1 Α.Α.Δ. 12Νοεμβρίου,1991 [ΠΙΚΗΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ/στές] ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ, Εφεσείων, ν. ΜΑΡΙΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ, Εφεσίβλητου. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 7664), Αξιόγραφα — Τραπεζική επιταγή —Ύπαρξη αντιπαροχής — Μαχη τό τεκμήριο ότι υπάρχει αντιπαροχή — άρθρο 30
(1)του περί Συ ναλλαγματικών Νόμου, Κεφ.262. 5 Αξιόγραφα — Τραπεζική επιταγή — Παρελθούσα αντιπαροχή — Είναι καλή αντιπαροχή — άρθρο 27
(1)(β) του περί Συναλλαγματι κών Νόμου, Κεφ.
- Σύμβαση— Αντιπαροχή — Παρελθούσα αντιπαροχή — Είναι καλή αντιπαροχή — άρθρο 2 του περί ΣυμβάσεωνΝόμου, Κεφ.
- 10 15 20 25 Ο εφεσείων κίνησε αγωγή εναντίον του εφεσίβλητου για ΛΚ 4.500,αξίαδυο επιταγών πουο εφεσίβλητος είχε εκδόσει στη δια ταγήτου εφεσείοντα. Στην έκθεση υπεράσπισης του ο εφεσίβλητος ισχυρίσθηκε ότι δεν υπήρχε αντιπαροχήγια τις επιταγές από τον εφεσείοντα προς τον εφεσίβλητο, και ανάφερε επίσης ότι μ£ταξΰ του εφεσείοντα καιτης εταιρείαςΧ Λτδ, στην οποίαο εφεσίβλητος ήταν μέτοχος, υπήρχε συμφωνία για την ετοιμασία από τον εφε σείοντα, έναντι αμοιβής, αρχιτεκτονικών σχεδίων για ένα τουρι στικό συγκρότημα στη Λάρνακα, ότι ο εφεσείων είχε πληρωθεί ΛΚ 8.400, και ότι, όμως, δεν είχε εξασφαλίσει (ο εφεσείων) τις ανα γκαίες άδειες λειτουργίας από τον ΚΟΤ και το Τμήμα Πολεοδομίας. Στην ακρόαση ο εφεσίβλητος ανέφερε ότι είχε εκδόσει τις επιταγέςμετάαπό παρακλήσειςτουεφεσείοντα,διότι είχε οικονο μικές ανάγκες, αλλά παραδέχθηκε ότι οι επιταγές αυτές δόθηκαν έναντι της αμοιβήςτου εφεσείοντα γιατην εργασία του για την Χ Λτδ. Το πρωτόδικοΔικαστήριο απέρριψετηναγωγή. Αποφασίσθηκε ότι (α) Συμφωνά με το άρθρο 30
(1)του περί Συναλλαγματικών Νόμου, Κεφ. 262, δημιουργείται μαχητό τεκμήριο υπέρ του κατό χου συναλλαγματικής ότι έδωσε αντιπαροχή γι'αυτή,και,κατά συ νέπεια,τοβάροςαπόδειξηςήτανστον εφεσίβλητο νααποδείξειτην 991 Ρωμανόςν.Χρύσανθου
(1991)έλλειψη αντιπαροχής. (β) Από τα γεγονότα όπως ήσαν ενώπιον του πρωτόδικου Δι καστηρίου, ότι δηλαδή οι επιταγές δόθηκαν από τον εφεσίβλητο για εξόφληση υφιστάμενου χρέους της Χ Λτδ, στην οποία ο εφεσί βλητος ήταν μέτοχος και μοναδικός διαχειριστής, από τον λογαριασμό του οποίου γίνονταν όλες οι πληρωμές για την εταιρεία, δεν μπορούσε να εξαχθεί άλλο συμπέρασμα παρά ότι ο εφεσίβλη τος δεν είχε καταρρίψει το μαχητό τεκμήριο της ύπαρξηςαντιπα ροχής εκ μέρους του εφεσείοντα. 5 (γ) Σύμφωνα μετο άρθρο 2 του περί Συμβάσεων Νόμου,Κεφ. 10 149, και το άρθρο 27
(1)(β) του περί Συναλλαγματικών Νόμου, Κεφ.262, ηπαρελθούσα αντιπαροχήείναι καλήκαι νόμιμη. Η έφεσηέγινε αποδεκτή μεέξοδα. Εκδόθηκε απόφαση υπέρ τουεφε σείοντα εναντίον του εφεσίβλητου για ΛΚ 4.500πλέον έξοδα. 15 Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Oliverv. Davis andAnother[1949]2Κ.Β. 727Raifv. Dervish
(1971)1C.L.R.
