clr/1991/1991_2_369.pdf

(1)όπως τροποποιήθηκεαπό το Νόμο 24/78 — Καταδίκη για ανοχή χρησιμοποίησηςοικοδομήςχωρίςπιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή — Ποινή — Επιβολήπροστίμου ΛΚ70.~ και έκδοση διατάγματος κατεδάφισης εάν δεν εξασφαλιζόταν εντός δύο μηνών έγκριση από την αρμόδια αρχή — Αρχές πον διέπουν τηνάσκηση της όιαχριτιχτ^ ευχέρειας τον Δικαστηρίου αναφορικά με την έκ­ δοσηδιαταγμάτων κατεδάφισης. Αέξεις και Φράσεις— "Ανέχεται" (Suffer) στο άρθρο 10

(1)του περί Ρυθμίσεως Οδώνκαι ΟικοδομώνΝόμου, Κεφ 96. ΗεταιρείαΣωφρονίουκαι ΧαραλαμπίδηΛτδ ανέγειρε πολυκα­ τοικίακατάπαράβασητωνόρων τηςάδειαςοικοδομής μεαποτέλε­ σμα ουπόγειος χώρος στάθμευσης ναμετατραπείσεδισκοθήκηκαι τα διαμερίσματασε γραφεία. Μεταγενέστερη αίτησητηςγιακαλυπτικήάδειαγιανομιμοποίηση των μετατροπώναπορρίφθηκε. Κατόπιν νέας επιθεώρησης της πολυκατοικίας ζητήθηκε συμ­ μόρφωση από την εφεσείουσα εταιρεία σαν η νέα εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια. Όμωςαυτήδεν συμμορφώθηκε. 20 25 Σε έφεση εναντίον της καταδίκηςηυπεράσπιση εισηγήθηκε ότι το ρήμα"suffer" ανέχομαιστοκείμενο τουάρθρου 10

(1)του νόμου υπονοεί ήπροϋποθέτει δυνατότηταφυσικήή νομική παρεμπόδισης της χρησιμοποίησης της πολυκατοικίας κάτι πουηεφεσείουσα δεν είχε δυνατότητα να κάμει. Επίσης τόνισε ότι όταν απέκτησε την κυριότητα της πολυκατοικίας δεν υπήρχε δυνατότητα να επιτύχει έξωσητων ενοικιαστών πουήδηήταν θέσμιοι. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση καιαποφάνθηκε ότι: 1) Ηδιάκρισητων όρων "ανέχομαι"και"επιτρέπω"στο άρθρο 369 ΣωφρονίουΛτ5 ν.ΔήμουΣτοοβολον

(1991)10

(1)του νόμου δενμπορεί ναέχει οποιαδήποτεπρακτικήσημα­ σίαστην παρούσαυπόθεση. 2) Αν καιηύπαρξη δυνατότηταςγιαπαρεμπόδιση χρησιμο­ ποίησηςτης πολυκατοικίαςείναιεγγενέςστοιχείο του όρουανέχο­ μαι ηυπό εξέταση υπόθεση δεν αποτελεί τέτοια περίπτωση ενόψη τηςείσπραξηςτων ενοικίων απότο 1982 καιεντεύθεν υπότηςεφεσείουσας. 5 3) Με την επίκληση τηςπερί ενοικιοστασίου νομοθεσίας δεν μπορεί ένας ενοικιαστής ναεξασφαλίσει προστασία μεαποτέλε­ σματηδιαιώνισηκατοχήςτουυποστατικούπουκτίσθηκε παράνο- 10 μα ούτε καιηυποχρέωση συμμόρφωσης προς τονόμο μπορείνα τελείκάτωαπό τηναίρεσητηςσυγκατάθεσηςτων ενοικιαστών που αναπόφευκταχρησιμοποιούν τέτοιουποστατικό. 4) Η εφεσείουσα ούτε καναποπαράθηκεναπετύχει έξωση τωνενοικιαστών μεδικαστικάμέτρα. 15 5) Ηέκδοση διατάγματος κατεδάφισηςπαράνομα ανεγερθείσης οικοδομής ανάγεται στην ενάσκηση τηςδιακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου τηςοποίας πρωταρχικός παράγων είναι η δια­ σφάλιση της εγκυρότηταςτηςπολεοδομικής νομοθεσίας καιηαπο­ κατάστασητηςνομιμότητας. 20 6) Δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος για παρέμβαση στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου στην έκδοση διατάγματος κατεδάφισης. Η έκδοση ή μη τέτοιου διατάγματοςδεν εξαρτάταιαπό τοβαθμότηςπροσωπικήςευθύνης του κατηγορουμένου αλλά περιλαμβάνει και τιςπεριπτώσεις ανο- 25 χής τηςχρησιμοποίησης παράνομης οικοδομής ηοποία δενείναι αδίκημα υποβαθμισμένο σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο αδίκημα βάσειτουνόμου. Η έφεση απορρίπτεται. 30 Υποθέσεις πουαναφέρθηκαν: Kirzis ν TheMedicalDepartmentofFamagusta

