(1991)22Οκτωβρίου,1991 [ΠΙΚΗΣ. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΠΝΙΔΗΣ, Δ/στές] ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΚΑΊΤΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης, (ΠοινικέςΕφέσειςΑρ. 5460και 5461). Ποινή — Συνομωσία για διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση τωνάρθρων 371και 295 τουΠοινικού Κώδικα,Κεφ. 154 — Διάρ ρηξη καταστήματος με σκοπό τη διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση των άρθρων 295και20 τον ιδίου Κώδικα — Απόπειρα ληστείας κατά παράβαση των άρθρων284και20 τον Κεφ. 154— 5 Ο πρώτος εφεσείων καταδικάσθηκεσεσνντρέχονσες ποινές φυλά κισης 18μηνών στην 1ηκαι 2ηκατηγορία και 20μηνών στην 3η κατηγορία και ο δεύτερος σε ποινή φυλάκισης 20 μηνών — Δ ε ν κρίθηκαν υπερβολικές. Ποινή — Επιμέτρηση — Ελαφρυντικά — Προσωπικές συνθήκες — \Q Αευκό ποινικό μητρώο — Ο πρώτος εφεσείων επέστρεψε στην Κύπρο για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεων τον — Ομολόγησε και παραδέχτηκε τα εγκλήματατον — Έχασε το ένα του μάτι στην παιδική του ηλικία με αποτέλεσμα να έχει πλέγμα κατωτερότητας και έντονη επιθυμία να κάμει μεταμόσχευση 15 οφθαλμού η οποία αποτέλεσε και το κίνητρο τον για συμμετοχή τον στα εγκλήματα για την απόκτηση των απαιτουμένων χρημά των. Ποινή — Εξατομίκευση — Δεν πρέπει να οδηγεί σεεξουδετέρωσητης αποτελεσματικότητας του νόμου — Αντιμετωπίσθηκε με τον σωστό τρόπο από τοπρωτόδικο Δικαστήριο. 20 Ποινή — Ίση μεταχείριση παραβατών — Συνταγματικό Δίκαιο — Σύνταγμα άρθρο 28 — Αναστολή ποινικής δίωξης υπό τουΓενι κού Εισαγγελέα εναντίον ενός από τους κατηγορουμένους — Κατά πόσο αποτελεί παράγοντα για μετριασμό της ποινής των 25 άλλων κατηγορουμένων. Συνταγματικό Δίκαιο — Σύνταγμα άρθρο 113.2 — Αποκλειστική αρ μοδιότητα τον Γενικού Εισαγγελέα για δίωξηπαραβατών — Υπο χρέωση των δικαστικών αρχώνεφαρμογής τωνανθρωπίνωνδικαι- ~« ωμάτων πον κατοχυρώνονται στο Μέρος IIτον Συντάγματος — - > υ 498 2 ΑΛΛ Κάττου &άλλοςν Αστυνομίας Εκτεταμένη αναφορά στη σχετική νομολογία. Ποινική Δικονομία, Κεφ. 155,άρθρο 134 — Παράταση χρόνου για άσκηση έφεσης—Αρχές πον εφαρμόζονται. 5 10 15 20 25 30 35 40 45 Ο περί Δικαστηρίων Νόμος 14/60 άρθρο 24.2 — Παραπομπή νπόθεσης από το ΓενικόΕισαγγελέα, στο Επαρχιακό Δικαστήριο από το Κακονργιοδικείο — Κατά πόσο αποτελεί ελαφρυντικό στοιχείο στην επιμέτρηση τηςποινής. Νομολογία — Σνγκρονση μεταξύ δύο αποφάσεων τον Ανωτάτου Δι καστηρίου αναφορικά με το κατά πόσο αναστολή ποινικής δίωξης υπό του Γενικού Εισαγγελέα εναντίον σνγκατηγορονμένον θεωρεί ται σαν ελαφρυντικός παράγων στην επιμέτρηση της ποινής των άλλωνσυγκατηγορονμένων, Το Νιόβρη του 1989, ο δεύτερος εφεσείων και ο αδελφός του Τώνης Φαντούσηςκατάστρωσαν σχέδιο για τη διάρρηξητου χρυ σοχοείου του παραπονουμένουστη Λεμεσόκαι την κλοπή χρυσού και άλλων χρυσών αντικειμένων αξίαςπολλών χιλιάδων λιρών. Ο δεύτερος εφεσείων ο οποίος ήταν φυσιοθεραπευτής προσέγγισε τον πρώτο εφεσείοντα ο οποίος ήτανυπάλληλος του καιεξασφά λισε την συμμετοχή του στο έγκλημα έναντι αδρής χρηματικής αμοιβής. Επίσης με την προτροπή του δεύτερου εφεσείοντα ο πρώτος εφεσείων προσέγγισε τον Κώστα Κουτούρη γνωστό για την επιδεξιότητα του στις διαρρήξεις και κλοπές για υλοποίηση του σχεδίου, με αντάλλαγμα σημαντική χρηματική αμοιβή. Ο Τώνης Φαντοΰσης ωδήγησε τους εκτελεστές του εγκλήματος στη Λεμεσόγιακαλύτερηοργάνωσητου εγκλήματοςκαιο Βλαδίμηρος Φαντούσης τους εφοδίασε με χλωροφόρμιο για αναισθητοποίηση του παραπονουμένου. Ημερομηνία εκτέλεσης του προσχεδιασμέ νου εγκλήματος ήταν ηνύκτα της 9/12/89— Οι Κάττος και Κουτούρης εισήλθαν στο κατάστημα μέσω παραθύρου και ανέμεναν τον παραπονούμενο. Τον εκτύπησαν, τον έριξαν στο δάπεδοκαι τον αναισθητοποίησαν. Το σχέδιο τους είχε άδοξο τέλος όταν στην σκηνή του εγκλήματος ήλθε κάποιος γνωστός τού παραπο νουμένου,γεγονός πουτους ανάγκασενααποχωρήσουν— Ηταυ τότητατου Κουτούρηπροσδιορίστηκε απόσημειωματάριο πουξέ χασεκατάτηνεσπευσμένη φυγήτου. Και οι τέσσερεις σχεδιαστές του εγκλήματος κατηγορήθηκαν γιασυνωμοσία γιατοκακούργηματηςδιάρρηξηςκαικλοπήςκαιο Κάττος και Κουτούρης για διάρρηξη καταστήματος με πρόθεση τηνυπεξαίρεση του περιεχομένου τουκαθώςκαιγιααπόπειρα ληστείας με αναφορά στην επίθεση κατάτου παραπονουμένου. Παραδέχθησανόλες τις κατηγορίες πλην τουΤώνηΦαντούση για τον οποίο ο Γενικός Εισαγγελέας καταχώρησε αίτηση για άδεια από συρσης της πρώτηςκατηγορίαςο οποίος ως εκ τούτου απαλλάγηκεαπό το Κακουργιοδικείο. Οι εφεσείοντες καταδικάσθηκαν στις ποινές φυλάκισης που αναφέρονταιπιο πάνωκαι ο τρίτος κατη γορούμενος Κώστας Κουτούρης σε φυλάκιση Vk χρόνων. Στην 499 Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας
(1991)επιμέτρηση της ποινής το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβευπόψητην αναστολή της ποινικής δίωξης εναντίον του εκτων συγκατηγορουμένων ΤώνηΦαντούσησαν ελαφρυντικό στοιχείο γιατους συγκατηγορουμενους του. Προφορική αίτηση της υπεράσπισης για παράτασηχρόνου για 5 άσκηση έφεσης εναντίον της απόφασηςτου δικαστηρίουαναφορι κά μετηδιαδικασίαγια τηδιάγνωση των σχετικών γεγονότων και ευρημάτων που προέκυψαν από αυτή απορρίφθηκε καθότι δεν προβλήθηκε κανέναςλόγοςγιααδυναμίασυμμόρφωσης μεταχρο νικάπλαίσιατου άρθρου 134 τηςΠοινικήςΔικονομίας, Κεφ.
- 10 Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε τις εφέσειςκαιαποφάνθηκε ότι: (Α) Υπό Πική,Δ.συμφωνούντος καιτου Κωνσταντινίδη, Δ:
- Η ισότητα στη μεταχείριση προϋποθέτει την προσαγωγή ενώπιον της δικαιοσύνης και την τιμωρία όλων που συνήργησαν στο έγκλημα. Εφόσον ηδίωξητωνπαραβατώνείναι εκτός ελέγχου των δικαστικών αρχών,ηπαράλειψηδίωξης ενόςαπό αυτούςλαμ βάνεται υπόψη ως μετριαστικός παράγονταςτης ποινής των υπο λοίπων προς απάμβλυνση του αισθήματοςαδικίαςπου δημιουργεί ηάνιση μεταχείριση. ._ ° 20
- Η μητήρηση της αρχήςτης ισότητας σεσχέσημε έναήπε ρισσότερους παραβάτες δεν δικαιολογεί και την απαλλαγή των υπολοίπων.
- Ο συσχετισμός της ποινής μετις συνθήκες των εφεσειόντων προσδιορίσθηκε ορθάαπότο πρωτόδικοΔικαστήριο. 25
- Οι προηγούμενες καταδίκεςτου τέταρτου κατηγορούμενου Κοΐίτούρη δικαιολογούσαν τη διαφοροποίησηστην ποινήτουαπό εκείνητουπρώτου εφεσείοντα.
- Δεν υπάρχει πρότυπο ή κώδικας συγγραφής δικαστικών αποφάσεων. Εκείνο που έχεισημασία είναι ναμηυπάρχειαντίθε- 30 ση μεταξύ των αρχών δικαίου και των παρατηρήσεων που γίνο νται απότον δικαστή. Τέτοια αντίθεση δενυπάρχει στηνπαρούσα δικαστική απόφαση.
