clr/1991/1991_3_25.pdf

(1991)βάλλει όπωςεφαρμόζεται τοδίκαιοπον ίσχυε κατά την έκδοση της απόφασης πον ανακλήθηκε ή αχνρώθηκε — Κατ' εξαίρεση όμως είναι εφαρμοστέο το ισχύον νομικό καθεστώς όταν το νεώτερο νο­ μοθέτημα είναι αναδρομικής ισχύος ή προκύπτει από αυτό ότι ο νομοθέτης δεν ανέχεται εφεξής την εφαρμογή των παλαιών διατάξεων. 5 Λη/χόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές - Προσόντα — 0 εφεσίβλητος είχεπροσόν στη γενική χειρονργική — Το σχέδιο υπηρεσίας όμως δεν καθιστούσε το προσόν αυτό πλεονέκτημα και συνεπώς η υπε­ ροχή του δεν μπορούσε να έχεικαθοριστική σημασία και δεν ήταν JQ αρκετό για να θεμελιωθεί έκδηλη υπεροχή. Μεαπόφασητου- ηοποίαπροσβλήθηκεμετηνέφεσηαυτή-το πρωτόδικο Δικαστήριο ακύρωσετον διορισμό του εφεσείοντα στη θέση Επιμελητή Ουρολογίας στις ΙατρικέςΥπηρεσίες και Υπηρε­ σίες Δημόσιας Υγείας γιατουςπιοκάτωλόγους: (α)Ημηλήψηυπόψηαπό τηνΕ.Δ.Υ. τηςέκθεσης του 1983στη­ ρίχθηκε σε πεπλανημένο στοιχείο δηλαδή σε ελλειπή έρευνααφού λήφθηκε υπόψη μόνο η έκθεση του Διευθυντή για το θέμα. Η πρώτη προστριβή του εφεσείοντα με τον προϊστάμενο του έγινε τον Απρίλιο του 1984 και επομένως(δεν θαμπορούσε ναέχει επη- 20 ρεαστεί η έκθεση του 1983 πουπροσυπογράφηκε τον Φεβρουάριο του 1984. (β) Η σημειωθείσα παρατυπία στην σύνταξη της έκθεσης του 1985 -δηλαδή η μησυνεννόηση του αξιολογητή μετονπροκάτοχο του αναφορικάμε την σύνταξητης έκθεσης -συνιστούσε παράβα- 25 σηουσιώδουςτύπουγιατί είχε δυσμενείς συνέπειες γιατον εφεσί­ βλητο. (γ)Κατάτην επανάκρισητηςυπόθεσης μετάτην ανάκληση των διορισμών,ηΕπιτροπήδενεφάρμοσε,όπωςεπιτάσσειπάγιανομο­ λογιακή αρχή, το δίκαιο που ίσχυε προτού πραγματοποιηθεί η ανάκλησηκαι θεώρησε τον εφεσίβλητο δημόσιουπάλληλο με αποτέλεσμα ναγίνει ανεπίτρεπτη σύγκριση απότην άποψη της αρχαι­ ότητας. 30 (δ) Οι διαπιστώσεις της Επιτροπής αναφορικάμε την πείρα των διαδίκων στην ειδικότητατηςουρολογίαςέρχονταισεαντίθε­ ση μεταστοιχεία των φακέλλωνκαι επομένως αποτελούνπρο'ιόν 35 πλάνηςπραγματικής. (ε) Ο εφεσίβλητος υπερτερούσε του εφεσείοντα στο θέμα των προσόντων,τομέαςοοποίοςπαραγνωρίστηκεαπότηνΕπιτροπή. (στ) Ο εφεσίβλητος απέδειξε έκδηλη υπεροχή απέναντι στον εφεσείονταπουείχεκαταλάβειτηθέση. ' Εναέκαστοτων πιο πάνωευρημάτωντηςπρωτόδικηςαπόφα- 26 40 3 ΑΛΛ. 5 10 Ηλιάδηςκαι άλλοςν.Χριστοφή σης προσβλήθηκε ως εσφαλμένο. Μεπρόσθετο λόγο έφεσης ο εφεσείων Δρ. Σ. Ηλιάδηςέθεσεθέμα νομιμοποίησης του εφεσίβλητου για διεκδίκηση της θέσης και άσκησης έφεσης για το λόγο όχι, όπως ισχυρίστηκε, δεν είχετο τυπικόπροσόντηςδεκάχρονηςπεί­ ρας στην ουρολογία,ήχειρουργική και ουρολογία όπως απαιτούσετοσχέδιουπηρεσίας. Μεαντέφεσήτου ο Δρ. Χριστοφήζήτησε απόρριψητων εφέσε­ ων ελλείψει εννόμου συμφέροντος γιατί ο Δρ. Ηλιάδης κατά τον ουσιαστικό χρόνο υποβολής των αιτήσεων και ακόματηςαρχικής κρίσης δεν ήταν κάτοχος του προαπαιτούμενουπροσόντος στην ουρολογία, το οποίο απέκτησε στις 20.2.86 αφού του εξεδόθηκε τίτλος σπουδώνστην ουρολογία από τηννομαρχία θεσσαλονίκης. Το Ανώτατο Δικαστήριο επιτρέποντας τις εφέσεις αποφάσισε ότι: 15 20 25 30 35 -Λ

(1)Οι θέσεις τόσο του εφεσείοντα όσο και του εφεσίβλητου αναφορικά με την νομιμοποίηση αμφοτέρωνδεν είναι δυνατόννα ευσταθήσουν. Ηεμπειρίατου εφεσίβλητου άρχισε από 15.7.75και μέχρι τη λήξη της προθεσμίας 31.8.85 είχε συμπληρώσει δεκαετή πείρα Από την άλλη δεν είναι ορθό ότι ο εφεσείων απέκτησε τίτλο σπουδών στην ουρολογία το