(1969)2 C.L&.213; Somersetν Wade[1894] 1Q.B.574; RochfordRuralDistrict Council νPort of LandAuthority [1914] 2 K.B.916: Eyston,Re Throckmorton[1877] 7Ch. D.145; Re HallPublic Trusteeν Montgomery[1944]Ch. 46; Α/φοι Λαμπριανίδη και άλλοι ν Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου

(1989)2ΑΛΛ. 390; 370 3 5 2 Α.Α.Δ. ΣωφρονίουΛτδν.ΔήμουΣτροβόλον Improvement BoardofKaimakli νScvastides

(1967)2 C.L.R. 117; Salamis Holdings Ltdν Municipality of Famagusta

(1973)2 C.L.R. 239; 5 Golden Sea-Side Estate Co. Ltd ν TheMunicipalCorporation of Famagusta

(1973)2 C.L.R. 58; MunicipalityofNicosia νPiendes

(1976)2C.L.R. 1; MunicipalityofNicosia νAntoniou& others

(1978)2 C.Lll. 451; DistrictOfficerofLimassolνNicolaou

(1980)2 C.L.R. 100; Tsiohs νDistrict OfficerofNicosia

(1982)2 C.L.R. 11; 10 VineProductsBoardνTouttoula

(1982)2 C.L.R. 112; MunicipalityofLamacaνMadellas

(1982)2 C.L.R. 177; improvementBoardofStrovolos νSofoclides

(1987)2 C.LJi. 112; Gregonou νKakouriandOthers

(1988)2 C.L.R. 115; Φωτίουκαι άλλη νΔήμου Πάφου

(1991)2ΑΛΛ. 294. Έφεση εναντίον Καταδίκηςκαι Ποινής. Έφεσηεναντίον τηςκαταδίκηςκαιτηςποινής απότους Μάριο Ανδρέα Σωφρονίου Λτδ. οι οποίοι βρέθηκαν ένο­ χοι στις 25 Ιουλίου, 1990 απότοΕπαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 12003/89)στην 20 κατηγορία ανοχής χρησιμοποίησης πολυκατοικίας χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή κατάπα­ ράβασητων άρθρων 3

(3),20

(1)(α)και3(β)του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96καικα­ ταδικάστηκε απότον Βλαδίμηρου, Ε.Δ. σεπρόστιμο £70.- , 25 καιδιατάχθηκε όπωςκατεδαφίσει την οικοδομή εντόςδύο μηνών εκτόςεάνεξασφαλίσειάδειακαι έγκριση τηςαρμο­ δίαςαρχής. Α. Λιάτσος,γιατουςεφεσείοντες. Π.Λυσάνδρου,γιατονεφεσίβλητο. 30 ΠΙΚΗΣ, Δ.: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσειο 371 ΣωφρονίουΛτδ ν.ΔήμουΣτροβόλου

