clr/1991/1991_3_567.pdf

(2)— Με­ ταθέσεις δημοσίων υπαλλήλων διενεργούνται από την Ε.Δ.Υ. ύστερα από πρόταση τηςαρμόδιας αρχής δεόντως αιτιολογημένης — Υιοθέτηση πρότασης Υπουργείου Οικονομικών (αρμόδιας αοχήζ) οκό το Υπουργικό Συμβούλιο — Δεν αποδεικνύει άσκηση δέσμιας αρμοδιότητας από την Ε.Δ.Υ. εφόσον η πρόταση έγινε από το Υπουργείο Οικονομικών και ήτανδεόντως αιτιολογημένη. Σύνταγμα — Άρθρο 54(δ)τουΣυντάγματος — Υπουργικό Συμβούλιο — Έχει τηνευθύνηγια τον συντονισμό και τηνεποπτεία του συνόλου τηςλειτουργίας τηςΔημόσιας Υπηρεσίας. ιc Δημόσιοι Υπάλληλοι — Μεταθέσεις— Σκοπός τωνμεταθέσεων είναι η εξυπηρέτηση των αναγκών και των συμφερόντων της Δημόσιας Υπηρεσίας— ΤοΑνώτατο Δικαστήριο σταπλαίσια τηςαναθεωρη­ τικής του δικαιοδοσίας δεν ελέγχει τις ανάγκες αυτές αλλά περιορίζεται στον έλεγχο τηςνομιμότητας τηςαπόφασης τηςδιοίκησης. Μετην έφεση αυτήη εφεσείουσαπροσέβαλετην απόφασητου πρωτόδικου δικαστηρίου το οποίο απέρριψεπροσφυγήτης κατά της απόφασης της Ε.Δ.Υ. να την μετάθεσααπότην Αθήναστην Κύπρο. 20 25 Ανάμεσαστουςλόγουςπουπροβλήθηκαν από την εφεσείουσα, οτο στάδιο της προσφυγήςτης, κατά της απόφασης της Ε.Δ.Υ. ήταν ότι η Ε.Δ.Υ.δεν άσκησεελεύθερηαλλάδέσμιααρμοδιότητα γιατί οδηγήθηκεστην απόφαση της υποταγμένη στη βούλησητου ΥπουργικούΣυμβουλίου. Επίσηςπροβλήθηκεότιημετάθεσηαπο­ φασίστηκε κατόπιν εισήγησης αναρμόδιουοργάνου δηλαδήτου Υπουργικού Συμβουλίου αντί της αρμοδίας αρχής δηλαδήτου Υπουργείου Οικονομικών. 567 Βεληγχέχα ν.Δημοκρατίας

(1991)Το Ανώτατο Δικαστήριο,απορρίπτοντας τηνέφεση, αποφάσισε ότι:

(1)Το άρθρο 48

(2)του Ν. 1/90 προνοεί ότι οι μεταθέσεις των δημοσίων υπαλλήλων διενεργούνται από την Επιτροπή ύστερα από πρότασητης αρμόδιαςαρχήςδεόντως αιτιολογημένης. Εφόσονδεηαπόφασηπάρθηκεόντως απότηνΕ.Δ.Υ. ουσιώδες παραμένει κατά πόσο η απόφαση λήφθηκε ύστερα από πρόταση της αρμόδιας αρχής, δηλαδή το Υπουργείο Εξωτερικών και το Υπουργείο Οικονομικών,δεόντως αιτιολογημένη. ~ Από ταπραγματικάγεγονότα φαίνεταιότι το Υπουργείο Εξω­ τερικών και το Υπουργείο Οικονομικών εισηγήθηκαν στο Υπουρ­ γικό Συμβούλιο ότι τα κριτήρια για μεταθέσεις των μελών της Εξωτερικής Υπηρεσίας θαέπρεπε ναεφαρμόζονταικατ' αναλογία \Q και στους υπαλλήλους μη μέλη της Εξωτερικής Υπηρεσίας που υπηρετούν στο εξωτερικό. Σκοπός της εισήγησης αυτής ήταν ο επαναπατρισμός του προσωπικού στο κέντρο μετά απόυπηρεσία εξαετίαςστο εξωτερικό. ΜετάτηναπόφασητουΥπουργικού Συμ­ βουλίου που ενέκρινε την πρόταση, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών με επιστολή του στον Πρόεδρο της 15 ΕΛ.Υ. διαβίβασετις σχετικές προτάσειςγια μετάθεσηστην Κύπρο υπαλλήλων που υπηρετούσαν στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομέ­ νης καιτης εφεσείουσας. Οι λόγοιγια τους οποίους προτείνονταν οι μεταθέσεις αυτές,αναφέρθηκεεκτίθονταναναλυτικάστηνπρό­ τασηπουείχεπροηγηθεί προςτο Υπουργικό Συμβούλιο. ~Q Προκύπτει καθαράότι η πρόταση για μετάθεση προήλθε από την αρμόδιααρχή,δηλαδήτο Υπουργείο Οικονομικών. Η πρότα­ ση ήτανδεόντως αιτιολογημένη απότην αρμόδιααρχή,κατάσυμ­ μόρφωση με το καθήκον που είχε με βάση το άρθρο 48

