(1991)28Μαρτίου1991,16Απριλίου, 1991 (Α. ΛΟΙΖΟΥ,Π., ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ,ΠΙΚΗΣ.ΚΟΥΡΡΗΣ,ΠΑΠΑΔΟ ΠΟΥΛΟΣ,ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ,ΠΟΠΑΤΖΗΣ,ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, ΝΙ ΚΗΤΑΣ,ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,ΑΡΤΕΜΗΣ, ΚΩΝΓΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ/στές] ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣΤΗΣΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Αιτητής, ν. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΑΡΤΕΜΙΟΥ&ΑΛΛΟΥ, Καθ'ων ηαίτηση. (ΠρωτογενείςΕναρκτή ριεςΑιτήσεις 1/9J, 2/91). Δικαιοδοσία και αρμοδιότητες τουΑνωτάτου Δικαστηρίου — Τρόπος άσκησης της δικαιοδοσίας — Ο περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποιχίλαι Διατάξεις) Νόμος τον 1964 (Νόμος 33/64) άρθρα 9 και 11. Δικαιοδοσία — Δευτεροβάθμιοςδικαιοδοσία — ΤριμελέςΕφετείο— Άρθρο 11
(3)του Νόμου 33/64 — Αρμοδιότητες και εξουσίες — Κατά πόσο συμπεριλαμβάνουν και την εξουσία για απόκλιση ή απομάκρυνση από προηγούμενη απόφαση τον. 5 Νομολογία — Αναθεώρηση Νομολογίας τον Ανωτάτου Δικαστηρίον — Κατά πόσο μπορεί να προκύψει τελεσίδικη απόφαση σε περί- \Q πτώση που ηαναθεώρησηαποφασίζεται από την τριμελήσύνθεση του Εφετείου που συστήνεται δυνάμει του άρθρον 11
(3)του Νόμον και πον δεν αποτελεί απόφαση πλειοψηφίας ενό\ ι τηςαύ ξησης τον αριθμού τωνΔικαστών μετά τηνθέσπιση τον Νόμον33/ 64. 15 Αέξεις και Φράσεις — "Ολομέλεια"— Έννοια του όρου πον αναφέ ρεται στο άρθρο 11
(1)τουΝόμου33/64. Δυνατόττίταδιεύρυνσης σύνθεσηςτον Εφετείου — Παρέχεταισύμφω να και όπως καθορίζεται στην απόφαση Hadpsawas ν The Republic
(1986)2 CLR. 154. Ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας με τις δύο πρωτογε νείς εναρκτήριες αιτήσεις που εστηρίζρντο στην πρακτικήτου Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις συμφυείςεξουσίες του,στα άρθρα 28, 30, 35, 152, 153, 155, 163 και 179 του Συντάγματος και στις διατάξεις των Περί Απονομήςτης Δικαιοσύνης(ΠοικίλοιΔιατά- 25 ξεις) Νόμωντου 1964 έως 1988 ζήτησετην έκδοσηδιαταγμάτων 150 20 2AAA. 5 10 15 20 Γενικός Εισαγγελέαςν.Αριεμίον &άλλον της Ολομέλειας του ΑνωτάτουΔικαστηρίου γιαεκδίκασητωνποι νικών εφέσεων υπ'αριθμό5292και 5176 υπό της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου ή τουλάχιστον από επτά από τους δεκα τρείς Δικαστές. Η μια έφεση στρέφεται εναντίον αθωωτικήςαπόφάσης του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας και ηάλλη εναντίον της ποινής και ορίσθηκανγια εκδίκασηαπότριμελές Εφετείο απαρτι ζόμενο απότουςΔικαστές Πική,Πογιατζήκαι Χρυσοστομή. Ο λόγος της έφεσης αναφορικά μετηναθωωτικήαπόφαση εβασίζετο στην απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με το δικαίωμα του Γενικού Εισαγγελέα να την εφεσφάλει και γι' αυτόντονσκοπότοΑνώτατο Δικαστήριοκλήθηκενααναθεωρήσει ή να διακρίνει την προηγουμένη κατά πλειοψηφία απόφαση του στις ποινικέςεφέσεις 3922-3938{AttorneyGeneralof theRepublic v. Pouris and Others
(1979)2 ΑΛΛ. 15) για σωστή ερμηνεία και εφαρμογήτου Κεφ. 155 καιτου Νόμου 14/60 καισε τρόπο πουνα συνάδει μετην ορθήερμηνείακαι εφαρμογήτωνσυναφώνάρθρων του Συντάγματοςκαι με τις διεθνείς υποχρεώσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στην υπόθεση Pouris το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν χωρεί Έφεση του Γενικού Εισαγγελέα εναντίον αθωωτικής απόφασηςΚακουργιοδικείου. Τα επιχειρήματατου Γενικού Εισαγγελέα προςυποστήριξη των αιτήσεων τουήτανταακόλουθα: 25
- Η ορισθείσα τριμελής σύνθεση του Εφετείου δεν δύναται νομικά νααναθεωρήσει την απόφασηPouris πον είχε εκδοθείαπό επτά Δικαστές. 30
- Ηορθήαπονομήτηςδικαιοσύνηςαπαιτεί τηνεκδίκασητων εφέσεων ενώπιον της Ολομέλειας ήτουλάχιστον ενώπιον επτάΔι καστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου έτσι που να αποτελούν την πλειοψηφίατων μελώντου. 35
- Ηαπόφασητουτριμελούς Εφετείουγιααναθεώρησηνομο λογίας δενθαείναι τελεσίδικη καιδενθαυπάρχειβεβαιότηςδικαί ου καθότι τρεις άλλοι Δικασταί του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα μπορούν σε μεταγενέστερη υπόθεσηναακολουθήσουν την απόφασηπλειοψηφίαςστηνυπόθεσηPouris.