1. Ηάδεια χρησιμοποίησης τίτλου ιατρικής ειδικότητας ουρολογίας του απονεμήθηκε την 1.3.
2. Το 1986 απλώς του στάληκε ησχετική περγαμηνή- Ηεξά­ σκηση τουόμως στον τομέααυτόάρχισεαφότου πρωτοδιορίστηκε το
3. Οι ενστάσεις νομιμοποίησης αμφοτέρων των πλευρών απορρίπτονται ωςαβάσιμες. Όσον αφορά στην εμπιστευτική έκθεσητου 1983 για τον εφε­ σείοντα η οποία δεν λήφθηκε υπόψη λόγω προκατάληψης του αξιολογούντος λειτουργού, ορθά η ΕΛ.Υ. έλαβε υπόψη της την επιστολή του Διευθυντή καθότιδεν υπήρχε αρμοδιότεροπρόσωπο για το σκοπό αυτό από τον ίδιο το Διευθυντή σαν προϊστάμενο του Τμήματος. Δεν βλέπει κανείς που αλλού θα μπορούσε να στραφεί η έρευνα της Επιτροπής για να μήν χαρακτηριστεί ανε­ παρκής,μετάτηνκαταπελτικήγιατηνεγκυρότητατηςέκθεσηςεπι­ στολή του Διευθυντή. Όσον αφοράστην έναρξητων προστριβών του εφεσείοντα μετον προϊστάμενο του είναι φανερόαπό την επιστολή-καταγγελίατου εφεσείονταότι έγινεκατάτο 1983.

(3)Όσοναφοράστην εμπιστευτική έκθεση του 1985 καιτο ερώτημα που ανακύπτει αναφορικάμε αυτήκατά πόσο η παρατυπία που σημειώθηκε ισοδυναμεί με παράβασηουσιώδους τύπουή όχι, κρίνεται ότι η λήψη υπόψη της έκθεσης 1985 δεν διαφοροποίησε έτσι η αλλιώς την κατάστασηκαι η περί του αντιθέτου κρίση της πρωτόδικης απόφασης δεν μπορεί ναγίνει αποδεκτήκαθ' ότι απο­ φασιστικό κριτήριοτου διαχωρισμού των τύπωνσε ουσιώδεις και επουσιώδεις είναι ηενδεχόμενη επίδρασητης μητήρησης τους στο περιεχόμενο τηςπράξης. 27 Ηλιάδηςκαιάλλοςν.Χριστοφή

(4)Όσον αφορά στην επανεξέτασητης υπόθεσης μετάτην ανά­ κληση των προαγωγών,ο διορισμός του εφεσείοντα δεν ήταν δυ­ νατόν νααγνοηθεί γιατί είχε αναδρομικήισχύ. Κατ'εξαίρεσηαπό τηναρχήτης επανεξέτασηςπου επιβάλλει όπωςεφαρμόζεται τοδί­ καιο που ίσχυε κατά τον ουοιώδηχρόνο έκδοσης της ανακληθείσαςπράξης,είναι εφαρμοστέοτο ισχύον νομικόκαθεστώςόταντο νεώτερο νομοθέτημα είναι αναδρομικής ισχύος.

(5)Όσον αφορά στην πείρα και στα προσόντα είναι φανερό πως ο εφεσείων είχε μακρύτερη πείρα στην ουρολογία από τον εφεσίβλητο. Ο εφεσίβλητος είχε προσόν στη γενική χειρουργική χωρίς η σύντομη εκπαίδευσητου στην πρωκτολογία ναθεωρείται αυτοτελές και χωριστό προσόν γιατί συνιστά υποειδικότητα της γενικής χειρουργικής. Επίσηςπρέπεινατονιστεί ότι κατά το σχέ­ διουπηρεσίαςδεν συνιστά τοπροσόν στη γενικήχειρουργική πλε­ ονέκτημα και επομένως η υπεροχή του εφεσείοντα από αυτή την άποψη δεν μπορούσε να έχει καθοριστικήσημασία. Από την ανάλύση των στοιχείων κρίσης δεν προκύπτειιδιάζουσα υπεροχήτου εφεσίβλητου,όπως έκρινε ηπρωτόδικηαπόφαση. Οεφεσείων είχε ολοφάνερα συντριπτική υπεροχή σε αρχαιότητα και υπέρτερη πείρα. Το επιπλέον προσόν του εφεσίβλητου δεν ήταναρκετόγια να θεμελιωθεί έκδηλη υπεροχή του εφεσίβλητου. Η επιλογή της Επιτροπής έγινε μέσα οταεπιτρεπτά όρια. 5 ,^ ^ 20 Εφέσεις επιτυγχάνουν χωρίςέξοδα. Αναφερόμενες Υποθέσεις: Δημοκρατία ν.Παναγιωτίδη

(1987)3Α.Α.Δ.1081Δημοκρατία ν.Αργνρίδη

(1987)3Α.Α.Δ. 1092Μέττας ν.Δημοκρατίας

(1985)3Α.Α.Δ. 250- 25 Μέττας ν.Δημοκρατίας

(1988)3Α.Α.Δ. 137· Κοντεμενιώτη ν. Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου

(1982)3 Α.Α.Δ. 1027Αλβάνη ν.Αρχής ΤηλεπικοινωνιώνΚύπρου

(1983)3Α.Α.Δ. 2695· Γεωργίουκαι Άλλοι v. Ε.Ε.Υ. (Α.Ε.525 ημερ.16.6.89)· Αιμνάτου v. H.H.Y. (Α.Ε. 1014, ημερ. 26.11.9Θ)· Χε/.κίδη; ν.Δημοκρατίας

(1988)3Α.Α.Δ. 2136Χ'Ίωάννον ν.Δημοκρατίας

(1983)3Α.Α.Δ.