(1991)Δικαστής κ. Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Ηεφεσείουσα εταιρεία βρέ- 30 θηκε ένοχη σε κατηγορίες για ανοχή της χρησιμοποίησης ιδιόκτητης πενταόροφηςπολυκατοικίας χωρίςπιστοποιη­ τικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή. Της επιβλήθηκε ποινή προστίμου και διατάχθηκενα κατεδαφίσει τηνπο­ λυκατοικία εκτός αν εξασφάλιζε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης μέσασεπερίοδοδυομηνών. 5 Μετηνέφεσηαμφισβητείταιη ορθότητατηςκαταδίκης και υποστηρίζεται πως,ενπάσηπεριπτώσει, το διάταγμα κατεδάφισηςδενήτανδικαιολογημένο κάτωαπότιςιδιαί­ τερες συνθήκες τηςυπόθεσης. ΗΚαταδίκη. Την 8 Δεκεμβρίου 1977 η εταιρεία Σωφρονίου και Χαραλαμπίδης Λτδ εξασφάλισε άδεια οικοδομής για την ανέγερση πολυκατοικίας. Η πολυκατοικία κτίστηκεκατά παράβαση των όρων της άδειας οικοδομής. Ο υπόγειος χώρος στάθμευσης μετατράπηκεσε δισκοθήκηκαιταδια- 15 μερίσματα στους ορόφους μετατράπηκανσεγραφεία. Την 14η Μαρτίου 1980, ηιδιοκτήτρια εταιρείαζήτησε μεαίτη­ ση της την έκδοση καλυπτικής άδειας που θα νομιμο­ ποιούσε τις μετατροπές. Η αίτηση απορρίφθηκε την Παραμένει ανεξήγητο το γιατί η παράνομη οικοδομή διατηρήθηκε, και όπως προκύπτει, χρησιμοποιόταν κατά τη διάρκεια όλων των χρόνων που πέρασαν από τότε. Είναι αξιοσημείωτο μάλιστα πως ενοικιαστής των γρα­ φείων που κτίστηκαν ήταναπό τότε ηΔημοκρατία. Ανα- 25 φέρθηκε ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι το 1982 ασκήθηκεποινικήδίωξηκατάτηςεταιρείαςπουέκτι­ σε την οικοδομή που κατάληξε στην έκδοση δικαστικού διατάγματος για την κατεδάφισητης. Έγινε επίσης ανα­ φορά και σε άλλη ποινική δίωξη κατά το 1985 εναντίον 30 της ίδιας εταιρείας σε σχέσημετην οποία όμως δενζητή­ θηκε και δεν εκδόθηκε τέτοιο διάταγμα. Δεν έχειπροσα372 2Α.Α.Δ. Σωφρονίου Λτδ ν.ΔήμουΣτροβόλου Κ/νίδης,Δ. χθεί μαρτυρία μεβάσητην οποίαθαήτανδυνατόναεξα35 χθεί κάποιο συγκεκριμένο συμπέρασμα ως προς το τί ακριβώς έγινε και θααφήναμεαυτό,το περιθωριακό άλ­ λωστε, θέμαεδώ. Πρέπειόμωςναεκφράσουμε τηνανησυ­ χία μαςαναφορικάμετοενδεχόμενο ναμήνεπιδείχθηκεη αναγκαία αποφασιστικότητα για την επιβολή συμμόρφω­ σηςστονόμο. 5 Το ζήτημα ήλθε ξανά στην επιφάνεια το Μάρτιο του 1989. Την 14η Μαρτίου 1989 έγινε νέα επιθεώρηση της πολυκατοικίας,διαπιστώθηκε πως ηκατάσταση παράμει­ νε αναλλοίωτηκαι μεεπιστολή προςτηνεφεσείουσα εται­ ρεία ζητήθηκε συμμόρφωση. Η επιστολή στάληκε προς 10 την εφεσείουσα εταιρεία γιατί εκείνη ήτανπιαη εγγεγραμένη ιδιοκτήτρια της πολυκατοικίας. Είναι παραδεκτό πως μετάτηδιάλυσητης εταιρείας Σωφρονίουκαι Χαραλαμπίδης Λτδ., η εφεσείουσα εταιρεία τη διαδέχθηκε ως εγγεγραμμένη ιδιοκτήτριατηςπολυκατοικίας πράγμαπου ^ διαπιστώθηκε,σύμφωνα με την μαρτυρία,από τον Οκτώ­ βριοτου 1984. Η εφεσείουσα εταιρείαδεν συμμορφώθηκε και ακολούθησε η καταχώριση της ποινικής δίωξης που κατάληξεστηνκρινόμενηκαταδικαστικήαπόφαση. 20 25 Ηκατηγορίαστηρίζεται στοάρθρο 10

(1)τουπερίΡυθ­ μίσεως ΟδώνκαιΟικοδομών Νόμου,Κεφ.

