clr/1991/1991_1_963.pdf

(1991)Νικολάου &άλλου Αποφασίσθηκε ότι Ενόψει τουότιοι αποφάσειςτου Οικογενειακού Δικαστηρίου υπόκεινται οε έφεση ενώπιον τουΔευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, τοοποίο,ανκαιαποτελείταιαπόΔικαστές τουΑνω­ τάτου Δικαστηρίου, είναι ξεχωριστό Δικαστήριο απότο Ανώτατο Δικαστήριο, ετίθετο εκπρώτης όψεως θέμα κατάπόσο η διαδικα­ σία παραπομπήςδυνάμει τουάρθρου 144.1τουΣυντάγματοςείχε διατηρηθεί στις περιπτώσεις όπου ο τελικός κριτής του θέματος τηςαντισυνταγματικότηταςδενθαήταντοΑνώτατο Δικαστήριο. 5 Ηαίτησηέγινεαποδεκτή, JQ Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Republic v.Sampson

(1991)1 Α.Α.Δ. 858InrcLoftis, 1 R.S.C.C. 30Inre MayorofNicosia, 1 R.S.C.C. 59jc Attorney-General v.Kouppis, 1 R.S.C.C. 115Attorney-General v. Ibrahim andOthers, 1964C.L.R. 195Demetriadcs v.Republic

(1977)3 C.L.R. 213Republic v.Thalassinos

(1991)3C.L.R. 203Athinis v.Republic,

(1989)2 C.L.R. 71 20 Aloupasv.National Bank

(1983)3C.L.R. 55Attorney-General v.ArtcmiouandAnother

(1991)2Α.Α. Δ. 150. Αίτηση. Αίτησηγια την παροχήάδειαςνακαταχωρήσει ο αιτητήςγιατην έκδοση διαταγμάτωνprohibition, certiorari και mandamus αναφορικάμεενδιάμεση απόφασητου οικογε- 25 νειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στις Αιτήσεις 17/90 και 24/90γιαδιάλυσηυφισταμένων γάμων. Κ. Χρνσοστομίδηςμε τους Α. Χ" Παναγιώτον καιΑ. Ταλιαδώρογιατουςαιτητές. Cur. adv. vult. 30 ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ.ανάγνωσε τηνακόλουθηαπόφαση. Με το υπόκρίση δικονομικό διάβημα,που έχειπροκριματικό 964 1Α.Α.Δ. Νικολάου&άλλου Νικήτας,Δ. χαρακτήρα,οι αιτητές εξαιτούνται τηχορήγηση άδειαςγια να θέσουν σε κίνηση το μηχανισμό για την έκδοση τριών προνομιακών διαταγμάτων. Συγκεκριμένα κατονομάζο­ νται στη σχετική αίτηση διατάγματα της φύσεως 5 prohibition, certiorari και mandamus για ταοποίατοαρθρ. 155.4 του συντάγματος επιφυλάσσει την αποκλειστική αρ­ μοδιότητα έκδοσης στο Ανώτατο Δικαστήριο. Έχει δε πρόσφατα αποσαφηνιστεί με απόφαση της Ολομέλειας του στην Πολιτική Εφεση αρ. 8532 Δημοκρατία ν.Ν. Σαμ10 φών

