2Α ΛΑ. 15Μαΐου 19>1 [Α.ΛΟΙΖΟΥ,Π., ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΛΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ/στές.] ΡΕΝΟΣ Γ. ΠΕΤΡΟΥ (ΠΠΙΤΡΟΣ), Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 5275). 5 10 15 2Q ΠοινικήΔικονομία — Άρθρο 74
(1)(γ)τον περί ΠοινικήςΔικονομίας Νόμον,Κεφ. 155, όποιςτροποποιήθηκε— Καθήκον τον Πρωτόδικον Δικαστού να πληροφόρηση τον κατηγορούμενο για ταδικαιώ ματα τον σχετικά με την προβολή νπεράσπισής τον — Παράλειψη τέτοιας πληροφόρησηςκαθιστά άκυρη τηνδιαδικασία. Οκατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητοτουχωρίς τη δέου σα προσοχή και φροντίδα κατά μήκος του κυρίου δρόμου Δρούσιας — Πόλεως Χρυσοχούς. Βρέθηκε ένοχος της κατηγορίαςαμε λούς οδήγησης κατά παράβαση των Αρθρων 8 και 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων Νόμου του 1972 (Νόμος Αρ. 86 του 1972). Με την έφεση του ζήτησε ακύρωση της διαδικασίαςλόγω του ότι ο πρωτόδικοςΔικαστής παρέλειψε ναακολουθήση τη διαδικα σία που προνοεί το Αρθρο 74
(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ. 155, όπωςτροποποιήθηκεκαι να τον πληροφό ρησηγια ταδικαιώματα τουσχετικά μετην προβολήυπεράσπισης του. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο αποδέκτηκετην έφεσηκαιτόνισε ότι η πληροφόρηση του κατηγορούμενου για τα δικαιώματατου όπως καθορίζεται στη πιο πάνω νομοθετική διάταξη είναι θεμελιώδης πτυχή της ποινικής'δικαιοσύνης και το Δικαστήριο έχει υποχρεω τικόκαθήκοννατηντηρή. Γι' αυτόντον λόγο ηέφεση επιτυγχάνει καιηκαταδίκη ακυρώνεται. Η έφεση επιτυγχάνει. 25 Υποθέσεις πον αναφέρθηκαν: Rex v. Tom, 14C.L.R. 256; R v.Graham, 17Cr. App. Rep. 40; 275 Πέτρουν. Αστυνομίας
(1991)R v. Villars, 20 Or. App. Rep.150. Έφεση εναντίον Καταδίκης. Έφεσηεναντίον τηςκαταδίκης απότονΡένο Γ.Πέτρου (Ππίτρο) ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 29 Δεκεμβρίου, 1989 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου (Αριθμός 5 Ποινικής Υπόθεσης 8659/88) στην κατηγορία αμελούς οδήγησης κατάπαράβασητων άρθρων 8 και 19του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, 1972 (Νόμος 86/1972) και καταδικάστηκε από Μιλτιάδους Ε.Δ.σεπρόστιμο £45.10 Χρ. Κληρίδης,γιατον Εφεσείοντα. Μ. Παμπαλλή (κα),Δικηγόροςτης Δημοκρατίας, για την εφεσίβλητη. Cur. adv. vult. Α. ΛΟΙΖΟΥ,Π.ανέγνωσε την απόφασητου Δικαστή- 15 ρίου. Οεφεσείων βρέθηκε ένοχος τηςκατηγορίαςαμελούς οδήγησης κατάπαράβασητων Άρθρων 8 και!9 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμουτου 1972 (ΝόμοςΑρ.86του1972). Οι λεπτομέρειες του αδικήματος ήταν ότι στις 29 Ιου- 20 λίου 1988, στη Δρούσια τηςεπαρχίαςΠάφουοδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής NG724, κατά μήκος του κυρίου δρόμου Δρούσιας -Πόλεως Χρυσοχούς,χωρίς τη δέουσαπροσοχήκαιφροντίδα. Ο πρώτοςλόγοςεφέσεως είναι ότι οπρωτόδικος Δικά- 25 στης παρέλειψε ναακολουθήσει τηδιαδικασίαπουπρονο εί το *Αρθρο74
