(1991)29Μαρτίου, 1991 [ΠΙΚΗΣ, ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ.Δ/σχές] ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (ΠοινικήΈφεσηΑρ.5280). Επίθεσημεπρόκληση πραγματικής σωματικήςβλάβηςκατά παράβαση τον άρθρον 243τον Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 — Υποβιβάσθηκε σεκοινή επίθεση κατά παράβαση τον άρθρον 242τον ιδίου Κώδι καλόγωέλλειψηςσχετικής μαρτυρίας. Αντίσταση κατά νομίμου σύλληψης κατά παράβαση τον άρθρον 244 (α)τονΠοινικού ΚώδικαΚεφ.154. 5 Πρόκληση κακόβουληςζημιάς σε περιουσία κατά παράβαση τον άρ θρον 324
(1)τον Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154— Δεν απαιτεί την ύπαρξηειδικήςπρόθεσης—Αποδεικνύεται με τηνπρόκλησηθελη ματικήςκαιπαράνομης ζημιάς. 10 Αναξιοπιστία μαρτύρων — Αποδοχή από το πρωτόδικο Δικαστήριο μαρτυρίας των μαρτύρωντης Κατηγορίας παρά τις διαπιστώσεις τηςαναξιοπιστίας των— Ηαπόδοσηοποιασδήποτε βαρύτηταςσε τέτοιαμαρτυρία καθίσταται ακροσφαλής. Εσφαλμένη καθοδήγηση ως προς τα γεγονότα λόγω ενρήματος τον 15 πρωτόδικον Δικαστηρίον που παραγνώριζε την ιατρική μαρτυρία — Υπό τις συνθήκεςηεπιφύλαξητον άρθρον 145
(1)Φ)τον Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 δεν μπορούσε ναεφαρμο σθεί για ναδιασωθεί ηκαταδίκημε τηναπόρριψη τηςέφεσης. Ο περί Δικαστηρίων Νόμος 14/60, άρθρο49— ΕξουσίαιτονΔικαστήρίον αναφορικά με έκδοσηεντάλματος σύλληψης για παράλειψη εμφάνισης ενώπιον τον σεπολιτικέςυποθέσεις. 20 Ο περί Ποινικής Δικονομίας Νόμος Κεφ. 155, άρθρο44 —Εξουσιο δοτεί έκδοσηεντάλματος σύλληψης γιαπαράλειψηεμφάνισηςενώ πιον Επαρχιακού Δικαστηρίου σεσυνοπτική ποινική δίκη ήπροα- 25 νάκριση. Συνταγματικό Δίκαιο — Σύνταγμα, άρθρο 16διασφαλίζει το άσυλο 168 2ΑΑ.Δ. Μιχαήλν. Αστυνομίας τηςκατοικίας. 5 10 15 20 25 Ο εφεσείων ενώ βρισκόταν σε καφενείο του χωρίου του στην Ποταμιά προσκλήθηκε από τον παραπονοΰμενο ο οποίος ήταν αστυνομικός να συνομιλήσουν σχετικά με ένταλμα για καταβολή προστίμου στο οποίο είχε καταδικαστεί, Ο εφεσείων αντέδρασε λέγοντας ότι είχε ήδη καταβάλειτο πρόστιμο και ότι είχε τηνσχε τική απόδειξη στο σπίτι του όπου συμφώνησαν να μεταβούν με τον παραπονοΰμενο για να του την επιδείξει. Με την ευκαιρία αυτήο παραπονοΰμενοςαποφάσισεναεκτέλεσηκαι ένταλμα σΰλλήψης του εφεσείοντα. Ο εφεσείων αντέδρασε προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι αυτό είχε αποσυρθεί, αλλά ο αστυνομικός επέμενε στην εκτέλεση τουκαισύμφωναμεκατάθεσητουοεφεσείων αντι στάθηκε στη σύλληψη του,ξέσχισε το ένταλμα, τον κτύπησε , ξέ σχισε το σακκάκι του και προσπάθησενα απόδρασησταεσωτερικά της οικίας του. Οτσν ζήτησε ενισχύσεις στάληκαν δυο άλλοι αστυνομικοί καιηαντίστασητου εφεσείοντα κάμφθηκεμόνο μετη χρήση " ανάλογης