(1991)1 Α.Α.Δ. 858 πως η δικαιοδοσία που αφορά στα προνομιακά διατάγματα ασκείται πρωτογενώς και χωρεί έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Επιβάλλεται από την αρχή η παρουσίαση της ιστορι15 κής βάσης του αιτήματος. OL αιτητές είναι διάδικοι σε δύο χωριστές αγωγές διαζυγίου - 17/90 και24/90-που εκκρε­ μούν στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Με τη γραπτή υπεράσπιση τους έθεσαν προδικαστικό θέμα δι­ καιοδοσίας του δικαστηρίου να εκδικάσει την υπόθεση 20 τους. Τα δικόγραφαστο σημείο αυτό ήταν ταυτόσημα. Ας σημειωθεί ότι οι αιτητές δεν αμφισβητούν την τοπική ή υλική αρμοδιότητα του δικαστηρίου, αλλά την ίδια την υπόστασητου. Για να κατανοήσουμε το ουσιαστικό περιεχόμενο της ένστασης και να συλλάβουμε τις απώτερες προεκτάσεις του προβλήματος πρέπει να ιστορηθούν εδώ, σε αδρές γραμμές, οι διαδικασίες που κατέστησαν νομικά εφικτή την ίδρυση και λειτουργία Οικογενειακών Δικαστηρίων και σε τελική ανάλυση την καθιέρωση του πολιτικού 3 0 γάμου ως διαζευτικού τύπου τέλεσης γάμου. Η απονομή της δικαιοσύνης σε θέματα προσωπικού θεσμού έχει υπο­ στεί ριζική μεταρρύθμιση. Τις καινοτομίες εισήγαγε οπερί της Πρώτης Τροποποίησης του Συντάγματος Νόμος αρ. 95/89. Μέχρι τη θέσπιση του η διάταξητου άρθρου 111.1 35 του συντάγματος ρύθμιζε τις γαμικές διαφορές που μνη­ μονεύονται σε αυτή και που αφορούν τον αρραβώνα, γάμο, χωρισμό από κοίτης και τραπέζης ή συνοίκηση των συζύγων καιτις οικογενειακές σχέσεις. Ως εφαρμοστέο δί25 965 Νικήτας,Δ. Νικολάου &άλλου

