(1991)11Ιουνίου,1991 [ΛΟΙΖΟΥ.Πρ..ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Χ"ΤΣΑΙΤΑΡΗΣ.ΔΑηέςΙ ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΟΪΖΙΑΣ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 5302). Αμελής οδήγησηκατά παράβαση των άρθρων 8και 19τον περί Μηχα νοκινήτων Οχημάτωνκαι Τροχαίας ΚινήσεωςΝόμου 1972, Νόμος Αρ. 86/
- Αξιοπιστία μαρτύρων — Ευρήματα πον βασίζονται στην αξιοπιστία των μαρτύρων — Είναι εν&ύνη τον πρωτόδικου Δικαστηρίου ο προσδιορισμός γεγονότων που βασίζονται στην αξιοπιστία αυτή —Πότε παρέχεται ευχέρεια για ανατροπή τους. 5 Αιτιολόγηση — Δεν σημαίνει επανάληψη ή αναφορά στο σύνολο ήσε κάθεπτυχή τηςμαρτυρίας — Αρχές που εφαρμόζονται. Ο κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο του στη Λεωφόρο 10 Κέννετυ στη Λευκωσία μεκατεύθυνση τηΛεωφόρο ΜακαρίουΓ . Αντιλήφθηκε την παραπονούμενηηοποίαείχεξεκινήσει από δεξιά σε σχέση με την πορεία του να διασχίσει πεζή τη Λεωφόρο πλά τους 6.80 μέτρα, να βρίσκεται στο μέσο του δρόμου. Η παραπο νούμενη είδε τον κατηγορούμενο να έρχεται με μεγάλη ταχύτητα ** και συνέχισε την πορεία της με γοργό βήμα. 'Οταν έφθασε στην άκρητηςαριστερής πλευράςτουδρόμου,τοόχηματουκατηγορου μένου την κτύπησε στην αριστερή της πλευρά με αποτέλεσμα να πέση στο αυλάκι. Δεν υπήρχαν ίχνη στο αυτοκίνητο τουκατηγο ρουμένου από τοκτύπημα. 20 Το Δικαστήριο απέρριψετημαρτυρίατουκατηγορουμένουπου αρνήθηκε OTL κτύπησε την παραπονούμενη και που ισχυρίσθηκε ότι αυτήσκόνταψε αφού είχε ήδηδιασταυρώσει το δρόμο επικίν δυνα, τον βρήκε ένοχο αμελούς οδήγησης κατάπαράβαση τωνάρ θρων 8 και 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας 25 Κινήσεως Νόμου 1972, Νόμος86/1972και τονκαταδίκασεναπλη ρώσει ΛΚ40.-πρόστιμο. Ο κατηγορούμενος σε έφεση του εναντίον της καταδίκηςισχυ ρίστηκε ότι το πρωτόδικοΔικαστήριο δεναξιολόγησε τη μαρτυρία 298 2 \ΛΛ. Λοΐζιάςν. Αστυνομίας που δόθηκε ενώπιον του σε σχέση με την πραγματική μαρτυρίαή/ και σε συσχετισμό μετην εκδοχήτης παραπονούμενηςκαιτουεφεσείοντα με αποτέλεσμα νακατάληξα σε αυθαίρετασυμπεράσματα και ότι παρέλειψε νααιτιολογήσει την απόφασητου. ς 3 Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση καιαποφάνθηκε OTL:
- Ηευθύνηγια τον προσδιορισμό των γεγονότων βαρύνει το πρωτόδικο Δικαστήριο το οποίο είχεκαι την ευκαιρία να ακούσει τους μάρτυρεςκαι ναεκτιμήσει τηναξιοπιστίατους. ΙQ 15
- Το γεγονός ότι δενυπήρχαν σημάδιαπάνωστο αυτοκίνητο υποδηλοί ότι το άγγιγμα ή σπρώξιμο μπορεί να μην ήταν βίαιο ώστεναανέμενε έναςναβρεθούν τέτοιασημάδια.
- Το εύρηματου πρωτόδικουΔικαστηρίου δεν είναιαυθαίρε το. Δεν έρχεται σε αντίθεση με αδιαμφισβήτητα μέρη της μαρτυρίαςούτε καιαντιστρατεύεται τηνκοινή λογική.