1. Τοπαραθέ­ τουμεόπωςτροποποιήθηκεμετοΝόμο24/
2. "10.

(1)Ουδέν πρόσωπον κατέχει ήχρησιμοποιεί ή ενεργεί όπως οιονδήποτε έτερον πρόσωπον κατέχη ή χρησιμοποιή,ήεπιτρέπει ή ανέχεταιοιονδήποτε έτερον πρόσωπον να κατέχη ήχρησιμοποιή οιανδήποτε οικοδομήν εκτός εάν και μέχρις ότου εκδοθή πιστοποιητικόν εγκρίσεως υπότης αρμοδίαςαρχής εν σχέσειπρος ταύτηνανεξαρτήτως εάνχορηγήθηδιατηντοιαύτηνοικοδομήνάδειαδυνάμειτουάρθρου3." 30 10.

(1)No person shall occupy or use, or cause, permit, or suffer any other person to occupy or use, any buildingunlessanduntil acertificate ofapprovalhas been issuedinrespectthereof by theapproriate authority,ανε373 Κ/δης, Δ. Σωφρονίον Λτδ ν.Δήμου Στροβόλου

(1991)ξαρτήτως εάν εχορηγήθη διά την τοιαύτην οικοδομήν άδειαδυνάμει του άρθρου3." 35 Μεπαραδεκτήτην ανυπαρξία πιστοποιητικού έγκρι­ σης και τη χρησιμοποίηση της δισκοθήκης, των καταστη­ μάτων και των γραφείων της πολυκατοικίας από τους ενοικιαστές τους, το ερώτημα που απόμεινε ήταν μόνο το κατά πόσο ηεφεσείουσα ανέχθηκε αυτήτη χρησιμοποίηση με την έννοια του Νόμου όπως ήταν ηκατηγορία που της 5 προσάφθηκε. Η εφεσείουσα δεν παρουσίασε οποιαδήποτεμαρτυ­ ρία ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Οταν κλήθηκε να κάμει την υπεράσπιση της απλώς παρουσίασε έγγραφο που τιτλοφορήθηκε "κατάθεση" το οποίο προφανώς έγινε 10 δεκτό ως ανώμοτη δήλωση με βάση τις διατάξεις του άρ­ θρου 74 της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155. Μαςφαίνε­ ται πως ηδυνατότηταγιαανώμοτηδήλωσηαπότο εδώλιο του κατηγορουμένου στην οποία αναφέρεταιτο άρθρο 74, περιορίζεται, όπως προκύπτει από τη διατύπωση του άρ­ θρου στο σύνολο του, σε φυσικάπρόσωπα. Δε χρειάζεται όμως να δώσουμε οριστική απάντηση γιατί, πέρα από το ότι δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι η "κατάθεση" της εφεσείουσας θα πρόσθετε ο,τιδήποτε στα γεγονότα, στο τέλος το πρωτόδικο Δικαστήριο την απόρριψε και η εφε- 20 σείουσα δεν περιέλαβε κι αυτή τη πτυχή της υπόθεσης στους λόγους έφεσης. Σύμφωναμετην ειδοποίηση έφεσης η απόφαση είναι εσφαλμένη "ενόψει της προσαχθείσης μαρτυρίας". Δεν έχει εγερθεί θέμα και θααποφύγουμε να σχολιάσουμε το τρόπο της διατύπωσης του μοναδικού λόγου έφεσης έχοντας υπόψη τηνομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. (Βλ. Emilios Kirzis v. The Medical Department of Famagusta