βίας". Αντίθετα ο εφεσείων και η σύζυγος του αρνήθηκανόλαταοποίααναφέρονταιπιοπάνωκαι ισχυρίστηκαν ότι αυτόςυπήρξεθύμαβάναυσηςεπίθεσης ηοποίαεπιμαρτυρείται και από τα τραύματα του που διαπιστώθηκαν από οικογενειακό γιατρό πουκλήθηκε στησκηνή του επεισοδίου και πουσύστησετη μεταφοράτου στο νοσοκομείο. Εκεί ο κυβερνητικός γιατρός δια πίστωσε τραύματασε διάφορα μέρητουσώματος του εφεσείοντα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποδέκτηκε την ιατρική μαρτυρίακαι χαρακτήρισε ως "απαράδεκτη" τη στάση των τριών αστυνομικών ότι "δεν είδαν κακώσεις ή τραύματαστο σώμα του κατηγορουμέ νου". Οκατηγορούμενος αντιμετώπιζετιςακόλουθεςκατηγορίες: 1) Επίθεσησυνοδευόμενη μεπρόκλησησωματικήςβλάβης. 2) Παρεμπόδισηοργάνου της τάξης στην εκτέλεσητου καθή κοντοςτου. 3) Πρόκλησηκακόβουληςζημιάςστο σακκάκιτου αστυνομι κού. 35 40 Το πρωτόδικο Δικαστήριο υποβίβασετην πρώτηκατηγορία σε κοινή επίθεση λόγω μητεκμηρίωσης του ισχυρισμού του παραπονουμένου ότι υπέστη κακώσεις σαν αποτέλεσμα της επίθεσης. Αναφορικά με την τρίτη κατηγορία ο κατηγορούμενος αθωώθηκε λόγω έλλειψης μαρτυρίας ότι έσχισε κακόβουλα το σακκάκι του αστυνομικού. Ο κατηγορούμενος καταδικάστηκεστην πρώτη κα τηγορία όπως υποβιβάσθηκε και στην δεύτερηκατηγορία και του επιβλήθηκε πρόστιμο ΛΚ50.-καιΛΚ 120.-αντίστοιχα. Ηέφεση εστρέφετο εναντίοντηςκαταδίκηςκαι εβασίζετοπάνω στους ακόλουθους λόγους: 169 Μιχαήλν.Αστυνομίας
(1991)
(1)Τοανυπόστατοτων ευρημάτων τουδικαστηρίου.
(2)Τηνακυρότητατου εντάλματοςσύλληψης.
(3)Την παραβίασητου ασύλου της κατοικίας,πουδιασφαλί ζεταιαπότοάρθρο 16τουΣυντάγματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποδεχόμενο την έφεσηκαι αθωώνοντας τον κατηγορούμενο με βάση τον πρώτο λόγο της έφεσης χωρίς ως εκ τούτου να παραστήανάγκηνα εξετάσει και τους άλ λουςδύολόγους, αποφάνθηκεότι: 1. Το σκεπτικό και ταευρήματατουπρωτόδικου Δικαστηρίου φανερώνουν τις σοβαρές επιφυλάξεις του αναφορικάμε την άξιοπιστία των μαρτύρων κατηγορίαςκαιτακίνητρατου παραπονουμένου στην απόφαση του να εκτέλεση το ένταλμα σύλληψης του εφεσείοντα. Συγκεκριμένα το εύρημα για απόρριψη της κατηγο ρίας πρόκλησης κακόβουλης ζημιάςόπου ειδικήπρόθεση δεν είναι αναγκαία αλλά που συναρτάται με τη θεληματική και παράνομη πρόκληση ζημιάς με βάση τοάρθρο 324
(1)του Ποινικού Κώδικα, συνδέεται άμεσακαι αποκλειστικά μετην αναξιοπιστίατου παραπονουμένου. Επίσης η"στάση" των μαρτύρωνκατηγορίαςαποκα λύπτει αναξιοπιστία η οποία πλήττει το θεμέλιο της μαρτυρίας τους. Η αναξιοπιστία αφορά το καίριο σημείο των γεγονότων κατάτο πρώτο στάδιο του επεισοδίου όπουεκδηλώθηκε καιηεπί θεσητου εφεσείοντα εναντίον του αστυνομικού καιηπαρεμπόδιση στην εκτέλεσητων καθηκόντωντου.