- ΗπλειοψηφίατουΑνωτάτου Δικαστηρίουότανθεσπίσθηκε το άρθρο 11
(3)του Νόμου αποτελείτο απότρεις Δικαστές. Αυτή ηπλειοψηφίαέχειαλλάξει ενόψητηςαύξησηςτουαριθμούτων Δι καστώντουΑνωτάτου Δικαστηρίου. 40 5. Η ανάγκηεφαρμογήςτουάρθρου 11
(3)τουνόμου μετρόπο που νασυνάδει μετο Σύνταγμα. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε τις αιτήσεις και αποφάνθη- 151 Γενικός Εισαγγελέας ν.Αρτεμίου&άλλου
(1991)κεότι: Α) Υπό Α. Λοΐζου, Π., συμφωνούντων και των Δικαστών Στυλιανίδη, Παπαδόπουλου, Χατζητσαγγάρη,Πογιατζή και Χρυσοστομή. 1) Ηαριθμητικήσύνθεση του Εφετείου που συγκροτείται με βάσητο άρθρο 11
(3)του νόμου, δεν επηρεάζει τις αρμοδιότητες και εξουσίες του στις οποίες περιλαμβάνεται και η εξουσία για απόκλισηή απομάκρυνσηαπόπροηγούμενηαπόφαση του. 5 2) Σύμφωνα με το Νόμο δεν χωρεί Πρωτογενής Εναρκτήρια Αίτηση ή οποιοδήποτε άλλο ένδικο μέτρο για την έκδοση των αι- 10 τουμένων διαταγμάτων,αλλάούτε καιγια τη μεταβολήήδιεύρυν σητηςσύνθεσης του Ανωτάτου Δικαστηρίου το οποίο καθορίζεται μεβάσητοάρθρο 11
(3)τουΝόμου. 3) Δυνατότητα διεύρυνσης της σύνθεσης του Εφετείου που ασκεί αρμοδιότητα με βάσητο άρθρο 11
(3)υπάρχει σύμφωνακαι 15 όπως καθορίζεταιστην απόφαση Hadjisawa ν TheRepublic
(1986)2C.L.R. 154. Β) Υπό Πική,Δ.,συμφωνούντων καιτωνΔικαστών Κούρρη, Νικήτα, Αρτεμίδη,Αρτεμηκαι Κωνσταντινίδη 1) Οι αρμοδιότητες και εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου που εγκαθιδρύθηκε βάσει του Νόμου 33/64 είναι εκείνες που απο δίδονται από το Σύνταγμα στο Ανώτατο ΣυνταγματικόΔικαστή ριο βάσει του Μέρους IX του Συντάγματοςκαι στο Ανώτατο Δι καστήριο βάσει του μέρους Χ του Συντάγματος, όπως ρητά προβλέπεταιστο άρθρο9τουΝόμου. 20 25 2) Ταάρθρα3και 9τουΝόμουαποδίδουντο σύνολοτων αρ μοδιοτήτων και εξουσιών των δύο Ανωτάτων Δικαστηρίων που προβλέπονται στο Σύνταγμαστο Ανώτατο Δικαστήριο. Τοάρθρο 11 του Νόμου ρυθμίζει την άσκηση της δικαιοδοσίαςτου Ανωτά τουΔικαστηρίου καιτο άρθρο 11
(3)τηδευτεροβάθμιατουδίκαιο- 30 δοσία. Το άρθρο 11
(3)διέπει και τον καταρτισμό της σύνθεσης του στην άσκηση της δικαιοδοσίας αυτής ο οποίος δεν μπορεί σε καμμιά περίπτωση να είναι μικρότερος από τρεις Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ηάσκησητης δευτεροβάθμιας δικαιοδο σίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου όπως και η άσκηση κάθε άλλης 35 δικαιοδοσίας δεν υπόκειται στον έλεγχο οιουδήποτε άλλου Δικα στηρίου. 3) Οόρος "Ολομέλεια" τουάρθρου 11
(1)είναιπεριγραφικός της συμμετοχής της ολότητας των Δικαστών του Ανωτάτου Δικα στηρίου στην άσκηση των αρμοδιοτήτων και εξουσιών του που προβλέπονταιστο άρθρο 11
(1)τουΝόμου. 4) Οι αρμοδιότητες και εξουσίες του Εφετείου βάσει του Μέ ρους Χ του Συντάγματοςπεριλαμβάνουνκαιτην εξουσίαγιααπό- 152 40 2Α.Α.Λ. 5 10 15 20 Γενικός Εισαγγελέαςν.Αρτεμίου &άλλου κλίση ή απομάκρυνση απόπροηγούμενη απόφαση του. Ηαρχή του δεσμευτικού προηγούμενου γιασκοπούς έφεσης συναρτάται μετηνιεραρχίατΐυ. Δικαστηρίων και όχιμετηναριθμητικήτους σύνθεση. Δεν επιβάλλεται ησυμμετοχή όλων τωνΔικαστών,στην άσκηση τωναρμοδιοτήτων και εξουσιών τουΑνωτάτου Δικαστη ρίου. Αυτό σχετίζεται άμεσα με τους λόγους για τους οποίους εγκαθιδρύθηκε το Ανώτατο Δικαστήριο και την ισορροπίαπου εξασφαλιζόταν μετηνπαρουσίατωνμηΚυπρίων Προέδρων των δύο Ανωτάτων Δικαστηρίων ηοποίαδιαταράχθηκεμετάτην αποχώρησητων. 5) Δυνατότηταδιεύρυνσης τηςσύνθεσης του Εφετείουπαρέχε ται σύμφωνα και όπως καθορίζεται στην απόφαση Hadjisawas ν Republic. Τέτοια διεύρυνση μπορεί ναδιαταχθείοποτεδήποτεκρι θεί ότι ησπουδαιότητα ήτο περίπλοκο τουθέματος σε έφεση ή οποιοσδήποτε άλλος εξαιρετικός λόγος δικαιολογεί την ενίσχυση τουδικαστικούδυναμικούγια επίλυση τουθέματος. 6) Δενχωρεί πρωτογενής εναρκτήρια αίτηση ήοποιοδήποτε άλλο ένδικο μέτρο,γιατηνέκδοση τωναιτουμένωνδιαταγμάτων όπωςούτε καιγια έκδοσηδιαταγμάτων γιατημεταβολήτηςσύνθεσηςτουΔικαστηρίου ή για μετάθεσητηςακρόασηςέφεσης ενώπιον οποιουδήποτεάλλου Δικαστηρίου. 7) Οι αιτήσεις του Γενικού Εισαγγελέα αποβλέπουν στην άσκηση δικαιοδοσίαςπουδενυφίσταταικαιστερούνται για τους λόγους πουέχουν εκτεθεί ερείσματος. 25 Οιαιτήσεις απορρίπτονται. Υποθέσειςπον αναφέρθηκαν: Hadjisawas νTheRepublic
(1986)2C.L.R. 154; Attorney -General of the Republicν Pouris andOthers
(1979)2 C.L.R. 15; 30 Republic νDemetriades
(1977)3C.L.R. 213; RepublicνSampson
(1977)2C.LJt. 1; Attorney - General of the Republicν Ibrahim and Others, 1964 C.L.R. 195; Δημοκρατία νΕρμογένονςκαι άλλων
(1990)2Α.ΑΛ. 459; 35 ΑθηνήςνΔημοκρατίας
(1989)2ΑΛΑ. 71; Πρόεδρος τηςΔημοκρατίας ν Βουλής Αντιπροσώπων (Αναφορά 1/89ημερ. 17.6.89); Repubhcν Vassiliades
(1967)3C.L.R. 82; 153 ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Αρτεμίου&άλλον
(1991)Δημοκρατία ν θαλασσινού (Αναθεωρητικές Εφέσεις Π13 και1201 ημερ. 15.2.91); θαλασσινός ν Δημοκρατίας (Προσφυγές Αρ. 345/88, 10/89και 747/89ημερ. 4.12.90); Ελευθερίον-Κάγκα ν Δημοκρατίας (Προσφυγή Αρ. 494/87 ημερ. 13.2.89); 5 ΑΙ-HamadνPolice
(1988)2CLR.