1. 28 30 3 Α.Α.Δ. Ηλιάδηςκαιάλλοςν. Χριστοφή Εφέσεις. 5 Εφέσεις εναντίον της απόφασηςΔικαστού του Ανώτα­ του Δικαστηρίου Κύπρου (Στυλιανίδη, Δ.) που δόθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου, 1989 (ΠροσφυγήΑρ. 343/88)μετην οποία ακυρώθηκε ο διορισμός του ενδιαφερομένου προ­ σώπου στη θέση Επιμελητή Ουρολογίας στις Ιατρικές ΥπηρεσίεςκαιΥπηρεσίεςΔημόσιας Υγείας. Γ. Τριανταφυλλίδης, για τον εφεσείοντα στην έφεση
2. 10
3. Χ'Άημητρίον, Δικηγόρος της ΔημοκρατίαςΛ, για τηνεφεσείονσα στηνέφεση
4. Α.Σ. Αγγελίδης, για τον εφεσίβλητοκαι στις δύοεφέ­ σεις. Cur. adv. vult. 15 Α. ΑΟΙΖΟΥ,Π.:Την ομόφωνη απόφαση τουδικαστη­ ρίουθαδώσει όδικαστήςΣ. Νικήτας. ΝΙΚΗΤΑΣΔ: Η συνεκδίκασητωνδύοεφέσεων οφείλε-ται στο γεγονός ότι στρέφεται κατάτης ίδιαςπρωτόδικης απόφασης, που δόθηκε στην υπ' αρ.343/88προσφυγή. Η 20 απόφαση,ημερομηνίας 30/9/89, ακύρωσε το διορισμό του εφεσείοντα Δρα. Σπ. Ηλιάδησαν Επιμελητή Ουρολογίας στις ΙατρικέςΥπηρεσίεςκαιΥπηρεσίεςΔημόσιας Υγείας, πουείναιθέσηπρώτουδιορισμούκαιπροαγωγής. Θα ήτανσκόπιμο να αναφερθούμεπρώτασε στοιχεία 25 του ιστορικού πουσυνδέονται άμεσα μετους λόγους της έφεσης. Στις 4/2/86 η Εφεσείουσα Επιτροπή (χάρηευκο­ λίας θα αποκαλείται στο εξής με τα αρχικά της ή ως η Επιτροπή) διόρισε τον εφεσείοντα στην παραπάνω θέση, Ο εφεσίβλητος, που ήταν υποψήφιος για την ίδια θέση, 30 αμφισβήτησε τη νομιμότητα της πράξης, καταθέτοντας προςτούτοπροσφυγή.Πρινολοκληρωθεί ηεκδίκαση της, ηΕ.Δ.Υ.ανακάλεσετοδιορισμό.Το ίδιοσυνέβηκαι με 10 29 Νικήτας, Δ. Ηλιάδηςκαιάλλοςν.Χριστοφή

(1991)άλλες θέσεις Επιμελητή σε διαφορετικές ειδικότητες στις οποίεςέγιναν,μετην ίδιαευκαιρία,ισάριθμεςπροαγωγές. Ολόγος γιατηνενέργειααυτήήτανότι τωνδιορισμών είχαν προηγηθεί ομαδικές συνεντεύξεις των υποψηφίων, πουκρίθηκαναντικανονικέςαπότηνΟλομέλεια τουδικά- 5 στηρίουστηναπόφασηΔημοκρατίαν.ΜιχαήλΠαναγιωτίδη,

(1987)3 Α.Α.Δ.

1. Περαιτέρω,σε ορισμένες περι­ πτώσεις, ανάμεσα στις οποίες και αυτή του εφεσείοντα, δεν υπήρξε συμμόρφωση με τη διάταξη9 των κανονιστι­ κών διατάξεων,πουδιέπουντησύνταξηκαιυποβολήτων 10 υπηρεσιακώνεκθέσεων. Στηνκρινόμενηπερίπτωση φαίνε­ ται πως επηρεάζοντανοι εκθέσεις για ταχρόνια 1984 και
2. Ενόψει της απόφασηςΠαναγιωτίδη, ανωτέρω,και άλλης απόφασης της Ολομέλειας στην υπόθεση Δημοκρα­ τία ν.Αργνρίδη

(1987)3Α.Α.Δ. 1092, πουπραγματεύθηκε 15 θέματα εγκυρότητας εμπιστευτικών εκθέσεων, ο Γενικός Εισαγγελέας έδωσε νομική συμβουλή στην Επιτροπήνα προβεί σε ανάκληση των διορισμών, την οποίανκαι ακο­ λούθησε. ΟΔρ. Ηλιάδηςειδοποιήθηκε σχετικά στις 20/11/