(1991)καιο στα ζητήματααυτά ηδιάταξηπροσδιόριζε τον εκκλη­ σιαστικό νόμο. Παράλληλα παραχωρούσε στα εκκλησια­ στικά δικαστήρια αποκλειστική δικαιοδοσία να εκδικά­ ζουν τα θέματα εκκλησιαστικού δικαίου που διαλαμβάνει ηπαράγραφος 1.Στηδικαιοδοσίατων εκκλησιαστικών δι- 5 καστηρίων είχαν υπαχθεί ρητά όσα πρόσωπα ανήκουν στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία (βλέπε αρθρ:2 παρά­ γραφος 3σε συνδυασμό με την παράγραφο 1του ίδιουάρ­ θρου). Μετο νόμο 95/89αφαιρέθηκεαπόταεκκλησιατικά δι- 10 καστήρια το μεγαλύτερο μέρος των αρμοδιοτήτων τους. Έτσι, σύμφωνα με το αρθρ. 2Α του νόμου,για τηνεκδίκα­ ση των υποθέσεων που αφορούν το διαζύγιο, χωρισμό από κοίτης και τραπέζης ήτησυνοίκηση των συζύγων και τις οικογενειακές σχέσεις, είναι αρμόδια σε πρώτο βαθμό 15 οικογενειακά δικαστήρια. Κάθε τέτοιο δικαστήριο συγ­ κροτείται από τρεις δικαστές σε περιπτώσεις που δικάζει υποθέσεις διαζυγίουκαιαπόένα δικαστήσε κάθεάλληπε­ ρίπτωση. Ενδιαφέρει εδώ η παράγραφος 4 του αρθρ. 3Β που αποτέλεσε τον άξονα για ένα απότα βασικά επιχειρήματα των αιτητών. Με την πρόνοια αυτή παρασχέθηκε στον κοινό νομοθέτη η ευχέρεια να προβλέψει για τη σύνθεση δικαστηρίου δευτέρου βαθμού για την εκδίκαση εφέσεων και περαιτέρω για τη δικαιοδοσία και τις εξουσίες του. θεωρώ σκόπιμο να διαβάσω το μέρος της διάταξης που ασχολείται ιδιαίτερα με τη συγκρότηση του δικαστηρίου αυτού: 5 "Νόμος συμφώνως ταις διατάξεσι τηςπαρούσης πα­ ραγράφου δύναται να ορίση ότι το δευτεροβάθμιον δι- 30 καστήριον δύναται να απαρτίζηταιεξ' ενός ή πλειόνων δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου, συνεδριαζόντων μόνων ή μετ' άλλου ήάλλων δικαστών της δικαστικής υπηρεσίας τηςΔημοκρατίας,ως ονόμος θέλειορίσει." Ακολούθησε η θέσπιση του περί Οικογενειακού Δικά- 35 στηρίου Νόμου23/90. Ο νόμος ορίζει, εκτός άλλων, με τις 966 1Α.Λ.Δ. 5 10 15 20 25 Νικολάου &άλλου Νικήτας, Δ. διατάξειςτουαρθρ.21πωςοιαποφάσειςτου Οικογενεια­ κούΔικαστηρίου μπορούνναπροσβληθούν με έφεσηενώ­ πιον Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου.Τούτο απαρτίζεται,κατάρητήεπιταγή τουάρθρου21,απότρεις δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου που ορίζει το ίδιο γιαπερίοδοδύοχρόνων. Τα θέματα που θίγουν με την προδικαστική τους έν­ σταση οι αιτητές αφορούντηναντισυνταγματικότητατου νόμου 95/89* επίσης του νομοθετήματος με το οποίο πήρανσάρκακαιοστά τανέα δικαστήριακαι προσδιορί­ στηκε το πεδίο της δικαιοδοσίαςτους. Κατάτηδικάσιμο δεν συζητήθηκε η ουσία της ένστασης αντισυνταγματικό­ τητας, αλλά ο δικηγόρος των αιτητών ανέπτυξε αίτημα για παραπομπή των ζητημάτων που αποτελούν το αντικείμενο τηςένστασης των αιτητώνστο Ανώτατο Δικαστή­ ριο,θέση πουενστερνίστηκαν καιοιαντίδικοιτου. Περαι­ τέρω ο Γενικός Εισαγγελέας, που κλήθηκε να εκφέρει άποψη ως amicus curiae, συντάχθηκε με το αίτημα των διαδίκων. Συγχρόνως ζητήθηκε αναστολή της διαδικασίας,όπωςακριβώςπροβλέπειτο 144

(1), μέχριτηγνωστοποίησητηςαπόφασηςγια τηνύπαρξηήμη αντισυνταγμα­ τικότητας. Η αίτηση παραπομπήςστηρίχθηκε στο αρθρ. 144

(1)του Συντάγματος.Μεαυτόο συνταγματικόςνομο­ θέτης είχε ολοκληρώσει τον κύκλο των διατάξεων με τις οποίες εξασφαλίστηκε ο συγκεντρωτικός έλεγχος της συ- ·· νταγματικότητας των νόμων απότο Ανώτατο Συνταγμα­ τικό Δικαστήριο (Α.Σ.Δ.), αφούθεσμοθετήθηκε καιησχε­ τικήδιαδικασίαπαραπομπήςαπόταάλλαδικαστήρια. Ηδυνατότηταπροβολής ένστασηςγια αντισυνταγματι30 χότητανόμουη διάταξηςνόμουπαρεχότανσεκάθε διάδι­ κο,φτάνειο έλεγχοςναήταναπαραίτητοςγιατη διάγνω­ ση και επίλυση της υπόθεσης, πράγμα που βεβαίωνε το δικαστήριο στο οποίο εκκρεμούσε η υπόθεση. Αναφέρω ενδεικτικά τέτοιες παραπεμπτικές αποφάσειςστις υποθέ­ σεις In re Ν. P. Loftis, 1 R.S.C.C. 30, In re Mayor of Nicosia, 1 R.S.C.C. 59 και TheAttorneyGeneral v. K.N. Kouppis, 1 R.S.C.C. 115. Σύμφωνα με την παράγραφο3 τουαρθρ. 144 η απόφασητουΑ.Σ.Δ. στοπροκείμενοήταν 967 Νικήτας,Δ. Νικολάου&άλλου