- Πρωτογενείς εναρκτήριες αιτήσεις. Πρωτογενείς εναρκτήριες αιτήσεις απότον Γενικό Ει σαγγελέα της Δημοκρατίαςγια διάταγμα της Ολομέλειας 10 του Ανωτάτου Δικαστηρίου όπως οι Ποινικές Εφέσεις 5292και5176 οριστούν γιαακρόασηενώπιοντηςΟλομέ λειαςτουΑνωτάτου Δικαστηρίουήτουλάχιστονενώπιον επτάαπότους 13ΔικαστέςτουΑνωτάτουΔικαστηρίου. Μ. Τριανταφυλλίδης, ΓενικόςΕισαγγελέας της Δήμο- 15 χρατίαςμεΣ. ΜάτσακαιΤ. Πολυχρονίδον(Δνις), Δι κηγόρους τηςΔημοκρατίαςΑ, γιατοναιτητήστηνΑί τηση1/
- Μ. Τριανταφυλλίδης, Γενικός Εισαγγελέας της Δημο κρατίας με Γλ. Χ" Πέτρου, Δικηγόρο της Δημσκρα- 20 τίας Α καιΛ. Δημητριάδου (Δνίς), Δικηγόρο της Δη μοκρατίας, γιατοναιτητήστηνΑίτηση2/
- Λ.ΚληρίδηςκαιΝ. Τορναρίτης,γιατονκαθ'ουη αίτη σηστηνΑίτησηΑρ. 1/
- Π.Σολομωνίδης και Εφ. Καττιμέρη(κα), γιατον καθ' ουηαίτησηστηνΑίτηση Αρ.2/
- 25 Α.ΛΟΙΖΟΥ,Π.:
(1)ΤοΔικαστήριοτοοποίο συγκρο τείταιβάσειτου'Αρθρου 11
(3)τουπερίΑπονομήςτηςΔι καιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις)Νόμουτου 1964 (Νόμος 33/64), ασκεί τη δευτεροβάθμιαδικαιοδοσίατου Ανωτά- 30, τουΔικαστηρίουστουςτομείςτουΑστικούκαιτουΠοινι κούΔικαίου,οιδεαρμοδιότητεςκαιεξουσίες,περιλαμβα154 2Α.Α.Δ. ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Αρτεμίου&άλλου νομένης και της εξουσίας για απόκλιση ή απομάκρυνση από προηγούμενη απόφασητου Εφετείου δεν μεταβάλλε ται ή επηρεάζεταιαπότηναριθμητικήτου σύνθεση.
(2)Σύμφωναμε το Νόμοδεν χωρεί Πρωτογενής Εναρ5 κτήρια Αίτηση ή και οποιοδήποτε άλλο ένδικο μέτρο για την έκδοση διατάγματος της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου με το οποίο να ορίζεται προς ακρόασηενώ πιον του Δικαστηρίου σε Ολομέλεια, ή ενώπιον τουλάχι στο επτάαπότους δεκατρείς Δικαστές του Ανωτάτου Δι10 καστηρίου, όπως ζητείται με τις παρούσες αιτήσεις, αλλά ούτε και για τη μεταβολή ή την διεύρυνση της σύνθεσης του Δικαστηρίου το οποίο ορίζεται βάσει του άρθρου 11
(3)τουΝόμου.
(3)Δυνατότηταδιεύρυνσης τηςσύνθεσης Εφετείουπου 15 ασκεί αρμοδιότητακάτωαπότο άρθρο 11
(3)υπάρχει σύμ φωνα και όπως καθορίζεταιστην απόφασηHadjiSawaν. TheRepublic
(1986)2 C.L.R. 154.
(4)Οι αιτήσεις απορρίπτονται. Το σκεπτικό της από φασηςθαδοθεί στις 16Απριλίου 1991,ηώρα9:30 π.μ. 20 16 Απριλίου, 1991 Α. ΛΟΙΖΟΥ,Πρ.: ΜετηναπόφασηαυτήσυμφωνούνOL Δικαστές κ.κ. Δ. Στυλιανίδης, Γ. Παπαδόπουλος, Χρ· Χατζητσαγγάρης, Γ. Πογιατζής, Γ. Χρυσοστομής. Α. ΛΟΙΖΟΥ,Πρ.: Μετις δύοαυτέςΠρωτογενείς Εναρ25 κτήριες Αιτήσεις,ο Γενικός Εισαγγελέας ζητάδιατάγματα της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου όπως οι Ποι νικές Εφέσεις 5292 και 5176, αντίστοιχα, οριστούν για ακρόασηενώπιον τηςΟλομέλειας του Ανωτάτου Δικαστη ρίου ήτουλάχιστον ενώπιον επτάαπότους 13(δεκατρείς 30 Δικαστές τουΑνωτάτου Δικαστηρίου. Οι αιτήσεΰς αυτές όπως αναφέρεται στηρίζονται στην πρακτική του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις συμφυείς εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στα Άρθρα 28, 30, 155 Α.Λοΐζου,Π. ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Αρτεμίου&άλλον
(1991)35, 152, 153, 155, 163 και 179 του Συντάγματοςτης Κυ πριακής Δημοκρατίαςκαιστις Διατάξεις των Περί Απο νομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμων του 1964 έως 1988(ΟΝόμος). Τασχετικάγεγονόταείναι:Οι δύο αυτές Ποινικές Εφέσεις καταχωρήθηκαν από τοΓενικό Εισαγγελέα. Η ΠοινικήΈφεση Αριθ.5292στρέ φεται εναντίον αθωωτικής απόφασης του Κακουργιοδι κείουΛευκωσίας, ενώηΠοινικήΈφεση Αριθ. 5176 στρέ φεται εναντίον της ποινής που επιβλήθηκε από το ίδιο 1 0 Κακουργιοδικείο. Ολόγοςέφεσηςστηνπρώτη είναιοακόλουθος:Το Ανώτατο Δικαστήριοκαλείταινααποφασίσειότιο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας έχει δικαίωμανα εφεσιβάλει τηναθωωτικήαπόφαση του Κακουργιοδικείου 15 Λευκωσίας στηνπαρούσαυπόθεσηκαιγιατοσκοπό αυτό το Ανώτατο Δικαστήριο καλείται να αναθεωρήσει ή να διακρίνει την κατά πλειοψηφία απόφασητου στις ποινι κέςεφέσεις 3922-3938(ΓενικόςΕισαγγελέαςτηςΔημοκρα τίαςν.Πουρήκαιάλλων
