(1991)8Φεβρουαρίου1991 [Α ΛΟΙΖΟΥ, ΠΡ, ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΠΙΚΗΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ.ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ/σχές] ΝΙΚΟΣΖΑΒΡΟΣ, Εφεσείων-Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣΔΗΜΟΣΙΑΣΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Εφεσίβλητης-Καθ' ης η αίτηση (Αναθεωρητική ΈφεσηΑρ 968) Δημόσιοι Υπάλληλοι — Διορισμοί—Διακριτική ευχέρεια τηςΔιοί κησης — Είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν η απόφαση αφορά διορι σμούς στις υψηλές θέσεις τηςδιοίκησης Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Έκδηλη υπεροχή — Απαιτείται όπως αποδειχθεί έκδηλη υπεροχή από μέρους τον αιτητηέναντι των ενδιαφερομένων προσώπων 5 Με την έφεση αυτήο εφεσείων προσέβαλε την απόφασηΔικα στή του Ανωτάτου Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκε προ σφυγή του εναντίον της προαγωγής των ενδιαφερομένων μέρων στην θέση Επαρχουαντίαυτού 10 Ο δικηγόρος του εφεσείοντα βασικάπροέβαλε την ίδια επιχει ρηματολογία που προέβαλε και στο πρωτόδικο Δικαστήριο Ότι δηλαδή ο εφεσείων υπερείχε έκδηλα των ενδιαφερομένων προσώ πων σε αξία, προσόντα και αρχαιότητα και κατ' επέκταση ηΕπι τροπήυπερέβητην διακριτική της ευχέρεια εφόσον δεν άσκησετο 15 καθήκοντης ναδιορίσει τονκαλύτερο υποψήφιο. Η άποψητων εφεσίβλητων ήτανότι ως προς την άξια όλοι οι υποψήφιοι είχαν κριθεί εξαίρετοι, ως προςτην αρχαιότητα ο εφε σείων υπερείχε ελαφράτου ενός ενδιαφερομένου μέρουςκαι αρκετα απότο άλλο ενδιαφερόμενο μέρος το οποίο όμως υπερτερούσε σε ακαδημαϊκά προσόνταπου είχαν άμεσησχέση με τα καθήκοντα της θέσης 20 Ενα χρόνο και τέσσερεις μήνες πριν την επίδικη απόφασηη Επιτροπή είχε επιλέξει τον εφεσείοντα ως τον καταλληλότερο για τη θέση τον οποίο διορισμό δεν είχε αποδεχτεί ο ίδιος Είναι 25 130 3Α.Α.Δ. Ζαβρός ν. Δημοκρατίας άποψη των εφεσίβλητων ότι η Επιτροπή κατέληξε σε διαφορετική κρίση αυτή τη φορά γιατί έδωσε τη δέουσα βαρύτητα στις συνε ντεύξεις τωνυποψηφίωνστις οποίεςξεχώρισαν τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. c Το Ανώτατο Δικαστήριο κάνοντας αναφορά σε πρόσφατηνο μολογία αναφορικάμε το θέμα της έκδηλης υπεροχής και την ευ ρύτερη διακριτική ευχέρεια του διορίζοντος οργάνου σε διορι σμούς στις υψηλές θέσεις της διοίκησης,αποφάσισεότι ο αιτηΐής δεν απέδειξε έκδηληυπεροχή έναντι των ενδιαφερομένων προσώ πων. Η έφεση απορρίπτεται. Αναφερόμενες Υποθέσεις: Φράγκος ν. Δημοκρατίας
(1970)3Α.Α.Δ. 312Λάρκος κ.α. ν. Δημοκρατίας (Προσφυγές Αρ. 455/87και 683/87, απόφαση Ολομ.ημερ. 11.4.89)· Ευαγγελή ν.Δημοκρατίας (Α.Ε. 790ημερ. 27.2.90). Έφεση. Έφεση εναντίον της απόφασηςΔικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου Κύπρου (Σαββίδη, Δ.) που δόθηκε στις 31 20 Ιουλίου, 1989 (Αριθμός Προσφυγής 733/85) με την οποία η προσφυγή του εφεσείοντα εναντίον της προαγωγής των ενδιαφερομένων μερών στηθέση Επαρχου απορρίφθηκε. Λ. Παπαφιλίππου με Ντ. Παπαδόπουλο, για τον αιτητή. 25 Ν. Χαραλάμπους, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρα τίας με Μ. Τσαγγαρίδη, Δικηγόρο της Δημοκρατίας, για την εφεσίβλητη. Ν. Παπαενσταθίου, για το ενδιαφερόμενο μέρος Α. Μαντοβάνη. 30 Χρ. Τριανταφυλλίδης, για το ενδιαφερόμενο μέρος Α. Αγγελίδη. Cur. adv.vuli. 131 Ζαβρόςν.Δημοκρατίας
