2 Α.Α.Δ. 17 Μαΐου, 1991 [Α. ΛΟΙΖΟΥ. Π., ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ/στές]· ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ν. ΠΑΠΑΔΕΤΗΣ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, . Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑριθ.5325). Αμελές οδήγημα κατάπαράβαση των άρθρων 8χαι 19τουΠερί Μηχα νοκινήτων Οχημάτωνκαι Τροχαίας ΚινήσεωςΝόμου 1972 (Νόμος 86/72)— Σύγκρουση σεσυμβολή κυρίου δρόμου με πάροδο. Αξιοπιστία μαρτύρων — Είναι θέμα πον εμπίπτει στην αρμοδιότητα του πρωτόδικου Δικαστηρίου — Αν το πρωτόδικο Δικαστήριο κα τάληξε εύλογα στα ευρήματα του αναφορικά με την αξιοπιστία το Εφετείο δεν επεμβαίνει. 10 15 20 Ο εφεσείων βρέθηκε ένοχος για παράλειψη να σταματήσει στη συμβολή κυρίου δρόμου με πάροδο μέσα στο χωρίο Γάλαταόπου ωδηγούσε το μοτοποδήλατοτου μεαποτέλεσμα νασυγκρουσθεί με το όχηματουπαραπονούμενου πουερχόταναπότονκύριοδρόμο, παρ* όλη την προσπάθεια του παραπονούμενου να αποφυγήτην σύγκρουση. Τα ίχνητωνφρένωντουοχήματοςτου παραπονούμε νου και ηκατεύθυνση τους υποστήριζαν την εκδοχήτου παραπο νούμενου πουέγινε αποδεκτήκαιαπό τοΔικαστήριο ότι ωδηγούσε στην αριστερή πλευρά του δρόμου και έστριψε προς τα δεξιά για να αποφυγήτησύγκρουση. Αντίθετα απόρριψετον ισχυρισμό του εφεσείοντα ότι σταμάτησεστησυμβολήτωνδύοδρόμων. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση εναντίον τηςκα ταδίκηςκαι αποφάνθηκεότι: 1) Το πρωτόδικοΔικαστήριο έβγαλε τασωστά συμπεράσματα με βάση τα γεγονότα και αξιολόγησε σωστά την αξιοπιστία των μαρτύρων. ' 2) Τοκριτήριοτηςαμέλειαςπουχρησιμοποιήθηκεήτανορθό. 25 3) Ηαμέλεια εξετάζεται μεβάσηταπεριστατικάτηςκάθευπό θεσηςκαιμετι είναι εύλογο υπότις περιστάσεις. 4) Ηείσοδος του εφεσείοντα στον κύριο δρόμο χωρίς ναστα- 279 Παπαδέχηςν. Αστυνομίας
(1991)4) Η είσοδος του εφεσείοντα στον κύριο δρόμο χωρίς νασταματήση στη συμβολή των δύο δρόμων αποτελούσε από μόνη της αμέλεια αλλά έστω κι' αν σταματούσε στη συμβολή πάλι θαήταν υπεύθυνοςαμέλειας ανπρινεισέλθει στον κύριο δρόμοδενεβεβαιώνετο ότι ήτανασφαλές να το κάμει σε σχέση με τα οχήματαπου 5 χρησιμοποιούν τονκύριο δρόμο κατά προτεραιότητα. Ηέφεση απορρίπτεται. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Charalambous v.Police
