2Α.Α.Λ. 4Ιουλίου, 1991 [ΠΙΚΗΣ,11ΛΠΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. ΚΩΝΣΤΑΝΠΝ1ΔΗΣ, Δ/σχές] ΑΓΑΘΟΚΛΗς ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΥ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητων. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 5181). . Ποινική Δικονομία — Ο περί Ποινικής Δικονομίας Νόμος Κεφ.155 — Επιδίκαση των εξόδων σε ποινική δίκη — Αρχές πον εφαρμό ζονται. 5 10 Ο περί Δικαστηρίων Νόμος 14/60 άρθρο 25 εδάφιο 3 — Το Εφετείο έχειδιαχριτιχή εξουσία να προβεί στην έκδοση οιασδήποτε διατα γήςαν κρίνει ότι δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις. Διάταγμα για καταβολήαπό αΟωωθέντα χατηγορονμενο των εξόδων της Κατηγορούσα; Αρχής ~ Κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστή ριο άκυρο χαΟότιμεβάση το άρθρο 168τον Κεφ. 155μόνο μετά την καταδίκη κατηγορουμένου το Δικαστήριο έχει εξονσία να εκδόσει τέτοιο διάταγμα. Ηέφεσηεπιτρέπεται. Υποθέσεις πουαναφέρθηκαν: Lytiides ν Municipality of b'amagusta
(1973)2 C.L.R. 119. IS Έφεση εναντίον καταδίκης σε έξοδα. Έφεση εναντίοντηςκαταδίκης σε έξοδααπότονΑγα θοκλή Αθηνοδώρου ο οποίος αθωώθηκεστις 29 Αυγού στου, 1989 απότοΕπαρχιακόΔικαστήριοΛεμεσού(Αριθ μός Ποινικής Υπόθεσης 25952/84) στην κατηγορία 20 άσεμνης συμπεριφοράςκατά παράβαση του άρθρου 176 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, από τον ΣταυρινΙδη, Προσ. Α.Ε.Δ. αλλάδιατάχθηκε ναπληρώσει το ποσό των £132.50έξοδα. 381 Αθηνοδώρουν.Αστυνομίας
(1991)Ο εφεσείωνπαρουσιάσθηκεαυτοπροσώπως. Γλ. Χατζψιέτρον,Ανώτερος Δικηγόροςτης Δημοκρα' τίας,γιατηνεφεσίβλητη. Την απόφασητουΔικαστηρίου θαδώσειοΔικαστής Γ. Μ. Πικής. * 5 ΠΙΚΗΣ, Δ. : Ο Αγαθοκλής Αθηνοδώρου, ο εφεσείων, κατηγορήθηκεενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λε μεσού για άσεμνη συμπεριφορά (indescent conduct) ('Αρθρο 176 τουΠοινικού Κώδικα),κατηγορίατηνοποία αρνήθηκε.Μετάτηνακρόαση τηςυπόθεσηςτοΔικαστήριο ίο τον αθώωσε και τον απήλλαξε απότηνκατηγορία.Παρά τηναθώωση,τοΔικαστήριο τονκαταδίκασενα καταβάλει τα έξοδα της αστυνομίας για τη δίκη,συμποσούμενα σε £132.50,απόφασηεκ πρώτης όψεως αντινομική προς το αποτέλεσμα. 15 Ο εφεσείων παραπονείται ότι η διαταγή είναι άδικη, και με την έφεσητου επιδιώκει την ακύρωσηκαιτον πα ραμερισμότης.ΟδικηγόροςτηςΔημοκρατίαςπου εκπρο σώπησετηναστυνομία,υποστήριξεότιτοπαράπονοείναι δικαιολογημένο και υπέβαλε ότι ηαπόφαση είναι νομικά 20 αβάσιμη επειδήδενπαρέχεται εξουσία στο ΕπαρχιακόΔι καστήριονακαταδικάσειαθωωθέντακατηγορούμενοστην καταβολή των εξόδων τηςκατηγορίας.Μόνομετάτην κα ταδίκητου,εισηγήθηκεοκ. Χατζηπέτρου,παρέχεταιεξου σίαστο ΕπαρχιακόΔικαστήριο νακαταδικάσειτον κατή- 25 γορούμενο να καταβάλει τα έξοδα της Κατηγορούσας Α θχήζ» εξουσία την οποία έλκει από τις διατάξεις του αρθρ. 168 τουΚεφ. 155.