(1991)15Απριλίου, 1991 [Α.ΛΟΙΖΟΥ,Π.,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΤΑΡΗΣ, ΔΛπές] ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΠΝΙΔΗΣ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑριθ.5323). Αμελές οδήγημα κατά παράβαση των άρθρων 8 και 19τον Περί Μη χανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 1972, (Νόμος Αρ. 86 τον 1972) ~ Παράλειψη οδηγού να διατηρεί ασφα λήαπόσταση από προπορευόμενοόχημα σεγραμμή άλλων αυτοκι νήτων. 5 Αξιολόγηση κατάθεσης κατηγορούμενου — Η εκτίμηση τέτοιας κατά θεσης είναι θέμα που ανάγεται στη διακριτνκή ευχέρεια τον δικα στηρίου να αξιολογήσει τηναξιοπιστία των μαρτύρων. Ο εφεσείων οδηγούσε το τέταρτο αυτοκίνητο στη γραμμή άλλων αυτοκινήτων που είχαν σταμάτησα σε διάβασηπεζών για 10 να δώσουν προτεραιότητα σε μιά πεζή να διασταύρωσα. Ο εφε σείων χρησιμοποίησε ταφρένατουχωρίς αποτέλεσμακαικτύπησε στο πίσω μέρος του προπορευόμενου φορτηγού πουστη συνέχεια μετακινήθηκε προς τα μπρος και κτύπησε το προπορευόμενο από αυτόαυτοκίνητο. 15 ΤοπρωτόδικοΔικαστήριοαπέρριψετηνεκδοχήτου εφεσείοντα που περιείχετο και στη γραπτήτου κατάθεσηπρος την αστυνομία ότι σταμάτησε έγκαιραχωρίς νακτυπήσητοπροπορευόμενο αυτο κίνητο και ότι αυτό λόγω της σύγκρουσης του μετο προηγούμενο του αυτοκίνητο οπισθοδρόμησε και του κτύπησε, και τον βρήκε 20 ένοχο για αμελές οδήγημα κατά παράβασητων άρθρων 8 και 19 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 1972 (ΝόμοςΑρ. 86του 1972). Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση εναντίον τηςκα ταδίκηςκαιαποφάνθηκεότι σχετικά μετηναξιολόγηση τηςκατά- 25 θέσηςκατηγορουμένουκάθεμέροςαυτήςπουγίνεται δεκτό αποτε λεί μαρτυρία για την αλήθεια των γεγονότων στα οποία αναφέρεταικαιόχι μόνο στο μέρος εκείνο πουσυνιστάπαραδοχή άμεσαήέμμεσα του αδικήματος. Στην παρούσαυπόθεση δεν συ ντρέχει λόγος επέμβασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στα γεγονό- 190 2ΑΛΛ. ΚωνσταντινίΛηςν.Αστυνομίας τα που διαπιστώθηκαν με βάσητην εκτίμησητης αξιοπιστίας των μαρτύρων όπως αυτή ορθά εκτιμήθηκε από τον πρωτόδικο Δικα στή. Η έφεση απορρίπτεται. 5 Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Κωνσταντίνου νΑστυνομίας
(1989)2AAA. 109; FiBdlayDuncan, 73Or.App.Rep. 359. Έφεση εναντίον Καταδίκης. Έφεσηεναντίον τηςκαταδίκης απότον Φίλιππο Κων10 σταντινίδηοοποίοςβρέθηκεένοχος στις 15Ιουνίου, 1990 από το ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λεμεσού(ΑριθμόςΠοινι κήςΥπόθεσης3565/88) στηνκατηγορίααμελούςοδήγησης κατάπαράβαση τωνάρθρων8και 19τουΠερί Μηχανοκι νήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, 1972 15 (Νόμος 86/72) και καταδικάστηκε από τον Παμπαλλή, Ε.Δ.σεπρόστιμο£60.Α. Ιίοάννον,για τονεφεσείοντα. Γ.,/Γαπα'ιωαννοι»,Δικηγόρος τηςΔημοκρατίαςγιατην Εφεσίβλητη. 2ο Α. ΛΟΙΖΟΥ, Πρ. ανέγνωσετηναπόφαση τουΔικαστη ρίου. Με τηνέφεσηαυτήοεφεσείωνπροσβάλλει την κατα δίκη του απόαπόφαση του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου με την οποία βρέθηκε ένοχος αμελούς οδήγησης κατά παρά βαση των Άρθρων 8 και 19 του Περί Μηχανοκινήτων 25 Οχημάτων και Τροχαίας ΚινήσεωςΝόμου 1972, (Νόμος Αριθ. 86του1982). Τα σχετικά γεγονότα όπως φαίνονταιαπότη μαρτυ ρία, καιοιδιαπιστώσειςοι οποίεςέγιναν από τονπρωτό δικοδικαστήμετάαπό εκτίμησητηςαξιοπιστίαςτων μαρ30 τύρων,είναιαυτά.Στις 14Νοεμβρίου,1987, και περί ώρα 12.00 μεσημβρινή, στη λεωφόρο Ομόνοιας στη Λεμεσό, έναδρόμοελαφράκατηφορικόμεαπεριόριστηορατότητα και όριο ταχύτητας30μ.α.ω., πλάτους44 ποδών,μιαφά191 Α. Αοΐζου, Π. ΚωνσταντινίΑηςν.Αστυνομίας