- Η παράλειψη αιτιολόγησης ορισμένων πτυχών της υπόθε σης δεν επηρεάζει την απόφασηηοποία κρίνεται ως ενιαίο σύνο λο. 20
- Δεν υπάρχει ευχέρεια για παραμερισμό των ευρημάτων αξιοπιστίας στην παρούσαυπόθεση καθότιαυτάδεν είναι εξ αντι κειμένου ανυπόστατα. Υποθέσειςπου αναφέρθηκαν: Πίτσιλλος ν Ευγενίου
(1989)1 ΑΛΛ. (Ε)691; & Καννάουρου και Αλλος ν Σταδιώτη και Άλλον (Πολιτική Έφεση 7317, ημερ. 8/2/90); Ioannidou ν Dikeos
(1969)1C.L.R. 235; PioneerCandyLtd ν Tryfon &Sons
(1981)1CLJt. 540. 'Εφεση εναντίον Καταδίκης. Έφεσηεναντίον τηςκαταδίκηςαπό τον Μιχαλάκη Πα30 ναγιώτη Λοΐζιά, ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 27 Απρι λίου, 1990 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 35995/89) στην κατηγορία αμελούς οδήγησης κατάπαράβασητων άρθρων 8 και 19 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαίαςΚινή35 σεως Νόμου, 1972 (Ν.86Α72) καικαταδικάστηκε απότον Ε.Δ.Βλαδίμηρουναπληρώσει £40.-πρόστιμο. 299 Λοϊζιαςν.Αστυνομίας
(1991)Χρ. Κληρίδης,γιατονεφεσείοντα. Σ.Μάτσας, ΔικηγόροςτηςΔημοκρατίαςΑ, γιατηνεφε σίβλητη. Cur. adv. vult. Α. ΛΟΙΖΟΥ,Πρ.: Την απόφασητου Δικαστηρίου θα 5 τηδώσειοαδελφόςΔικαστήςκ.Γ.Παπαδόπουλος. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Δ: Ο εφεσείων βρέθηκε ένοχος στις κατηγορίες αμελούς οδήγησης, κατά παράβαση των άρθρων8και 19τουπερί ΜηχανοκινήτωνΟχημάτωνκαι ΤροχαίαςΚινήσεως Νόμουτου 1972,ΝόμοςΑρ.86/
- 1 0 Οι λεπτομέρειες του αδικφατσς ήταν ότι οκατηγο ρούμενος στις 28/2/1989στηΛεωφόρο Κέννετυ στηΛευ κωσία, οδηγούσε το αυτοκίνητο του υπ' αριθ.εγγραφής ΗΤ 577, χωρίς να καταβάλει την προσήκουσα επιμέλεια καιπροσοχή. Στην ακροαματική διαδικασία ενώπιον του πρωτόδι κου Δικαστηρίου, κατέθεσε ο ερευνητής της υπόθεσης Αστυνομικός, καθώςκαι οΑστυνομικός πουεπήρεκατά θεσηαπότον εφεσείοντα. Οιβασικοίμάρτυρες, η αξιοπι στία των οποίων κρίθηκε απότο Δικαστήριο, ήσανη πα ραπονούμενηκαιο εφεσείοντας. ΤοΔικαστήριο έκαμεσε συντομία ταπιο κάτωευρήματα,αφούδέχθηκε ουσιαστι κά τημαρτυρίατηςπαραπονούμενης καιαπέρριψεεκείνη του εφεσείοντα. Τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι τα ακόλουθα: "Ο κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο του στη Λεωφόρο Κέννετυ με κατεύθυνση τη Λεωφόρο Μακα ρίου Γ. Όταν πλησίασε στην πάροδοτης εν λόγω λεω φόρου, την οδό Δημοφώντος που βρίσκεται αριστερά σεσχέσημετηνπορείατουοχήματοςτουκατηγορούμε- 30 νου,αντιλήφθηκετηνπεζή(ΜΚ2),η οποίαείχεξεκινή σει απόδεξιάτουκαιδιασχίζετηΛεωφόρο,αφού έλεγ ξε το δρόμο και δεν υπήρχαν οχήματα από διξιά ή 30Π 20 25 2AAA. 5 Λοϊζώς ν.