1. Στη συνέχεια ο Γενικός Εισαγγελέας γνωμάτευσε και 20 κατάποίοτρόποηΕΛ.Υ. όφειλε ναπροσεγγίσει τηνεπα­ νεξέτασητωνυποθέσεων. Στο σημείο αυτόπρέπει ναλεχθεί ότι πρινσυνέλθει η Επιτροπή για την επανάκριση,ο εφεσείων έκαμεγραπτή και λεπτομερειακή καταγγελία στην Επιτροπή.Το παρά- 25 πόνο στην ουσία ήταν ότι οι εκθέσεις του των ετών 1983 και 1984 δεν έγιναν με αντικειμενικά κριτήρια,αλλά εμ­ φορούνταναπό εμπάθεια καιεκδικητικήδιάθεσητουτότε προϊσταμένου του,που ήτανσυγχρόνως και αξιολογητής των υπηρεσιακών ικανοτήτων του. Η Ε.Δ.Υ.ζήτησε από 30 τοΔιευθυντή ΙατρικώνΥπηρεσιών ναδιερευνήσει την κα­ ταγγελία.Η έκθεσητου,πουυπέβαλεπριντηλήψητελικής απόφασης, δικαίωσε τον εφεσείοντα. Έτσι η Επιτροπή αγνόησε τις εκθέσεις 1983 και 1984 και στηρίχθηκε στις εκθέσεις των ετών 1979 έως 1982 καιεκείνητου
2. Ση- 35 μειωτέον ότι στην έκθεσητου 1983 οεφεσείωνβαθμολογή­ θηκε με "λίαν καλός", ενώ οι εκθέσεις 1982 και 1985 τον εμφανίζουν από την άποψη υπηρεσιακής ικανότητας ως 30 3A.A.A. Ηλιάδηςκαι άλλοςν.Χριστοφή Νικήτας,Δ. "εξαίρετο". Αναφέρουμε εδώ διευκρινιστικά ότι απότο 1979 μέχρι ταμέσα περίπουτου1982ο εφεσείων απου­ σίασεστοεξωτερικόμεεκπαιδευτικήάδεια. Στεκόμαστε στα περιστατικάπου περιστοιχίζουν την 5 έκθεση
3. ΟαξιολογητήςΔρ.Καμμίτσηςτοποθετήθηκε στηΛάρνακα,που υπηρετούσετότεο εφεσείων, στις 15/7/ 85 αλλά ανέλαβε καθήκονταμετά τηλήξηάδειαςαπου­ σίας του,στις 16/8/85.Οεφεσείων υπηρέτησε υπ'αυτόν για περίοδο μικρότερη των 6 μηνών για το έτοςπου 10 αφοράηέκθεση.Έτσι,σύμφωναμετηδιάταξη5 τωνκει­ μένωνκανονιστικώνδιατάξεων,έπρεπεναείχεσυνεννοη­ θεί μετον προηγούμενοαξιολογητήπροτούσυντάξειτην έκθεση,αλλάδεντο έπραξε.Πρέπειόμως νατονισθείότι ο προσυπογραφών λειτουργός συμφώνησε απόλυταμε 15 τηναξιολόγησητουκ.Καμμίτσηκαιτηνυπέγραψε. Μας χρειάζονταιακόμηορισμένες διευκρινίσεις,που αφορούν ταπραγματικά περιστατικά.Κατάτον ουσιώδη για τον πρωταρχικό διορισμό χρόνο (4/2/86)οεφεσίβλη­ τος Δρ.Χριστοφή δενείχετηδημοσιοϋπαλληλικήιδιότη20 τα.Είχε προσληφθεί ωςΈκτακτος Ιατρικός Λειτουργός από 1/8/
4. Απέκτησε όμως την ιδιότητα τουδημόσιου υπαλλήλου μετηθέσπιση του περί Εκτάκτων Δημοσίων Υπαλλήλων (Διορισμός σε Δημόσιες θέσεις) Νόμου αρ. 160/
5. Σύμφωνα μετις διατάξεις τουάρθρου 3,ο Δρ. 25 ΧριστοφήδιορίστηκεΙατρικόςΛειτουργός 1ηςτάξηςανα­ δρομικάαπό8/11/85, ενώοεφεσείωνκατείχετηθέσηαυτή από 1/5/77.Ενπαρενθέσει, ο τελευταίος είχε αρχίσειτη σταδιοδρομία του στις ΙατρικέςΥπηρεσίες απότο Μάρ­ τιο του 1974 ως Λειτουργός 2ης τάξης."Οπωςμνημονεύε30 ταιστοσχετικόπρακτικό,κατάτηνεπανάκρισηη Επιτρο­ πή θεώρησε τον εφεσίβλητο σανδημόσιο υπάλληλο.Αν αυτόείναισωστόσημαίνειπωςοεφεσείωνήταναρχαιότε­ ροςτουΔρα Χριστοφή κατά9σχεδόν χρόνια.Αυτό ήταν και το συμπέρασματης Επιτροπήςστο προκείμενο, όταν 35 διαμόρφωσετηντελικήτηςκρίση. Συμπληρώνουμε το σχετικό υλικό αναφέρονταςότι τον Ιανουάριοτου 1988, δηλαδή,αρκετόχρόνο μετά την 31 Νικήτας, Δ. Ηλιάδηςκαι άλλοςν.Χριστοφή

(1991)απόφασητης Επιτροπήςναπροάξει τον εφεσείοντα - λή­ φθηκε στις 29/11/88- οι καταγγελίες του εφεσείοντα, που αφορούσαν σε αντικανονικές πληρωμές σε εφημερεύοντες γιατρούς, διαβιβάστηκανστο Υπουργείο Υγείας, προφα­ νώς,γιαπειθαρχικήέρευνα.Ολειτουργός πουδιορίστηκε 5 γιατονσκοπόαυτόκατέληξε ότι "δενέγινε καμιάπαρατυ­ πία σεβάρος οιουδήποτε ιατρούή σεβάροςτηςΔημοκρα­ τίας". Ο ευπαίδευτος πρωτόδικος δικαστής βάσισε την ακυ­ ρωτικήτουαπόφασησταπαρακάτωευρήματα: 10