- Το πρωτόδικοΔικαστήριο αποδέκτηκεμέρος τηςμαρτυρίας τουπαραπονουμένουπαράτις διαπιστώσεις τουγιααναξιοπιστία ενώ έκρινε σαν υπερβολική τη μαρτυρία του εφεσείοντα και της συζύγου του κυρίως αναφορικά με την έκταση βίας. Το ιατρικό εύρημα στην απόφαση του, παραγνωρίζει την ιατρική μαρτυρία και αποτελεί εσφαλμένη καθοδήγηση ως προς τα γεγονότα ότι οι εξωτερικές κακώσεις δεν ήταν καθοριστικές του βαθμού και της έκτασης βίαςσεβάροςτου εφεσείοντα.
- Τα ρήγματα στην αξιοπιστία του κυρίως και των άλλων μαρτύρων κατηγορίας σε συνδυασμό με τους λόγους με βάση τους οποίους αποκλείστηκε η μαρτυρία του εφεσείοντα καθιστούν την ετυμηγορία ταυ Δικαστηρίου ανασφαλή και προσφέρουν έρεισμα γιαακύρωση της.
- Ηέφεσηδεν μπορεί νααπορριφθείκαι ναδιατηρηθεί ηκα ταδίκημεβάσητηνεπιφύλαξητουάρθρου 145(ΐχβ) του ΠερίΠοι νικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 ενόψητουκλονισμούτηςάξιοπιστίας των μαρτύρων σε βαθμό που κανένα Δικαστήριο δεν θα μπορούσε ναβασισθεί χωρίς αμφιβολίες πάνωστους ισχυρισμούς τους. Αν και δεν θαεξετασθούν οι άλλοι λόγοι της έφεσης πρέπει να 170 <j 10 15 20 25 30 «_ Λ *0 2Α.Α.Δ. 5 10 Μιχαήλ ν. Αστυνομίας επισημανθεί αναφορικά μετοδεύτερολόγο πουαφοράτηνακυρό τητατου εντάλματοςσύλληψης, ότι παρόλονπου είχε διαταχθείη σύλληψητου εφεσείοντα με βάση το άρθρο49 του Περί Δικαστη ρίων Νόμου 14/60 το ένταλμα που εκδόθηκε ανάγραφε σαν πηγή εξουσιοδότησης το άρθρο 44 του Περί Ποινικής Δικονομίας ΝόμουΚεφ. 155,πουεξουσιοδοτεί την έκδοση εντάλματος σύλλη ψης για παράλειψη εμφάνισης ενώπιον Επαρχιακού Δικαστηρίου σεσυνοπτικήποινικήδίκη(summary trial)ήπροανάκριση. Ηέφεσηεπιτρέπεται. Ηκαταδίκη ακυρώνεται. Οεφεσείωναθωώνεται και απαλλάσσεται. Υποθέσειςπον αναφέρθηκαν: OueissνRepublic
(1987)2 C.L.R. 49; Έλληνας νΔημοκρατίας
(1989)2ΑΛΑ. 149. Έφεση εναντίον Καταδίκης. 15 Έφεσηεναντίοντηςκαταδίκηςαπότον ΣτέλιοΜιχαήλ ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 24 Φεβρουαρίου, 1990από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 5726/88)στην κατηγορία επίθεσης μετάπραγ ματικής σωματικής βλάβης κατά παράβασητου άρθρου 20 243 τουΠοινικού Κώδικα, Κεφ. 154,καιαντίστασης-κατά νομίμου συλλήψεως κατάπαράβασητου άρθρου244 (α) του Ποινικού ΚώδικακαικαταδικάστηκεαπότονΚραμβή, Ε.Δ. να πλήρωση πρόστιμο £50.-και £120.- αντίστοι χα. 25 Ε.ΕυσταθίουκαιΚ.Καμένος,γιατονεφεσείοντα. Γ.Παπαϊοάννου, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας, γιατην εφεσίβλητη. ΠΙΚΗΣ,Δ.: Οεφεσείων καταδικάστηκε απότοΕπαρ χιακόΔικαστήριο Λευκωσίας γιατηδιάπραξηδυο αδικη30 μάτων(α) Κοινήεπίθεση,και (β) παρεμπόδιση (αντίσταση)οργάνουτηςτάξης(αστυ νομικού)στηνεκτέλεσητουκαθήκοντοςτου. 171 Πιχής,Δ. Μιχαήλν.Αστυνομίας