- Τοστοιχείοτηςυπερβολής τηςποινήςπρέπει ναείναιεμφα νές ως θέμα αντικειμενικής κρίσης. Αυτό δεν συμβαίνει στην πα- 35 ρούσα υπόθεση όπου επρόκειτο για έγκλημα κατά παραγγελία ιδιάζουσαςσοβαρότηταςπουανκαι είναι ασυνήθιστη στην Κύπρο δΛκττυχως δεν είναι άγνωστη. (Β) Υπό Αρτεμίδη, Δ.: Ι) Υπάρχει ζήτημασύγκρουσης τηςνομολογίας τουΑνωτάτου Δικαστηρίου μεταξύ των αποφάσεων Γενικός Εισαγγελέας ν Αν- 500 40 2 ΑΛΛ. 5 Κάττου&άλλοςν Αστυνομίας δρέας Οδυσσέως και άλλοι
(1991)2 ΑΛΛ. 309 και Γεωργίου και άλλων ν τηςΔημοκρατίας {1986) 2 C.L.R.
- Στηνπρώτηαπότις πιο πάνω αποφάσεις το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε, ότι όταν τοΔικαστήριο λαμβάνειυπόψητο γεγονός τηςδιακοπήςποινικής δίωξης ενός κατηγορουμένου σαν ελαφρυντικό στοιχείο στην επιμέτρηση της ποινήςυπέρ συγκατηγορουμένου ασκεί έμμε σαανεπίτρεπτο έλεγχο πάνωστις συνταγματικές εξουσίες του Γε νικού Εισαγγελέα, ανατρέπονταςμε την αιτιολογία αυτήτην από φασητουπρωτόδικουδικαστή. 10
- Η αιτιολογία της απόφασης αυτής είναι αντίθετη με τις αρχέςτης υπόθεσης Γεωργίονκ.α. ν της Δημοκρατίας αλλάκαι με τηγενική άποψη των Δικαστηρίων πάνωστο θέμαηοποίαβασίζε ταιστις αρχέςτηςισότηταςκαιτηςίσης μεταχείρισης τωνπαραβα τώνπουκατοχυρώνεταιμετοάρθρο28του Συντάγματος. 15
- Αν γινόταν δεκτή η εισήγηση του Γενικού Εισαγγελέα για τον έμμεσο έλεγχο τωνεξουσιών τουτότεκαιηαπόφασητου Ανω τάτουΔικαστηρίου μετην ίδιασύνθεση όπωςστην υπόθεση Οδυσ σέως στην υπόθεση James PatrickRock ν The Police,
(1991)2 ΑΛΛ. 251,θαήτανασυμβίβαστημεvry Οδυσσέως. Στηνυπόθεση JamesPatrickRock το Ανώτατο Δικαστήριοαποφάσισεότιπρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής η παραπομπή τηςυπόθεσης απότο Γενικό Εισαγγελέα μεβάσητοάρθρο24.2 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 από το Κακουργιοδικείο στο Επαρχιακό Δικαστήριο. 20 25 30
- Τοκριτήριο πουχρησιμοποιείται γιατηνάρσηπιθανήςαδι κίας στην επιμέτρηση της ποινής είναι κατάπόσο ορθά σκεπτόμε να μέλητουκοινούπουγνωρίζουν όλαταγεγονόταθαμπορούσαν να πουν ότι δεν έγινε ορθήαπονομήτης δικαιοσύνης με αποτέλε σμαηάνιση μεταχείριση ενός ήπερισσοτέρων απόαυτούςπουκαταδικάσθηκανναείναιάδικη.
- ΗαπόφασηΟδυσσέως ελήφθη με βάσητα ιδιάζονταπερι στατικά της και δεν αποσκοπεί να θέσει κανόναδικαίουήναπα ρεκκλίνει απότις εγνωσμένες αρχέςαναφορικά μετην επιμέτρηση τηςποινής. 35 Οι'εφέσεις απορρίπτονται. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Α/φοι Ααμπριανίόη Ατδ ν Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου
(1989)2 ΑΛΛ. 374; 40 Attorney-General of the Republic ν HjiCoastmti
(1968)2 GLR. U3; Komurgu& Άλλος νΔψοκρατίας
(1991)2ΑΛΛ. 83; Georghiou &Others νRepublic
(1986)2 CUt. 109; 501 Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας
(1991)ΠαναγήνΔημοκρατίας
(1991)2ΑΛΛ. 115; Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Οδυσσέως &Άλλων
(1991)2ΑΛΛ 309; PolicevAthiemtis
(1983)2 CL.R. 194; 5 Philippou νRepublic
(1983)2CL.R.245; Antoniades νPolice
(1986)2C.L.R.21; Rock νΑστυνομίας
(1991)2ΑΛΛ. 251; ΚούκοςνΑστυνομίας
(1986)2ΑΛΛ. 1; ΚνριακίδηςνΔημοκρατίας
(1983)2ΑΛΛ. 94; ΑζίναςνΑστυνομίας
(1981)2ΑΛΛ. 9; JQ R νTremanco[1979] 1 Cr.App. R.(S)286; R νBowaterandDavies 15.7.80 Current SentencingPractice, D.A. Thomas, 1074; Demetriou νRepublic
(1988)2CL.R. 175; jg Κ(ΰνσταντίνοννΔημοκρατίας
(1989)2ΑΛΛ. 224; ΦιλίππονΆλλως "Φαλκονέτι"νΑστυνομίας
(1989)2ΑΛΛ. 245; ΠαναγήάλλωςΚαυκαρήνΔημοκρατίας
(1990)2ΑΛΛ. 203; R νTowle, TheTimes23/1/86; R ν Wintle, The Times23/1/
- ΔΌ ΕφέσειςεναντίονΠοινής. Εφέσειςεναντίοντηςποινήςαπότον ΧρύσανθοΑντω νίου Κάττου και άλλο οι οποίοι βρέθηκαν ένοχοι στις29 Απριλίου, 1991 από το Επαρχιακό ΔικαστήριοΛεμεσού (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 28098/90)στην κατηγορία συνομωσίας για διάπραξηκακουργήματος κατά παράβα- " σητων άρθρων 371 και 295του Ποινικού Κώδικα,Κεφ. 154, και επίσης ο 1ος κατηγορούμενος στην κατηγορία διάρρηξης καταστήματος μεσκοπό τηδιάπραξηκακουρ γήματοςκατάπαράβασητωνάρθρων295και20τουΠοι νικού Κώδικα και στην κατηγορία απόπειρας ληστείας 30 502 2ΧΛΛ. 5 Κ&ττον&άλλοςν Αστυνομίας κατάπαράβασητωνάρθρων284 και20τουποινικούΚώ δικα και καταδικάστηκαν από τον Μιχαηλίδη, Προσ. Α.ΕΛ. ομεν 1οςκατηγορούμενος σεσυντρέχουσες ποινές φυλάκισης 18 μηνών στην 1η και 2η κατηγορία και 20 μηνών φυλάκισηστην 3ηκατηγορία,ο δε2οςκατηγορού μενοςσεποινήφυλάκισης20μηνώνστην 1ηκατηγορία ΚΕυσταθίονκαι Κ. Καμένος, γιατον εφεσείοντα στην Έφεση
- 10 Αχ. Φράγκος και Κλ. Φράγκου-Πισίρη (κα), για τον εφεσείονταστηνΈφεση
- Μ. Μαλαχτού -Παμπαλλή (κα), Δικηγόροςτης Δημο κρατίαςγια τηνεφεσίβλητη. ΠΙΚΗΣ, Δ.ανέγνωσε τηναπόφασητουΔικαστηρίου. Η οικογένεια Φαντούσηασχολείται μετηχρυσοχοΐα.Διατη15 ρεί γιατοσκοπόαυτό κατάστημα στηΛάρνακακαιεμπο ρεύεταιταπροϊόνταχρυσούπουκατασκευάζεισεχονδρι κή και λιανική βάση. Ο κύκλος των εργασιών τους περιλάμβανε και χονδρικές πωλήσεις σε άλλους χρυσοχούς, μεταξύ των οποίων και στον παραπονούμενο, το 20 Νίκο Χατζηβασίλη από τη Λεμεσό. Στη διαχείρηση της επιχείρησης Φαντούση μετείχαν εκτός από τον πατέρα, προφανώς το δημιουργό της επιχείρησης, και οι γιοί του εκτός από τον εφεσείοντα 2, Βλαδίμηρο Φαντούση, ο οποίος εκπαιδεύτηκεως φυσιοθεραπευτήςκαιεγκατέστη25 σεφυσιοθεραπευτικόκέντροστηΛάρνακα. Ο Τώνης Φαντούσης, ένα από τα παιδιά της οικογέ νειας,διαδραμάτιζε σημαίνοντα ρόλο στη διαχείρησητης οικογενειακής επιχείρησης.Το 1989, ίσως καινωρίτερα, η επιχείρησηάρχισεναπαρουσιάζειύφεσηκαι νααντιμετω30 πίζειοικονομικές δυσχέρειες οι οποίεςπροοδευτικάγίνο νταν σοβαρότερες, τόσο σοβαρέςώστεναδημιουργηθούν και ρήγματα μεταξύ των μελών της οικογένειας και να διατυπωθούν αλληλοκατηγορίες ωςπροςτααίτια της κα κοδαιμονίαςτηςεπιχείρησης. 503 Πικής,Δ. Κάττου& άλλοςνΑστυνομίας