1. Ημηλήψη υπόψηαπότην Επιτροπήτης έκθεσης 1983 στηρίχθηκε σε πεπλανημένο στοιχείο, δηλαδή,σε ελλιπή έρευνα,πουπεριορίστηκε στο Διευθυντή Ιατρι­ κών Υπηρεσιών. Ισχυροποίηση του συμπεράσματος αντλήθηκε από το γεγονός ότι η έκθεση αυτήσυμπλη- 15 ρώθηκε και προσυπογράφηκε το Φεβρουάριοτου
2. Αλλάστην καταγγελίατουοεφεσείων, όπωςβρίσκει το δίκασαν δικαστήριο, είχε την πρώτηπροστριβή με τον προϊστάμενο του μεταγενέστερα, τονΑπρίλιο του
3. Περαιτέρω γίνεται εκτεταμένη αναφορά στην έρευνα 20 από το Υπουργείο καιη απόφασηπαραθέτει ολόκληρο τοπόρισμα τουΔραΜαλλήστον οποίο είχεανατεθείη διεξαγωγή της. Ηέκθεση του 1984 δεν θαμας απασχο­ λήσει,διότι το σχετικό εύρημαότι ορθάπαραμερίστηκε δενέχειαμφισβητηθεί. 25
4. Αναφορικά με τηνέκθεση του 1985 κρίθηκε ότι η σημειωθείσα παρατυπίασυνιστά παραβίασηουσιώδους τύπου,διότι ενώ ευνόησε τονεφεσείοντα είχε δυσμενείς συνέπειες γιατονανθυποψήφιότου.
5. Κατά την επανάκριση η Επιτροπή, θεωρώντας 30 τον εφεσίβλητο δημόσιο υπάλληλο,δενεφάρμοσε τοδί­ καιο που ίσχυε προτού πραγματοποιηθεί ηανάκληση, όπως επιτάσσει πάγια νομολογιακή αρχή. Η σφαλερή αυτή εκτίμηση είχε σαν αποτέλεσμα να γίνει ανεπίτρε­ πτη σύγκριση από την άποψη της αρχαιότητας και να 35 συνεκτιμηθεί μαζίμεταάλλακαθιερωμένακριτήρια. 32 3Α.Α.Δ. 5 Ηλιάδηςκαι άλλοςν.Χριστοφή Νικήτας,Δ.
6. Οι διαπιστώσεις της Επιτροπής αναφορικά με την πείρα των διαδίκων στην ειδικότητα της ουρολο­ γίας, που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας τους στις ιατρικές υπηρεσίες, έρχονται σε αντίθεση με τα στοιχεία του φακέλουκαι υπό την έννοια αυτή ήταν αποτέλεσμαπλάνης πραγματικής.
7. Εκτός απότην πείρατου εφεσίβλητου, ηΕπιτρο­ πήπαραγνώρισετον τομέα τωνπροσόντων,στον οποίο ο Δρ. Χριστοφής επίσης υπερτερούσε τουδιορισθέντα. 10 15 20 25 30 35 6.Ακυρώνοντας το διορισμό το δίκασανδικαστήριο ήχθησε θετικό συμπέρασμα πως ο εφεσίβλητος απέδει­ ξε έκδηλη υπεροχή απέναντι στον συνάδελφο του,που κατέλαβετηθέση. Με χωριστό λόγο έφεσης προσβάλλεται ένα έκαστο των παραπάνω ευρημάτωντης πρωτόδικης απόφασης σαν εσφαλμένο και αντίθετο με τα πραγματικά στοιχεία. Πρέ­ πει επίσης να τονισθεί ότι οι δύο εφέσεις προσβάλλουν την εκκαλούμενη απόφαση για τις ίδιες πλημμέλειες. Ακόμη, με πρόσθετο λόγο έφεσης ο Δρ. Σ. Ηλιάδηςέθεσε θέμανομιμοποίησης του εφεσίβλητου ναδιεκδικήσει αρχι­ κά τηθέσηκαι επομένως ναασκήσει και έφεση. Τηντοπο­ θέτηση του στήριξε στον ισχυρισμό ότι ο εφεσίβλητος δεν είχε το τυπικό προσόν της δεκάχρονης πείρας στην ουρο­ λογία, ή χειρουργική και ουρολογία, όπως απαιτούσε το σχέδιο υπηρεσίαςγιαπρώτοδιορισμό. ΟΔρ.Χριστοφήμε την αντέφεση του ζήτησε την απόρριψη των εφέσεων ελ­ λείψει εννόμου συμφέροντος διότι στις 31/8/85, τελευταία ημέρα υποβολής αιτήσεων για τη θέση αλλά και κατά το χρόνο τηςαρχικήςκρίσης (4/2/86), οΔρ. Ηλιάδηςδενήταν ακόμηκάτοχοςτου προαπαιτούμενου προσόντος στηνου­ ρολογία. Το απέκτησε, σύμφωνα με την εισήγηση, μόλις στις 20/2/86 πουτουεξέδωσετίτλο σπουδών στην ουρολο­ γία ηνομαρχία Θεσσαλονίκης. Πρέπει ευθύς αμέσως να παρατηρηθεί ότι μήτε η μιά μήτε η άλλη θέση είναι δυνατό να ευσταθήσει. Η σχετική εμπειρία του εφεσίβλητου άρχισε από 15/7/85πού ξεκίνη- 33 Νικήτας,Δ. Ηλιάδηςκαιάλλοςν.Χριστοφή

