοςπουμπορείνααισθανθείπωςη υλοποίησητηςσυμφω νίας των διαδίκωνπλήττει δικάτου δικαιώματα,σίγουρα 10 είναι ελεύθερος ναταπροστατεύσει, αδέσμευτος από όσα συμφώνησανοι διάδικοιμεταξύ τους. Όμως,πέρααπόταπιοπάνω,η εισήγηση των εφεσειό ντων παίρνει ως δεδομένο εκείνο πουκατάτο δικό τους ισχυρισμό μεβάση ταόσαυποτίθεταιδιαπίστωσανεκτων 15 υστέρων, είναι ακόμα ζητούμενο. Αυτό μας φέρνει στον τελευταίο λόγο της έφεσης τον οποίο και θα εξετάσουμε αμέσως μιακαιδενχρειάζεταιναασχοληθούμε και με την αντίφαση. Οι εφεσείοντες υποστηρίζουν ότι ο συμβιβασμός πρέ20 πει να ακυρωθεί ως το προϊόν κοινού λάθους και ή άγνοιας ως προς ουσιώδη γεγονότα. Προκύπτει πως δεν είχε υπάρξει αντίλογος ως προς το ότι, κατά νόμο, μια συμφωνία υπόκειταισε ακύρωσηγιατέτοιους λόγους. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρθηκε σε σχετική νομολο25 για*καιπροσέγγισε τοθέμαπάνωσεαυτή τηβάση.Απόρ ριψεόμωςτηνεκδοχήγιακοινόλάθοςή άγνοιαουσιωδών γεγονότων και είναι εναντίον αυτού του ευρήματος του ωςπροςταγεγονόταπουστρέφεταιη έφεση. Πρέπει να συνοψίσουμε πρώτα τη θέσητων εφεσειό30 ντων. Μετάτημελέτη τωνστοιχείων πουυπήρχαν, διαπι* Βλ. Halsbury's Lawsof England4η έκδοση,Τόμος 26 σελ. 286 - 287, Stavrou and Another v. ChristopouUos
(1982)1 CLR 845, Wilding v. Sanderson
(1897)2 Ch. D. 534,544. 917 Κων/δης, Δ. Παπαχριστοφορουν.Χαραλάμπους
(1991)στώθηκε πως το τεμάχιο 68/3 που απέκτησε οντότητα το 1954, δεν είναι γραμμένο στο όνομα οποιουδήποτε από τους διαδίκους. Καταχωρίστηκε για σκοπούς φορολογίας σταβιβλίατου Κτηματολογίου στοόνοματουΣάββαΧρι στοφή Λαζαρή αλλάδεν είναι γνωστό σε ποιουτο όνομα 5 είναι γραμμένο. Για να διαπιστωθεί ηπραγματική κατά σταση, συνεχίζουν OLεφεσείοντες,θαπρέπει ναγίνεινέα έρευνα. Μαζίμεαυτάόμως οδικηγόρος των εφεσειόντων ανέπτυξε και επιχείρημα, ενώπιον μας αυτή τη φορά,η βάσητου οποίου συνίσταται στο ότι το μέρος του τεμα- ίο χίου 68/3 που ήταν προέκταση του τεμαχίου 68/2 ανήκε στον εφεσείοντα 1. Μας είπεπωςαποτέλεσματηςσυμφω νίας των διαδίκων ήταν, μεταξύάλλων, νααναλάβει ο εφεσείων 1να κατεδαφίσει οικοδομή που εκτεινότανκαι πέρα απότοδυτικόσύνοροτουτεμαχίου68/3παράτοότι 15 ήτανδικήτουιδιοκτησία. Ούτεαυτόςολόγοςτηςέφεσης ευσταθεί.Κανένακοινό λάθος ή άγνοια γεγονότων είχε αποδειχθεί.Το μόνο που υπήρχε ήτανηεμφανισθείσα ωςνέαάποψηαπότηνπλευ ρά των εφεσειόντων με βάσηταγεγονότα που ήτανγνω- 20 στά.Ούτεη εφεσίβλητηούτεοι εφεσείοντεςκατέληξανστο συμβιβασμό με την αντίληψη ότι τα δικαιώματα τους πάνω στο τεμάχιο 68/3 ήταντοαποτέλεσμα τηςεγγραφής του στο όνομα τους. Ηεφεσίβλητη υποστήριξε πως απέ κτησετο δικαίωματης "δι*αγοράς παράπάντωντων κλη- 25 ρονόμων του αποβιώσαντος Σάββα Χρ. Λαζαρή".Οιεφε σείοντες, με τη σειρά τους, αναφέρθηκανσε κατοχή του τεμαχίου 68/3 "απο30ετίας καιπλέον". Πρέπεινα παρεμ βάλουμε εδώπωςειδικάσε ό,τι αφορούσετην εφεσίβλητη, οι εφεσείοντες ανέλαβαντην υποχρέωση "ναυπογράψουν 30 οιονδήποτε έγγραφοπρος οποιανδήποτεαρχή ώστετοτε μάχιοαυτόναπεριέλθειειςτην ιδιοκτησίατηςΕναγούσης (εφεσίβλητης) εφόσον ηΕνάγουσαπαρουσιάσεικάθε απο δεικτικό έγγραφο προς ικανοποίηση του Διευθυντού του Κτηματολογίου ώστε αυτή να εγγραφεί ως ιδιοκτήτρια 35 του τεμαχίου αυτής διότι ηΕνάγουσα ισχυρίζεται ότικα τείχε τούτο δυνάμει αγοράς παρά των κληρονόμων του Σάββα Χριστοφή Λαζάρου". Εννοείται βέβαια,πως ανα φερόμαστεστοσυμβιβασμό όπωςτονδήλωσανοιδιάδικοι 918 1 Α.Α.Δ. 5 Παπαχριστοφορου ν.Χαραλάμπους Κων/δης, Δ. και όχι όπως ενσωματώθηκε στην απόφασητου Δικαστη ρίου,θέμα γιατο οποίο,γιατους λόγους που εξηγήσαμε, πρέπεινααποφύγουμεναεκφράσουμε,σταπλαίσιααυτής τηςδιαδικασίας,οποιαδήποτεάποψη.Γιαόλους τους πιο πάνω λόγους η έφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται με έξοδαυπέρτης εφεσίβλητης. Ηέφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 919