Αστυνομίας Παπα&οπουλος,Λ. αριστερά της, να βρίσκεται στο μέσοτης Λεωφόρου η οποίαείχεπλάτος 6.80 μέτρα. ΗΜΚ2 βρισκόμενη στο μέσοτουδρόμου είδε τοόχηματουκατηγορούμενου να έρχεται μεμεγάλη ταχύτητα. Υπολόγισεότιπρολάβαινε να περάσει και συνέχισε την πορεία της με γοργό βήμα. Φθάνοντας στην άκρη της αριστερής πλευράς τουδρόμουτηνκτύπησετοόχηματου κατηγορούμενου στην αριστερήτηςπλευράκαιέπεσεστοαυλάκι." Ο κατηγορούμενος στην ένορκη κατάθεσητουαρνήθη10 κε ότι κτύπησε την παραπονούμενη και ισχυρίστηκε πως στην πραγματικότητα ηπαραπονούμενη σκόνταψε, αφού είχε ήδη διασταυρώσει το δρόμο επικίνδυνα και πέρασε από τηνάλληπλευράστο παγκέττοτουδρόμου. Οιπροβαλλόμενοι λόγοιεφέσεως είναι οι εξής: *5
- Το Σεβαστό Δικαστήριο έσφαλε όσον αφοράτο εύ ρηματουγιατηναξιοπιστία των μαρτύρων καιτουκατη γορουμένου λαμβανομένης υπόψιν της πραγματικήςμαρ τυρίαςαλλάκαιόλης τηςμαρτυρίαςστοσύνολοτης.
- Το Σεβαστό Δικαστήριο δεν ασχολήθηκε καθόλου 20 και/ήεπαρκώςμετηνπραγματικήμαρτυρίασεσυσχετισμό μετην εκδοχήτηςπαραπονουμένης καιτου κατηγορουμέ νου.
- ΤαευρήματατουΣεβαστούΔικαστηρίου δενδικαιο λογούνται από τηνόληπροσαχθείσα μαρτυρία. 25 ο δικηγόρος του εφεσείοντα εισηγήθηκε ότι τοπρωτό δικο Δικαστήριο δεν αξιολόγησε τη μαρτυρία που δόθηκε ενώπιον του σε σχέσημε την πραγματική μαρτυρίαή/και σεσυσχετισμόμετην εκδοχήτηςπαραπονούμενης καιτου εφεσείοντα καικατέληξε σεαυθαίρετασυμπεράσματα. 30 Είναι ηεισήγησητου κ. Κληρίδη πως δεν είναι δυνατό να γίνει πιστευτή η μαρτυρία της παραπονούμενης ότι εκτυπήθη κατά βίαιο τρόπο και εξετιναχθη στο παρακεί μενο αυλάκι και μάλιστα σε βαθμό που να είχε πεταχθεί 301 Παπα&όπου/ος,Δ. Λοϊζιάςν.Αστυνομίας
(1991)έναπαπούτσιτηςσε μεγάληαπόστασηαπότοσημείο συγ κρούσεως, χωρίς ναείχεαφήσει οποιαδήποτείχνηεπίτου αυτοκινήτου,πράγμαγιατοοποίουπάρχειθετική μαρτυ ρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Επίσης είναι εισήγηση του κ. Κληρίδη πως ο Δικαστής παρέλειψε νασχολιάσειαυτό 5 το γεγονός ώστε να δικαιολογείται το συμπέρασμα στο οποίο έφθασε. Κατάτηνεισήγηση τουκ.Κληρίδη,η από φασηείναιτρωτήκαιπρέπεινα ανατραπεί. Το ερώτημα που εγείρεται είναι κατάπόσο στην κατ' έφεση δικαιοδοσία του το Ανώτατο Δικαστήριο ενδείκνυ- 10 ταιναανατρέψει ευρήματακαισυμπεράσματατουπρωτό δικου Δικαστηρίου, πουβασίζονται στην αξιοπιστία των μαρτύρωνπουκατάθεσανενώπιοντου. ΈχειλεχθείσεπληθώρααποφάσεωντουΑνωτάτου Δι καστηρίου πως ηευθύνηγιατον προσδιορισμό των γεγο- 15 νότων βαρύνει το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο είχε την ευκαιρία να ακούσει τους μάρτυρες και να εκτιμήσει την αξιοπιστία τους σταπλαίσια τηςζωντανήςατμόσφαι ραςτηςδίκηςκαιπωςηεπέμβασητουΕφετείουσταευρή ματα του Δικαστηρίου δικαιολογείται μόνο όταν αυτά 20 αντιστρατεύονται την κοινή λογικήήέρχονται σε αντίθε ση με αδιαμφισβήτητα μέρη της μαρτυρίας. (Μόδεστος Πίτσιλλος ν. Δημητράκη Ευγενίου,