(1991)σε ειδίκευση στη χειρουργική. Συνεπώςμέχρι τηλήξη της παραπάνωπροθεσμίας (31/8/85) είχεσυμπληρώσει δεκαε­ τή πείρα.Οκ.Τριανταφυλλίδης ισχυρίστηκε ότιαπό το φάκελοπροκύπτει κενό για3περίπου μήνες μεταξύ28/4/ 78πουπερατώθηκεηειδίκευσητουστηνπρωκτολογίακαι 5 1/8/78που ανέλαβε καθήκονταως Ιατρικός Λειτουργός. Κανένα θετικό στοιχείο δεν υποστηρίζει διακοπήτης εμπειρίας του εφεσίβλητου τηνπερίοδοαυτήκαι θα ήταν τουλάχιστο άτοπο να καταλήξει κανείς σετέτοιο συμπέ­ ρασμα. 10 Ηεικόνα δεν μεταβάλλεται και στην περίπτωση που ο εφεσίβλητος ήτανπράγματιδημόσιος υπάλληλος κατά το χρόνοαρχικούδιορισμού.Η απαίτησητουσχεδίουυπηρε­ σίας στο σημείο αυτό είναι εφτάχρονη πείρα από την οποία τριετής υπηρεσία στηθέση Ιατρικού Λειτουργού 15 1ης ή2ης τάξης. Την πείρα αυτή, όπως επιμαρτυρούντα σχετικά έγγραφα πουείναιστους φακέλους,τηνπήρε από την υπηρεσία του και είναι αδιάφορο αν υπηρέτησε σαν έκτακτοςΙατρικόςΛειτουργός. Από την άλλη δεν είναι ορθό ότι οεφεσείων απέκτησε 20 τον τίτλο σπουδών στην ουρολογία το 1986. Σύμφωνα με τα στοιχεία που ήτανστη διάθεσητης Επιτροπήςη άδεια χρησιμοποίησης,τίτλου ιατρικής ειδικότητας ουρολογίας του απονεμήθηκε την 1/3/83 απότο Νομάρχη Θεσσαλονί­ κης ως το αρμόδιο όργανο.Το 1986 του στάληκε, ύστερα 25 από παράκλησητου,ησχετικήπεργαμηνή.Θαήταναδια­ νόητο νατουχορηγηθεί οτίτλος χωρίς ναέχειτηνειδικό­ τητα μετην προοπτική να ακολουθήσει ηεκπαίδευση γι' αυτόπουκρίθηκεήδη άξιοςμετηναπονομήτουτίτλου. Η εξάσκησητουστο τομέααυτόάρχισεαπόπολύπιονωρίς 30 και συγκεκριμένα αφότουπρωτοδιορίστηκε όπωςμαρτυρείται απότιςεμπιστευτικές εκθέσεις και άλλαέγγραφα των φακέλων(βλέπεεπιστολή Υπουργείου Υγείας13/3/74 αναφορικά μετην τοποθέτηση του εφεσείοντα στο ούρο- 35 λογικό-χειρουργικό τμήμα τουΝοσοκομείου Λευκωσίας από 1/4/74και πιστοποιητικό ημερομηνίας 24.11.79από τον Δρα Π. Θεοδωρίδη, Ανώτερο Ειδικό Ουρολόγο). Είναι επίσης ηπερίοδος 1979 μέχρι ταμέσατου 1982 που 34 3 ΑΛΛ. 5 Ηλιάδης και άλλος ν.Χριστοφή Νικήτας, Δ. ήταν στην Αγγλία για απόκτησηειδικότηταςστην ουρολο­ γία. Στηνπραγματικότητα δεν υπάρχει διακοπήσε όλη τη σταδιοδρομία του. Διαφωτιστική στο θέμα αυτό είναι η απόφαση Μέττας ν.Δημοκρατίας

(1985)3 ΑΛΛ. 250και η απόφαση της Ολομέλειας στην ίδια υπόθεση

(1988)3 Α.Α.Δ. 137. Οι ενστάσεις νομιμοποίησης αμφοτέρων των πλευρών απορρίπτονται ωςαβάσιμες. Εξετάσαμε τους λόγους έφεσης έχοντας κατά νουν 10 όλες τις εισηγήσεις της κάθε πλευράς που ήσαν, όντως, μακρές και εμπεριστατωμένες, θα τηρηθεί δε κατά την διατύπωση των σκέψεων μας η αλληλουχία με την οποία προεκτέθηκαν τα συμπεράσματα της πρωτόδικης απόφα­ σης. 15 Εμπιστευτική έκθεση 1983 Το πρώτο στοιχείο που μπορεί να επισημανθεί είναι ότι η Ε.Δ.Υ. ζήτησε από το Διευθυντή Ιατρικών Υπηρε­ σιών να τη βοηθήσει στη διερεύνηση των ισχυρισμών του εφεσείοντα. Ομολογουμένως, δεν υπήρχε αρμοδιότερο 20 πρόσωπο για τον σκοπό αυτό από τον ίδιο το Διευθυντή σανπροϊστάμενοτουτμήματος.Ηδεπρος τηνΕ.Δ.Υ.επι­ στολή του ημερ. 4/1/88 επιβεβαιώνει με κατηγορηματικότητα το παράπονογια προκατάληψηκαι έλλειψηαντικει­ μενικότητας του αξιολογητή απέναντιστον εφεσείοντα. Η 25 Επιτροπήέκρινε σαν ικανοποιητικήεπαλήθευση των προβληθέντων ισχυρισμών το πόρισμα του διευθυντή που της επέτρεπε ή μάλλον της επέβαλλε να αγνοήσει την έκθεση. Το στοιχείο της προκατάληψης ανέλυσε η απόφαση Κοντεμεντιώτη ν.Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου

(1982)3 30 Α.Α.Δ. 1027. Το απόσπασμα που ενδιαφέρει ειδικότερα είναι στησελ. 1035: 35 "If it was proved that the Director- General had personal animosity on account of any extraneous factor, then, depending on its nature and circumstances giving rise to it, it might conceivably be taken into account in determining whether acase of bias was established." 35 Νικήτας,Δ. Ηλιάδηςκαι άλλοςν.Χριστοφή