(1969)2 CLR 213). Σίγουρα όμως η "κατάθεση"που παρουσιάστηκε δεν θαήτανδυνα­ τό με οποιαδήποτε προσέγγιση ως προς το πλαίσιο εφαρ- -*0 μογής του άρθρου 74 της Ποινικής Δικονομίας ναθεωρη­ θεί ωςμαρτυρία. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε πως αφούη εφε- ~ 5 σείουσα ήτανη ιδιοκτήτριατης πολυκατοικίας και γνώρι374 2 ΑΛΛ, 5 ΣώφρονίονΑτόν.ΔήμουΣτροβόλον Κ/οης,Δ. ζε ότι ηπολυκατοικίαχρησιμοποιείτο χωρίς πιστοποιητι­ κό έγκρισης; ανεχόταν τηχρησιμοποίηση τηςκαι εφόσο δενπαρουσίασε οποιαδήποτεστοιχεία,πουέστωκατάπιθανολόγηση, θαμπορούσαν ναοδηγήσουν σεδιαφορετικό αποτέλεσμα,τηβρήκεένοχηστηνκατηγορία. Αποτελείπροϋπόθεση γιανα θεωρηθεί ότι κάποιος ανέχεται κάτι να γνωρίζει τηνύπαρξητου ήναεθελοτυ­ φλείή νακλείνειταμάτιατου μπροστάστηνπραγματικό­ τητα. (Βλ. Somerset v. Wade [1894] 1Q.B. 574, Words 10 andPhrasesLegallydefined,2ηέκδοση,Τόμος 5ος σελ. 143 καιStroudsJudicialDictionary, 4ηέκδοση,τόμος 5,σελ.26 -66). Μεαναντίλεκτοτογεγονόςότιηεφεσείουσα γνώρι­ ζε τηχρησιμοποίηση τηςπολυκατοικίας ενώδενυπήρχε πιστοποιητικό έγκρισης, η εισήγησητουδικηγόρουτηςπεριορίστηκε σταακόλουθα: Το ρήμα "suffer" (ανέχομαι) 15 στοκείμενοτουάρθρου 10

(1)τουΝόμου, υπονοεί ήπροϋ­ ποθέτει δυνατότητα,φυσική ήνομική, παρεμπόδισηςτης χρησιμοποίησης τηςπολυκατοικίας. Μαςπαράπεμψεσχε­ τικά στην υπόθεση RochfordRuralDistrict Council v. Port 20 ofLandAuthority[1914] 2 K.B. 916 καιεισηγήθηκε πωςη εφεσείουσα δεν είχε τη δυνατότητα ναπαρεμποδίσει τη χρησιμοποίηση τηςπολυκατοικίας. Τόνισεπωςόταναπέ­ κτησετην κυριότητα τηςπολυκατοικίας,αυτήήδη χρησι­ μοποιείτο απότους ενοικιαστές της πουήτανπιαθέσμιοι 25 καιδενυπήρχεδυνατότηταναπετύχει τηνέξωσητους. Δεν είναιη πρόθεση μαςναδώσουμε εξαντλητικό ορι­ σμόστον όρο"ανέχομαι" καιπολύλιγότερονααποπειρα­ θούμε προσδιορισμό του φάσματοςτωνπραγματικών κα­ ταστάσεων που θα ήταν δυνατό να θεωρηθούν ότι on καλύπτονταιαπό τον όροαυτό. Επίσης δενείναιανάγκη να ασχοληθούμε με την πιθανή διάκριση του ρήματος "ανέχομαι"από τορήμα"επιτρέπω"(permit) που απασχό­ λησετην αγγλική νομολογία κατάτην ερμηνεία ποικίλων νομοθετικών διατάξεωνκαιστην οποίααναφέρθηκεοδι35 κηγόρος της εφεσείουσας. (Βλ. Rochford Rural District Councilv. Port of LandAuthority (ανωτέρω), Ex.P. Eyston, ReThrockmorton [187η 7Ch.D.145. Toζήτημα της διάκρισης μεταξύ τωνδυο όρων δεν μπορεί ναέχει 375 Κ/νίδης,Δ. ΣωφρονίουΛτδ ν.ΔήμουΣτροβόλου

(1991)οποιαδήποτε πρακτική σημασία στην παρούσα υπόθεση. Σημειώνουμε πάντως,πωςτοάρθρο 10