(1982)2 C.L.R. 134. Έφεσηεναντίον ΚαταδίκηςκαιΠοινής. 10 Έφεσηεναντίον της καταδίκηςκαιτηςποινήςαπότον Γεώργιο Ν. Παπαδέτηο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 20 Ιουνίου, 1990 από το ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίας (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 5739/90) στην κατηγορία ότι οδηγούσε αμελώς κατάπαράβαση των άρθρων 8 και 15 19τουΠερί ΜηχανοκινήτωνΟχημάτωνκαιΤροχαίαςΚι νήσεως Νόμου, 1972 (Νόμος 86/72) και καταδικάστηκε απότονΑ.Ε.Δ.Ηλιάδη σεπρόστιμο£50.-. Αιμ. Λεμονάρης,γιατονεφεσείοντα. Γλ. Χατζηπέτρου, Δικηγόροςτης Δημοκρατίας Α, για 20 τηνεφεσίβλητη. Α.ΛΟΙΖΟΥ, ΠΡ.ανέγνωσε τηναπόφασητουΔικαστη ρίου. Ο εφεσείων βρέθηκε ένοχος κατηγορίας αμελούς οδήγησης κατάπαράβασητων Άρθρων 8και 19τουπερί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως 25 Νόμουτου 1972 (Νόμος Αριθ. 86 του 1972). Οπρωτόδι κος Δικαστής κατάληξε στο συμπέρασμα αυτό αφούδέ χθηκετην εκδοχήτου παραπονούμενουκαιαπόρριψετην εκδοχήτουεφεσείοντα. Τα περιστατικά της υπόθεσης όπως βγαίνουναπότη 30 μαρτυρία, όπως αυτή έγινε αποδεκτή, είναι ότι στις 24 Ιουνίου, 1989,γύρωστις 5.30 μ.μ. οεφεσείων οδηγούσετο μοτοποδήλατο με αριθμό εγγραφής MY 192 στη Γάλατα 280 2ΑΛΛ. Παπαδέτηςν.Αστυνομίας Α.Λοΐζου,Π. σε μιαπάροδοκαιμπήκεστον κύριο δρόμο χωρίς να στα ματήσει στο σημείο συμβολής των δύο δρόμων. Τηνίδια ώρα ο παραπονούμενος προχωρούσε με το αυτοκίνητο του με αριθμό εγγραφής PD22 στον κύριο δρόμο. Στην 5 προσπάθειατουν'αποφύγεισύγκρουση μετον εφεσείοντα εφάρμοσε φρένακαιοδήγησε τοόχηματουπρος ταδεξιά. Παρά την προσπάθεια του όμως αυτή η σύγκρουση δεν αποφεύχθηκε και ο παραπονούμενος χτύπησε με το εμπρόσθιο μέρος του οχήματος του το μοτοποδήλατο του !0 κατηγορούμενου. Ήταν ηεκδοχήτου εφεσείοντα ότι σταμάτησ& στησυμ βολή των δύο δρόμων, κοίταξε δεξιά και αριστερά, δεν αντιλήφθηκε οποιαδήποτε τροχαία κίνηση και δοκίμασε να εισέλθει στον κύριο δρόμο,αφούκοίταξε επίσης προς !5 ένα βοηθητικό καθρέφτηπουβρισκόταν απέναντι τουγια να βεβαιωθεί ότι δεν υπήρχε άλλη τροχαία κίνηση στον κύριο δρόμο αλλά φαίνεται πως ο καθρέφτης αυτός δεν ήταν σωστά τοποθετημένος για να τον βοηθήσει. Όταν μπήκε στον κύριο δρόμο και αφού πήρε την αριστερή 20 πλευρά του δρόμου και κάλυψε μια απόσταση δύο περί που μέτρων αντιλήφθηκε σε μια απόσταση δεκαοκτώ μέ τρων μακρυάτου,τοόχηματουπαραπονούμενουναέρχε ταικατάπάνωτου. Η απόσταση των δεκαοκτώ μέτρων φαίνεται να είναι 25 σημαντική γιατί είναι αυτήτην οποία οπαραπονούμενος έδωσεσαν την απόσταση απ'όπου είδε τον εφεσείοντανα εισέρχεται με το μοτοποδήλατο του από την πάροδο χωρίς να σταματήσει, και γιατί η ορατότητα από το ση μείο σύγκρουσης προς το γεφύρι που βρισκόταν στο 3Q δρόμο του παραπονούμενου πριν τη συμβολή των δύο δρόμωνήτανπερίπουείκοσιμέτρα. ΟπρωτόδικοςΔικαστής δέχθηκετηνεκδοχήτου παρα πονούμενου η οποία πράγματι υποστηριζόταν από τα πραγματικάγεγονότα,καιπιοσυγκεκριμένα, ταίχνη φρέ35 νων και την κατεύθυνση που είχαν πράγμα που επιβεβαίωνε τον ισχυρισμό τουπαραπονούμενουότι κρα τούσε την αριστερή πλευρά του δρόμου και έστριψε το 281 Α.Αοΐζου,Π. Παπαδέτης ν.Αστυνομίας