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 691). Ευχέρεια γΐΛ παραμερισμό ή ανατροπή ευρημάτων 25 αξιοπιστίας,παρέχεταιμόνο ότανκρίνονται εξ αντικειμέ νου ανυπόστατα. (Χρυσούλλα Καννάουρουκαι Άλλος ν. Ανδρέα Σταδιώτηκαι Αλλου,Πολιτική Έφεση 7317 της 8/2/90.) Ένας μπορεί να αναμένει σημάδια στο αυτοκίνητο 30 ύστερα από ένα βίαιο κτύπημα, αλλά όχι απαραίτητα ύστερα απόένα σπρώξιμο ήελαφρό άγγιγμαήκάτω από οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες. Σίγουραστην προκειμένη περίπτωση,εκτός απότηλεκτική περιγραφήτηςπαραπο νούμενης ότι δέχτηκε δυνατόκτύπημα,στην πραγματικό- 35 τητα,όπωςφαίνεταιαπότηνπραγματικήκαιάλλημαρτυ302 \ t 2AAA. 5 Αοϊζιαςv. Αστυνομίας Παπαδόπουλος Δ. ρία, ηπαραπονούμενηβρέθηκε δίπλα απότο αυτοκίνητο καθισμένη στο χαντάκι με πλήρεις τις αισθήσεις της. Τούτο υποδηλοί ότι το κτύπημα ή άγγιγμα ή σπρώξιμο μπορεί να μην ήταν βίαιο ώστε να ανέμενε ένας να βρεθούνοπωσδήποτεσημάδιαπάνωστοαυτοκίνητο. Είμαστετηςγνώμης ότιτοεύρηματουπρωτόδικουΔι καστηρίου,δεν είναι αυθαίρετο. Δεν έρχεται σε αντίθεση με αδιαμφισβήτητα μέρη της μαρτυρίας, ούτε και αντι στρατεύεταιτηνκοινήλογική. 10 Ως προς το παράπονοτου δικηγόρου του εφεσείοντα, πωςοΔικαστής παρέλειψε νασχολιάσειή&αινααιτιολο γήσει ορισμένες πτυχές της υπόθεσης, δε νομίζουμε ότι επηρεάζει την υπόθεση. Αιτιολόγησηδε σημαίνει επανά ληψη ήαναφοράστοσύνολοήκάθεπτυχήτηςμαρτυρίας. 15 Αναφερόμαστε και πάλι στην υπόθεση Χρυσούλλα Καννύουρου(ανωτέρω), όπουελέχθη: 20 25 "Η απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου κρίνεται ως ενιαίο σύνολο. Οι αρχές πουδιέπουν την αιτιολόγηση τηςδικαστικήςαπόφασηςδενεπιβάλλουν την επανάληψη του συνόλου της μαρτυρίας ή αναφορά σε κάθε πτυχή της. 'Οτι απαιτείται είναι ο ορθός προσδιορι σμός των επιδίκων θεμάτων,ησύνοψη του ουσιώδους • μέρουςτης μαρτυρίας, οσυσχετισμόςτηςμεταευρήμα τα καισυμπεράσματα καθώςκαι ησυνάρτηση τηςετυμηγορίαςμεταεπίδικαθέματακαιταευρήματατουδι καστηρίου. (Βλ. μεταξύ άλλων Theodora Joannidou v. CharilaosDikeos
(1969)1C.L.R. 235 καιPioneerCandy Ltdv. Tryfon &Sons
(1981)1C.L.R.540)." Γιατουςπιοπάνωλόγους,η έφεσηαπορρίπτεται. Έφεσηαπορρίπτεται. 303