(1991)απόλυτα δεσμευτική για το δικαστήριο που έκαμνε την παραπομπή (inre Loftis, ανωτέρω). Συνεχίζω τώρα το ιστορικό. Με την απόφαση του ημερ. 8/7/91το Οικογενειακό Δικαστήριο αρνήθηκεπαρα­ πομπή των εγειρομένων θεμάτων αντισυνταγματικότητας. 5 Διευκρινίζεται πως δόθηκανδύο αποφάσειςαπότηδικα­ στή Ηλ. Νικολάουκαι το δικαστή Γ.Α. Σεργίδη,πουκατα­ λήγουν στο ίδιο συμπέρασμα, με τη σύμφωνη γνώμη του Προέδρουτου Δικαστηρίου.Δεν πρόκειταινααναλύσωσε έκταση τους λόγους της απόφασης. Αλλωστε δεν είναι 10 απαραίτητο για τους σκοπούς της διαδικασίαςαυτής. Τα αιτιολογικά ερείσματα της προέρχονται απότην υπόθεση The Attorney General v. Ibrahim & Others, 1964 C.L.R. 195. To αίτημα της παραπομπής δεν έγινε δεκτό γιατί κρί­ θηκε ότι μετά την Ibrahim,ανωτέρω, και τη θέσπιση του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου αρ. 33/64, το άρθρο 144 κατέστη ανενεργό. Το δε Οικογενειακό Δικαστήριο δεν μπορούσε να αποτελεί τη μοναδική εξαίρεση. Παράλληλα με την Ibrahim εγκαινιά­ στηκε το σύστημα διάχυτου ελέγχου. Θέματααντισυνταγ­ ματικότητας δεν διοχετεύονται πιάστο Ανώτατο Δικαστή­ ριο. Η αρμοδιότητα ελέγχου ασκείται από όλα τα δικαστήρια ανεξάρτητα βαθμού. Παραθέτωτο απόσπασμα που χρησιμοποίησαν και οι δύο αποφάσειςγια θεμελίωση του σκεπτικού τους. Είναι ηαπόφασητου δικαστή Βασι­ λειάδηστη σελ. 206: "We unanimously now hold that the procedure for reference under Article 144

(1)of the Constitution, by any court, to the Supreme Constitutional Court, is no 30 longer applicable or necessary; and all questions of alleged unconstitutionality should be treated as issues of law in the proceedings, subject to revision on appeal, in due course. The procedure for reference introduced into our legal system by the Constitution, has caused in actual 35 practice during the four-year period of its life, obstruction, delay and expense in ordinary litigation, of 968 15 20 25 1Α.Α.Λ. Νικολάου&άλλου Νικήτας,Δ. whichpartiesare nowrelievedby thenew law." Η απόφασηβασίστηκε και σε παρατηρήσεις του δικα­ στή Τριανταφυλλίδη (όπως ήταν τότε) που εκφράζειπα­ ραπλήσιες απόψεις αναφορικά με την αναγκαιότητα της 5 διαδικασίας παραπομπής(σελ. 241). ΗIbrahim αποτελεί σταθμό στη νομική ιστορία του τόπου κυρίως γιατί έχει οριοθετήσει τοπεδίοεφαρμογής τουδικαίουτης ανάγκης. Οι γνώμες μάλιστα που διατυπώνει βρήκαν απήχησηκαι σεάλλες δικαιοδοσίες εκτός Κύπρου.Παρόλοπουον.33/ 10 64 θεσπίστηκε κατάπαρέκκλιση συνταγματικών διατάξε­ ων εντούτοιςκρίθηκεπωςδενείχεπαραβιασθεί*η συνταγ­ ματικήνομιμότητα γιατίτομέτροαπέτρεψε τηνκατάρρευ­ ση του κράτους, που θα προκαλούσε η αποχώρηση των Τούρκων αξιωματούχωντουαπότιςθέσειςτους. !5 Οι αιτητές τώρα επιδιώκουν να κινήσουν τη διαδικα­ σία που θα επιτρέψει τελικά την έκδοση διαταγμάτων certiorari και mandamus. Για να επιτύχουν με το πρώτο ακύρωση της παραπάνωενδιάμεσης απόφασης ημερ. 8/7/