(1991)Ο Τώνης Φαντούσηςκαι ίσως καιταάλλα μέλη της οικο γένειας είχαν ισχυρές υποψίες ότιη οικονομική πτώσητης επιχείρησης οφειλόταν στην καταδολίευση τους απότον παραπονούμενο κατά το ζύγισμα του χρυσού που του πουλούσαν στοκατάστηματουστηΛεμεσό. 5 Το Νιόβρητου 1989 οΤώνης Φαντούσηςκαιο Βλαδί μηρος Φαντούσηςεπινόησαν σχέδιο γιατην αντιμετώπιση του παραπονουμένου και την αποκατάστασητης οικονο μικής ευρωστίας της οικογενειακής επιχείρησης. Κατά στρωσαν σχέδιο για τη διάρρηξη του καταστήματος του 10 στη Λεμεσόκαι την κλοπή του χρυσού και χρυσών αντι κειμένων που ήταν αποθηκευμένα σ* αυτό, η αξία των οποίων υπολογιζόταν σε δεκάδες και ίσως εκατοντάδες χιλιάδες λίρες. Μετοντρόποαυτόθαανταπόδιδανταίσα για τηζημιά που τους προκάλεσε ο παραπονούμενος και 1 5 συγχρόνως θααποκαθιστούσαντην ευρωστία της οικονο μικάνοσούσας οικογενειακής επιχείρησης. Τοσχέδιοπρό βλεπε τη στράτευση προσώπων που θα διενεργούσαν τη διάρρηξηκαικλοπήκαι σεσυνεννόησημεαυτούςτοσχε διασμό του εγκλήματος και τη συλλογή του χρυσού ο 2 " οποίος θα αποσπάτο. Ο Βλαδίμηρος Φαντούσης, εφε σείων 2, προσέγγισε ένα από τους υπαλλήλους του στο φυσιοθεραπευτικό κέντρο, τον Ιο εφεσείοντα, Χρύσανθο Κάττο,και μεδέλεαρ τηχρηματικήανταμοιβήεξασφάλισε τη συμφωνία του για συμμετοχή στο έγκλημα που είχαν 25 προγραμματίσει με τον αδελφό του. Με προτροπή του εφεσείοντα ο Χρύσανθος Κάττος προσέγγισε τον Κώστα Κουτούρη,γνωστό στον ίδιογιατηνεπιδεξιότητατουστη διενέργεια διαρρήξεων καικλοπών, οοποίος προσεταιρίστητοσχέδιο καισυμφώνησε ναμετάσχει στηνυλοποίηση 30 του με αντάλλαγμα, όπως και ο Κάττος, σημαντικήχρη ματική αμοιβή. Έτσι εξυφάνθη η συνωμοσία των τεσσά ρωνγια τηδιάρρηξηκαικλοπήτου περιεχομένου τουκα ταστήματοςτουπαραπονουμένουη οποίαμορφοποιήθηκε σε συνάντηση τωντεσσάρων κατάτηνοποίαεπεξεργαστή- 35 καν και τις λεπτομέρειες της διάπραξηςτου εγκλήματος. Ησυμφωνίαστην οποίακατέληξανπρόβλεπετηνπαράδο σητουχρυσού οοποίοςθαυπεξαιρείτο απότοκατάστημα του παραπονουμένου στους αδελφούς Φαντούση οι 504 2 ΑΛΑ, Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας Πικής,Α. οποίοι ως αντάλλαγμασυμφώνησαν ναπληρώσουν στον καθένααπόw c δύοεκτελεστέςτου προγραμματιζόμενου εγκλήματος, ποσό £30,000.- ή περίπου £30,000.- Ησυν δρομή των δύο αδελφών Φαντούση στην προώθηση του 5 εγκλήματος επεκτάθηκε, όπως αποκαλύπτουντα γεγονό τα,και πέραντουκαταρτισμούτης εγκληματικήςσυμφω νίας.ΟΤώνηςΦαντούσης οδήγησετους επίδοξουςεκτελε στές του εγκλήματος στη Λεμεσό, τους υπέδειξε το κατάστημακαιτηγύρωπεριοχήκαιτουςεξήγησετιςκινή10 σειςτουπαραπονουμένου.Ως ημερομηνία διάπραξηςτου εγκλήματος ορίστηκε η11/12/89, ημέραΤετάρτη.ΟΒλαδί μηροςΦαντούσηςεξάλλου εφοδίασετουςδράστεςμεχλω ροφόρμιο το οποίο εξασφάλισε από συγγενικό τουπρό σωπο προς αναισθητοποίηση του παραπονουμένου σε 15 περίπτωσηπουοι δράστεςθαβρίσκονταν αντιμέτωποι μ' αυτόνκατάτηδιάπραξητουεγκλήματος. Ο Χρύσανθος Κάττοςκαιο Κώστας Κουτούρης μετέ βαλαν,όπως προκύπτει απότα γεγονότα που δέκτηκετο δικαστήριο,την ημερομηνία εκτέλεσηςτου σχεδιασθέντος 20 εγκλήματος για λόγους ασφαλείας,επιλέγοντας το βράδυ της9/12/89. Αφούκατέστρεψαν,σεπροηγούμενηεπίσκεψη τους, λαμπτήρα.του οδικού φωτισμού για τη συσκότιση της σκηνής μετέβησαν στη Λεμεσό το βράδυ της9/12/89 εφοδιασμένοι με όλα τασύνεργα για τηδιάπραξητουεγ25 κλήματος και παίρνοντας όλες τις προφυλάξεις για την απόκρυψητης ταυτότηταςτους. Μεσκάλατην οποίαμε τέφεραν, προσέγγισαν το πίσω μέρος του κτιρίου και μέσωπαραθύρου, τοοποίοδιέρρηξαν,εισήλθαν στο κατά στημακαιανάμεναντον ιδιοκτήτηπρινπροβούνστησυλ30 λογήτουπεριεχομένου του.Σεσύντομοχρόνο,όχιαπροσ δόκητα, ο παραπονούμενος επέστρεψε από την Πάφο, όπου κατά κανόναμετέβαινε τηΔευτέρα για τις εργασίες του,καιεπισκέφθηκετοκατάστηματουκατάτηνεπιστρο φήτου, όπως συνήθιζε, οπόταν βρέθηκε αντιμέτωπος με 35 τους απρόσκλητους επισκέπτες που είχαν καλυμμένατα πρόσωπα τους. Ο Τώνης Φαντούσης είχε γνωστοποιήσει στους Κάττοκαι Κουτούρη τις κινήσεις .τουπαραπονου μένου και το ωράριο που τηρούσε τη Δευτέρα και έτσι γνώριζαν,λαμβάνονταςυπόψητηνώραπουεπέλεξανγια 505 Ποίής,Δ, Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας
(1991)τη διάπραξητου εγκλήματος, ότι κατάπάσα πιθανότητα θααντιμετώπιζαντον ιδιοκτήτητουκαταστήματος.Ήταν όμως προετοιμασμένοι για την εξουδετέρωση του, τον κτύπησαν, τον έριξαν στο δάπεδο, τον ακινητοποίησαν και τον αναισθητοποίησαν με το χλωροφόρμιο με το 5 οποίοτους εφοδίασεοΒλαδίμηρος Φαντούσης.Στην από φασητου πρωτόδικου δικαστηρίου επισημαίνεται ότι οι δράστες επεδίωξαν την αντιμετώπιση του παραπονουμέ νου προφανώςγια τη μεγιστοποίηση του "άθλου" του εγ κλήματοςτους. ^ Ηδράσητους όμως είχεάδοξοτέλοςτο οποίο επήλθε όταν ένας γνωστός του παραπονουμένου, θέλοντας να λύσειτηναπορίατουγιατίτοκατάστημαήταν φωτισμένο σε προχωρημένη ώρα της νύκτας, μπήκε στο κατάστημα καιέγινεγνώστης τωνδιαδραματιζόμενων, οπότανέσπευ- 15 σε να ειδοποιήσει την Αστυνομία. Κάτω απότον πανικό της ανακάλυψης και πιθανής σύλληψης, οι δράστες συνέ λεξαν τασύνεργατουςκαιεγκατέλειψαν τηνσκηνήεσπευ σμένα. Στηβιασύνητου οΚώστας Κουτούρης άφησε στη σκηνήσημειωματάριο τηλεφώνων τοοποίοαπέβημοιραίο 20 γιατουςδιαρρήκτες. ΗΑστυνομία προσδιόρισε τηνταυτότητατουΚουτού ρη και άρχισε η αναζήτηση του όπως και του συνεργού του. Ο Χρύσανθος Κάττος έσπευσε να εγκαταλείψει την χώρα για να αποφύγει την σύλληψη του. Επιζήτησε τη 25 βοήθειατου Βλαδίμηρου Φαντούση ηοποίακαιτου δόθη κε με την προμήθεια του εισητηρίου για μετάβαση του στην Ελλάδα.Όμως,μεδικήτουπρωτοβουλία, επέστρεψε λίγες μέρες αργότερα καιπαραδόθηκεστις Αρχές ομολο γώνταςτο έγκλημα του.