- Έφεση, 20 Έφεση από τον ενάγοντα κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Ελευθερίου, Ε.Δ.) που δόθηκε στις 8 Ιουνίου, 1988 (Αρ. Αγωγής 9383/87)με την οποία απορρίφθηκε ηαγωγή του εναντίον του εναγο μένου για ποσό £4.500.- ποσό που οφείλετο δυνάμει δύο 25 τραπεζικώνεπιταγών. Γ, Παπαθεοδώρον,γιατον εφεσείοντα. Μ.Πελίδης, γιατον εφεσίβλητο. Cur. adv. vult. ΠΙΚΗΣ, Δ.: Την απόφασητου Δικαστηρίου θαδιαβά- 30 σει όδικαστής Χρ. Αρτεμίδης. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ.: Η αγωγήτου ενάγοντος-εφεσείοντος 992 1Α.Α.Δ. 5 Ρωμανός ν.Χρύσανθου Αρτεμίδης, Δ. εναντίον του εναγομένου-εφεσιβλήτου ήταν για ποσό £4.500 βάσει δύο επιταγών που εξέδωσε ο εφεσίβλητος προς όφελος του εφεσείοντος πληρωτέων στις 10.8.87 και 30.8.87 γιαταποσάτων£2.000και£2.500αντίστοιχα.Με οδηγίες που έδωσε στην τράπεζα του ο εφεσίβλητος η τε λευταίαδενεξαργύρωσε τιςεπιταγές. Κατά συνέπεια ο εφεσείων προχώρησε με αγωγήενα ντίον του στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Στην υπεράσπιση του ο εφεσίβλητος πρόβαλε τον ισχυρισμό 10 πως δεν υπήρχε εκ μέρους του εφεσείοντος οποιαδήποτε αντιπαροχή για τις επιταγές που εξέδωσε προς όφελος του και γι' αυτό σταμάτησε, μέσω της τράπεζαςτου,την πληρωμήτους. Τοαγώγιμοδικαίωμα τουεφεσείοντος, όπωςδιατυπώνεταιστην έκθεσηαπαιτήσεως,βασίζεταιστην έκδοσητων 15 επιταγών όπου επίσης αναφέρεταιπως αυτές εκδόθηκαν έναντινομίμου ανταλλάγματος, τοείδοςτουοποίουόμως δεναποκαλύπτεται.Στηνέκθεσηυπερασπίσεωςπροβάλλε ται ο ισχυρισμός πως ο εφεσείων συμφώνησε μεκάποια 20 εταιρεία, την "Χρυσαυγή Εστέϊτς Λτδ", να ετοιμάσει τα αρχιτεκτονικά σχέδια ενός τουριστικού συγκροτήματος της στη Λάρνακα,στην οποία είναι και ο ίδιος (ο εφεσί βλητος) μέτοχος. Ο εφεσείων, συνεχίζει η έκθεση υπερα σπίσεως, ετοίμασε τασχέδια αυτάκαιπληρώθηκε £8.
- 25 Δεν εξασφάλισε όμως, όπως υποσχέθηκε, από τον Κυ πριακόΟργανισμό Τουρισμού καιτοΤμήμαΠολεοδομίας τις αναγκαίες άδειες για τη λειτουργία του υπό μελέτη τουριστικού συγκροτήματος. Στη συνέχεια,καισε ανεξάρ τητηπαράγραφο της εκθέσεως υπερασπίσεως, αναφέρεται 3Q πως ο εφεσείων δεν πρόσφερε οποιαδήποτεαντιπαροχή στον εφεσίβλητο προσωπικάγια την έκδοση των δύοεπι ταγών,τιςοποίεςκαιωςεκτούτουδεντίμησε. Ηυπόθεση προχώρησε στην ακρόασηκαι ο αει. δικα στής Ελευθερίου εξέδωσε απόφασημε την οποίααπέρρι35 πτετηναγωγή του εφεσείοντος. Ο δικηγόρος του εφεσείοντος, κατάτην ενώπιον μας 993 Αρχεμίόης,Δ. Ρωμανόςν.Χρύσανθου
(1991)αγόρευση του, επεσήμανε ορισμένα επισφαλή ευρήματα του πρωτόδικου δικαστή και ταυτόχρονα μας υπέδειξε αποσπάσματα από την απόφαση που καταδεικνύουν εσφαλμένη καθοδήγησητουαναφορικά μετονόμο.Δενθα συζητήσουμε σε λεπτομέρεια ταευρήματααυτά.Θαπεριο- 5 ριστούμε στην εξέταση της βασικής εισήγησης τουδικηγό ρου του εφεσείοντος πουάπτεταικαιτης ουσίας τηςυπό θεσης. Έγινε δεκτήκαιαπότους δυοδιαδίκουςη νομικήαρχή πως ο κάτοχος συναλλαγματικής θεωρείται, εκ πρώτης \Q όψεως, ότι έδωσε·καιαξιόλογη αντιπαροχήγι' αυτή.Αυτό εξάλλου προνοείται ρητά στο άρθρο 30
(1)του περί Συ ναλλαγματικών Νόμου, Κεφ.
