(1991)23Ιουλίου, 1991 [Α.ΛΟΙΖΟΥ.Πρ., ΑΡΤΕΜΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,ΔΛπές] ΜΙΧΑΗΛ Α. ΨΥΛΛΑΣ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑρ. 5482). Ποινή — Κλοπή ποσών (ΑΚ 350και ΑΚ 20) σεμετρητά από κλειδω μένο κιβώτιο κατά παράβαση τον άρθρου 266 (η) τον Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154— Ο εφεσείων είχεπροηγούμενες καταδίκες για παρόμοια εγκλήματα — Ο εφεσείων επρόβαλε ψυχολογικά προ βλήματα για μετριασμό της ποινής τον — Σνντρέχονσες ποινές φυλάκισης έξη μηνών — Δεν κρίθηκαν σαν έκδηλα υπερβολικές από το Εφετείο. 5 Ο εφεσείων τον Αύγουστο του 1989 έκλεψε ποσό ΛΚ350 και τον Σεπτέμβριο του ιδίου χρόνου ΛΚ20σε μετρητά απότο παγκά ρι της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου. Από τα κλαπέντα χρήματα 10 επεστράφηκαν μόνο οι ΛΚ20που εκλάπηκαν κατά την σύλληψη του επ'αυτοφόρω από μοναχό. Καταχώρησε την έφεση αυτή ισχυ ριζόμενος ότι οι συντρέχουσες ποινές φυλάκισης έξη μηνών που τουεπεβλήθηκαν ήτανέκδηλαυπερβολικές. Οεφεσείων είχεπροη γούμενες καταδίκες. Το 1984 καταδικάσθηκε σε φυλάκιση τεσσά- 15 ρων χρόνων γιαδιάρρηξηκαικλοπή. Ηυπεράσπιση του εφεσείοντα εστηρίχθηκε πάνωστη ψυχολογική του κατάστασηστην οποία όπως ισχυρίσθηκε, το πρωτόδικο Δικαστήριο παράλειψε να προσ δώσει τηδέουσαβαρύτητα. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση και αποφάνθηκε 20 ότι: 1. Ηκρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου για επιβολή ποινής φυλάκισης παρά ταψυχολογικά προβλήματα του εφεσείοντα ήταν αναπόφευκτησαν μέτρο προστασίαςτης κοινωνίας. 2. Ηποινήπουεπιβλήθηκεδενήτανυπότιςπεριστάσεις έκδη- 25 λα υπερβολική. Η έφεσηαπορρίπτεται. 430 2 Α.Α.Δ. Ψΰλλαςν.Αστυνομίας Υποθέσειςποναναφέρθηκαν: Psyila ν TheRepublic
(1984)2C.L.R. 420. Έφεση εναντίον Ποινής. Έφεση εναντίον ποινής από Μιχαήλ Ψΰλλα ο οποίος βρέθηκεένοχοςστις4Ιουνίου,1991 απότοΕπαρχιακόΔι καστήριο Λάρνακας (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης8586/ 90)σεδύοκατηγορίεςγιακλοπήαπόκλειδωμένο κιβώτιο κατάπαράβασητουάρθρου266 (η)τουΠοινικούΚώδικα, Κεφ. 154,καικαταδικάστηκε απότον Α.Ε.Δ.Ιωαννίδη σε 10 συντρέχουσες ποινές φυλάκισης έξη μηνών σεκάθε κατη γορία. 5 Οεφεσείων παρουσιάσθηαυτοπροσώπως. Π. Κληρίδης, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, γιατηνΕφεσίβλητη. 15 Α. ΛΟΙΖΟΥ, Πρ.:ΤηναπόφασητουΔικαστηρίουθατη δώσειοΔικαστήςκ. Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΠΝΙΔΗΣ, Δ.: Οεφεσείων καταδικάστηκε σεσυντρέχουσες ποινέςφυλάκισηςέξι μηνώνσεδύοκατη γορίεςγιακλοπήαπόκλειδωμένο κιβώτιο, στηνπρώτηπε20 ρίπτωσητουποσούτων £350.-καιστηδεύτερητων£20.-. Ο εφεσείων υποστηρίζει πωςοιποινέςαυτέςήταν έκδηλα υπερβολικές. Την21/12/89οεφεσείων επισκέφθηκετηνεκκλησίατης Ιεράς Μονής Σταυροβουνίουκαι παράμεινε μέσα σ'αυτή 25 γονατιστός και,υποτίθεται, προσευχόμενος μέχρι που βε βαιώθηκε ότιήταν μόνος. Άνοιξετότε μεαντικλείδι το παγκάρικαιέκλεψετοποσότων£20.-. Τον Αύγουστο του 1989είχαν κλαπεί ξανάχρήματα απότοπαγκάριτης Μονήςκαιοιμοναχοίυποψιάστηκαν 30 ως πιθανό δράστη, μεταξύ άλλων, καιτον εφεσείοντα. Έτσι,την21/12/1989, έναςαπότους μοναχούςτηςΜονής 431 Κ/δης,Α. Ψΰλλαςν. Αστυνομίας