Ο Βλαδίμηρος Φαντούσηςεπίσης 30 ανακρίθηκε από τις Αρχές. Στην αρχή προσποιήθηκε άγνοιααλλάσε σύντομο χρόνοπροέβησεομολογία γιατη συμμετοχή τουστοέγκλημαπροβάλλονταςσυγχρόνως τον ισχυρισμό ότι πριν τη διάπραξητου εγκλήματος ζήτησε από τον Χρύσανθο Κάττο να του επιστρέψει το χλωρό- 35 φόρμιο στην προσπάθειατου,όπως ισχυρίστηκε, νααπο τρέψει τοέγκλημα τοοποίοείχαν σχεδιάσει. 506 2Α.ΑΛ. Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας Πιχής, Δ. Εναντίοντωντεσσάρων σχεδιαστών τουεγκλήματοςπρο σάφθηκεκατηγορίαγιασυνωμοσία γιατοκακούργηματης διάρρηξης και κλοπής και εναντίον των δύο αυτουργών του εγκλήματος κατηγορίαγια διάρρηξητου καταστήμα5 τος του παραπονουμένουμεπρόθεση την υπεξαίρεσητου περιεχομένου του,καθώςκαικατηγορίαγιααπόπειραλη στείας με αναφοράστην επίθεσηκατάτου παραπονουμέ νου. Εκτός απότον Τώνη Φαντούση, οι κατηγορούμενοι παραδέκτηκαν ενοχή στις κατηγορίες που τους είχαν 10 απαγγελθεί. ΟΤώνηςΦαντούσηςαρνήθηκετηνκατηγορία. Μετά την απάντηση των υποδίκων στην κατηγορία ο Υπαστυνόμος Νεοκλέους, ο οποίος επροσώπησε την Ει σαγγελική Αρχή, προέβηστην ακόλουθηδήλωση. "Ενόψει τηςπαραδοχήςτωνκατηγορουμένων 1,2 και4σεόλεςτις 15 κατηγορίες μεάδειατου Εντίμου Γενικού Εισαγγελέα τον οποίο εκπροσωπώζητώάδειαγια νααποσυρθείεναντίον του τρίτου κατηγορουμένου ηυπόθεση στην πρώτηκατη γορία".Οκ. Φράγκοςπουεκπροσωπούσε τόσοτονΒλαδί μηρο όσο και τον Τώνη Φαντούσηανάφερε: "Καμιάέν20 στάση", και το δικαστήριο παραχώρησε άδεια για την απόσυρση της κατηγορίαςκαι διάταξετην απαλλαγή του Τώνη Φαντούση.Παρά την εγκατάλειψη της κατηγορίας εναντίον του Τώνη Φαντούση, η Κατηγορούσα Αρχήδεν επιδίωξετηντροποποίησητηςκατηγορίαςγιασυνωμοσία, 25 οι λεπτομέρειες της οποίας έφεραν τον ΤώνηΦαντούση ως ένααπότους συνωμότες. Κατάτηνεξιστόρισητωνγε γονότων έγινε εκτενής αναφορά στο ρόλο πουδιαδραμά τισεστησύναψητηςεγκληματικήςσυμφωνίαςκαιτη μετέ πειτα δράσητου. Ητήρηση δύο μέτρων και δύοσταθμών 30 απότην Εισαγγελική Αρχήστη δίωξη των συνεργών του εγκλήματος προκάλεσε τηδιαμαρτυρίατου εφεσείοντα 1, αλλά και του αδελφού του Τώνη Φαντούση, του εφεσείο ντα2,γιαπαραβίασητηςαρχήςτης ισότηταςστημεταχείρησητωνπαραβατών. 35 Κατάτην εξήγησητων γεγονότων, το δικαστήριοδια πίστωσε διαφωνία μεταξύ των θέσεων του Βλαδίμηρου Φαντούση και εκείνων των άλλων δύο συγκατηγορουμένων του αναφορικά με τον ισχυρισμό του .πρώτουγια ανάκλησητων οδηγιών γιατην διάπραξητου εγκλήματος 507 Πικής,Δ. Κάττου& άλλοςνΑστυνομίας
(1991)πουεκδηλώθηκε,όπως είπεστην κατάθεσητου,με αίτημα για την επιστροφή του χλωροφορμίου με το οποίο τους είχεεφοδιάσει. Μεενδιάμεσηαπόφασητου,τοδικαστήριο αποφάνθηκε ότι η διαφωνία έπρεπε να επιλυθεί με την ακρόαση μαρτυρίας προς στοιχειοθέτηση των ουσιωδών 5 γεγονότων για τον καθορισμό τηςποινής. Κατάτη διαδι κασία η οποία επακολούθησε ο Βλαδίμηρος Φαντούσης επέλεξενα μην καταθέσει ενόρκως προς υποστήριξη των ισχυρισμών του. Το δικαστήριο έκρινε ότι η εκδοχή του για ανάκλησητων οδηγιών γιαδιάπραξητου εγκλήματος 10 δεν ευσταθούσε, εύρημα το οποίο λήφθηκε υπόψη στον προσδιορισμό του πραγματικούβάθρουγια την εκτίμηση του στοιχείου της εγκληματικότητας της συμπεριφοράς των συγκατηγορουμένων που αποτελεί ουσιώδη παράγο νταστηνεπιμέτρησητηςποινής. 15 Τοδικαστήριοκαταδίκασετον εφεσείοντα 1,Χρύσαν θο Κάττο,σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης, 18 μηνών γκχ την συνωμοσία, 18 μηνών για την διάρρηξη και 20 μηνώνγιατηναπόπειραληστείαςκαιτον εφεσείοντα2σε φυλάκιση20 μηνών.Οτρίτοςκατηγορούμενος,ο Κώστας 20 Κουτούρης,καταδικάστηκεσε φυλάκιση2 1/2χρόνων. ΟΧρύσανθος Κάττος,οεφεσείοντας 1,καιοΒλαδίμη ροςΦαντούσης,οεφεσείοντας2,άσκησαναυτοπροσώπως έφεσηκατάτηςποινήςτουςπροβάλλονταςωςλόγογιατη μείωσητηςότι αυτήήτανυπερβολική.Εξειδικεύοντας (σε 2 5 σχετική ειδοποίηση) τους λόγους για τους οποίους η ποινή κρίνεται υπερβολική, ο κ. Φράγκοςέθεσε ως ένα οπόαυτούςταεσφαλμέναευρήματατουδικαστηρίου ανα φορικάμετουςισχυρισμούς τουπελάτητουγιαανάκληση 3 0 τηςεντολήςγιατηδιάπραξητουεγκλήματοςκαιαμφισβήτησετην εγκυρότητατηςδιαδικασίαςπουπροηγήθηκε για τον προσδιορισμό τους. Υποδείξαμε στον κ. Φράγκοότι C*s τους λόγους που παράθεσεεισάγει θέματο οποίοδεν περιέχεταιστην ειδοποίησηέφεσηςκαιούτεανάγεταιστην υπερβολικότητατηςποινήςαλλάαφοράευρήματατουδι- 35 καστηρίου για τα ουσιώδηγεγονότα τα οποία δεναμφι σβητούνται με την έφεση. Μεπροφορικήαίτηση, υπέβαλε αίτημα γιατηνπαράτασητουχρόνουγιατηνάσκησηέφε508 2ΧΛΛ. 5 Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας Πιχής,Λ. σης εναντίοντηςαπόφασηςτουδικαστηρίουμετην οποία προσδιορίστηκε ηδιαδικασίαγιατηδιάγνωσητωνσχετι κών γεγονότων και των ευρημάτων που προέκυψαναπό αυτή.Κανέναςλόγοςδενπροβλήθηκεπουναυποδηλώνει αδυναμίασυμμόρφωσης μεταχρονικάπλαίσιαπουθέτει το άρθρο 134 της Ποινικής Δικονομίας, ΚΕΦ. 155,υφι στάμενης κατάτο χρόνο άσκησης της έφεσης ήμεταγενέ στερα.Η αίτησηαπορρίφθηκε. Όπως τοΕφετείο επεσήμανε στην Α/φοίΛαμπριανίδη 10 Λτό. ν. ΣυμβουλίουΒελτιώσεως Γερίου
(1989)2 ΑΛΑ. 374στησελ. 376:- 15 '"Οτανηαίτησηγιατροποποίησητωνλόγωντηςέφε σηςσκοπείστηνεισαγωγήνέουθέματος, σεαντίθεσημε την αναμόρφωση των λόγων που έχουν υποβληθεί σε υφιστάμενηέφεση,ηαίτησηκρίνεταιωςαίτημαγιατην παράταση χρόνου για την υποβολή έφεσης για το νέο θέμα και ισχύουν, όπως είναι φυσικό, αυστηρότατα κριτήριαγιατην·έγκρισήτης.", καιστησελ. 377:- 20 25 "Παράτασητων χρονικών ορίων για την υποβολή έφεσης ενάντια στην καταδίκη επιτρέπεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις,ότανοφείλεται σε ουσιαστική αδυναμία του εφεσείοντα. Η αδυναμίαπρέπει νασυ ντρέχει όχι μόνο στο διάστημα των δέκα ημερών, το χρονικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να ασκηθείη έφεση, αλλά και για το χρόνο που διαρρέει μέχριτην υποβολήτηςαίτησηςγιαπαράταση." ΤόσοστηνΛαμπριανίδης(ανωτέρω)όσοκαιστηνπρο γενέστερηαπόφασητουΑνωτάτουΔικαστηρίου,στην the 30 Attorney-General of theRepublic v.Petros Demetriou Hji Constant!