(1991)όχηματουπροςταδεξιάγιαν" αποφύγειτησύγκρουση με τομοτοποδήλατοτουεφεσείοντα. Απόρριψε δετον ισχυ ρισμό του εφεσείοντα ότι είχε σταματήσει στη συμβολή τωνδύοδρόμωνκαιπρόσθεσε ότι,έστω καιαν αποδεχό ταντηνεκδοχήτουεφεσείοντα,η ευθύνητουδεθαάλλαζε 5 έχονταςυπόψητοκαθήκονπουείχεναβεβαιωθείότιήταν απόλυτα ασφαλής η είσοδος του στον κύριο δρόμο μέσα στα πλαίσια της ύπαρξης σταθμευμένων οχημάτων στα δεξιά του, της μικρής ορατότητας που είχε και της μη ορθήςτοποθέτησης τουκαθρέφτηηοποίαθατον βοηθού- 10 σεσχετικά μετηνορατότητατου. Τηνορθότητατηςπιο πάνωπροσέγγισης αμφισβήτησε ο δικηγόρος του εφεσείοντα. Δε βρίσκουμε όμως ότι ευ σταθείτοεπιχείρημαότι οπρωτόδικοςΔικαστήςχρησιμο ποίησε το εσφαλμένο κριτήριο ως προς το θέμα της αμέ- 15 λείας. Αντίθετα βρίσκουμε ότι δεν υπάρχουν οποιοιδήποτε λόγοι που να δικαιολογούν την επέμβαση τουΔικαστηρίου αυτούσαν Εφετείου στο θέματηςαξιο λόγησης της αξιοπιστίας των μαρτύρων ή ότι θαέπρεπε τοΔικαστήριο να βγάλει άλλα συμπεράσματααπόταγε- 20 γονότα, απόεκείνασταοποίακατάληξεοπρωτόδικοςΔι καστής, ή και ότι το κριτήριο της αμέλειας που τέθηκε είναιεσφαλμένο. Το δε επιχείρημα που πρόβαλε ο δικηγόρος του εφε σείοντα ότι σεκάποιοστάδιοτηςαντεξέτασης ο παραπο- 25 νούμενος είπε ότι πρωτοείδε τον εφεσείοντα όταναυτός βγήκε περίπου 1/2 μέτρο από την πάροδο στον κύριο δρόμο δεν αντικρούεται με το εύρημα του Δικαστηρίου διότι καθαρά ο μάρτυςείπεότι τον είδε ναβγαίνει χωρίς νασταματήσεικαιτον είδεότανήταν1/2 μέτροστηγραμ- 30 μήσυμβολής τωνδύοδρόμων. Είναιφανερόότι θέμααμέλειας,εξετάζεταιμεβάση τα περιστατικά της κάθευπόθεσης και μετοτι είναιεύλογο κάτωαπότις περιστάσεις. Αμέλειαδεαρκετήγιανασυ 35 σταθεί αστικήευθύνηείναι ότι χρειάζεταιγιαναυποστηρίζει καταδίκηκάτω από το άρθρο 8 (Charalambous ν. Police
(1982)2CUR. 134). 282 2 ΑΛΛ. Παπαδέτης ν.Αστυνομίας Α. Λοίζου,Π. Στην προκειμένη περίπτωση η είσοδος του εφεσείοντα στον κύριο δρόμο στον οποίο προτεραιότητα διέλευσης είχε οπαραπονούμενοςχωρίςνασταματήσει στησυμβολή των δύο δρόμων αποτελούσε από μόνη της αμέλεια που 5 προκάλεσε τη σύγκρουση με το αυτοκίνητο του παραπο νούμενου. Περιπλέον,θααποτελούσεαμελές οδήγημακαι αν ακόμα είχε σταματήσει στη συμβολή της παρόδουμε τονκύριοδρόμο, ανπρινεισέλθει σ'αυτόνδενεβεβαιώνετοότι ήτανασφαλέςνατοκάμειαυτό σε σχέσημετα οχή10 ματαπουχρησιμοποιούν τονκύριοδρόμοκατάπροτεραι ότητα. Για όλους τους πιο πάνωλόγους ηέφεσηαπορρίπτε ται. Έφεσηαπορρίπτεται. 283