(1)τουΝόμου ανα­ φέρεται διαζευκτικά και στα δύο ρήματα πράγμα που μπορεί ναθεωρηθεί ότι υποδηλώνει διαφοροποίησημετα­ ξύ των δύο. Οπως έχει υποδειχθεί, το ρήμα ανέχομαι (suffer) επιδέχεται περισσότερες απόμια έννοιες. (Βλ. Re HallPublicTrustee v.Montgomery[1944] Ch. 46). Θα συμφωνούσαμε πως ηύπαρξηδυνατότητας,φυσι­ κής ή νομικής για την παρεμπόδιση μιας απαγορευμένης ενέργειας, στην υπόθεση αυτή τηςχρησιμοποίησης της πο­ λυκατοικίας, είναι εγγενές στοιχείο του όρου που εξετά­ ζουμε. Δεν συμφωνούμε όμως ότι βρισκόμαστε μπροστά σετέτοιαπερίπτωση. Η εφεσείουσα για όλα ταχρόνια πουδιαρρεύσαναπό το 1982 όταν απόκτησε την κυριότητα τηςπολυκατοικίας και οπωσδήποτε και κατάτη χρονική περίοδο πουκαλύ­ πτει η κατηγορία,εκμίσθωνε τηδισκοθήκη,τα καταστήμα­ τα και τα γραφεία της πολυκατοικίας. Το γεγονός ότι η αρχική εκμίσθωση έγινε πριν την κτήση της κυριότητας από την εφεσείουσα, δεν μπορεί να διαφοροποιήσει την κατάσταση. Το γεγονός παραμένει πως από μια χρονική στιγμή και για χρόνια μετά, ήταν η εφεσείουσα που βρι­ σκόταν στη θέσητου εκμισθωτή και ήταν εκείνηπουεισ­ πράττεταενοίκια. Δεν νομίζουμε ότι θαήτανποτέ δυνα­ τόναεισπράττει ταενοίκια αυτάκαιταυτόχροναναισχυ­ ρίζεται πως ούτε καν ανεχόταν τη χρησιμοποίηση των αντικειμένων της εκμίσθωσης. Η θέση πως δεν μπορούσε να πετύχει την έξωση των ενοικιαστών επειδή ήταν θέσμιοι,δενέχειαναπτυχθείμεκάποιασυγκεκριμένη επιχει­ ρηματολογία και δεν μπορούμε ναδούμε πως με την επί­ κληση της περί ενοικιοστασίου νομοθεσίας θα ήταν δυνατόένας ενοικιαστής ναεξασφαλίσει προστασίαώστε να διαιωνίζεται ηκατοχή υποστατικού που κτίστηκε πα­ ράνομα.Ακόμα δεν μπορούμε ναδούμεπωςηυποχρέωση για συμμόρφωση προς το νόμο θα ήταν δυνατό νατελεί κάτωαπότην αίρεση της συγκατάθεσης των ενοικιαστών οι οποίοι αναπόφευκτα χρησιμοποιούν τηνοικοδομήπου κτίστηκεπαράνομα. 376 2Α.Α.Δ. 5 ^ ΣωφρονίουΛτδ ν.Δήμου Στροβόλου Κ/νίόης,Δ. Δεν χρειάζεται όμως να επεκταθούμε άλλο μιακαι είναι παραδεκτό πωςη εψ:σείουσα ούτε καναποπειράθηκε να πετύχει την έξωση των ενοικιαστών με τη λήψη δικαστι­ κών μέτρων. Τοσημειώνουμε αυτό,χωρίς ναθέλουμε να εκφράσουμε τελική άποψηως προς τοκατά πόσο μια τέ­ τοια ενέργεια θαήταν αρκετή από μόνη της. Το γεγονός ότι,όπως αναφέρθηκε,ηεφεσείουσα πήρε τέτοια δικαστι­ κά μέτρα, αλλά καιπάλι σε σχέση μόνο με τηδισκοθήκη. μετάτην καταχώρισητηςποινικής υπόθεσης εναντίον της. δεν μπορούσε ναδιαδραματίσει ρόλο γιατί ήταν γεγονός άσχετο. Αντικείμενο της δίκης ήτανηστάση της εφεσείονσαςκατάτηχρονική περίοδο πουκάλυπτε τοκαιηγορητήριο. Καταλήγοντας,κρίνουμε πως ηαπόφαση του πρωτόδι­ κου Δικαστηρίου είναι ορθή. Το γεγονός της χρησιμο­ ποίησης της πολυκατοικίας, πουανήκει στην εφεσείουσα 15 με τον τρόπο που εξηγήθηκε, εν γνώσει της εφεσείουσα; που εισπράττε καιταενοίκια, θεμελιώνει χωρίς καμία αμ­ φιβολία πωςηεφεσείουσα τουλάχιστον ανέχθηκε τη χρη­ σιμοποίηση της. Ηέφεση κατά της καταδίκης πρέπεινα απορριφθεί. Το διάταγμακατεδάφισης. Το Ανώτατο Δικαστήριο ασχολήθηκε επανειλημένα με τις αρχές πουπρέπει ναδιέπουν τηνε\άσκηση της διακρι­ τικής εξουσίας τουΔικαστηρίου ως προς τηνέκδοσηδια­ τάγματοςκατεδάφισης οικοδομής που κτίστηκεπαράνομα 25 Improvement Board of Kaimakli v. Pelopidas Sevastides