(1968)2 CLR., 113 επισημαίνεται ότι ητήρηση τωνπροθεσμιώνπουθέτουνοιθεσμικέςδιατάξειςγιατην άσκηση των αρμοδιοτήτων δικαστηρίου,δεναποβλέπουν μόνοστηνπροστασίατωνσυμφερόντων τωνάμεσαενδια-35 φερομένων αλλάέχουν ωςκύριολόγοτηδιασφάλισητου 509 Πιχής,Δ. Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας
(1991)συμφέροντος του δημοσίου στην οριστικότητα των δικα στικών αποφάσεων και γενικότερα τη λειτουργικότητα τηςδικαστικήςεξουσίας. Η απόφασητου Εφετείου στην Komurgu & Αλλος ν. Δημοκρατίας
(1991)2Ά.Α.Δ.83, στηνοποίαδόθηκεπαρά- 5 τάσηγια την εισαγωγή νέου θέματος στα πλαίσια έφεσης εναντίον της ποινής* διακρίνεταιαπότην προκείμενηπε ρίπτωση νοουμένου ότι οι αλλοδαποί εφεσείοντες σ'εκεί νητην έφεση είχαν εκδηλώσει αμέσως μετάτην καταδίκη τους την πρόθεση τους να ασκήσουν έφεση, η δε αίτηση ίο για"παράτασηέγινεμετηνπρώτη ευκαιρίακαιμόλιςέτυ χαν νομικής συμβουλής ως προς το θέμα της φύσης της εφέσεωςπουθαέπρεπεναείχανκαταχωρίσει". Στηνμακροσκελήαπόφαση τουτοπρωτόδικοδικαστή ριο μνημονεύει ή ακόμαακριβέστερα επαναλαμβάνει ου- 15 σιαστικάτοσύνολοτωνγεγονότων πουείχανεκτεθείενώ πιοντουκαιπροβαίνεισεεκτεταμένηαναφοράστιςαρχές πουδιέπουντονκαθορισμότηςποινήςπεριλαμβανομένης καιτης στάθμισης των ελαφρυντικώνκαιτηςεπενέργειας τουςστηδιαμόρφωσητηςποινής. 20 Ο κ. Ευσταθίου υπέβαλε ότι, παρά την επάρκειατης καθοδήγησηςτουδικαστηρίουωςπροςταγεγονότακαιτο δίκαιο,η ποινήπουεπιβλήθηκεστονπελάτητουαπολήγει να είναι υπερβολική γιατί δεν αντανακλά τις συνθήκες του εφεσείοντα ούτε τη συναισθηματική πίεση κάτω από 25 την οποία συμφώνησε να λάβει μέρος στη διάπραξη του εγκλήματος. Οεφεσείων 1 έχασεστηνπαιδικήτουηλικίατοένατου μάτιγεγονός πουτουδημιούργησεπλέγμα κατωτερότητας καιέντονηεπιθυμίαναανατρέψειτηναπώλειαμετηνμε- 30 ταμόσχευση οφθαλμού,εγχείρημα πολυδάπανοπου,όπως πίστευε θαστοίχιζε τουλάχιστον £30,000.- Αυτόαποτέλε σε,όπωςεισηγήθηκε,τοκίνητρογΐΛ τησυμμετοχήτουστο έγκλημακαιόχι οποιαδήποτεεγγενήςή επίκτητη εγκλημα τικήτάσητην οποίαδεν είχε,όπωςκαταμαρτυρείται από 35 το λευκό του μητρώο. Επιπλέον, ηαπόφαση του να επι510 Πιχής,Δ. Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας
(1991)στρέψει στην Κύπρο για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεων του,η ομολογία του στην Αστυνομία και η παραδοχή του στο δικαστήριο επιμαρτυρούν ουσιαστική μεταμέλεια που συνιστά άλλο σημαντικό ελαφρυντικό. 5 Παράτηναποτίμησητων γεγονότων αυτώνωςελαφρυντι κών στην απόφαση,το στοιχείο αυτό δεναντανακλάται στην ποινή αλλά εξαφανίζεται; όπως υπέβαλε, με την υπέρμετρη αναφοράστην ανάγκηγια πρόσδοση αποτρε πτικού χαρακτήραστην ποινή και την φυλάκιση του για 10 είκοσι μήνες. Ο κ. Φράγκοςστην αγόρευση του υπήρξε επικριτικός για την προσέγγιση του δικαστηρίου σε πολλά θέματα, ιδιαίτερα στην αποτίμηση των ελαφρυντικών τα οποία, όπως είπε, μόνο θεωρητικά μνημονεύονται ως στοιχεία 15 μετριαστικά της ποινής. Η συνεχής αντιπαραβολήτους, υποστήριξε, με την σοβαρότητα του εγκλήματος και την ανάγκη για αποτροπή, εξασθενεί τη σημασία των ελα φρυντικών ως ουσιωδών στοιχείων στην επιμέτρηση της ποινής. 20 Κοινό παράπονοκαιτων δύοεφεσειόντων είναιότι το δικαστήριοδενέδωσετηνπρέπουσασημασίαστηνεγκατά λειψητης κατηγορίαςεναντίον τουΤώνη Φαντούση, ενός των πρωτεργατών,του εγκεφάλου,όπωςχαρακτηρίστηκε, του εγκλήματος κατά παράβασητης αρχής της ίσης μετα25 χείρησης των παραβατώνπου διακηρύσσεται σε μίΛ από τις ομόφωνες, ως προς το αποτέλεσμα, αποφάσεις του Εφετείου, στην Georghiou & Others v. Republic
(1986)2 C.L.R. 109.5και επαναλαμβάνεται στην Παναγή ν.Δημο κρατίας
(1991)2ΑΛΑ. 115. Στην Παναγή (ανωτέρω) επιβεβαιώνεται ότι η αρχήη οποία απαντάται στην Georghiou έχει καθολικό χαρακτή ρα και είναι συνυφασμένη με την αρχήτης ισότηταςενώ πιον της δικαιοσύνης, που κατοχυρώνεται στο άρθρο 28 του Συντάγματος. Η ισοπολιτεία που διασφαλίζει το 35 άρθρο28και ηαποτελεσματικήεξασφάλισητηςδικαιολο γεί, ως θέμαδικαιοσύνης, και επιβάλλει,χΰςθέμα συνταγ ματικήςτάξης(Άρθρο 35του Συντάγματος),τη διερευνη30 511 2ΑΛΛ. Κάττου &άλλοςνΑστυνομίας Πικής,Δ. σηκάθεγεγονότος πουσχετίζεται με τη μεταχείρηση των παραβατών περιλαμβανόμενηςκαιτης μεταχείρησής τους από-τιςεισαγγελικέςαρχές. Το πρωτόδικο δικαστήριο καθοδηγήθηκε,όπωςρητά αναφέρεται στην απόφαση,απότην Georghiou καιΠάνα- 5 γή και έκρινε την εγκατάλειψη της κατηγορίας εναντίον τουΤώνηΦαντούσηως παράγονταμετριαστικό τηςποι νής. Ηδικηγόρος της Δημοκρατίας υπέβαλε ότι ηαρχήη οποία υιοθετείται στην Georghiou και Παναγή είναι εσφαλμένηκαιότι η δίωξητωνπαραβατώνκαιημεταχεί- ίο ρήσητης οποίας τυγχάνουναπότην εισαγγελικήαρχή δε λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο στην επιμέτρηση της ποινής. Η δίωξη, εισηγήθηκε, παραβατών αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητατουΓενικούΕισαγγελέαβάσει των διατάξεων του άρθρου 113.2, η άσκηση της οποίας 15 δενεπιδέχεταιδικαστικόήάλλοέλεγχο.Προςυποστήριξη τηςθέσηςαυτήςαναφέρθηκεστηνπρόσφατηαπόφασητου ΕφετείουΓενικόςΕισαγγελέας τηςΔημοκρατίας ν. Οδυσ σέως & Αλλων
(1991)2ΑΛΑ.309 στην οποία αποφασί στηκεότιηαναστολήαπότοΓενικόΕισαγγελέατηςποινι- 20 κής δίωξης ενός των συγκατηγορουμένων για κυβεία δε δικαιολογούσε εξ ονόματος της ισότητας την ουσιαστική απαλλαγήκαι των υπολοίπων,στους οποίους τοπρωτό δικοδικαστήριο επέβαλεονομαστικήποινή£1.- Στην ίδια υπόθεση επισημαίνεται, με αναφορά στην Police ν. 25 Athienitis
(1983)2 C.L.R., 194, ότι η άσκησητωνεξουσιών πουπαρέχει το 'Αρθρο 113.2 δεν υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο. Ηεφαρμογήτης αρχήςτης ισότητας στη μεταχείρηση τωνπαραβατώνδεδιαγράφειτοαδίκημαούτεαπαμβλύνει 30 τιςσυνέπειεςτουεγκλήματος.'Οτιαποφασίστηκεκαιεπα ναβεβαιώθηκεστηνΠαναγήείναιότιηαρχήτηςίσηςμεταχείρησηςτωνπαραβατώνδενπεριορίζεταιμόνοστομέτρο τηςτιμωρίαςτωνκαταδικασθέντωναλλάεπεκτείνεταικαι 35 στημεταχείρησηόλωνπουσυνήργησανστοέγκλημα,περί-λαμβανομένης και της μη δίωξης ενός ή περισσοτέρων απόαυτούς. 512 Πικής, Δ. Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας
(1991)Το γεγονός ότι δεν ελέγχεται δικαστικά ηάσκηση των εξουσιών του Γενικού. Εισαγγελέα βάσει του Άρθρου 113.2 δεν απαλλάττει τις δικαστικές αρχές.από την υπο χρέωση για αποτελεσματική εφαρμογή των ανθρωπίνων 5 δικαιωμάτωνπουκατοχυρώνονταιστοΜέρος IIτουΣυν τάγματος,περιλαμβανόμενης και της ισότητας πουκατο χυρώνει το Άρθρο28. Η μη δίωξηή αναστολήτηςδίωξης ενός των συνεργών δεναναιρείτοέγκλημα ούτεαπαλλάσ σει το δικαστήριο από την υποχρέωση επιβολής της πρέ10 πουσας ποινής στους συνεργούς που καταδικάζονται. Επενεργεί όμως (η μη δίωξη) ως παράγοντας μετριαστικός της ποινής ώστε, με την απάμβλυνση της ανισοσκέλιας στη μεταχείρηση των παραβατών, να μετριάζεται το αίσθημααδικίας τοοποίοαναπόφευκταπροκαλεί η άνιση 15 μεταχείρηση. Ηισότητα στη μεταχείρηση έχειως λόγοτην προσαγωγή ενώπιον της δικαιοσύνης και την τιμωρία όλων πουσυνήργησαν στο έγκλημα. Εφόσον ηδίωξητων παραβατών είναι εκτός του ελέγχου των δικαστικών αρχών,ηπαράλειψηδίωξης ενός απόαυτούςλαμβάνεται 20 υπόψηως παράγονταςμετριαστικός τηςποινής τωνυπο λοίπων προς απάμβλυνση του αισθήματος αδικίας που δημιουργεί η άνιση μεταχείρηση και προστασία του κοι νούπερί δικαίουαισθήματος. Στηνυπόθεση Οδυσσέως(ανωτέρω) μετην ουσιαστική 25 απαλλαγήαπότις συνέπειες του εγκλήματος τωνκαταδικασθέντων, τοπρωτόδικο δικαστήριο υιοθέτησε ως μέτρο τη μεταχείρηση του προφανώς ευνοηθέντα ως το μέτρο τηςτιμωρίας. Η προσέγγιση τουδικαστηρίου ήτανεσφαλ μένη. Ηισότητα ενώπιον της δικαιοσύνης που κατοχυρώ3ο νει το άρθρο28 επιβάλλει τηνπροσαγωγήκάθε παραβάτη ενώπιον τηςδικαιοσύνης.