(1991)Α. ΛΟΙΖΟΥ, ΠΡ.:Την απόφασητου Δικαστηρίου θα εκδώσει οδικαστήςκ.Χρ. Αρτεμίδης. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ.: Ο αιτητής δεν ικανοποιήθηκε από την πρωτόδικηαπόφασηπου εκδόθηκε στις 31.7.89,απο τέλεσμα της οποίας ήταννα απορριφθείηπροσφυγή του 5 στηνοποίαπρόσβαλλε τηναπόφαση τηςΕπιτροπής Δημό σιας Υπηρεσίας ημερομηνίας 5.7.85, με την οποίαπροή χθησαν από 15.7.85 στη θέσηΕπαρχουταενδιαφερόμενα πρόσωπαΑνδρέας ΑγγελίδηςκαιΑνδρέας Μαντοβάνη. Η επιχειρηματολογία του δικηγόρου του εφεσείοντα ίο ενώπιον μαςστην προσπάθεια τουναπεισθεί τοΔικαστή ριο ναεπέμβει καιναανατρέψειτην επίδικηαπόφαση της Επιτροπής ήταν ουσιαστικά η ίδια που προβλήθηκε και στο πρωτόδικοΔικαστήριο. Ηεισήγησηείναιπωςοαιτητής υπερέχει έκδηλατων ενδιαφερομένων προσώπων στα 15 τρία βασικάστοιχεία κρίσεως, δηλαδήστην αξία, προσό ντα και αρχαιότητα καισυνεπώς ηΕπιτροπήυπερέβητην διακριτικήτης ευχέρεια,εφόσοδενάσκησετοκαθήκοντης ναδιορίσει τονκαλύτερουποψήφιο. Ηαπόφασητου συνάδελφου,που επελήφθηπρωτόδι- 20 κα της προσφυγής, είναι μακράκαι εμπεριστατωμένη. Σε αυτήαπαντούνταιόλαταεπιχειρήματαπουπρόβαλεοδι κηγόρος του αιτητή με μακροσκελή αιτιολογία που δεν επιδέχεταιοποιοδήποτεψόγο. Τόσο ο αιτητής όσο και τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα χαρακτηρίζονταιως εξαίρετοι στις εμπιστευτικές τουςεκ θέσεις. Ο δικηγόρος του εφεσείοντα αναφέρθηκεστις επί μέρους βαθμολογίες τους στα διάφορα κεφάλαια των εμπιστευτικών εκθέσεων γιαναδείξει ότισεαυτές υπερτε ρεί οαιτητής. Έχει όμωςλεχθείεπανηλειμμένα πωςείναι η συνολική εικόνα, όπως παρουσιάζεταιστις εμπιστευτι κές εκθέσεις, που μετρά,καιπουστο τέλοςαποτιμάται με το γνωστό χαρακτηρισμό "εξαίρετος, πολύ καλός,καλός" κ.λπ. Αναφορικά με την αρχαιότητα είναι γεγονός ότι ο αιτητής υπερέχει ελαφρά του Αγγελίδη, ως αρχαιότερος 35 του, ενώ έχει μεγαλύτερη του Μαντοβάνη.Ο τελευταίος 132 2S 3 Α.Α.Δ. Ζαβρόςν.Δημοκρατίας Αρτεμίδης, Δ. όμως έχει αξιόλογα ακαδημαϊκά προσόντα που έχουν άμεση σχέσημετακαθήκοντατης επίδικης θέσης. Με βάση αυτάταδεδομένα η Επιτροπή έδωσε τη δέου σα βαρύτητα στις προσωπικές συνεντεύξεις των υποψη5 φίων στις οποίες ξεχώρισαν, κατάσειρά απόδοσης, τα εν διαφερόμενα πρόσωπα Αγγελίδης και Μαντοβάνη. Είναι γεγονός ότι ένα χρόνο και 4 μήνες πριν να ληφθεί η επίδι κη απόφαση η Επιτροπή είχε επιλέξει τον αιτητή ως τον καταλληλότερο υποψήφιο για διορισμό στη θέση έπαρχου 10 τον οποίο όμως δεν αποδέκτηκε ο ίδιος. Σε αυτή την επι λογή υποψήφιοι ήσαν επίσης και τα ενδιαφερόμενα πρό σωπα στην παρούσα υπόθεση. Προβλήθηκε, ως εκ τούτου το ερώτημα από τον δικηγόρο του εφεσείοντα, πώς ήταν δυνατό μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα η Επιτροπή 15 