1. Και για να διαταχθεί το Οικογενειακό Δικαστήριο 2ο Λευκωσίας με mandamus να αποστείλει το θέμα αντισυ­ νταγματικότητας του ν. 95/89και23/90στο Ανώτατο Δι­ καστήριο προς επίλυση. Υπάρχει ακόμη και αξίωση για ένταλμαprohibition γιανααπαγορευθείστο ίδιο δικαστή­ ριο να προχωρήσει στο αναμεταξύ με την εκδίκαση των αιτήσεων 17/90 και24/
2. 25 Δύο ήτανταβασικάεπιχειρήματαπουπρόβαλε οκ. Κ. Χρυσοστομίδης εκ μέρους των αιτητών που,κατάτην ει­ σήγηση του, δικαιολογούν την παροχή θεραπείας με τα δύο αυτά ένδικα" μέσα (certiorari και mandamus). Το 30 πρώτο είχεως αφετηρίατησκέψηότι ηIbrahim αποφασί­ στηκε λανθασμένα. Γιατί -καιδίνω τησύνοψη τωνσχετι­ κώνσυλλογισμών - παραβιάστηκετοπνεύμακαιτογράμ­ μα του ν. 33/64 ιδιαίτερα των αρθρ. 3, 9, 15 και
3. Δεν διαφαίνεταιόμως απότις πρόνοιες του νόμου,όπωςειση35 γήθηκε, πρόβλεψη του νομοθέτη να εγκαταλειφθεί ή να ατονήσειτο μέτρο τηςπαραπομπής.Σπεύδωναδιευκρινί­ σω αμέσως πως δικαστήριο με μονομελήσύνθεσηδενέχει 969 Νικήτας,Δ. Νικολάου &άλλου

(1991)τηνευχέρειανααμφισβητήσειότισυνιστάτοσκεπτικό της απόφασης. Επομένως δεν θαεξετασθεί ηIbrahim υπότο πρίσμα ανατροπήςτηςή παρέκκλισηςαπόαυτή.Πρόθεση απομάκρυνσης απ' ότι έχει στην πραγματικότητανομολογηθεί στην Ibrahim θααντιστρατευόταντην αρχήτης δε- 5 σμευτικότητας της νομολογίας (stare decisis): Δημητριά­ δης ν. Δημοκρατίας

(1977)3 Α.Α.Δ.