Αυτόσυνιστά τομέτροτης ισό τητας. Ημητήρηση της αρχήςσε σχέσημεένα ή περισσό τερους παραβάτεςδεν δικαιολογεί καιτην απαλλαγή των υπολοίπων, δηλαδή την γενίκευση της απόκλισης, (η 35 οποίαπροκύπτει απόταευρήματατουδικαστηρίου), από το μέτρο της ισότητας. Η αποτίμηση του παράγοντα αυτούως μετριαστικού τηςποινήςαποτελεί τομόνομέσο στις δικαστικές αρχές για επισήμανση τηςανισότηταςκαι απαλύνει το αίσθημααδικίαςπουαφήνει κάθεπαρέκκλι513 2Α.ΑΛ. Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας Πιχής,Δ. σηαπότην ίσημεταχείρησητωνπαραβατών. 'Οχι μόνο δενέχουμε επισημάνει σφάλμααλλάτουνα ντίον διαπιστώνουμε ότι η προσέγγιση τουδικαστηρίου στο θέμα της ίσης μεταχείρησης τωνπαραβατών υπήρξε ορθή.Τοστοιχείο τουμετριασμούτηςποινήςπουαποδό- 5 θηκε σ* αυτό τον παράγοντα σχετίζεται άμεσα μετην ποινήπου επιβλήθηκεκαισυναρτάταιστοδευτεροβάθμιο στάδιο μετην υπερβολικότητα τηςποινής,αντικειμενικά καταμαρτυρούμενης όπως ορίζεται στην Philippou ν. „ Republic
(1983)2C.L.R. 245. Άλλοκοινό παράπονοτων δύοεφεσειόντων είναι ότι τοπρωτόδικοδικαστήριοδενεξατομίκευσε τηνποινήτων καταδικασθέντων παράτην αποδοχήτηςαρχήςως συνθε τικούστοιχείου της επιβαλλόμενης ποινής.Εκμέρουςτου εφεσείοντα 1 υποβλήθηκεότιουσιαστικάπαραγνωρίστηκε 15 το άγχος απότοοποίο διακατεχότανγιατηνόραση του και ηεπιρροήτηνοποία εύλογα συνάγεται ότιάσκησεο εργοδότης του,οεφεσείων 2,για τηδιάπραξητου εγκλή ματοςκαθώςκαιτολευκότουμητρώο.Εξάλλουοδικηγό ρος του εφεσείοντα 2 εισηγήθηκε ότι δεν επιμετρήθηκε 20 επαρκώς, στοπλαίσιο τηςεξατομίκευσης τηςποινής, το λευκό παρελθόν τουεφεσείοντα καιτοκίνητροτοοποίο τον οδήγησε στην διάπραξη τουεγκλήματος.Τοκίνητρο του, όπως ανάφερε στην κατάθεσητου,ήταν η εκδίκηση τουκαταστροφέατηςοικογενειακής επιχείρησηςκαιόχι ο 25 προσπορισμός οικονομικού οφέλους.Παρόλοπουοίδιος χαρακτηρίζειτοκίνητροτουωςεκείνο τηςεκδίκησης, ου σιαστικά ότι επιδίωκαν τόσο ο εφεσείων 2, όσο καιο αδελφόςτουήτανηαποκατάστασητηςοικονομικήςευρω στίας της οικογενειακής επιχείρησης μέσωτουεμπλουτι- 30 ομούπουθααπέφερεη κλοπήτης περιουσίας τουπαρα πονουμένου. Ο σκοπός του δεν περιοριζόταν στην τιμωρίατου παραπονουμένουμετην πρόκληση ζημιάς σ* αυτόν αλλά επεκτεινόταν στον προσπορισμό του προϊό ντοςτηςκλοπής. 35 Καισ'αυτότο σημείο το πρωτόδικοδικαστήριο αντι μετώπισε την εξατομίκευση της ποινής μέσα στοσωστό 514 Πιχής,Δ. Κάττου& άλλοςν Αστυνομίας
(1991)πλαίσιο υιοθετώντας την προσέγγισητου Εφετείου στην Antoniades v.Police
(1986)2 CL.R.21, όπου υποδείχθηκε ότι ηδιαδικασίαεξατομίκευσης της ποινής δεν οδηγεί σε εξουδετέρωσητης αποτελεσματικότητας του νόμου.Στην 5 ίδια υπόθεση επισημαίνεται ότι τα εγκλήματαδιάρρηξης και κλοπής έχουν προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, διαπίστωσηη οποίαοριοθετεί καιτοπλαίσιοαντιμετώπι σηςεγκλημάτωναυτήςτηςκατηγορίας.Σχετικέςείναιεπί σηςκαιοι παρατηρήσειςτουΕφετείουστην Rock ν. Αστν10 νομίας
(1991)2 ΑΛΛ. 251 ως προς τις συνέπειες διασάλευσης του αισθήματος ασφάλειας των ιδιοκτητών καταστημάτωναπόδιαρρήξειςκαικλοπές. Καταλήγουμεότι ηανάγκηγιασυσχετισμότηςποινής με τις συνθήκες των εφεσειόντων προσδιορίστηκε ορθά 15 απότοπρωτόδικοδικαστήριοκαιδεδιαπιστώνουμεούτε στοντομέααυτόσφάλμα. Ο κ. Φράγκοςπαρατήρησε ότι στο τελικό στάδιοτης απόφασηςκαιπριντηνκατάληξηωςπροςτονκαθορισμό της πρέπουσας ποινής, το πρωτόδικο δικαστήριο κάμνει 20 αναφορά και σε αρχές δικαίου που δεν μνημονεύονται ρητάστην απόφαση καιοι οποίεςδενπροσδιορίζονται. Η αναφορά αυτήδημιουργεί, όπως εισηγήθηκε, αμφιβολίες για το βάθροτης απόφασης, ιδιαίτεραενόψει τηςεκτετα μένης αναφοράςπου γίνεται σ' αυτήστις αρχές δικαίου 25 πουδιέπουν τον καθορισμό της ποινής. Συγκεκριμένα το Δικαστήριοανάφερε:- 30 35 "Έλαβα επίσης υπόψη όλες τις απρητάαναφερόμενες αονές στην επιβολή ποινής καιπροσπάθησαν' αποφύ γωτηδημιουργίαανισότητας(disparity') στη αεταϊείοτν ση των Κατηγορουμένων (ίδε Κούκος ν. Αστυνομίας.
(1964)C.L.R. 1. Ηαναωοοάείναι λανθασαένη.ηοοθή αναωοοά είναι
(1986)2 ΑΛΑ., 1., Κυριακίδης ν. Δη μοκρατίας
(1983)2 Α.Α.Δ., 94, σελ. 101, Αζίνας ν. Αστυνομίας
(1981)2Α.Α.Δ., 9,R. v.Tremanco [1979] 1 Cr. App. R. (S)
- Οι προηγούμενες καταδίκες του 4ου Κατηγορουμένου δικαιολογούν διαφοροποίηση στις ποινές (ίδε R. v. Bowaterand Davies15.7.80, 515 2AAA. Κόττον&άλλοςνΑστυνομίας Πιχής,Δ. CurrentSentencingPractice,D.A.Thomas,1074". Αν το μέρος τουαποσπάσματος, το οποίο είναι υπο γραμμισμένο, δεν συνοδευόταν απότις παραπομπές που ακολουθούνθαεδημιουργούντο ερωτηματικάκαι αμφιβο λίεςως προςτιςαρχέςαπότις οποίες άντλησεκαθοδήγη- 5 ση το δικαστήριο. Όμως,οι αμφιβολίες αίρονται μετην αναφοράπουγίνεταιστιςαποφάσειςπουακολουθούνκαι την επεξήγηση ότιΌι προηγούμενες καταδίκες του Κου τούρηδικαιολογούσαντοδιαφορισμότηςποινήςτου από εκείνητουεφεσείοντα
- Τέλοςοκ. Φράγκοςεπέκρινε τηνπρωτόδικη απόφαση για όπως μπορούμε νασυνοψίσουμε,το στοιχείο της κα τήχησηςπουπεριέχεταισ' αυτή.Η απάντησηείναι ότιδεν υπάρχει πρότυπο ήκώδικας συγγραφής των δικαστικών αποφάσεωνεπίσης καμιάαπότιςπαρατηρήσειςπουγίνο- 15 νται δεν έρχεται σε αντίθεση με οποιαδήποτεαρχή δικαί ου. Τοτελικό ερώτημαπου πρέπει νααπαντήσουμεείναι κατά πόσο οι επιβληθείσες ποινές είναι εξ αντικειμένου υπερβολικές. Οι αρχέςστηPhilippou (ανωτέρω),πουεπα- 20 ναλαμβάνονται και σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων Βλ.Demetriou ν Republic
(1988)2 C.L.R., 175, Κωνστα ντίνουν. Δημοκρατίας,
(1989)2ΑΛΑ. 224, και Φιλίππου και άλλως "<Ραλκονέττι" ν. Αστυνομίας,
(1989)2 ΑΛΛ. 245, καθορίζουνότι παρέχεταιπεδίογιαεπέμβασημετην 25 ποινήπου επιβλήθηκε μόνον όταν, μετά απόσυσχετισμό όλων των σχετικών παραγόντων, η ποινή καταφαίνεται να είναι εξ αντικειμένου υπερβολική. Το στοιχείο της υπερβολής πρέπει να είναι εμφανές ως θέμα αντικειμενι κής κρίσης. Στην προκείμενη περίπτωση ηποινή δεν 30 κρίνεται υπερβολική με κανένα αντικειμενικό μέτρο. Επρόκειτογιαέγκλημακατάπαραγγελία,μορφή εγκλήμα τος ιδιάζουσας σοβαρότητας, ασυνήθης ευτυχώς στην Κύπρο,αλλά δυστυχώς όχι άγνωστη (Βλ. ΠαναγιώτηςΑ. 35 Παναγή άλλως'Καυκαρή ν.Δημοκρατίας,
(1990)2ΑΛΛ 203). Τοστοιχείοαυτό επιβαρύνειτη θέση τόσοεκείνων πουπαραγγέλουντο έγκλημα όσοκαιτων δεκτών και 516 Πιχής,Δ. Κάττου& άλλοςνΑστυνομίας