(1991)Η επίθεση στρεφόταν εναντίον αστυνομικού και σκο πούσε να τον εμποδίσει να εκτελέσει δικαστικό ένταλμα για τη σύλληψη του εφεσείοντα ώστε να προσαχθεί ενώ πιοντου Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Τοένταλ μα είχε εκδοθεί λόγω της παράλειψης του εφεσείοντα να 5 εμφανισθεί σε πολιτική διαδικασίαγιακαταφρόνηση δια τάγματοςτουδικαστηρίου. Τοπρωτόδικο δικαστήριο απέρριψε τηθέση τηςκατηγορούσας αρχής ότι ηεπίθεση είχεπροκαλέσει πραγματι κή σωματική βλάβη στον παραπονούμενο,και υποβίβασε 10 την κατηγορίασε απλήεπίθεση. Επίσης,αθώωσε τονκα τηγορούμενο στην τρίτη κατηγορία γιατην πρόκλησηκα κόβουλης ζημίαςστοσάκκοτηςστολήςτουπαραπονουμένου, η οποία προκλήθηκε στην προσπάθεια του εφεσείοντα να αποφύγειτησύλληψη, με το εξήςαιτιολο- ^ γικό: "Αναφορικά μετη3ηκατηγορίαδιατηρώορισμένεςαμ φιβολίες κατά πόσο τοαστυνομικό σακκάκιτου ΜΚ1 σχίστηκεκακόβουλααπότονκατηγορούμενο. Δεν έχω ενώπιον μουμαρτυρίαηοποίανααποδυκνύειμετρόπο 20 θετικόκαιαξιόπιστο τηνδιάπραξητουενλόγωαδική ματος." Ηέφεση στρέφεται εναντίον τηςκαταδίκης, καιέχειως βάσητρεις διαφορετικούςλόγους
(1)Το ανυπόστατο των ευρημάτων του δικαστηρίου 25 λόγω(α) αλληλοσυγκρουόμενων ευρημάτων ως προς την αξιοπιστίατωνμαρτύρωντηςΚατηγορίας, (β) τον κλονισμό,βάσειτων ίδιων των ευρημάτων του δικαστηρίου, της αξιοπιστίας του κυρίου και των 30 άλλων μαρτύρωντης Κατηγορίας, σεβαθμόπουη από δοση οποιασδήποτε βαρύτητας στη μαρτυρία τους να καθίσταται ακροσφαλής. Υπό το φωςτων ευρημάτων αυτών, ηαμφιβολία ελλοχεί σε κάθε πτυχήτηςμαρτυ172 2Α.Α.Δ. Μιχαήλ ν.Αστυνομίας Πικής,Δ. ρίαςτους, και (γ) εσφαλμένη καθοδήγηση ως προς την υφή και τις επιπτώσεις ουσιωδών πτυχώντης μαρτυρίας. 5 10 15
(2)Την ακυρότητα του εντάλματος σύλληψης που έθετε εκτός καθήκοντοςτοναστυνομικό κατάτηνεκτέ λεση του. Ο ισχυρισμός είναι ότι το ένταλμα τοοποίο εκτέλεσαν τα αστυνομικά όργανα ήταν καταφανώς άκυροενόψει του ότι εκδόθηκεβάσει των αρθρ. 18 και 44 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου - Κεφ. 155, ενώ η έκδοση του είχε διαταχθεί σε πολιτική υπόθεση για παράλειψη εμφάνισης ενώπιον επαρχιακού δικα στηρίου βάσει των εξουσιών που παρέχονται από το άρθρο49τουπερίΔικαστηρίων Νόμου(Ν 14/60).