(1979)2Α.ΔΑ 15),έτσιώστεοι 20 σχετικές πρόνοιες του Κεφ. 155 και τουΝόμου 14/60 να ερμηνευτούν και εφαρμοστούν ορθάκαικατάτρόποπου νασυνάδει μετηνορθήερμηνείακαιεφαρμογήτωνσυνα φών 'Αρθρων του Συντάγματοςκαι με τις διεθνείς υπο χρεώσεις τηςΚυπριακήςΔημοκρατίας,καικυρίωςεκείνες 25 που απορρέουν απότην ΕυρωπαϊκήΣύμβαση Ανθρωπί νωνΔικαιωμάτωνκαιτοΔιεθνές ΣύμφωνοπερίΑστικών καιΠολιτικώνΔικαιωμάτωντωνΗνωμένωνΕθνών.". Οιπιοπάνωεφέσεις ορίστηκανγιαεκδίκασηαπότρι μελές Εφετείο το οποίο συγκροτήθηκε σύμφωνα με τις 30 πρόνοιεςτου'Αρθρου 11
(3)τουΝόμου. Μεεπιστολή ημερομηνίας 7Ιανουαρίου, 1991,οΓενι κός Εισαγγελέας έθεσε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστη ρίουμέσωτουΑρχιπρωτοκολλητή ταπιοκάτω:156 2ΑΛΛ. 5 10 15 20 ΓενικόςΕισαγγελέας ν.Αρτεμίου&άλλον Α. Λοΐζον,Π. "1. Στις 6 Απριλίου 1990 καταχωρήθηκε η πιο πάνω Έφεση 5292 και όπως προκύπτει απότον λόγο 1 της Έφεσης θα παρακληθεί το Ανώτατο Δικαστήριο να αναθεωρήσει την κατά πλειοψηφία απόφασητου στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πουρή και άλλων
(1979)2 AAA 15,στην οποίααπο φασίστηκε ότι δεχωρεί Έφεσητου Γενικού Εισαγγελέα εναντίοναθωωτικήςαποφάσεωςΚακουργιοδικείου.
- Στις 19 Οκτωβρίου 1990 το Ανώτατο Δικαστήριο με τριμελή σύνθεση απέρριψετις Εφέσεις5063,5065,5066 και 5067, επειδήαποφάνθηκε, μεβάσητο σκεπτικότης πλειοψηφίας στην πιο πάνω υπόθεση Πουρή, ότι δε χωρεί Έφεσητου Γενικού Εισαγγελέα εναντίον ποινής που έχει επιβληθεί απόΚακουργιοδικείο.
- Η πιο πάνω Έφεση 5176 είναι Έφεση του Γενικού Εισαγγελέα εναντίον ποινής που έχει επιβληθεί από Κακουργιοδικείο.
- Γιαυτό υποβάλλεται αίτημα μου προς το Ανώτατο Δικαστήριο ναοριστούν οι πιοπάνωδύο Εφέσεις ενώπιον της Ολομέλειας του Δικαστηρίου για να έχει το Δικαστήριο τη δυνατότητανα ανατρέψει,αν το κρίνει ορθό την προηγούμενη απόφαση στην υπόθεση Πουρή.". Το Ανώτατο Δικαστήριο επιλήφθηκε της επιστολής 25 αυτήςτουΓενικού Εισαγγελέακαιηαπόφασητουη οποία γνωστοποιήθηκε σ* αυτόν μέσω του Αρχιπρωτοκολλητή στις 12Φεβρουαρίου, 1991,ήτανότικαιοιδύοαυτέςΠοι νικές Εφέσεις ήταν ορισμένες για ακρόαση στις 21 Φε βρουαρίου, 1991, ενώπιον τριμελούς Εφετείου απαρτιζό30 μενού από τους Δικαστές Πική, Πογιατζή και Χρυσοστομή και αναβλήθηκαν για ακρόασηστις 28Μαρ τίου,
- Είναι ηθέσητου Γενικού Εισαγγελέα ότι δεν είναινο μικά δυνατό για το Ανώτατο Δικαστήριο με την τριμελή 35 σύνθεση με την οποία θα επιληφθεί των δύο πιο πάνω Α. Λοΐζου,Π. ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Αρτεμίου&άλλου
(1991)Ποινικών Εφέσεων να αναθεωρήσει την απόφαση στην υπόθεση Πουρή (ανωτέρω) που έχει εκδοθεί με επταμελή σύνθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και γι* αυτό είναι αναγκαίο, για σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης ναοριστούν ενώπιον της Ολομέλειας τουΑνωτάτου Δικά- 5 στηρίου,ή τουλάχιστο ενώπιον Δικαστηρίουαπαρτιζόμε νου τουλάχιστο από επτά Δικαστές, έτσι που να αποτε λούν την πλειοψηφία των μελών του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το επιχείρημα πουπρόβαλε είναι ότι μιακαι ηυπόθε- 10 σηΠουρή, εκδικάστηκε απότην Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου που αποτελείτο από όλους τους επτά,τότε, Δικαστές του Δικαστηρίου,τώρακαιανακόμαητριμελής σύνθεση ενώπιον της οποίας έχουν οριστεί οι πιο πάνω Εφέσεις,αποφάσιζε ομόφωνανααναθεωρήσειτηναπόφα- 15 σητης πλειοψηφίας στην υπόθεση Πουρή (έξι έναντι ενός διαφωνούντος), η απόφαση της ενόψει του συνολικού αριθμού των 13 (δεκατριών) τακτικών Δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου δε θαείναι "τελεσίδικη και δεθα υπάρχειβεβαιότηςδικαίουγιατί τρεις άλλοι Δικαστές του 20 Ανωτάτου Δικαστηρίου θα μπορούν να αποφασίσουν σε μεταγενέστερη υπόθεση ότι εμμένουν στην απόφασητης πλειοψηφίαςστην υπόθεση Πουρή". Ο Γενικός Εισαγγελέας περαιτέρω πρόβαλε το επιχεί ρημαότι ότανθεσπίστηκε το Άρθρο 11
(3)τουΝόμου,που 25 επιτρέπει άσκηση δευτεροβάθμιαςδικαιοδοσίας με τριμε λή τουλάχιστο σύνθεση, οι Δικαστές του Ανωτάτου Δικα στηρίου ήτανμόνο πέντεκαιδεν μπορούσαννα αυξηθούν σε περισσότερους από επτά,σύμφωνα με το Άρθρο 3