(1991)εκτελεστώντηςπαραγγελίας. Οιεφέσειςαπορρίπτονται. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Συμφωνώ με την απόφαση τουΔικαστήΠικήκαιδενέχωτίποτεναπροσθέσω. 5 ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ.: Συμφωνώμετηναπόφασητου Προ εδρεύοντος ΔικαστήΠικήκαιτοαποτέλεσμα της έφεσης. Επειδή όμως έχει εγερθεί ζήτημα σύγκρουσης της νο μολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου θέλω να εκφράσω πάνωσε αυτότις απόψεις μου. Η μεταξύ των ανθρώπων 10 ισότητα μέσα στη κοινωνία είναι αρχή εμπεδωμένη στην εγγενή φύση τους ως ατόμων που έχουν τα ίδια φυσικά χαρακτηριστικά μακαιτη μοναδικότητατηςέλλογηςσκέ ψης.Η αρχήαυτήέχειπάρειτηθέση τηςστην παράδοση ή κωδικοποιήθηκε σε κανόνες δικαίου στις κοινωνίες, που 15 θεωρούνται σήμεραστογεωγραφικό μαςχώροσανπολιτι σμένες. Στοιχείο αυτής της ισότητας είναι η ισονομία. Οπου δεν υπάρχει ισονομία γεννάται "αδικία,"στέρηση δικαίου.Ηπρωταρχικήσημασία τηςλέξηςαποδίδειακρι βώςτονόηματηςαπευκτέαςκατάστασης. 20 Αυτόακριβώςτοαίσθημααδικίας,εκπορευόμενο από την ανισότητα έναντι του νόμου, δημιουργείται όταν οι παραβάτεςτουτυγχάνουν αυθαίρετηςδιαφορετικήςμετα χείρισης από τους φορείς της πολιτείας εντεταλμένους στηνπεριφρούρησηκαιεφαρμογήτου. 25 Οι πιο πάνωαρχές,όπως διατυπώνονται,ανήκουνβέ βαιαστη σφαίρατων ιδεών. Υλοποιούνται όμως, έστωσε κάποιο βαθμό, στην έννομη τάξη μιας χώρας. Στη δική μας με το Αρθρο28 του Συντάγματος.Ηδικαστικήεξου σία έχεικαθήκονα εφαρμόζει τους γραπτούςκανόνες δι30 καίου.Το άρθρο 113
(2)του Συντάγματος μας προβλέπει ταεξής: "2. Ο Γενικός Εισαγγελεύς της Δημοκρατίας έχει εξουσίαν κατάτην κρίσιν αυτού προς το δημόσιον συμφέ517 Πιχής,Δ. Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας
(1991)ρον να κινή, διεξάγη, επιλαμβάνηται και συνεχίζη ή διακόπτη οιανδήποτε διαδικασίαν ή διατάσση δίωξιν καθ' οιουδήποτε προσώπου εν τηΔημοκρατίαδι' οιον δήποτε αδίκημα. Η τοιαύτη εξουσία δύναταιναασκήταιυπότου Γενικού Εισαγγελέως τηςΔημοκρατίαςείτε 5 αυτοπροσώπως είτε δι' υπαλλήλων υπαγομένων εις αυτόν ενεργούντων υπό και συμφώνως προς ταςοδη γίαςαυτού." Στην πρόσφατηαπόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Οδυσσέως κ.άλλων, *0
(1991)2Α.Α.Δ.309, ο Γενικός Εισαγγελέας εφεσίβαλετην ποινήπουεπιβλήθηκεαπότοΕπαρχιακόΔικαστήριοΛευ κωσίας.Παρουσιάστηκε δε ενώπιον του Εφετείου ο ίδιος για να εισηγηθεί πως το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε εξουσία να λάβει υπόψη ως ελαφρυντικό στοιχείο στην 15 επιμέτρηση της ποινής των κατηγορουμένων το γεγονός ότι για ένα συγκατηγορούμενό τους, είχε καταχωρηθεί αναστολή της ποινικής δίωξης. Και τούτο,γιατίυποστη ρίζει πως οι εξουσίες του Γενικού Εισαγγελέα, σύμφωνα με τις πρόνοιες του πιο πάνωάρθρου του Συντάγματος, 20 δεν ελέγχονται. Πρόσθετα εισηγήθηκε πως,όταντοΔικα στήριο λαμβάνει υπόψητουτογεγονός της διακοπής από τον ίδιο της ποινικής δίωξης ενός κατηγορουμένου, ως ελαφρυντικό στοιχείο στην επιμέτρηση της ποινής υπέρ συγκατηγορουμένου, ασκεί έμμεσα ανεπίτρεπτο έλεγχο 25 πάνωστιςσυνταγματικέςτου εξουσίες. Το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε τις εισηγήσεις του Γενικού Εισαγγελέα στηνπιοπάνωυπόθεση,επέτρεψετην έφεση και αύξησε τις χρηματικές ποινές προστίμου που 3 0 επιβλήθηκαν απότο πρωτόδικο Δικαστήριο από£1 πρόστιμοσε£20. Η αιτιολογία της απόφασης αυτής είναι αντίθετη με όσα έχουν λεχθεί απότο δικαστή Πικήστην υπόθεσηΓε ωργίουκ.α. ν. τηςΔημοκρατίας
(1986)2Α.Α.Δ. 109,αλλά καιμεμιαγενικήάποψητωνΔικαστηρίων πάνωστοζήτη- 35 μα,ηοποίαβασίζεται στις αρχέςπουσυνοψίζω στοπρο518 2AAA. 5 Λη 15 20 25 . 30 Κάττου& άλλος νΑστυνομίας Πικής Δ. οίμιοτης απόφασης μου.Προτούπροχωρήσωδιευκρινίζω πως, στην υπόθεση Γεωργίου μόνο ο δικαστής Πικήςσχο λιάζει ειδικά το ζήτηματης μηπροσαγωγήςστο Δικαστή ριο του πρωτεργάτητων εγκλημάτων Γιουρούκκη,για τα οποία καταδικάστηκαν οι κατηγορούμενοι. Ο δικαστής Πικής συμφώνησε με τη θέση του κακουργιοδικειου,που έλαβε υπόψη του το γεγονός αυτό ως ελαφρυντικό στην επιμέτρηση της ποινής των κατηγορουμένων εφεσειόντων. Οέντιμος δικαστήςείπε ταεξής: "Lastly, the failure of the prosecuting Authority to bring to justice Youroukkis, one of the gang leaders. We are not here concerned to review the decision of the Attorney-General not to prosecute, but with the propriety of the sentence imposed on the appellants having regard to the non prosecution of one of the principal culprits. The question here is not equality of treatment between the coaccused but the allowance made on that account by the Assize Court. The Assize Court correctly addressed itself to the failure to prosecute Youroukkis as a mitigating factor. Again, had I been concerned to punish the appellants as a trial court, I wouldhavemadegreater allowance thantheonemade by the trial Court on account of the non punishment of one of the principal offenders. Equality of treatment, safequarded by Article 28, is an all embracing concept, encompassing thecriminal process in its entirety. On the other hand, I remind once more, I am here sitting as a member of the Court of appeal, and the question is whether the trial Court ought unavoidably to makebigger allowance on account of thatmiticating factor. After due reflection and a degree of hesitation, Ihave once more concluded there is no room for interference for theCourt. Hence,theappeals should bedismissed." 35 "Τέλος, η παράλειψητων διωκτικών αρχών ναπροσάΙ ο υ ν ενώπιον της δικαιοσύνης τον Γιουρούκκη, ένα από τους αρχηγούς της συμμορίας. Δεν απασχολούμεθα εδώ με την αναθεώρησητης απόφασηςτου Γενικού 519 Αρτεμίδης,Δ. Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας
(1991)Εισαγγελέα να μη διώξει, αλλά με την ορθότητα της ποινής που επιβλήθηκε στους εφεσείοντες, λαμβάνο νταςυπόψητογεγονός πωςέναςαπότουςπρωταγωνι στές των εγκλημάτων δεν έχει διωχθεί. Το ζήτημαεδώ δεν είναι η ισόνομημεταχείριση των συγκατηγορουμέ- 5 νων,αλλάηέκτασητης μείωσης τηςποινής απότο κακουργιοδικείο ενόψειτουγεγονότος αυτού.Το κακουργιοδικείο ορθά έλαβε υπόψη του την παράλειψη της δίωξης του Γιουρούκκη ως ελαφρυντικό στοιχείο. Πάλι,εάναπασχολούμουν οίδιοςωςπρωτόδικοςδικά- JQ στηςμετη τιμωρίατωνεφεσειόντων, θαεμείωναπερισ σότερο τηνποινήαπότοπρωτόδικοΔικαστήριο γιατο γεγονός ότι ένας απότους πρωτεργάτες των εγκλημά των δεν τιμωρείται. Η ισόνομη μεταχείριση, που δια σφαλίζεται από το Αρθρο 28, είναι ευρεία έννοια και 15 περικλείει τηνποινικήδιαδικασίακαθ'ολοκληρία. Από τηνάλλη,καιυπενθυμίζωγιαακόμη μιαφορά, πως εξε τάζωτηνυπόθεσηωςμέλοςτουεφετείου,καιτοερώτη μαείναικατάπόσοτοπρωτόδικοΔικαστήριο θαέπρε πε αναπόφευκτα να μειώσει περισσότερο την ποινή 20 ενόψει αυτού του ελαφρυντικού στοιχείου. Αφού έχω ξανασκεφθείτοζήτημακαισεκάποιοβαθμόμε δισταγ μόέχωπάλικαταλήξειστο συμπέρασμα πωςδενυπάρ χειπεριθώριοεπέμβασηςτουΔικαστηρίου. 25 Οι άλλοι δυο δικαστέςτου εφετείου Α. Λοϊζου, όπως ήταντότε,και Δ. Δημητριάδηςδεν πραγματεύονταιτο ει δικόαυτόζήτημα. Ηίδιαόμως αρχήυιοθετήθηκε,παρότι δεναποτελεί μέρος τουratio τηςαπόφασηςστην υπόθεση Παναγήν. Δημοκρατίας,