1. Παραπέμπω επίσηςκαιστην απόφασημουστην ΑΕ 1113και 1201Δη­ μοκρατία ν.Γρ.Θαλασσινός(199Υ) 3Α.Α.Δ.
2. Τα διαζευκτικάεπιχειρήματαπαίρνουνσαν δεδομένο 10 την ορθότητα της·Ibrahim. Συμπτύσσονται δε σε ενασύ­ ντομοαπόσπασματηςαγόρευσηςπουαποδίδει με πληρό­ τητατηνομικήτοποθέτησητων αιτητών.θα ήταννομίζω καλύτερανατοπαραθέσωαυτούσιο. " το ασφαλές συμπέρασμα που εξάγεται απότο 5 πιοπάνωαπόσπασματηςαπόφασης Ibrahimείναιότιη προβλεπόμενη απότο αρθρ. 144 του Συντάγματοςδια­ δικασία παραπομπήςδεν εφαρμόζεταιή δενείναιαπα­ ραίτητη, μετηνπροϋπόθεση ότιη απόφασητου κατώτε­ ρου δικαστηρίου σε σχέση με το εγερθέν ζήτημα αντισυνταγματικότητας θα μπορεί να εφεσιβληθεί στο Ανώτατο Δικαστήριο. Ηαπόφαση αυτήεκδόθηκεέχο­ ντας σαν δεδομένο και θέτοντας την προϋπόθεση ότι τελικός κριτής του ζητήματος κατά πόσο ένας νόμος είναι συνταγματικόςήόχι θαείναι το Ανώτατο Δικά- 5 στήριοπουκαθιδρύθηκεμετοΝόμο 33/64." Ηεισήγησημε άλλα λόγια είναι πωςτο Οικογενειακό Δικαστήριο είχευποχρέωσηνακάμειχρήσητηςπαραπεμ­ πτικήςδιαδικασίας.ΟλόγοςγιαυτόήτανπωςτοΔευτερο­ βάθμιο Οικογενειακό Δικαστήριο δεν ταυτίζεται με το 30 Ανώτατο Δικαστήριοτοοποίοδημιούργησεον.33/64 που είχεενοποιήσει ταδύοΑνώταταΔικαστήριαπουλειτούρ­ γησαν προηγουμένως. Ησυγκρότηση του μόνο από δικα­ στές του Ανωτάτου Δικαστηρίουδεντο εξομοιώνει μετο δικαστήριο αυτό. Αν η θέση πως το Οικογενειακό Δικά- 35 στήριο ήταν πράγματιεπιφορτισμένο με το καθήκοντης παραπομπής είναι ορθή, δικαιολογείται και η χορήγηση 970 1 Α.Α.Λ. Νικολάου & άλλου Νικήτας, Δ. άδειας γιακαταχώρησηαίτησης prohibition, αφού στερεί­ ται αρμοδιότηταςναπροχωρήσει σεακρόαση τωναιτήσε­ ωνπροτούγνωσθεί ηετυμηγορία τουΑνωτάτου Δικαστη­ ρίουστασυνταγματικάθέματα(βλ.αρθρ.144

(1)). 5 Το ίδιο αίτημα υποστηρίχθηκε περαιτέρω με εκτενή επιχειρηματολογία πουείχεστόχο νααποδείξει τηνκατη­ γορίατηςαντισυνταγματικότητας τωνπαραπάνωνομοθε­ τημάτων και επομένως τηνομική ανυπαρξία του Οικογε­ νειακού Δικαστηρίου και κατά λογική ακολουθία την 10 έλλειψη δικαιοδοσίας.Αναφέρθηκε συγκεκριμένα πωςπα­ ραβιάστηκεηθεσμοθετημένη απότοαρθρ. 182 διαδικασία αναθεώρησης του συντάγματος και πως οι θεσπισθέντες νόμοι, των οποίων αμφισβητείται η νομιμότης, δεν βρί­ σκουνερείσματαστοδίκαιοτηςανάγκης. !5 Ηφυσιογνωμία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ωςκορω­ νίδαςτηςδικαιοσύνηςκαιτο φάσμα εξουσιών και δικαιο­ δοσιών του έχει διακηρυχθεί κατά τρόπο αυθεντικό στην υπόθεση Σωτήρης Γεωργίου Αθηνής ν. Δημοκρατίας,

(1989)2Α.Α.Δ.71στησελ 74: 20 "Το Ανώτατο Δικαστήριο καθιδρύθηκε με τον περί Απονομής τηςΔικαιοσύνης (ΠοικίλαιΔιατάξεις)Νόμο, 1964 (Ν.33/64),για νασυνεχίσει,όπως ρητάπροβλέπει το άρθρο 3