(3)Παραβίαση του ασύλου της κατοικίας, το οποίο διασφαλίζεται από το άρθρο 16 του Συντάγματος. Oueiss v. Republic
(1987)2C.L.R. 49. Γιαναγίνει κατανοητότοβάθροτηςέφεσης,πρέπεινα γίνεισύντομη αναφοράστααμφισβητούμεναγεγονότατης 16/9/87στην κατοικία του εφεσείοντα στην Ποταμιά,σε 20 συνάρτηση με τα ευρήματακαι τα συμπεράσματα του δι καστηρίουωςπροςταδιαδραματισθέντα. Όλα ξεκίνησαν με την πρόσκληση του αστυφύλακα, του κύριου μάρτυρα της Κατηγορίας, προς τον εφεσείο ντα,νασυνομιλήσουν σε σχέσημε ένταλμα που είχεστην 25 κατοχήτου για την καταβολή προστίμου Λ.Κ.109.- στο οποίο είχε καταδικαστεί ο εφεσείων από το Επαρχιακό Δικαστήριο. Η πρόσκληση απευθύνθηκε προς τον εφε σείοντα, ενώο τελευταίος βρισκόταν σεκαφενείοτουχω ριού όπουαναπαυόταν. Οεφεσείων αντέδρασε,λέγοντας 30 άτι είχε καταβάλει το πρόστιμο και συνεπώς το ένταλμα είχε ατονήσει. Προς το σκοπό τεκμηρίωσης του ισχυρι σμού του, συμφωνήθηκε όπως μεταβούν στην κατοικία τουεφεσείοντα γιαναεπιδείξει στον αστυνομικότησχετι κή απόδειξη. Καθοδόν, ο αστυνομικός έκρινε σωστό .35 όπως,μετην ευκαιρίατης συνάντησης πουθαείχεμετον 173 Πικής,Δ. Μιχαήλ ν.Αστυνομίας
(1991)εφεσείοντα στην κατοικίατου,εκτελέσει καιένταλμαγια τησύλληψη του,τοοποίοείχεστηφύλαξη τουστοναστυ νομικό σταθμό. Σελίγο συναντήθηκανστην αυλή της κα τοικίας του εφεσείοντα όπουο αστυνομικός προσπάθησε να εκτελέσειτο ένταλμα. Οεφεσείων αντέδρασε, προβάλ- 5 λοντας τον ισχυρισμό ότι μετάτην έκδοσητουη διαφορά με τους αντιδίκους του είχε διευθετηθεί και το ένταλμα αποσυρθεί. Ο αστυνομικός επέμενε στην εκτέλεση του εντάλματος ό,τι επακολούθησε,ήταντοαντικείμενο έντο νης αμφισβήτησης. Ο αστυνομικός κατέθεσε ότι ο εφε- 10 σείων αντιστάθηκε στη σύλληψη, ξεσχίζοντας τοένταλμα και, αργότερα, κτυπώνταςτονκαιξεσχίζοντας το σακάκι του,στην προσπάθειατουνααποδράσεισταεσώτερατης κατοικίας του. Ο αστυνομικός ζήτησε ενισχύσεις οι οποίεςτουπαρασχέθηκαν μετηνκάθοδοδυοσυναδέλφων 15 του. Η αντίστασητου εφεσείοντα στησύλληψη τουσυνε χίστηκε,κάμφθηκεόμως,όπωςκατάθεσανοιαστυνομικοί, με τη χρήση "ανάλογης βίαζ'. Είναι αξιοση;. -^το ότι πριν