- Δημιουργείται επομέ νως εκ του νόμου μαχητότεκμήριο υπέρ του κατόχουτης συναλλαγματικής, πως έδωσεδηλαδήαντιπαροχήγια την 15 έκδοση της, ηκατάρριψητου οποίου βαραίνει αυτόνπου επικαλείται τηνέλλειψη αντιπαροχής. Κατάτηνακρόασητηςυπόθεσης πρωτοδίκως,ο εφεσί βλητος μολονότι ισχυρίστηκε πως εξέδωσε τις δύοεπιτα γές στον εφεσείοντα μετά από παράκληση του γιατί είχε 20 οικονομικές ανάγκες, ανέφερε εν τούτοις πως οι πληρω μές έγιναν έναντι της αμοιβής του για την ετοιμασία των αρχιτεκτονικών σχεδίων του υπό ανέγερση συγκροτήμα τοςτηςεταιρείας "Χρυσαυγή Εστειτς Λτδ". Αργότερα,συ νεχίζει η μαρτυρία του εφεσίβλητου, το διοικητικό συμ- 25 βούλιο της εταιρείαςδεν ενέκρινε την πληρωμή πουέκαμε και γι' αυτόέδωσεοδηγίες στην τράπεζατου ναμηνεξαρ γυρώσει τιςεπιταγές. Ο δικηγόρος του εφεσίβλητου υπέβαλε ενώπιον μας δυο εισηγήσεις. Στην πρώτη, έχουμε ήδηκάμει αναφορά, 30 ότι δηλαδήο ίδιος δεν όφειλε τίποτε στον εφεσείοντα και συνεπώς οι επιταγές που εξέδωσεήτανχωρίς αντιπαροχή εκ μέρους του εφεσείοντος. Δεύτερο, οι επιταγέςδόθηκαν για παρελθούσα οφειλή τρίτου προσώπου και ο ίδιος ως εκδότης δεν είχε οποιαδήποτε υποχρέωση έναντι του εφε- 35 σείοντα. Για να υποστηρίξει τις εισηγήσεις αυτές έκαμε αναφορά στην υπόθεση Oliver v. Davis andanother[1949] 994 1 Α.Α.Δ. Ρωμανόςν.Χρύσανθου Αρτεμίδης,Δ. 2 Κ.Β.
- 5 10 15 20 25 Αναφορικά με το ζήτηματης παρελθούσας αντιπαρο χής,οιερμηνευτικές διατάξειςτουάρθρου2τουπερίΣυμ βάσεων Νόμου, Κεφ.149, προβλέπουν πως παρελθούσα αντιπαροχήείναι καλή και νόμιμη. (Δες: Raifv. Dervish
(1971)1 Α.Α.Δ. 158)Το ίδιοπροβλέπεται,εκπλεονασμού, στο άρθρο 27
(1)(β) του περί Συναλλαγματικών Νόμων, Κεφ.262.ΤαγεγονόταστηνυπόθεσηDavisείναιπαντελώς διάφορα απόαυτάτης εξεταζόμενης. Στηνυπόθεση Davis το Δικαστήριο βρήκεπως δεν υπήρχεαντιπαροχή γιατην έκδοσητωνεπιταγών,ενώεδώτααδιαμφισβήτηταγεγονό τα, που ακολουθούν αμέσως πιο κάτω, δείχνουν το αντί θετο. Ο εφεσίβλητος δεν ήταν μόνο μέτοχος και σύμβου λος στην εταιρεία "Χρυσαυγή", αλλά, όπως ο ίδιος ανέφερε στη μαρτυρίατου,και ο μοναδικός διαχειριστής της.Η εταιρείαμάλισταδενείχεούτεκαντραπεζικόλογα ριασμό, και γι' αυτό όλες οι πληρωμές γινόντουσαν από τον προσωπικόλογαριασμότου ιδίου.Εξέδωσεεπομένως τις επιταγές, τις οποίεςοεφεσείωνεδέχθη,προςεξόφληση αντίστοιχης οφειλής τηςεταιρείας.Με ταπαραδεκτάαυτά γεγονότα ενώπιον τουΔικαστηρίου,δενμπορούσε να εξα χθεί άλλοσυμπέρασμα παρά μόνοπως ο εφεσίβλητος δεν κατέρριψετομαχητότεκμήριουπέρτουεφεσείοντος,απο δεικνύοντας δηλαδή πως δεν υπήρξε αντιπαροχήγια τις επιταγέςπουεξέδωσε. Αντίθετα, ημαρτυρία καταδεικνύει πωςδόθηκετέτοιααντιπαροχή απότον εφεσείοντα. Η απόφαση επομένως του πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι εσφαλμένη. Ηέφεσηεπιτρέπεται. Εκδίδεταιαπόφα ση υπέρ του εφεσείοντος και εναντίον του εφεσίβλητου 30 για το ποσό των £4.500, με έξοδα στο κάτω Δικαστήριο καιστοΕφετείο. Ηέφεσηεπιτρέπεταιμεέξοδα. 995