Αντίθετα, παρέχεταιεξουσία στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο ναεπιδικάσει έξοδα,αντο κρίνει πρέπον, υπέρ αθωωθέντα κατηγορουμένου, δυνάμει του 30 αρθρ.169του Κεφ.155. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις είναι ορθές. Ο νόμος δεν α$ρήνει το διακανονισμό των εξόδων της ποινικής δίκης στηδιακριτική ευχέρεια τουΕπαρχιακούΔικαστηρίου.Οι 35 εξουσίεςτου Δικαστηρίου για την επιδίκασητων εξόδων 382 2 ΑΛΛ. 5 Αθηνοδώρουν. Αστυνομίας Πικής,Δ. τηςποινικής δίκηςπηγάζουναπό το νόμο (Κεφ. 155)και διέπονταιαπότιςδιατάξειςτου.Καιονόμοςδενπαρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει αθωωθέντα κατηγο ρούμενο νακαταβάλειταέξοδαπουεπωμίσθηκε η ΚατηγορούσαΑρχήγιατηδίκη. Τοθέμαδεθαμαςαπασχολούσεάλλοανδενεπρόκειτο για το αποτέλεσμα και το σκεπτικό της απόφασης του Εφετείου στην Iacovos Lytrides v. Municipality of Famagusta,
(1973)2 C.L.R. 119στην οποία επέσυρε την 10 προσοχή μαςο Δικαστής Κωνσταντινίδης, όπουτοΕφε τείο διάταξε τον επιτυχόντα εφεσείοντα που εφεσίβαλε απόφαση τουποινικού δικαστηρίου(στηνάσκησητηςσυ νοπτικήςτουδικαιοδοσίας)νακαταβάλει,παράτηνεπιτυ χία του,τα έξοδα της δίκης. Έναςαπότους λόγουςγια 15 χους οποίους το Εφετείο άχθηκε σ' αυτή την απόφαση αποτέλεσε και η συμπεριφορά του εφεσείοντα κατάτην ακρόασητηςυπόθεσηςενώπιοντουΕπαρχιακούΔικαστη ρίου. Ολόγος (ratio) της Lytrides δεν αντίκειται προς τη. νομική θεώρηση στην οποία έχουμε προβεί για τις εξου20 σίεςτουποινικούδικαστηρίουαναφορικάμεταέξοδατης δίκης. Οι εξουσίες οι οποίες παρέχονταιστο Εφετείοκαι στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο,γιατηνεπιδίκασητωνεξόδων της έφεσης καιτης δίκης,αντίστοιχα,είναιδιαφορετικές. Οι εξουσίες του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου περιορίζονται 25 απότις διατάξειςτουπερί ΠοινικήςΔικονομίας Νόμου Κεφ. 155, ενώ εκείνες του Εφετείου ρυθμίζονται απότις πρόνοιες του εδαφίου3 του αρθρ.25 του περίΔικαστη ρίων Νόμου το οποίο παρέχει ευχέρεια στο Εφετείο να προβείστηνέκδοση οποιασδήποτεδιαταγήςπουκρίνειότι 3 0 δικαιολογούν οι περιστάσεις της υπόθεσης. Η απόφαση στη Lytrides δεν άπτεται ούτε είναι καθοριστική για τις εξουσίες του Επαρχιακού Δικαστηρίου για την έκδοση διαταγήςωςπροςταέξοδατηςδίκηςπουαποτελείτοεπί δικοθέμασ' αυτήτην έφεση. Η υπόθεσηLytridesδε μετα35 βάλλει τις διαπιστώσεις στις οποίες έχουμε προβεί ως προςτουςπεριορισμούς τηςεξουσίαςτουΕπαρχιακούΔι καστηρίου να επιδικάσει έξοδα εις βάροςαθωωθέντα κα τηγορουμένου. 383 Πιχής, Δ. Αθηνοδώρουν.Αστυνομίας
(1991)Καταλήγουμε ότι το διάταγμα για την καταβολή των εξόδων από τον εφεσείοντα εκδόθηκε καθ'υπέρβασητων εξουσιών του Δικαστηρίου, κρίνεται άκυρο και για το λόγοαυτόπαραμερίζεται. Η έφεση επιτρέπεται. Το διάταγμα για την καταβολή 5 τωνεξόδων απότονεφεσείοντα ακυρώνεται. Έφεσηεπιτρέπεται. Διαταγή για έξοδα ακυρώνεται. 384