τη λήξητου επεισοδίου στην κατοικίατου εφεσείο ντα,κλήθηκε, μεπρωτοβουλίατηςσυζύγουτου,οοικογε- 20 νειακός ιατρός ο οποίος, μετά την εξέταση του εφεσείο ντα, συνέστησε τη μεταφορά του στο νοσοκομείο για ιατρική εξέταση και διαπίστωση των τραυμάτωντου. Ο εφεσείων καιη σύζυγοςτουκατάθεσανότιόχι μόνοο εφε σείων δε κτύπησε και δεν αντιστάθηκε στα όργανα της 25 τάξης,αλλάτουναντίονυπήρξεθύμαβάναυσηςεπίθεσηςη οποία επιμαρτυρείταικαιαπότατραύματαταοποίαείχε υποστεί. Μετάτησύλληψη τουο εφεσείων μετεφέρθη,με τηχρήσηχειροπεδών, στο νοσοκομείο, όπουοκυβερνητι κός ιατρός, Κ. Αντωνιάδης, διαπίστωσε ότι έφερε τις 30 εξήςκακώσεις: (α) Εκδορές (εκχυμώσεις) στο δεξιόκαιαριστερό βραχιόνιο, (β) εκχυμώσεις στο δεξιό πρόσθιο άνωθωρακικότοί- ^Λ χώμα, (γ) εκδορές στο κάτωτριτομόριο της δεξιάςκνήμης, και 174 2Α.Α.Δ. Μιχαήλ ν.Αστυνομίας Πικής,Δ. (δ) εκδορέςκαιεκχυμώσεις στην περιοχήκάτωαπότο θωρακικόσπόνδυλο. Τατραύματα,όπωςο ιατρόςκατέθεσε,καιτοδικαστή ριοαποδέχθηκε, ήταν"εμφανήκαι ορατά'. 5 10 15 20 25 30 35 Ο παραπονούμενος αστυνομικός, παρά τους ισχυρι σμούςτουότιυπέστηκακώσειςωςαποτέλεσματηςεπίθε σης του εφεσείοντα (γδάρσιμο στα χέρια), δε ζήτησε να εξεταστεί απότον ιατρόκατάτη μεταφοράτου εφεσείο ντα στο νοσοκομείο, λόγω της απροθυμίας του, όπως είπε, να αφήσει τον εφεσείοντα αφρούρητο, και τούτο, παράτογεγονός ότι οεφεσείων είχεμεταφερθείστονοσο κομείομετησυνοδείασυναδέλφουτου. Οισχυρισμός του ότι υπέστη κακώσεις ως αποτέλεσμα της επίθεσης, παρέ μεινε ατεκμηρίωτος, γεγονός που οδήγησε το πρωτόδικο δικαστήριο,όπως έχουμε αναφέρει, στον υποβιβασμότης κατηγορίας,επίθεσηςσυνοδευομένης μετηνπρόκλησησω ματικήςβλάβης(άρθρο243 - Κεφ. 154),σε απλήεπίθεση βάσει του αρθρ. 242. Είναι πρόδηλο από το σκεπτικό, όπωςκαιταευρήματασταοποίακατέληξε,ότιτοπρωτόδικό δικαστήριο είχε σοβαρές επιφυλάξεις,τόσο για την αξιοπιστίατωνμαρτύρωντηςΚατηγορίας,όσοκαιγιατα κίνητρατουπαραπόνουμένουστηναπόφαση τουναεκτε λέσειτοένταλμασύλληψης, τοοποίοείχευπότηφύλαξη του, κάτωαπότις συνθήκες στις οποίες έχουμεαναφερθεί. Το δικαστήριο χαρακτήρισε ως "απαράδεκτη τη στάση" καιτωντριώναστυνομικών μαρτύρωνστηδιατύ πωσητου ισχυρισμού ότι."