(2)του Νόμου 1/90. Δεν μπορούμε νααντιληφθούμε τον ισχυρισμό ότι η 25 ΕΛ.Υ. άσκησε δέσμια αρμοδιότηταστο μέτρο που ηαπόφασητου Υπουργικού Συμβουλίου ουσιαστικά υιοθέτησε τις εισηγήσειςκαι τις προτάσεις της αρμόδιας αρχής.

(2)Όσον αφοράτο θέμα κατάπόσο το Υπουργικό Συμβούλιο είχεήδεν είχεαρμοδιότηταναπάρειτηναπόφασητου,πιστεύουμε 30 ότι βάσει του Αρθρου 54(δ) του Συντάγματοςπουπρονοεί γιατην ευθύνη του Υπουργικού Συμβουλίου για τον συντονισμό και την εποπτεία του συνόλου της λειτουργίας της Δημόσιας Υπηρεσίας, είχετην απαιτούμενη αρμοδιότητα.

(3)'Οσον αφοράτο θέμα κατάπόσο ηΕΛ.Υ. έλαβε υπόψη της 35 όλους τους σχετικούς παράγοντες,συμπεριλαμβανομένων και των προσωπικώνκαιοικογενειακών συνθηκών τηςεφεσείουσας ωςκαι των αναγκώντης Υπηρεσίας, υιοθετούμε πλήρως ταευρήματατου πρωτόδικουΔικαστηρίου. ΗΕΛ.Υ. είχεενώπιον τηςόλα τα στοι­ χεία, καθώς και τις παραστάσεις της εφεσείουσας και έκρινε ανα.« γκαία τη μετάθεση της κάτωατό τις συνθήκες. Σεθέματαμεταθέ- 568 3 ΑΑΛ. Βεληγκέκα ν.Δημοκρατίας σεως δημοσίου υπαλλήλου το Δικαστήριο περιορίζεται στον έλεγ­ χο τηςνομιμότηταςτηςαπόφασης τηςδιοίκησης. Η έφεσηαπορρίπτεται, χωρίς έξοδα.' Αναφερόμενεςαποφάσεις: 5 Seatonaris v. TheGreek Communal Chamber, 1964C.L.R. 300Isaias v. TheRepublic