(1991)λαγγα απόαυτοκίνηταπροχωρούσε προς νότιακατεύθυν ση. Κοντά στην οδό Λιοπετρίου όπου υπάρχει διάβαση πεζών μήκους 10 ποδών με γραμμές από κάθε πλευρά "ζικ-ζακ" που επεκτείνονται σε απόσταση 47 ποδών από τη διάβαση,στο κάθε άκρο της οποίας υπήρχαν φωτεινοί 5 λαμπτήρες που ήταν σε λειτουργία, ο οδηγός του πρώτου αυτοκινήτου, με αριθμό εγγραφής RN677, σταμάτησε για να δώσει προτεραιότητασε μια πεζήνα διασταυρώσει.Το αμέσως επόμενο φορτηγόπου μετέφερε γερανό, μεαριθμό έγγραφης EQ 315, επίσης σταμάτησε.Το ίδιο έκαμε και ο 10 πρώηνπρώτος κατηγορούμενος πουοδηγούσε το φορτηγό μεαριθμόεγγραφήςGF525. Ενώ ο τελευταίος ήτανσταματημένος, ο εφεσείων που οδηγούσε το τέταρτο αυτοκίνητο στη γραμμή, χρησιμο ποίησε τα φρένα του χωρίς αποτέλεσμα και κτύπησε στο 15 πίσω μέρος του φορτηγού GF525, πουστη συνέχεια μετα κινήθηκε προς τα μπρος και κτύπησε το προπορευόμενο απόαυτόαυτοκίνητο. Ο πρωτόδικος Δικαστής, αφού εξέτασε τη μαρτυρία και αναφέρθηκε στη σχετική νομολογία του Δικαστηρίου 20 που βρίσκεται στην υπόθεση Κωνσταντίνου ν. Αστυνο μίας,
(1989)2 Α.Α.Δ. 109, και στην αγγλική απόφαση FindlayDuncan, 73 Cr. App. Rep. 359,σχετικά μετηναξιο λόγηση της κατάθεσης ενός κατηγορούμενου, απέρριψε την εκδοχή του εφεσείοντα πουπεριείχετο καιστηγραπτή 25 του κατάθεσηπρος την αστυνομία ότι σταμάτησε έγκαιρα χωρίς νακτυπήσει το προπορευόμενο αυτοκίνητο,και ότι αυτόςλόγωτης σύγκρουσης του μετοπροηγούμενο αυτού αυτοκίνητοοπισθοδρόμησε καιτουκτύπησε. Είναι νομολογιακά θεμελιωμένηαρχή ότι σχετικά με 30 την αξιολόγηση κατάθεσης ενός κατηγορούμενου κάθε μέρος αυτήςπουγίνεται δεκτόαποτελεί μαρτυρίαγια την αλήθεια των γεγονότων στα οποία αναφέρεται, και όχι μόνοστο μέρος εκείνοπουσυνιστά άμεσαήέμμεσα παρα δοχήτου αδικήματος. Κάθε μέρος όμως μιας τέτοιας κα- 35 τάθεσηςλαμβάνεταιυπόψητο δεδικαστήριο προβαίνει σε εκτίμηση των ισχυριομων που προβάλλονται* μπορεί 192 2ΑΛ.Δ. 5 Κωνσταντινίδηςν.Αστυνομίας Α. Αοΐζον,Π. όμως ναδώσει όπωςαυτόκρίνει ότι επιβάλλεταιδιαφορε τική βαρύτητα σε διαφορετικά μέρητης κατάθεσης ήκαι μικρότερη σημασία ήκαινααπορρίψει έναήπερισσότερα μέρη αυτής. Είναι με άλλα λόγια η εκτίμηση κατάθεσης θέμα που ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστη ρίουνακρίνει τηναξιοπιστίατων μαρτύρων. Αυτό ήτανπουέγινε στην υπόεξέταση περίπτωσηαπό τον πρωτόδικο Δικαστή, ο οποίος απορρίπτονταςτην εκ δοχή αυτήτου εφεσείοντα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι 10 αυτός ήταν ένοχος γιατί παρέλειψε να διατηρεί ασφαλή απόστασηαπότοπροπορευόμενο όχημακαιπαρέλειψενα αντιληφθεί έγκαιρα, σε ένα δρόμο ευθύ με απεριόριστη ορατότητα χωρίς εμπόδιο, ότι τα προπορευόμενα αυτοκί νητα σταμάτησαν στη διάβασηπεζών και κτύπησε στο τε15 λευταίο από αυτά, με τα επακόλουθα που περιγράψαμε νωρίτερα στην απόφαση αυτή. Η συμπεριφορά αυτή του εφεσείοντα συνιστούσε αμελές οδήγημα διότι πράγματι ένας οδηγός οφείλειναδιατηρεί ασφαλή απόστασηαπό το προπορευόμενο αυτούόχημαώστενα μπορεί να σταματή20 σει με ασφάλειαέγκαιραανοι συνθήκες το επιβάλλουν. Ακούσαμε με προσοχή τον ευπαίδευτο δικηγόρο του εφεσείοντα και βρίσκουμε ότι τίποτε δεν υπάρχει στην υπόθεση αυτήπου να δικαιολογεί το Δικαστήριο αυτόνα επέμβει στα γεγονότα τα οποία διαπιστώθηκαν με βάση 25 χην εκτίμηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, όπως αυτή ορθά εκτιμήθηκε από τον πρωτόδικο Δικαστή. Καταλή γουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι η έφεση αποτυγχάνει καιαπορρίπτεται. Έφεση απορρίπτεται. 193