δενείδανκακώσεις ήτραύματα στο σώμα τον κατηγορουμένου*', ενόψειτηςιατρικής μαρ τυρίαςκαιτουπεριεχομένου τηςωςπροςτοεμφανέςτων κακώσεων τις οποίες έφερε ο εφεσείων σε διάφοραμέρη του σώματος του. Ηκατάληξηαυτή, με μιαεπιφύλαξη, είναι ορθή. Ηδιαφωνίαμας έγκειται στοχαρακτηρισμό της υπόστασης της μαρτυρίας τους ως θέμα "στάσης" προς τααντικειμενικά γεγονότα. Η "στάστ/' τωνμαρτύρων αποκαλύπτειαναξιοπιστίαηοποίαπλήττει το θεμέ λιοτης μαρτυρίαςτους. Ηαναξιοπιστίατουκύριου μάρ τυρα της Κατηγορίας ολοκληρώνεται - έτσι τουλάχιστο φαίνεται - με το αιτιολογικό της απόρριψηςτης τρίτης .175 Πικής,Δ. Μιχαήλν.Αστυνομίας
(1991)κατηγορίας,η οποίασυσχετίζεται ευθέως μετηναναξιοπι στία του. Το έγκλημα της κακόβουλης ζημίας,όπωςδια τυπώνεται στο άρθρο 324
(1)του Ποινικού Κώδικα, δεν απαιτεί την ύπαρξηειδικής πρόθεσης (specificintent). Η απόδειξητου συναρτάται μετηθεληματικήκαιπαράνομη 5 πρόκληση ζημίας. Το εύρημα του δικαστηρίου για την απόρριψη της τρίτης κατηγορίας, συνδέεται άμεσα και αποκλειστικά, όπως άλλωστεσυνάγεται απότουςλόγους που παρέθεσε το δικαστήριο,μετηναναξιοπιστίατου κύ ριου μάρτυρατηςΚατηγορίας. Η αναξιοπιστίααφορούσε ΙΟ το καίριο σημείο των διαδραματισθέντωνκατάτο πρώτο στάδιο του επεισοδίου, όπου εκδηλώθηκε και η επίθεση τουεφεσείοντα εναντίον τουαστυνομικούκαιηπαρεμπό δισητουστηνεκτέλεσητουκαθήκοντοςτου. Οι προθέσεις του κύριου μάρτυρατηςΚατηγορίας,σε 15 σχέση μετηναπόφασητουναπροβείστην εκτέλεση εντάλ ματος σύλληψης με την ευκαιρία της επίσκεψης του εφε σείοντα στηνκατοικίατου,επίσηςαμφισβητούνταιαπότο δικαστήριο. Στηναπόφασηαναφέρεται:"Ο Μ.Κ.1 για δικούς τουλόγους, πουδενείμαι βέβαι- 20 ος αν ήταν και τόσο αγαθοί, σκέφτηκε ότι η στιγμή ήταν κατάλληλη να παραλάβει από το σταθμό και το ένταλμα σύλληψης του κατηγορούμενου αναφορικάμε τηνυπόθεση5059/86πουστάληκε πρόσφατα στοσταθ μόγια εκτέλεση,πράγμαπουέκαμε καθ'οδόν προςτο 25 σπίτι τουκατηγορούμενου " Οι πιο πάνω διαπιστώσεις έτειναν να κλονίσουν το υπόβαθροτηςαξιοπιστίας τωνμαρτύρωντηςΚατηγορίας σε βαθμό που η απόδοση