(2)του Νόμου. Έτσι τρεις Δικαστές τότε αποτελούσαν την 30 απόλυτη ή τουλάχιστον την ουσιαστική πλειοψηφία του Δικαστηρίου πράγμα πουδεσυμβαίνει τώραόταν συγκρί νεταιοαριθμόςτων τριώνΔικαστών μετοσυνολικό αριθ μότων 13 (δεκατριών)Δικαστών τουΑνωτάτου Δικαστη ρίου. Το Ανώτατο Δικαστήριο συνέχισε, θα μπορούσε να 35 εξακολουθήσει να ασκεί δευτεροβάθμια δικαιοδοσία με τριμελήσύνθεση. Οποτεδήποτεόμωςζητείταιαναθεώρηση νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, θα επιλαμβάνε- 158 2ΑΛΛ. ΓενικόςΕισαγγελέας ν.Αρτεμίου&άλλου Α. Λοΐζου,Π. ται της υπόθεσης τέτοια σύνθεση Ολομέλειας του Ανωτά τουΔικαστηρίου πουναμπορεί νακαταλήγεισε τελεσίδι κηαπόφαση. 5 Τα Άρθρα 11
(1)και 11
(3)του Νόμου προβλέπουν τα πιοκάτω:- 10 "11.-
(1)Η δικαιοδοσία,αιαρμοδιότητεςήεξουσίαιάτινας το Δικαστήριον κέκτηται δυνάμει του άρθρου 9, ασκούνται, υπό την επιφύλαξιν των διατάξεων των εδαφίων
(2)και
(3)και παντόςδιαδικαστικούκανονισμού,υπότηςολομελείας τουΔικαστηρίου. 15
(3)Ηδευτεροβάθμιος δικαιοδοσίαδι' ηςπεριβεβληται το Δικαστήριον ασκείται, τηρουμένου παντός διαδικα στικού κανονισμού, υπό τριών τουλάχιστον Δικαστών οριζομένων υπότουΔικαστηρίου. Ούτοι ορίζονται υπό του Δικαστηρίου δια περίοδον τεσσάρων μηνών και εις την αρχήν εκάστης τοιαύτης περιόδου." 20 25 Είναι φανερόαπότο λεκτικό του άρθρουαυτούότι οι δικαιοδοσίες και αρμοδιότητες του Δικαστηρίου ασκού νται απότην Ολομέλεια εκτός ανκάτωαπότηνεπιφύλα ξητων Εδαφίων
(2)και
(3)αποφασίσειτούτοάλλωςπως, η δε δευτεροβάθμια δικαιοδοσία την οποία έχει το Δικα στήριο μπορεί ναασκηθείαπό τρεις τουλάχιστο Δικαστές οριζόμενους απότο Δικαστήριο. Σχετικά μπορεί στο ση μείο αυτόναγίνει αναφορά στην απόφαση HadjiSawas ν. TheRepublic
(1986)2 C.L.R. 154 στη σελ. 159, όπουανα φέρονταιταπιοκάτω:"This assignment in my view constitutes, a sufficient in Law authority to deal with it without of course meaning that a nomination undersubsection 3 of section Π of the Law confines the appellate jurisdiction to the Bench of three so nominated for a period of four months.To my 159 Α. Λοΐζου, Π. ΓενικόςΕισαγγελέας ν.Αρτεμίου&άλλου
(1991)mind a nomination under the said section does not take away the power of the Court or of the Bench engagedin a case to take over or be enlarged for the purpose of hearing an appeal if need arises or if it is aproper caseto doso intheinterests of justice. 5 Needless to say that the Supreme Court does not divest itself of its overall jurisdiction andcompetence andthis is how theprovisions of section 11
(3)of the law have been implemented so far in practice. I have considered the judgments delivered by the Full 10 Bench in the Republicv. Christakis Vassiliades
(1967)3 CL.R. 83 and I find nothing incompatible with what was said in that case, in which the issue was the construction of section 11 subsection 2, the reference to subsection 3, beingonly an ancillary one." .,. Ο ορισμός απότο Ανώτατο Δικαστήριο του τριμελούς Εφετείου σύμφωνα με το Άρθρο 11
(3)του Νόμου για εκ δίκασητων πιο πάνωεφέσεων συνιστά εκχώρησητηςδευ τεροβάθμιας δικαιοδοσίαςτου Δικαστηρίου στο τριμελές αυτόΔικαστήριο καιείναιάσκησητων κατάνόμων εξου- 20 σιων του Δικαστηρίου. Επομένως, σύμφωνα με το Νόμο δεχωρεί πρωτογενής εναρκτήριααίτησηήκαιοποιοδήπο τεάλλο ένδικο μέσο γιατην έκδοση διατάγματος της Ολο μέλειας τουΑνωτάτου Δικαστηρίου με το οποίο να ορίζει προς ακρόαση ενώπιον του Δικαστηρίου σε ολομέλεια ή " ενώπιον τουλάχιστον επτάαπότους 13 (δεκατρείς)Δικα στές του Ανωτάτου Δικαστηρίου όπωςζητείται μετις πα ρούσες αιτήσεις αλλά ούτε καιγιατη μεταβολήήτηδιεύ ρυνση της σύνθεσης του δικαστηρίου το οποίο ορίζεται βάσειτουΆρθρου 11
(3)τουΝόμου. 30 Οι αρχές που διέπουν τηδεσμευτικότητα τουδικαστι κούπροηγούμενουέχουν καθιερωθείσε σειρά αποφάσεων του Δικαστηρίου τούτου. (Βλέπε Republicv. Demetriades
(1977)3 C.L.R. 213, στις σελ. 257-264, 316-320. Σε ότι αφοράτοδικαστικόπροηγούμενο σε ποινικάθέματα ανα- 35 φορά μπορεί να γίνει επίσης στην υπόθεση Republic ν. 160 2Α.Α.Δ. ΓενικόςΕισαγγελίαςν.Αρτεμίου&άλλου Α. Αοΐζου,Π. 5 10 ^ 20 25 30 Sampson
(1977)2 C.L.R. 1στη σελ. 80. Εφόσο ένα τριμε λές Εφετείο, που συστήνεται κάτω από το Άρθρο 11