(1967)2CLR 117,SalamisHoldingsLimitedv.Municipality of Famagusta

(1973)2CLR 239,Golden Sea-Side Estate Co. Ltd., v. TheMunicipal Corporation of Famagusta

(1973)2 CLR 58, Municipality of Nicosiav. NicosPierides

(1976)2 3Q CLR 1, Municipality of Nicosia v. Antoniou & Others

(1978)2 CLR 451, District Officer Limassol v. Nicolaou

(1980)2 CLR 100,Tsiolisv. DistrictOfficerNicosia

(1982)2 CLR 11, VineProducts Boardv. Touttoula

(1982)2 CLR 112, Municipalityof Lamacav.Madellas

(1982)2 CLR177. 35 Improvement BoardStrovolos v. Sofoclides

(1987)2 CLR 377 Κ/τΟ^ς,Δ. Σωφρονίον Λτδ ν.ΔήμουΣτροβόλου

(1991)112, Gregoriou v. Kakouri andOthers

(1988)2 CLR H5t Φωστήρα Αποστόλου Φωτίου και άλλη ν.ΔήμουΠάφου,

(1991)2Α.ΑΛ σελ.294. Βρίσκουμε τησύνοψηαυτώντων αρχώνστην απόφασητουΔικαστή Πικήστην υπόθεσηΑ/ φοί Ααμπριανίδη και άλλωνν. ΣυμβουλίουΒελτιώσεως 5 Λρίου