οποιασδήποτε βαρύτητας στη μαρτυρία τους να καθίσταται ακροσφαλής. Εν τούτοις, το δικαστήριο αποδέχθηκε ορισμένο μέρος τηςμαρτυρίας τους σε συνάρτηση καιαντιπαραβολήμε τημαρτυρίατου εφεσείοντα καιτης συζύγου του. Καιτων δυοσυζύγων η μαρτυρία κρίθηκε ότι περιείχε υπερβολές, ιδίωςαναφορι κά με τους ισχυρισμούςτους γιατηνέκτασητηςβίαςπου 35 ασκήθηκεσεβάροςτουεφεσείοντα. Ταιατρικά ευρήματα, σύμφωνα μετην απόφασητουδικαστηρίου,είχαναποκα176 2Α.Α.Δ. Μιχαήλν.Αστυνομίας Πικής,Δ. λύψειμόνο "επιπόλαιεςμικροεκδορέςκαιεκχυμώσειςπου εύλογαθαμπορούσανναπροκληθούνκαιστιςδύοφάσεις της προσπάθειας για τη σύλληψη του κατηγορούμενου." Τοεύρημααυτότουδικαστηρίουπαραγνωρίζειτηνιατρι5 κήμαρτυρία, καιστο βαθμό αυτόαποτελεί εσφαλμένηκα θοδήγηση ως προς τα γεγονότα ότι οι εξωτερικέςκακώ σεις δεν ήταν καθοριστικές για το βαθμό και έκταση της βίαςπουασκήθηκεσε βάροςτουεφεσείοντα. Τα ρήγματα ταοποίαδιαπίστωσε τοπρωτόδικοδικαστήριοστηναξιο10 πιστία τουκυρίου καιτων άλλων μαρτύρων της Κατηγο ρίας,σεσυνδυασμό μετουςλόγουςγιατουςοποίουςαπο κλείσθηκε η μαρτυρία του εφεσείοντα, καθιστούν την ετυμηγορία τουδικαστηρίουανασφαλή καιυποκείμενη σε ακύρωση. Ούτε παρέχεται πεδίο για την εφαρμογή της 15 επιφύλαξηςτουαρθρ. 145
(1)(β) προςδιάσωσητηςκαταδί κηςενόψειτουκλονισμούτης αξιοπιστίας των μαρτύρων της .Κατηγορίας σε βαθμό που κανένα δικαστήριο δεθα μπορούσε, χωρίς αμφιβολίες, ν' αποδώσει οποιαδήποτε βαρύτηταστους ισχυρισμούςτους.(Βλ. Έλληναςν. Δημο20 κρατίας
(1989)2Α.Α.Δ.149). Μετάτην κατάληξηαυτή,δεν παρίσταταιανάγκη εξέ τασηςτων άλλων λόγωνγιατους οποίους έχει επιδιωχθεί ηακύρωση της καταδίκης. Αυτό δε μαςαπαλλάσσει από τηνυποχρέωση ναεπισημάνουμε ότι, ενώείχεδιαταχθεί η 25 σύλληψη του εφεσείοντα, βάσει του αρθρ.49 τουΝ 14/60, το ένταλματοοποίοείχεεκδοθεί ανέγραφεωςπηγή εξου σιοδότησηςTOάρθρο44 του Κεφ. 155, πουεξουσιοδοτεί την έκδοσηεντάλματος σύλληψηςγια παράλειψηεμφάνι σης ενώπιον επαρχιακού δικαστηρίουσεσυνοπτικήποινι30 κήδίκη(summarytrial)ήπροανάκριση. Ηέφεση επιτρέπεται. Ηκαταδίκη ακυρώνεται. Οεφε σείωναθωώνεταικαιαπαλλάττεται. Έφεσηεπιτρέπεται. 177