(3)τουΝόμου,ασκείτηδευτεροβάθμιαδικαιοδοσίατουΑνω τάτου Δικαστηρίου δεν μπορεί να λεχθεί ότι δεν έχει τη δυνατότητα να ανατρέψει την απόφαση άλλου Εφετείου για το λόγοότι ησύνθεση του τελευταίου ήταν πολυαριθμότερη, αρκεί, βέβαια,να υπάρχουν οι προϋποθέσεις που δικαιολογούν την εγκατάλειψη δικαστικού προηγούμενου και έχοντας πάντοτε κατά νουν, τη βασική ανάγκη της ύπαρξης βεβαιότητας του Δικαίου. Οι αρμοδιότητες και εξουσίες ενός Εφετείου που συγκροτείται κάτω από το Άρθρο 11
(3)του Νόμου,περιλαμβανομένης και της εξου σίαςγιααπόκλιση ήαπομάκρυνσηαπόπροηγούμενη από φασηΕφετείου,δε μεταβάλλονται ήεπηρεάζονταιαπό την αριθμητικήτου σύνθεση. Ηγέρθηκε επίσης το θέμα ότι ηερμηνεία που πρέπειν» δοθεί στο Άρθρο 11
(3)του Νόμου πρέπει να είναι τέτοια που να συνάδει με το Σύνταγμα.Κατέστησε ο Γενικός Ει σαγγελέας σαφές ότι δεν ισχυριζόταν αντισυνταγματικότ ητα του''άρθρου αυτού αλλά την ανάγκη εφαρμογής του με τρόπο που να συνάδει με το Σύνταγμα,θα πρέπει στο σημείο αυτόνα λεχθεί ότι το Άρθρο 11
(3)δε συναρτάτην αριθμητική σύνθεση του Εφετείου με τον ολικό αριθμό των μελών του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Εις την υπόθεση Ibrahim Moustafa and Othersv. The Republic, 1964 C.L.R. 195, στην οποία κρίθηκε ότι ο Νόμος δικαιολογείται με βάση το δίκαιο της ανάγκης, αποφασίστηκε ότι ηδιατύπωση του Άρθρου 11
(3), διαβαζόμενη μαζί με τις παραγράφους 1 και 2 του ιδίου άρ θρου,καθιστάαπόλυτασαφές ότι ένατμήμααπότρεις Δι καστές, δεόντως κατονομαζόμενο όπως ήταν στην περίπτωση εκείνη, είναι πλήρως εξουσιοδοτημένο να ακούσει μια έφεση, συμπεριλαμβανομένων συνταγματι κώνθεμάτων,πουεγείρονται σ'αυτή. Για όλους τους πιο πάνω λόγους οι αιτήσεις αυτές απορρίπτονται. 161 ΓενικόςΕισαγγελέαςν.ΑοημΙου&άλλου
(1991)ΠΙΚΗΣ,Δ.: Μετηναπόφασηπουθαεκδοθεί,συμφω νούνκαιοι Δικαστές Κούρρης,Νικήτας,Αρτεμίδης,Αρτε μηςκαιΚωνσταντινίδης. ΠΙΚΗΣ,Δ.: Τοαντικείμενοτηςδιαδικασίαςείναιδυο πρωτογενείς εναρκτήριες Αιτήσεις (1/91, 2/91), όπως χα- 5 ρακτηρίζονται,τις οποίεςυπέβαλεο Γενικός Εισαγγελέας, και οι οποίες απευθύνονταιστην "Ολομέλεια του Ανωτά του Δικαστηρίου "προς έκδοση" διαταγμάτων της Ολομέ λειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου" μεταοποίαναδιατάσ σεται η εκδίκαση των Ποινικών Εφέσεων 5292(1/91)και ίο 5176 (2/91), (α) "ενώπιον της ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ή τουλάχιστο ενώπιον 7απότους 13 δικα στέςτου Ανωτάτου Δικαστηρίου" καιή (β) οποιαδήποτε άλλη διαταγήήθελεκρίνει δίκαιηκαι εύλογηη ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι ποινικές εφέσεις των 15 οποίων η εκδίκασηεπιδιώκεται απότην ολομέλεια, στρέ φονται εναντίον αποφάσεων του ΚακουργιοδικείουΛευ κωσίας στις οποίεςαμφισβητείταιαπότο Γενικό Εισαγγε λέα (α) η αθώωσητου κατηγορουμένου - ΠοινικήΈφεση 5176, και (β) ηποινήηοποίαεπιβλήθηκεστον κατηγορούμενο Ποινική Έφεση5292. Και οι δυο εφέσεις των οποίωνηεκδίκαση επιδιώκεται από την "ολομέλεια", έχουν οριστεί προς εκδίκαση ενώ- 25 πιον τουΑνωτάτου Δικαστηρίου. Ησύνθεσητου Ανωτά του Δικαστηρίου,στην άσκησητης δευτεροβάθμιας δικαι οδοσίας του, έχει οριστεί βάσει του αρθρ. 11
(3)του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλοι Διατάξεις) Νόμου του 1964 (Ν 33/64), και απαρτίζεταιαπό τους Δικαστές 30 Πική,ΠογιατζήκαιΧρυσοστομή. Ολόγος γιατον οποίο επιδιώκεται ηεκδίκασητων δυοεφέσεων απότο Ανώτατο Δικαστήριοί από σύνθεση άλλη από εκείνη η οποία έχει οριστεί, έγκειται στην πρόθεσητουΓενικού Εισαγγελέανα ζητήσειαπόκλιση,απομάκρυνσηή ανατροπήτηςπροηγού- 35 μ£νηςαπόφασηςτουΑνωτάτου Δικαστηρίουστην άσκηση 162 2Α.ΑΛ. ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Αρτεμίου&άλλου 5 10 *5 20 25 30 35 Πιχής,Δ. της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του στη AttorneyGeneral v. Pouris and Others
(1979)2 C.L.R. 15, ηοποία ακολουθήθηκε και στις μεταγενέστερες αποφάσειςΔημο κρατία ν Στεφάνου Ερμογένους και άλλων
(1990)2 Α.Α.Δ.459. Και επειδή ηPouris (ανωτέρω) είναιαπόφαση της "Ολομέλειας", επιδιώκεται ηεκδίκασητων δυο εφέσε ων από τμήμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου με ανάλογη σύνθεση,, ώστε να παρέχεται η ευχέρεια ανατροπής της απόφασης Pouris.Ο χαρακτηρισμός της απόφασης στη Pouris, ως απόφαση της "Ολομέλειας", είναι εσφαλμένος. Πρόκειται για απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου στην άσκησητηςδευτεροβάθμιαςποινικήςτου δικαιοδοσίας, με σύνθεση αριθμητικά μεγαλύτερη απότον ελάχιστο αριθμό δικαστών που πρέπει να περιλαμβάνει η σύνθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην άσκηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας στους τομείς του ποινικού και αστικού δι καίου, βάσει του αρθρ. 11