(1991)2Α.Α.Δ.115. ΣύνθεσηΔι καστηρίου:Πικής,Πογιατζής, Χρυσοστομής. Ηπρώτη επισήμανση,πουταπεινάκάμνω,τηνοποία και θα χαρακτήριζα κάπως νομικίστικη, είναι πως δεν έγινε αναφορά στο Δικαστήριο, κατά την ακρόαση της έφεσης του Γενικού Εισαγγελέα στην υπόθεση Οδυσσέως, στο περιεχόμενο του πιο πάνω αποσπάσματος από την 35 απόφαση Πική στηνυπόθεσηΓεωργίου, μήτεκαιστηγενι κήάποψητων Δικαστηρίωνναθεωρούν ωςελαφρυντικό, γιασκοπούςεπιμέτρησηςτης ποινής, τογεγονός ότι όλοι 520 30 2AAA. 5 Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας Αρτεμίδης, Δ. οι παραβάτεςτου νόμου δεν βρίσκονται ενώπιον της δι καιοσύνης, όπως εκφράστηκε το κακουργιοδικείο στην υπόθεση Γεωργίου.Επιπλέον το Ανώτατο Δικαστήριο δεν είχετην ευκαιρίαστην υπόθεση Οδυσσέας ναακούσει-και αντίθετηάποψη,από αυτήπουεξέφρασε ο Γενικός Εισαγ γελέας, δεδομένου ότι OL εφεσίβλητοι δεν αντιπροσωπεύ θηκαν απόσυνήγορο. ΗδικηγόροςτηςΔημοκρατίαςέκαμεαναφορά κατά τη συζήτηση της παρούσας έφεσης στην υπόθεσηΟδυσσέως. 10 Μαςκάλεσε μάλιστακαινατην εμφαρμόσουμε στην περί πτωση που θααποφασίζαμε να αυξήσουμε τις ποινές που επιβλήθηκαν στους εφεσείοντες, μιακαιτο πρωτόδικο Δι καστήριο θεώρησε ως ελαφρυντικό στοιχείο στην επιμέ τρηση της ποινής το γεγονός πως ο Γενικός Εισαγγελέας 15 καταχώρησε αναστολή της ποινικής δίωξης του ενός των συγκατηγορουμένων τουςστην πρωτόδικηδιαδικασία. Το ζήτημαπου δημιουργείται είναι σοβαρό καιχρειά ζεται επίλυση. Οπως είπα πιο πριν η εισήγηση του Γενι κού Εισαγγελέα στην υπόθεση Οδυσσέως, πουυιοθετήθηκε 20 και ενώπιον μας,είναι πως το Δικαστήριο δεν έχει εξου σία να λαμβάνει υπόψητου το γεγονός πως ο Γενικός Ει σαγγελέας αποφασίζει να διακόψει την ποινική δίωξη ενός συγκατηγορουμένου ως ελαφρυντικό στοιχείο στην επιμέτρηση της ποινής των υπόλοιπων κατηγορουμένων. 25 Ο Γενικός Εισαγγελέας τεκμηριώνει την άποψητου λέγο ντας πως όταν το Δικαστήριο ενεργήσει με αυτό τον τρόποπροβαίνεισε έμμεσοέλεγχοτηςσυνταγματικήςτου εξουσίας, που απορρέει απότο άρθρο 113.2 τουΣυντάγ ματος. 30 Οι λέξεις "ελέγχω-έλεγχος" έχουν στα νομικά, αλλά καιστηκαθημερινήγλώσσα, τηνέννοιατηςάσκησηςπάνω στις πράξεις, συμπεριφορά ή αποφάσεις κάποιου επο πτείας, παρακολούθησης, κριτικής αλλάκαιαναθεώρησης ανατροπήςήαντικατάστασηςτηςαπόφασηςαπόαυτήτου 35 ασκούντος τον έλεγχο. Με αυτήτην έννοια ταΔικαστήρια δεν μπορούν ναασκήσουν έλεγχο πάνωστις εξουσίες του Γενικού Εισαγγελέα που βασίζονται στις πρόνοιες του 521 Αρτεμίοης,Δ. Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας
(1991)Αρθρου 113τουΣυντάγματος.ΚαιοδικαστήςΠικήςστην υπόθεση Γεα)ργίουήτανσαφής πάνωσ" αυτό,όπωςφαίνε ται στο απόσπασμα τηςαπόφασης τουπουπαραθέτωπιο πάνω. Το Δικαστήριο όμως παρότιδεν μπορεί vu κρίνει την απόφαση του Γενικού Εισαγγελέα οφείλει, κατά τη 5 γνώμημου,ναλαμβάνει υπόψητηνπραγματική κατάστα σηπουδημιουργείταιαπότοαπλόγεγονός πωςέναςτων κατηγορουμένων τυγχάνειδιακοπήςτηςδίωξηςτου,ή πα ραβάτης του ιδίου εγκλήματος δεν προσάγεται ενώπιον τηςδικαιοσύνης. 10 Οι λόγοι για τους οποίους τογεγονός αυτόπρέπεινα αξιολογείται ως ελαφρυντικόστην επιμέτρησητηςποινής των άλλων κατηγορουμένων εξηγούνται στην αρχή της απόφασης μου.Και ενώβρίσκομαι σ' αυτότοσημείο, δα νείζομαι απόσπασμα από την.απόφασητουτωρινού Προ- 15 έδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου Λοϊζου στην υπόθεση Γεωργίου,που αφορά στο ζήτημα της διαφοροποίησης των ποινών και στο απλό αλλά γλαφυρό κριτήριο που χρησιμοποιείταιγιατηνάρσηπιθανήςαδικίαςστηνεπιμέ τρηση της ποινής. Το κριτήριο εφαρμόζεται, απόλυτα 20 κατάτηνάποψημου,καιστηνυπόσυζήτησηπερίπτωση. "As regards disparity I had recently the opportunity to refer to anumber of authorities in thecaseof Koukos v. ThePoliceCriminalAppealNo.4723reported in
(1986)2 C.L.R. 1and also to the cases of R. V. Towle and R. v. 25 Wintle, The Times 23.1.1986 where the test laid down was that when aCourt was considering anappeal against sentence based on disparity what was relevant was whetherrightthinking members of thepublic knowingall the facts and looking at what had happened would say 39 thatsomething hasgone wronghere inthe administration of justice which has resulted in one or more convicted persons beingtreated unfairly." "Αναφορικά μετοζήτημα τηςδιαφοροποίησηςτηςποι νήςείχαπρόσφατατηνευκαιρίανααναφερθώσεαριθ- 35 μό αυθεντιών στην υπόθεση Κούκος ν. ΤηςΑστυνο μίας, ποινική έφεση 4723 που δημοσιεύθη στις 522 2AAA. 5 10^ Κάττου&άλλοςνΑστυνομίας Αρτεμίόης,Δ. αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου
(1986)2 σελίδα 1 και επίσης στις υποθέσεις R. v. Towle και R. ν. Wintle, TheTimes 23.1.86στις οποίες ετέθητοκριτήριο όταν το Δικαστήριο εξετάζει έφεση εναντίον ποινής με λόγο την διαφοροποίησηκαι ελέχθη πως αυτόπου έχει σημασία είναι κατά πόσο ορθά σκεπτόμενα μέλη του κοινού που γνωρίζουν όλα τα γεγονότα και παρακο λούθησαν τί έχει συμβεί, θα μπορούσαν να πουν ότι κάτι δεν πήγε ορθά στην απονομή της δικαιοσύνης, με αποτέλεσμα η μεταχείριση ενός ή περισσοτέρων από αυτούςπουκαταδικάστηκαν ναείναι άδικη." Αν γινόταν δεκτή ηεισήγηση του Γενικού Εισαγγελέα, για τον έμμεσο έλεγχο δηλαδή των εξουσιών του,τότε και ηαπόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου,μετην ίδιασύνθε15 ση όπως στην υπόθεση Οδυσσέως,στην υπόθεση James Patrick Rock v. ThePolice, Ποινική Εφεση5377,ηαπόφα ση εκδόθηκε 14.5.91 αλλά δεν έχει δημοσιευθεί, θα ήταν ασυμβίβαστη με την Οδυσσέως. Στην υπόθεση James Patrick Rock το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε πως 20 όταν ο Γενικός Εισαγγελέας δίδει τη συγκατάθεση του, βάσει του άρθρου24.2 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 να παραπεμφθείυπόθεση, που είναι ορισμένη ενώ πιον του κακουργιοδικειου, στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο, που έχει δικαιοδοσία να επιβάλει ποινή φυλάκισης μέχρι 25 -*χρόνων, ο κατηγορούμενος τυγχάνει, με την απόφαση του Γενικού Εισαγγελέα, επιεικούς μεταχείρισης, στοιχείο το οποίο πρέπει ναλαμβάνεταιυπόψηαπό.τοΔικαστήριο στην επιμέτρηση της ποινής. Τελειώνοντας θέλω να πω ακόμα κάτι, που προκύπτει βέβαια από τη διαφορετική - η προσέγγιση που έχωπάνωστοζήτημα,απόαυτήτουΓενι κού Εισαγγελέα. Εχω τη γνώμη πως οι εισηγήσεις του στην υπόθεση Οδυσσέως, όπως έχουν υιοθετηθεί και ενώ πιον μας, απολήγουν σε περιορισμό της αποκλειστικής εξουσίας του Δικαστηρίου να προσδιορίζει την ποινή, 35 λαμβάνονταςυπόψη όλα τά στοιχεία που θεωρεί απαραί τηταστην επιμέτρησητης. Διαβάζοντας προσεκτικά την υπόθεση Οδυσσέως, έχω τηγνώμη πως ηαπόφασησ' αυτήελήφθημε βάσηταιδια523 Αρτεμίοης,Δ. Κάττου& άλλοςνΑστυνομίας
(1991)ζοντα περιστατικά της. Ενώπιον του ΕπαρχιακούΔικα στηρίου αντιμετώπιζανκατηγορίεςγιακυβείααριθμός κα τηγορουμένων. Ο Γενικός Εισαγγελέας καταχώρησε ανα στολή της δίωξης ενός από αυτούς. Το Δικαστήριο ενεργώντας μεμοναδικόγνώμονα τογεγονός αυτό, επέβα- 5 λεευτελείςποινές προστίμου,£1,στους υπόλοιπουςκατη γορούμενους, δείχνοντας έκδηλα με αυτό τον τρόπο την απαρέσκεια του για τη διακοπήτης δίωξης του ενός των κατηγορουμένων. Ο Γενικός Εισαγγελέας εφεσίβαλε την απόφασητου πρωτόδικου Δικαστηρίου με μοναδικό λόγο 10 έφεσης αυτόνπουαναφέρω πιοπάνω.Στηνεπιχειρηματο λογία τουόμως εισηγήθηκε πως ηαπόφασητουπρωτόδι κου δικαστηρίου ήταν περιφρονητική για τον ίδιο αλλά και την απονομήτης δικαιοσύνης. Είναι μέσα σ' αυτότο φάσμαγεγονότων και εισηγήσεων που ελήφθηη απόφαση 1 5 Οδυσσέως και γι' αυτό έχω, την ταπεινή βέβαιαάποψη, πωςτο περιεχόμενο τηςδενσκοπεί ναθέση κανόνα δικαί ου ή να παρεκλίνει από εγνωσμένες αρχές πουαφορούν στοθέματηςεπιμέτρησης τηςποινής. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Οι εφέσεις απορρίπτονταιομόφωνα. Εφέσειςαπορρίπτονται. 524