(1989)2Α.Α.Δ.390. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από τις σελίδες 394-395:"Ηνομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου στηνοποία έγινεεκτεταμένη αναφοράαπότο πρωτόδικοΔικαστή- JQ ριο υποστηρίζει ότι ο πρωταρχικός παράγονταςστην άσκησητης διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως προςτηνέκδοσηδιατάγματοςκατεδάφισηςείναι η δια­ σφάλιση της εγκυρότητας της πολεοδομικής νομοθε­ σίας (Περί Οδών και Οικοδομών Νόμος και Κανόνι- 15 σμοί) και ηαποκατάστασητης νομιμότητας. Ηέκδοση διατάγματος για την κατεδάφιση παράνομων οικοδο­ μώνμπορεί νααποφευχθείμόνοστις περιπτώσεις εκεί­ νες που ηπαρέκλιση απότους όρους οικοδομής είναι ασήμαντησετέτοιο βαθμόπουη κατεδάφιση τουσυνό- 20 λου της οικοδομής θασυνιστούσε τιμωρίαδυσανάλογη προς τηβαρύτητα του πταίσματος.Ομως και στηνπε­ ρίπτωσηπου ηπαρέκκλιση απότους όρους είναιασή­ μαντη, και το μέρος της οικοδομής το οποίο συνιστά την παρανομία διαχωρίζεται από το υπόλοιπο και σ' 25 εκείνη τηνπερίπτωσηδικαιολογείται έκδοσηδιατάγμα­ τος κατεδάφισηςτου συγκεκριμένου μέρους που συνι­ στάτηνπαράβαση." Ο πρωτόδικος δικαστήςέκρινε ότι οι παραβάσειςπου διαπιστώθηκαν δεν αναφέρονται στις λεπτομέρειες του 30 τρόπουμε τον οποίο είναικτισμένη ηπολυκατοικίαούτε είναι επουσιώδεις. Αυτή η κατάταξη των παραβάσεων από την άποψητης σοβαρότητας και της σημασίας τους δενέχειαμφισβητηθεί. Τοκτίριοουσιαστικάκατάληξενα είναι διαφορετικό από εκείνο για το οποίο εκδόθηκε η 35 άδειαοικοδομής. Οπωςσημειώσαμε,στηθέσητωνδιαμε­ ρισμάτων υπάρχουν γραφεία και στη θέση των χώρων 378 2 Α.Α.Δ. 5 Σώφρονίον Λτδ ν.Δήμον Στοοβόλου Κ/δης, Δ. στάθμευσης υπάρχει δισκοθήκη. Με τη μετατροπή του υπόγειου χώρου σε δισκοθήκη, ο συντελεστής δόμησης ανέρχεται σε 2.48:1 αντί όχι περισσότερο του 2.2:1 ενώ. παράλληλα, αυτήημετατροπή σε συνδυασμό με τημετατροπήτων διαμερισμάτων σεγραφείααύξησε τις ανάγκες της οικοδομής σε χώρους στάθμευσης που,βέβαια,όπως έχουνταπράγματα,είναιαδύνατοναδημιουργηθούν. Δύοήτανοιβασικοίλόγοιγιατουςοποίους θαέπρεπε, σύμφωνα μετηνεφεσείουσα, νααποφευχθείη έκδοση δια10 τάγματοςκατεδάφισηςστηνπαρούσαυπόθεση. Η οικοδο­ μή δεν κτίστηκε από την ίδια την εφεσείουσα και ηεφε­ σείουσα θα αντιμετώπιζε πρόβλημα συμμόρφωσης με το διάταγμαμεδεδομένητηνάρνησητων ενοικιαστών τηςδι­ σκοθήκης νασυνεργαστούν. Εισηγείται η εφεσείουσα πως !5 τοορθόθαήτανναπαραμείνουνταπράγματαόπωςέχουν για να εκδικαστεί πρώτα η αίτηση που καταχώρισε για ανάκτησητηςκατοχήςτηςδισκοθήκης. Τα πιο πάνω στοιχεία και η επιχειρηματολογία της εφεσείουσας βρισκότανενώπιον τουπρωτόδικουΔικαστη20 ρίου. Σταθμίστηκανμαζίμετοσύνολοτωνγεγονότων και δεν θεωρήθηκαν πως δικαιολογούν την αποφυγήέκδοσης του διατάγματοςκατεδάφισης. Δεν έχουμε ικανοποιηθεί ότι συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος για παρέμβαση μας στον τρόπο με τον οποίο ασκήθηκε ηδιακριτική εξουσία 25 του Δικαστηρίου. Αντίθετα, θαλέγαμε ότι ηέκδοση δια­ τάγματοςκατεδάφισηςσ'αυτήτηνπερίπτωσηήταναναπό­ φευκτη. Ηέκδοση ήμηδιατάγματοςκατεδάφισης,δενεξαρτά­ ται από το βαθμό της προσωπικής ευθύνης τουκατηγο30 ρουμένου στηνπαραγωγή τούπαράνομουαποτελέσματος. Ο νομοθέτης έχει προβλέψει τη δυνατότητα έκδοσης τέ­ τοιου διατάγματοςκαι στις περιπτώσεις ανοχής τηςχρη­ σιμοποίησης παράνομης οικοδομής η οποία, κρίνοντας απότην όμοια ποινή,πουπροβλέπεται,δεν είναιαδίκημα 35 υποβαθμισμένο σεσχέσημεοποιοδήποτεάλλοαδίκημαμε βάσητονόμο. Η εφεσείουσα απέκτησε τηνκυριότητακαι καρπούται το όφελος απότηχρησιμοποίηση τηςπαράνο379 Κ/νίδης,Δ. Σωφρονίου Λτδ ν.ΔήμουΣτοοβόλου

(1991)μηςοικοδομής. Από τηνάλλη,ηεπιβολήτης συμμόρφω­ σηςμετηνομοθεσία καιηαποκατάστασητηςνομιμότητας δεν μπορεί να εξαρτάταιαπό τη συνεργασία ή την καλή προαίρεση οποιουδήποτε. Για τους λόγους αυτούς η έφεση απορρίπτεται. Δεν έχουν ζητηθεί και για το λόγο αυτό δεν επιδικάζονται έξοδα. 5 Ηέφεσηαπορρίπτεται. 380