(3)του Ν33/64. Επισημαίνεται ότι οι αιτήσεις του Γενικού Εισαγγελέα για διεύρυνση της σύνθεσης τουΔικαστηρίου σχετίζονται όχι μετους λόγους της έφεσης αλλά με την επιχειρηματολογία πουθα προβά λει προςυποστήριξη τους. Ηουσία της εισήγησης του Γενικού Εισαγγελέα συνο ψίζεται στηθέσηότι τοάρθρο 11
(3)τουΝ 33/64πρέπεινα ερμηνευθεί ώστε να συνάδει κατά τον μεγαλύτερο δυνατό βαθμόμε τις πρόνοιες του Συντάγματοςέτσιπου η σύνθε ση του Ανωτάτου Δικαστήριο, στην άσκηση της δευτερο βάθμιας δικαιοδοσίας του, να διευρύνεται ώστε να περι λαμβάνει περισσότερους των μισών δικαστών οποτε δήποτε επιδιώκεται ηανατροπή,απόκλιση, ή απομάκρυνση από προηγούμενη απόφαση του Εφετείου, ή τουλάχι στο σε εκείνες τις περιπτώσεις που ηαπόφαση εκδόθηκε από την "Ολομέλεια", δηλαδή από το Ανώτατο Δικαστή ριο, με σύνθεση που περιλαμβάνει περισσότερους των μισών δικαστώντουσώματος. Στηναπάντησητου,μετην οποία συμφώνησε και ο κ. Σολομωνίδης, ο κ. Κληρίδης υπέβαλε ότι με τις αιτήσεις επιδιώκεταιηδημιουργία ενός εξαιρετικά επικίνδυνου προηγούμενου για την απονομή της δικαιοσύνης. Η ερμηνεία των διατάξεων του αρθρ. 11
(3)τουΝ33/64,την οποία εισηγήθηκε ο Γενικός Εισαγ- 163 Πικής, Δ. ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Αρτεμίου&άλλον
(1991)γελέας,προσκρούει, όπως εισηγήθηκε, στις ρητές πρόνοιες του αρθρ. 11
(3)καιτείνει νακλονίσει το υπόβαθρο του Ν 33/64 - Attorney - Generalof the Republic v. Mustafa Ibrahim andothers, 1964 C.L.R. 195. Στις28/3/91, ομόφω να διαπιστώσαμε ότι η Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα 5 στερείται ερείσματος επειδή: "
(1)Το Δικαστήριο το οποίο συγκροτείται βάσει του Άρθρου 11
(3)του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964 (Νόμος 33/64), ασκεί τηδευτεροβάθμιαδικαιοδοσίατου Ανωτάτου Δι- 10 καστηρίου στους τομείς του Αστικούκαι του Ποινικού Δικαίου, οι δε αρμοδιότητες και εξουσίες, περιλαμβα νομένης και της εξουσίας για απόκλισηήαπομάκρυνση από προηγούμενη απόφασητου Εφετείου δεν μεταβάλ λεται ήεπηρεάζεταιαπότηναριθμητικήτουσύνθεση. 15
(2)ΣύμφωναμετοΝόμοδεν χωρεί ΠρωτογενήςΕναρ κτήρια Αίτηση ή και οποιοδήποτε άλλο ένδικο μέτρο για την έκδοση διατάγματοςτης Ολομέλειας του Ανω τάτουΔικαστηρίου μετο οποίονα ορίζεται προςακρό ασηενώπιον τουΔικαστηρίου σε Ολομέλεια, ήενώπιον 20 τουλάχιστο επτά από τους δεκατρείς Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου,όπωςζητείταιμετις παρούσες αιτήσεις, αλλά ούτε καιγια τη μεταβολή ήτην διεύρυν ση της σύνθεσης του Δικαστηρίου το οποίο ορίζεται βάσειτουάρθρου 11
(3)τουΝόμου. 25
(3)Δυνατότηταδιεύρυνσης τηςσύνθεσης Εφετείουπου ασκεί αρμοδιότητα κάτω από το άρθρο 11
(3)υπάρχει σύμφωνα και όπως καθορίζεται στην απόφαση HadjiSawav. TheRepublic
(1986)2 C.L.R. 154." Οι λόγοι για τους οποίους είχαμε αχθεί στην πιο 30 πάνωαπόφαση,είναι:1. Οι αρμοδιότητες και εξουσίες του Ανωτάτου Δικα στηρίου,που εγκαθιδρύθηκε βάσει τουΝ33/64, είναι εκεί νες που αποδίδονταιαπό το Σύνταγμαστο Ανώτατο Συ νταγματικό Δικαστήριο βάσει του Μέρους IX του 35 164 2ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Αρτεμίου&άλλον Ilixfe Λ Συντάγματος,καιστοΑνώτατο Δικαστήριο βάσειτου Μέ ρους Χ του Συντάγματος, όπως ρητά προβλέπεται στο άρθρο9τ ο ύ τ ο υ - (Βλ. Αθηνήςν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ.71 - και Πρόεδρος τηςΔημοκρατίας ν. Βουλής τωνΑντιπροσώπων(Αναφορά 1/89 - αποφασίστηκε στις 17/6/89). 2. Ο Ν33/64αποδίδειτο σύνολοτων αρμοδιοτήτων και εξουσιών των δυο Ανωτάτων Δικαστηρίων που προ βλέπονται στο ΣύνταγμαστοΑνώτατο Δικαστήριο(άρθρα 3 και 9 του Ν 33/64). Η άσκηση της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου ρυθμίζεται απότο άρθρο 11του Νόμου. Η δευτεροβάθμια δικαιοδοσίατου Ανωτάτου Δι καστηρίου,ηοποίαπροβλέπεται στο άρθρο 155.1 του Συ ντάγματος, ασκείται από το Ανώτατο Δικαστήριο βάσει του αρθρ. 11
(3)του Ν 33/64 - Republicν Christakis Vassiliades (