(1991)Δεν βλέπει κανείς πουάλλου θαμπορούσε ναστρα­ φεί ηέρευνα της Επιτροπήςγιαναμη χαρακτηριστείανε­ παρκής μετά την καταπελτικήγιατην εγκυρότητα της έκ­ θεσης επιστολήτουδιευθυντή. Από την επιστολή - καταγγελίατου εφεσείοντα ήμερο- 5 μηνίας28/11/87 προκύπτειμεσαφήνειαότιη σχέσημετον προϊστάμενο-αξιολογητή του ήταν προβληματική εξ αρχής. Και δεν είναι ορθό ότι το θέμα δημιουργήθηκε μετά τη σύνταξη και προσυπογραφήτης έκθεσης. Διαβά­ ζουμετησχετικήπαράγραφο: 10 "Με απόφασιν της Ε.Δ.Υ. μετετέθην το 1982 από την Ουρολογικήν Κλινικήν του Νοσοκομείου Λευκω­ σίας εις την Χειρουργικήν Κλινικήν του Νοσοκομείου Λάρνακος. Μερικά καθ'όλα απαράδεκτα γεγονότα με έφεραν εις αντίθεσιν μετά του τότε προϊσταμένου μου 15 και αι μεταξύ μας σχέσεις παρά τα ευάριθμα ευτυχή διαλείμματαεπεδεινώθησαντοεπόμενονέτος." Η αναφορά της πρωτόδικης απόφασης στην έκθεση Μαλλή, που πρέπει να υπομνησθεί έγινε αρκετό χρόνο μετά τηλήψη της εκκαλούμενης απόφασης,δεν έχει συνε- 20 κτικό δεσμό μετηντότε έρευνατης Επιτροπής.Ούτεαπο­ τελεί ενισχυτικό στοιχείο για τηδιαπίστωση ότι ηέρευνα ήταν πλημμελής. Εξάλλου το αποτέλεσμα της έρευνας Μαλλήδεν σημαίνει πωςδεν υπήρχετο στοιχείο της προ­ κατάληψης κατά τη σύνταξη της έκθεσης. Αρα λοιπόν η 25 σχετικήκρίσητης Ε.Δ.Υ. δενμπορούσε ναανατραπεί. Εμπιστευτική έκθεση 1985 Το ερώτημα που ανακύπτειως προς την έκθεση αυτή είναι αν η παρατυπία που σημειώθηκε, υπό τις περιστά­ σεις που ήδη εκθέσαμε, ισοδυναμεί με παράβασηουσιώ- 30 δους τύπου. Η διάκριση των τύπων σε ουσιώδεις και μή αντανακλά άμεσα στο κύρος της διοικητικής πράξης.Ο ουσιαστικός τύποςαποτελεί εγγύηση καισυνάμα κατοχυ­ ρώνει την ουσία δικαιώματος στη δοσμένη περίπτωση. Γιαυτό η παράβαση διατυπώσεων κατά την έκδοση της 35 36 3Α.Α.Δ. Ηλιάδηςκαι άλλοςν.Χριστοφή Νικήτας, Δ. διοικητικήςπράξης ήκατάτηνπροπαρασκευαστικήδιαδι­ κασία (όπως είναι ηυπηρεσιακήέκθεση) που οδηγεί στην έκδοση της,αποτελεί λόγο ακυρότητας.Τοαποφασιστικό κριτήριο του διαχωρισμού των τύπων σε ουσιώδεις και 5 επουσιώδεις, που έγινε δεκτό και εφαρμόζει ηνομολογία μας,είναιη ενδεχόμενη επίδραση τηςμητήρησηςτους στο περιεχόμενο της πράξης.Αλβάνηςν.Αρχής Τηλεπικοινω­ νιών Κύπρου

(1983)3ΑΛΛ. 2695, ΑΕ 525Ανδρέας Γε­ ωργίου και Άλλοι ν. Ε.Ε.Υ.(ημερομηνίας 16/6/89 )ΑΕ 10 1014 Αλίκη Αιμνάτου ν. Ε.ΕΛ. (ημερομηνίας 26/11/90) και ειδικά για τις εμπιστευτικέςεκθέσεις.Α. Σεκκίδηςν. Δημοκρατίας

(1988)3ΑΛΛ. 2136. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι ο προσυπογράψαςτην έκθεσηΔιευθυντής του Τμήματος,που φυσικά έχει τησυ15 νεχήεποπτείατωνυπαλλήλων,συμφώνησε μετονκ. Καμμίτση. Περαιτέρω, ο αξιολογητής για το πρώτο εξάμηνο του 1985 ήταν,όπως σημειώνεται στο πρακτικότης Επι­ τροπής,ο ίδιοςγιατρόςπουδενήταναντικειμενικός απέ­ ναντιστονυφιστάμενο του.Ενπάση περιπτώσει έναείναι 20 γεγονός ότι ηυπηρεσιακή εικόνα του εφεσείοντα δεν αλ­ λοιώνεται, διότι ηστάθμη των ικανοτήτων του ως "εξαί­ ρετος"συνάδει μεόλεςτις προηγούμενες εκθέσεις μεμόνη εξαίρεση το 1978 ("λίαν καλός") ως και της κρίσης του Διευθυντή ενώπιον της Επιτροπής. Ας σημειωθεί ότι ο 25 Διευθυντής είχετην ίδια εξαίρετη γνώμηκαιγιατον εφε­ σίβλητο γιαταχρόνιαπουυπηρέτησε σανέκτακτος. Επο­ μένως ηλήψη υπόψητης έκθεσης 1985 δενδιαφοροποιεί έτσι ή αλλιώς την κατάσταση και η περί του αντιθέτου κρίσητηςπρωτόδικηςαπόφασης δεν μπορείναγίνει απο30 δεκτή. Ιδιότητα του εφεσίβλητουκατά την επανεξέτασηκαι αρχαιότητα. Στοθέματούτοέχουμε επίσηςδιαμορφώσειδιαφορετι­ κήγνώμη απότο δίκασανδικαστήριο. Οι προβλεπόμενες 35 από τονόμο 160/85θέσεις εκτάκτωνυπαλλήλωνμετατρά­ πηκαν σε τακτικές για την τακτοποίηση των υπαλλήλων που τις κατείχαν.Ο διορισμός του εφεσείοντα,όπως και 37 Νικήτας, Δ. Ηλιάδης και άλλοςν.Χριστοφή