(1)του Νόμου ' την άσκηση της μέχρι τούδε υπό του Ανωτάτου ΣυνταγματικούΔικαστηρίου και του Ανωτάτου Δικαστηρίου ασκούμενηςδικαιοδο­ σίας.'" 25 Ηπαράλυσητης λειτουργίας του Ανωτάτου Δικαστη­ ρίου και του Ανωτάτου ΣυνταγματικούΔικαστηρίου δη­ μιούργησε επιτακτικήανάγκη για τηνπλήρωση τουκενού 30 καιτηνεξασφάλιση τηςΔικαστικής Εξουσίας,όπωςθεμε­ λιώνεται στο Σύνταγμα. Με την εγκαθίδρυση του Ανωτά­ τουΔικαστηρίου εξασφαλίστηκε η λειτουργία του Ανωτά­ του Δικαστηρίου και του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου και,γενικότερα,η λειτουργία τηςΔικαστικής 3* Εξουσίας σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος. Η ενοποίηση των δύοΔικαστηρίων επεβάλλετο για την απο971 Νικήτας,Δ. Νικολάου&άλλου

(1991)φυγή των λόγων που οδήγησαν στην παράλυση του Ανω­ τάτου Δικαστηρίου και του Ανωτάτου Συνταγματικού Δι­ καστηρίου. (Βλέπε Attorney General v. Ibrahim 1964) C.L.R. 195, Aloupas v. National Bank

(1983)3 C.L.R. 55). To Ανώτατο Δικαστήριο έχει τις αρμοδιότητες καιδίκαιοδοσίες που παρέχει το Σύνταγμα στο Ανώτατο Δικαστή­ ριο καιστο Ανώτατο ΣυνταγματικόΔικαστήριο, καιηλει­ τουργία του διέπεται απότοΣύνταγμα." 5 Βλέπε απόφασηεπίσης της Ολομέλειας στις Πρωτογε­ νείς Εναρκτήριες Αιτήσεις 1/91 και 2/91 Γενικός Εισαγγε- 10 λέας ν. Ελευθερίου Αρτεμίου & Αλλου

(1991)2 Α.Α.Δ.

1. Φαίνεται λοιπόν εκ πρώτης όψεως πως μήτε το σύ­ νταγμα μήτε ο νόμος απένειμαν στο δευτεροβάθμιο Οικο­ γενειακό Δικαστήριο την αρμοδιότητα ελέγχου σύνταγμα- 5 τίκότητας και ότι φορέας του δικαιώματος αυτού είναι το Ανώτατο Δικαστήριο που καθιδρύθηκε από το ν. 33/
2. Διαπιστώνω πως υπάρχει υπόθεση για να παραχωρήσω και με το παρόν παραχωρώ άδεια στους αιτητές να απο­ ταθούν και για τα τρία διατάγματα. Η αίτηση πρέπει να ^ υ καταχωρηθεί σε 7ημέρες απόσήμερα. Θαεπιδοθεί δε στον Πρωτοκολλητή του Οικογενειακού Δικαστηρίου και στα ενδιαφερόμενα μέρη που θακαταχωρήσουν γραπτήένστα­ ση, αν το επιθυμούν, σε 7 ημέρες. Λόγω της σπουδαιότη­ τας των θεμάτων και της σημασίας τους για τησυνταγμα­ τική τάξη κρίνω πως θα ήταν σωστό αντίγραφο της αίτησης να κοινοποιηθεί στο Γενικό Εισαγγελέα για να έχει την ευκαιρία να εκφράσει τηγνώμη του ως φίλος του δικαστηρίου. Η υπόθεση ορίζεται για ακρόαση στις 8/11/
3. Στο μεταξύ η εκδίκαση των αιτήσεων 17/90 και 24/90 3 0 αναστέλλεται μέχρι να περατωθεί η εκδίκαση της αίτησης καινα εκδοθεί απόφαση. Η αίτηση για χορήγηση άδειας γίνεται αποδεκτή. 972