(1967)3 C.L.R. 82). Οκαταρτισμός τηςσύν θεσης τουΑνωτάτου Δικαστηρίου,στηνάσκησητηςδευτε ροβάθμιαςδικαιοδοσίαςτου,διέπεταικαιρυθμίζεται από τις διατάξεις του αρθρ. 11
(3). Ησύνθεσητου Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην άσκηση αυτούτου κλάδου τηςδικαιο δοσίαςτου,μπορεί ναπεριλαμβάνει τοσύνολοήοποιοδή ποτε αριθμό δικαστών, όχι όμως αριθμό μικρότερο των τριών μελών του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ηάσκηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, βάσει των διατάξεων του αρθρ. 11
(3)του Ν 33/64, όπως καιηάσκησηκάθεάλλης δικαιοδοσίας του Ανωτά τουΔικαστηρίου, δεν υπόκειται στον έλεγχο οποιουδήπο τε άλλου δικαστηρίου (βλ. παρατηρήσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στη Δημοκρατία ν. θαλασσινού(Αναθεωρητικές Εφέσεις 1113 και 1201 (αποφασίστηκανστις 15/2/ 91) και θαλασσινός ν Δημοκρατίας(Συνεκδικαζόμενες υποθέσεις 345/88,10/89και747/89 - αποφασίστηκανστις 4/12/90) . 3. Ο όρος "Ολομέλεια", ο οποίος απαντάταιστο άρθρο 11
(1), είναι περιγραφικόςτης συμμετοχής τηςολό τητας των δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην άσκηση των αρμοδιοτήτων και εξουσιών τους πουπρο βλέπονται στο άρθρο 11
(1)του Ν 33/64. Μεταξύ των 165 Πικής,Α. ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Αρτεμίου&άλλον
(1991)εξουσιών που παρέχονται στο Ανώτατο Δικαστήριο, βάσειτου αρθρ. 11
(3),είναικαιηκανονιστικήεξουσίαγια τον προσδιορισμό της σύνθεσης του Ανωτάτου Δικαστη ρίου στην άσκηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του στον τομέα του ποινικού και του αστικού δικαίου,βάσει 5 τουαρθρ. 11
(3)τουΝ 33/
- Οι αρμοδιότητεςκαι οι εξουσίες του Ανωτάτου Δι καστηρίου, η σύνθεση του οποίου ορίζεται βάσει του αρθρ. 11
(3), είναι εκείνες πουπαρέχονταιαπότοΣύνταγ μα στο Ανώτατο Δικαστήριο (High Court),βάσει του Μέ- JQ ρους Χ του Συντάγματος. Οι αρμοδιότητες και εξουσίες τουΑνωτάτου Δικαστηρίου,το οποίο συγκροτείται βάσει του αρθρ. 11
(3)του Ν 33/64, περιλαμβανομένης και της εξουσίας για απόκλιση ή απομάκρυνση (Βλ. Republic ν Demetriades
(1977)3 C.L.R. 213) από προηγούμενη από- 15 φασή του,δεμεταβάλλονταιή επηρεάζονταιαπότηναριθ μητικήτουσύνθεση. Η αρχήτου δεσμευτικού προηγούμε νουσυναρτάταιμετην ιεραρχία(γιασκοπούς έφεσης)των δικαστηρίων,καιόχι μετην αριθμητικήτους δύναμη (βλ. μεταξύάλλων, Ελευθερίου -Κάγκα ν Δημοκρατίας (Υπό- 20 θέση494/87 - αποφασίστηκεστις 13/2/89). Στην Attorney - General of the Republicv. MustafaIbrahimand others, 1964 C.L.R. 195, εξηγούνται εκτενώς οι λόγοι για τους οποίουςδεν επιβάλλεταιη συμμετοχή τουσυνόλου τωνδι καστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην άσκησητων αρ- 25 μοδιοτήτων και των εξουσιών που παρέχονται σε αυτό. Αυτές σχετίζονται άμεσα με τους λόγους που οδήγησαν στην ανάγκηγιαεγκαθίδρυσητου Ανωτάτου Δικαστηρίου, και ιδιαίτερα, την αποχώρηση των ουδέτερων (μη Κυ πρίων) προέδρων των δυο Ανωτάτων Δικαστηρίων που 30 προβλέπει το Σύνταγμα,και την ισορροπίαπουαπέβλεπε ναεξασφαλίσει ηπαρουσίατους. Δυνατότηταγιατηδιεύ ρυνση της σύνθεσης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην άσκησητης δικαιοδοσίας Εφετείου βάσει του αρθρ. 11
(3), παρέχεται σύμφωνα και όπως καθορίζεταιστην απόφαση 35 Hadjisawas' v. Republic
(1986)2 C.L.R. 154 (απόφαση πλειοψηφίας). Η διεύρυνση της σύνθεσης του δικαστη ρίου' μπορεί να διαταχθεί οποτεδήποτε κρίνεται ότι η σπουδαί,οτητα ή το περίπλοκο του θέματοςτο οποίοεγεί- 166 2Α.ΑΛ. ΓενικόςΕισαγγελέας ν.Αρτεμίου&άλλου Πιχής,Α. ρεται στην έφεση, ή οποιοσδήποτε άλλος εξαιρετικός λόγος, δικαιολογεί την ενίσχυση του δικαστικού δυναμι κού προς επίλυο-ΐ του θέματος ΑΙ-Hamad νPolice
(1988)2 C.L.R.
- 5 10
- Δε χωρεί πρωτογενής εναρκτήρια αίτηση,ήοποιο δήποτε άλλο ένδικο μέτρο, για την έκδοση διατάγματος για τη μεταβολή της σύνθεσης του δικαστηρίου η οποία ορίζεται βάσει του αρθρ. 11
(3)του Ν33/64,ήγια τηδιεύ ρυνση της, ή για τη μετάθεση της ακρόασης έφεσης ενώπιον οποιουδήποτε άλλου δικαστηρίου. Οι αιτήσεις του Γενικού Εισαγγελέα αποβλέπουν στην άσκησηδικαιοδο σίας ηοποία δεν υφίσταται, και στερούνται, γιατους λό γουςπουέχουνεκτεθεί, ερείσματος. Οι αιτήσεις απορρίπτονται. 167