(1991)παρακολουθούσε αθέατος τις κινήσεις του εφεσείοντα. Την κατάλληλη στιγμή εμφανίστηκε μπροστά του και η υπόθεσηκατάληξεστην Αστυνομία. Εκείοεφεσείων ομο λόγησεκαιτηδιάπραξητηςκλοπήςτου Αυγούστου. Από τα χρήματαπουκλάπηκανανακτήθηκανμόνο οι 5 £20.-, που μόλις είχε τοποθετήσει στην τσέπη του ο εφε σείων κατάτηστιγμή της ακινητοποίησηςτου απότομο ναχό. Σε σχέση με τις £350.- της πρώτης κλοπής, ο εφε σείων πρόβαλετονπρωτότυποισχυρισμό πωςενώδεντις επέστρεψε στη Μονήαπότηνοποίατις έκλεψε,θεωρούσε 10 πως τις απόδωσε με κάποιοδικό του τρόπο σε άλλες εκ κλησίες. Σημειώνουμε πως μεβάση τη δικήτουγραπτή κα τάθεση στην Αστυνομία, χρησιμοποίησε ταχρήματαεκεί ναγιαναεπιδιορθώσει τοσπίτι τουκαινααντιμετωπίσει άλλες οικογενειακές τουυποχρεώσεις. *5 Το παράπονοτου εφεσείοντα είναι συγκεκριμένο. Ει σηγήθηκε πως τοπρωτόδικοδικαστήριοδενέχειπροσδώ σει τηδέουσα βαρύτηταστο γεγονός ότι έπασχε απόορι σμένο ψυχολογικό πρόβλημα, εξαιτίας του οποίου αισθανόταν την ακατανίκητητάσηνακλέπτει. Υποστήρι- 20 ξε πως με τη θεραπεία στην οποία υποβλήθηκε μετά τη σύλληψη του,έχειπιάξεπεράσει τοπρόβλημακαιεισηγή θηκεπωςτοπρωτόδικοδικαστήριο,εφόσον κατάληξεστο συμπέρασμα πως ηαρμόζουσαποινήήτανεκείνη της φυ λάκισης, θα έπρεπε να είχε αναστείλει την εκτέλεση της 25 ποινής. Ftναι καλά θεμελιωμένο ότι τα ιδιαίτεραψυχολογικά προβλήματαπουαντιμετωπίζει ο παραβάτης είναι παρά γοντας πουπρέπει να συνυπολογίζεται κατάτην επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρηση της.Πολύ πε- 30 ρισσότερο όταν αυτάτα προβλήματα συναρτούνται προς το ίδιοτο αδίκημα πουδιαπράχθηκε,έτσιπουνα εμφανί ζουν την ευθύνη του παραβάτημειωμένη. Το πρωτόδικο δικαστήριο ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τους ισχυρισμούς τουεφεσείοντα αναφορικά μεταψυχολογικάπροβλήματα 35 που αντιμετώπιζε.Προκάλεσε την εισαγωγήσχετικής επι στημονικής μαρτυρίας και κατάληξε στην απόφασητου, 432 2Α.Α.Δ. Ψύλλας ν.Αστυνομίας ΚΑηξ,Δ. αφούείχεενώπιον του όλα τασχετικά στοιχεία. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο εφεσείων διέπραξε τέ τοιας μορφής αδικήματακαι δεν ήταν ηπρώτη φορά που επικαλέστηκε τα ίδια ψυχολογικά προβλήματα για να τα * δικαιολογήσει. Το 1984 για το αδίκηματης διάρρηξης και κλοπής, καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο Λάρνα καςσε φυλάκισητεσσάρων χρόνων.Το Ανώτατο Δικαστή ριο επικύρωσε την ποινή τονίζοντας τη σοβαρότητα του αδικήματος και την ανησυχητική συχνότητα του. (Βλέπε 10 MichaelAndrea. Psylla v. The Republic
(1984)2 C.L.R., 420.) To πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε πως παρά τα ψυχο λογικά προβλήματαπου αντιμετώπιζε οεφεσείων, ηποινή της φυλάκισης που επέβαλε ήταν αναπόφευκτη ως μέτρο 15 γιατηνπροστασίατηςκοινωνίας. . Δεν έχουμε ικανοποιηθεί ότι συντρέχει λόγος για να παρέμβουμε. Ηποινή πόυ επιβλήθηκε δεν ήταν λανθασμέ νη σαν θέμα αρχής, ούτε και μπορεί να λεχθεί πως ήταν έκδηλα υπερβολική. Η έφεση απορρίπτεται. 433