(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε,τοοποίο προβλέ πει ταπιοκάτω: "(γ) μετά το πέρας της υποθέσεως διατηνκατηγορίαν, 30 εάνφαίνηταιεις τοΔικαστήριον ότιαπεδείχθη εκπρώ276 2ΑΛΛ. 5 10 Πέτρουν.Αστυνομίας Α.Λοΐζου,Π. της όψεως υπόθεσις κατά του κατηγορουμένου επαρ κώςώστεναυποχρεούταιναπροβάλητηνυπεράσπισιν αυτού, το Δικαστήριον καλεί τούτον να προβάλητην υπεράσπισιντουκαιπληροφορεί αυτόνότι δύναται να προβήεις ανόμωτον κατάθεσιν, εκ τηςθέσεως ένθαευ ρίσκεταικατάτονενλόγω χρόνον,ενηπεριπτώσειδεν υπόκειται εις αντεξέτασιν ήότι δύναταιναδώσημαρτυρίαν εκ της θέσεως εξεταζομένου μάρτυρος, αφού ομώσηως μάρτυς,εν ηπεριπτώσει υπόκειται ειςαντεξέτασινως μάρτυς" Μετάτοπέραςτηςυπόθεσης τηςκατηγορούσηςαρχής, η υπόθεση αναβλήθηκε σε μελλοντική ημερομηνία στην οποίαοκατηγορούμενος εμφανίστηκε μετοδικηγόροτου, ο οποίος εμφανίστηκε γι αυτόν σε όλη τη ακρόαση της 15 υπόθεση. Στοσχετικό πρακτικότηςημερομηνίαςαυτήςο κατηγορούμενος ανέφερεταπιοκάτω: "1/12/89 Εμφανίσειςωςκαι προηγουμένως Κατηγορούμενοςπαρών. 20 Ο κατηγορούμενος υιοθετά την κατάθεση του που έδωσεστην αστυνομία η οποίαβρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίουωςτεκμήριο3. κ. Κληρίδης: Αυτήείναι ηυπόθεσηγιατηνυπεράσπι ση." 25 Δεν υπήρξεαμφισβήτησητουγεγονότος ότι ο πρωτόδι κοςΔικαστήςδενπληροφόρησετονκατηγορούμενογιατα δικαιώματατου, όπωςαναφέρεταιστηνσχετικήπαράγρα φο που έχειμόλιςεκτεθεί Είναιφανερόαπό τηδιατύπωσητουάρθρουότι η πλη30 ροφόρηση του κατηγορουμένου περί των δικαιωμάτων του, όπωςκαθορίζονταιστηνπιοπάνωνομοθετικήδιάτα ξη είναι μια θεμελιώδης πτυχήτης ποινικής δικαιοσύνης 277 Α.Λοϊζου,Π. Πέτρουν.Αστυνομίας
(1991)και οποιαδήποτεπαράλειψηαπό μέρουςτουΔικαστηρίου να εκπληρώσει το υποχρεωτικό αυτόκαθήκον,οδηγεί σε ακυρότητατηςδιαδικασίας. Αναφορά στο σημείο αυτόμπορείναγίνει στην υπόθε ση Rex v. Vassilis Toffi, 14C.L.R.256 στησελ. 258, όπου 5 τέτοιαπαράλειψη κάτωαπότηντότε ισχύουσανομοθεσία κρίθηκε ότι ήταν στη φύση μιας σοβαρής παρατυπίας η οποία έπρεπε να θεωρηθεί ολέθρια γιατην καταδίκη, και ότι ηθέσηαυτήυποστηριζόταναπότις Αγγλικές αποφά σεις R. v. Thomas Graham, 17 Cr. App. Rep.40,και R. v. JQ Frank ViUars,20Cr.App. Rep.150. Δεν βλέπουμε κανένα λόγο να φύγουμε από αυτήτην προσέγγιση μια και είναι σαφήςκαι επιτακτικήη διατύ πωσητουσχετικού άρθρουτης ΠοινικήςΔικονομίαςπου παραθέσαμεστην αρχήτηςαπόφασης αυτής,πράγμαπου 15 επιβάλλει κάποια παρέκκλιση από την προσέγγιση των ΑγγλικώνΔικαστηρίων. (Βλέπε Archbold Criminal Pleading Evidence and Practice 41st Edition παράγραφοι 4-277,όπως επίσηςκαι LoizouandPikis,CriminalProcedureinCyprusσελ. 113.) 20 Γιατουςπιοπάνωλόγουςη έφεσηεπιτυγχάνει,η κατα δίκητουεφεσείονταακυρώνεταικαιεπομένωςδεντίθεται θέμαναεξετάσουμετουςυπόλοιπουςλόγουςεφέσεως. Έφεσηεπιτυγχάνει. 278