(1991)των άλλων,είχεαναδρομική δύναμη απότοΝοέμβριο του 1985 και γιαυτόν ακριβώς το λόγο δεν ήταν δυνατόνα αγνοηθείστηνεπανεξέτασηπουέγινε υστερότερατο 1986. Ενίσχυση της γνώμης αυτήςβρίσκουμε στις απόψειςτου καθηγητή Πρόδρομου Δαγτόγλου (Τόμος Τιμητικός ΣτΕ 1929-1979 σελ.576-577): 5 "Στην περίπτωση αυτή της υποχρεώσεως θετικής συμμορφώσεως, η διοίκηση είναι υποχρεωμένη όχι μόνο να ανακαλέσει πράξεις που στηρίχθηκαν στην ακυρωθείσα, αλλάκαιναεκδώσει νέαπράξη. 10 Η πράξηαυτή, έστω και αν της δοθεί αναδρομική ισχύς, εκδίδεται βέβαια, κατά λογική ανάγκη, στο παρόν καιόχι στο παρελθόν.Στοπαρόνόμωςδεσμευ­ τικό είναι το ισχύον δίκαιο. Το γεγονός ότι το δίκαιο 15 αυτόείναιάλλο απόεκείνοπουίσχυσεκατάτονχρόνο της εκδόσεως της ακυρωθείσης αποφάσεως, δεν του αφαιρεί τηνδεσμευτικότητατουούτεαίρει, κατ' αρχήν, την αρχήτης νομιμότητος της διοικήσεως, πουσημαί­ νει κατ' ανάγκην δέσμευση της διοικήσεως από το 20 ισχύονδίκαιο." Τηγραμμήαυτήακολούθησε και η Ελληνική νομολο­ γία όπως φαίνεται στο παρακάτωαπόσπασμα από την απόφασητουΣτ.Ε3805/75: "Κατ" εξαίρεσιν όμως απότης ως άνωαρχής, είναι 25 εφαρμοστέον το κατά τον χρόνο εκδόσεως της νέας πράξεως ισχύον νομικόν καθεστώς, οσάκις το νεώτεροννομοθέτημαείναιαναδρομικήςισχύοςή προκύπτει εξαυτούότι ονομοθέτηςδενανέχεταιεφεξήςτηνεφαρμογήντωνπαλαιώνδιατάξεων,ωςτούτολ.χ. συμβαίνει 30 οσάκις ηνέα ρύθμισις υπηγορεύθηεκ λόγων δημοσίου συμφέροντος." Πείρα καιΠροσόντα Από τη σύγκριση των σχετικών στοιχείων πάνω στη σωστή τους βάση είναι φανερόπως ο εφεσείων είχε μα- 35 38 3ΑΛΛ. Ηλιάδηςκαιάλλοςν.Χριστοφή Νικήτας,Δ. κρότερη πείρα στην ουρολογία από το συνάδελφο του κατάμερικάχρόνια.Από τηνάλληείναιορθόότι ο εφεσί­ βλητος είχεκαιπροσόν στηγενικήχειρουργική. Ηειδικό­ τητααυτή τουαπονεμήθηκεστην Κύπρομεβάση τησχετι5 κή νομοθεσία. Πρέπει όμως να αποσαφηνιστεί ότι η σύντομη εκπαίδευσητουστην πρωκτολογία δενθεωρείται αυτοτελές καιχωριστόπροσόνγιατίόπωςαναφέρειη επι­ στολή του Υπουργείου Υγείας προς τον Δρα Χριστοφή 10 ημερομηνίας 31/10/78 "δεν συνιστά χωριστή ειδικότητα αλλάυποειδικότητατηςγενικήςχειρουργικής".Θα πρέπει ακόμηνα υπομνησθεί ότι το σχέδιο υπηρεσίας δενκαθι­ στά το προσόν στη γενική χειρουργική πλεονέκτημα και συνεπώς ηυπεροχή του εφεσείοντα απόαυτήτηνάποψη 15 δεν μπορούσε να έχει καθοριστική σημασία. Χ'Ίωάννον ν.Δημοκρατίας

(1983)3ΑΛΛ. 5. Από την προηγηθείσα ανάλυση των στοιχείων κρίσης δενπροκύπτει ιδιάζουσαυπεροχήτου εφεσίβλητου, όπως έκρινε ηπρωτόδικηαπόφαση. Οεφεσείων είχεολοφάνε20 ρα συντριπτική υπεροχή στην αρχαιότητα και υπέρτερη πείρα. Η επαγγελματική τους ικανότητα ήταν εξίσου ψηλού επιπέδου. Περαιτέρω, εγκωμιαστικά σχόλια για την απόδοση του δεν είχε μόνο ο εφεσίβλητος. Ο ίδιος προϊστάμενος εξεφράστηκε ευμενώς και για τον εφεσείο25 ντα.Το επιπλέον προσόν είχε, όπωςπροαναφέρθηκε, πε­ ριορισμένη σημασίακαιοπωσδήποτε δενήταναρκετό για ναθεμελιωθεί έκδηληυπεροχήτουεφεσίβλητου. Οριστικά η επιλογήτηςΕπιτροπήςέγινεμέσασταεπιτρεπτάόρια. Επομένως οι εφέσεις πρέπει ναγίνουν δεκτές καισυ30 νάμα να επικυρωθεί η απόφασητης Επιτροπής. Οι εφέ­ σειςεπιτυγχάνουναλλάδενεπιδικάζονταιέξοδα. Εφέσειςεπιτυγχάνουνχωρίςέξοδα. 39