να καταλήξει σε διαφορετική κρίση. Η απάντηση του δι κηγόρου της Δημοκρατίας, την οποία και υιοθετούμε, είναι ότι δόθηκε ηδέουσα βαρύτητα στις συνεντεύξεις των υποψηφίων που έγιναν για την πλήρωση της επίδικης θέσης και στην οποία, όπως είπαμε πιο πριν, ξεχώρισαν 20 ταενδιαφερόμενα πρόσωπα. Πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι ηΟλομέλεια του Ανω τάτου Δικαστηρίου στις προσφυγές 870/87 και 873/87, που αφορούσαν επίσης διορισμό στη θέση Επαρχου και όπου ένα από τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ήταν ο Α. Μα25 ντοβάνη, έκαμε αναδρομή στα γεγονότα, σχετικά με τους διορισμούς στη θέσηαυτή,καθώς επίσης και αναφορά στη σταθερή νομολογία τόσο πάνω στο θέμα της έκδηλης υπε ροχής όσο και για τα υπόλοιπα νομικά ζητήματα,επανα λαμβάνοντας την αρχή ότι το διορίζον όργανο έχει ευρύ30 τερη διακριτική ευχέρεια όταν η απόφαση του αφορά διορισμούς στις υψηλές θέσεις της διοίκησης. -Φράγχος ν. Δημοκρατίας
(1970)3 Α.ΑΛ. 312 -Ξενής Αάρκος κ.α. ν. Δημοκρατίας (Προσφυγές 455/87 και 6S3/S7,απόφαση Ολομέλειας της 11.4.89). 35 Στην πρόσφατη απόφασητης Ολομέλειας του Ανωτά του Δικαστηρίου στην υπόθεση Παρασκευή Ζένιον Εναγγελή ν.Δημοκρατίας (Α.Ε.700, που εκδόθηκε στις 27.2.90). 133 Αρτεμίδης,Δ. Ζαβρόςν.Δημοκρατίας
(1991)παρατίθεται σχετικό απόσπασμααπότο σύγγραμμα του Στασινόπουλου "Μαθήματα Διοικητικού Δικαίου" που αφορά στο στοιχείο της έκδηλης υπεροχής και που δεν διαφέρει βεβαίωςαπότη νομολογία μας, ηοποία στο με ταξύέχειεπεκταθείκαιπάρειαναλυτικότερημορφή. 5 Βάσει των όσων αναφέρουμεπιοπάνωκρίνουμε ότι ο αιτητής δεν απέδειξεέκδηληυπεροχήέναντιτωνενδιαφε ρομένων προσώπων. Θαπροσθέταμε όμως ότι καιαυτός είναι εξαίρετος δημόσιος υπάλληλος, και όπως χαρακτη ριστικάείπεοδικηγόροςτηςΔημοκρατίας, ανη Επιτροπή ^ τον επέλεγε γιατηθέσηθαπρόβαλλε την ίδιαεπιχειρημα τολογίαγιατηνυποστήριξητουδιορισμούτου. Ένα άλλο ζήτημα πουαναφέρθηκεενώπιον τουπρω τόδικου δικαστή, και εθίγη και στην κρινόμενη έφεση, είναι πωςτο ενδιαφερόμενοπρόσωποΑ. Μαντοβάνηείχε 15 διοριστεί στη θέση Επαρχουαπό 1.3.84, ο διορισμός δε αυτός επικυρώθηκε απότηνΟλομέλεια τουΑνωτάτου Δι καστηρίου στις προσφυγές870/87 και873/87.Η παρούσα έφεση προσβάλλει μεταγενέστερο διορισμό, με ισχύ 15.7.85. Τέθηκε επομένως ακροθιγώς το ερώτημα κατά 20 πόσο ηκρινόμενη προσφυγήασκήθηκεεπί ματαίω,εφόσο πιθανήακύρωσητηςπροσβαλλόμενης απόφασηςθαάφηνε άθικτο τον προγενέστερο διορισμό. Το ζήτημα όμως δεν συζητήθηκε σε έκταση γιατί δεν αποτέλεσε επίδικο θέμα στηνπροσφυγή ήστην ενώπιονμαςασκηθείσαέφεση.Επι- 25 πλέον το Δικαστήριο δεν είχε ενώπιον του τοαναγκαίο πραγματικόυλικόγιαναεξετάσει τοθέμα,παρότιτοδιοι κητικό δικαστήριο μπορεί να προχωρήσει και πιο πέρα απότηναπλήεξέτασητηςδιαδικασίαςκαιτων στοιχείων κρίσεως τουοργάνουγιαναερευνήσει τηνόληουσιαστική 30 ορθότητα της πράξεως καθ' εαυτής. (Δαγτόγλου: Γενικό ΔιοικητικόΔίκαιοτόμος Γσελ.48.) Κατάσυνέπεια κρίνουμε ως απορριπτέατην έφεση. Η επίδικηαπόφαση επικυρώνεται. Έφεσηαπορρίπτεται. 35 134