(1988)3 C.LJt.490Kammitsisv. TheRepublic

(1987)3 C.LJi.384. Έφεση. Έφεση εναντίον της απόφασης του Δικαστή του Ανώ10 τατου Δικαστηρίου (Πική,Δ.) που δόθηκε στις 15 Δεκεμ­ βρίου, 1990 (Αριθμός Προσφυγής 792/90) με την οποία η προσφυγήτης εφεσείουσας κατάτης απόφασηςτων εφεσί­ βλητων να την μεταθέσουν από την Αθήνα στην Κύπρο απορρίφθηκε. 15 Λ.Σ. Αγγελίδης, για την εφεσείουσα. Α. Βασιλειάδης, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α\ για τους εφεσίβλητους. CUT. adv.vult. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ Δ.: Η απόφαση του Δικαστηρίου θα 20 δοθεί απότον κ.Π.Αρτεμη, Δ. ΑΡΤΕΜΗΣ Δ.: Η εφεσείουσα είναι δημόσιος υπάλλη­ λος και ανήκει στο Γενικό Γραμματειακό Προσωπικό, γε­ γονός που την καθιστά υποκείμενη σε μετάθεση και σε άλλα τμήματακαι υπηρεσίες εκτός απότο Υπουργείο Οι25 κονομικών, όπου υπάγεταιηυπηρεσίατης.Το 1977,κατό­ πιν και δικής της επιλογής μετατέθηκε στην Πρεσβεία της Αθήνας, όπου είχαν εγκατασταθεί και οι γονείς και τα αδέλφια της μετά τον εκτοπισμό τους από την Αμμόχω­ στο,καιήταναποσπασμένη στον Προξενικό Κλάδο της «« διπλωματικής αποστολής στην Ελλάδα.Όπως φαίνεται,η αιτήτρια εκπλήρωνε τα καθήκοντα της με μεγάλη επιτυ569 Αρτεμης, Δ. Βεληγκέκαν.Δημοκρατίας

(1991)χία,σε τέτοιο βαθμόπουκαι οΠρέσβηςτης Κύπρουστην Αθήνα όσο και ο Διευθυντής του ΤμήματοςΜεταναστεύ­ σεωςέχουν εκφράσειεπιφυλάξειςγιατηδυνατότητα αντί-' κατάστασηςτης. Με απόφαση της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, 5 ημερομηνίας 14 Αυγούστου 1990, που γνωστοποιήθηκε στην εφεσείουσα στις 17 Σεπτεμβρίου 1990, η τελευταία μετατέθηκε απότην Αθήνα στην Κύπρομ£ισχύ από3Δε­ κεμβρίου 1990. Ηαπόφασηαυτήέφερε αναστάτωσηστην ίδια και την οικογένεια τηςκαιη αιτήτρια προσέφυγε στο ίο Δικαστήριο ζητώντας την ακύρωση της απόφασης της Ε.Δ.Υ. Το πλαίσιο μέσα στο οποίο αποφασίστηκεημετάθεση της αιτήτριας φαίνεται στην πρωτόδικη απόφαση και είναι σεσυντομίατοακόλουθο: 15 Η μετάθεση της ήταν μέρος ευρύτερης πολιτικής της κυβέρνησης για μετάθεση στην Κύπρο όλων των λειτουρ­ γών του Γενικού Γραμματειακού Προσωπικού που είχαν υπηρετήσει πέραν ορισμένου χρόνου σε διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό, πολαική που αποφασίστηκε 20 από το Υπουργικό Συμβούλιο και προωθήθηκε ενώπιον της Ε.Δ.Υ.απότην αρμόδιααρχή,το Υπουργείο των Οι­ κονομικών. Ηαπόφασητου Υπουργικού Συμβουλίουλή­ φθηκεστις 21.12.89 μετάαπόκοινή πρότασητων Υπουρ­ γείων Οικονομικών και Εξωτερικών. Η αρμόδια αρχή 25 κοινοποίησε στην εφεσείουσα στις 26.1.90 την πρόθεση της να υποβάλει αίτημαστην ΕΛ.Υ για την μετάθεσητης καιζητήθηκανοι απόψειςτης,ηδε εφεσείουσα εξέθεσετις δυσμενείς επιπτώσεις που θα είχε η μετάθεση στην ίδια και την οικογένεια της. Στις23 Μαΐου 1990 τοΥπουργείο ™ Οικονομικών υπόβαλε πρότασηγια τη μετάθεση τηςμαζί με άλλους υπαλλήλους που υπηρετούσαν σε αποστολές στο εξωτερικό, ως αποτέλεσμα της οποίαςαποφασίστηκε ημετάθεσητης. Ο βασικός λόγος της προσφυγής εναντίον τηςμετάθε­ σης της εφεσείουσας ήτανο ισχυρισμός ότι ηΕ.Δ.Υ. απε570 3 Α.Α.Δ. Βεληγκέκα v. Δημοκρατίας Αρτεμης, Δ. μπόλησε τις εξουσίεςτηςκαιτιςυπέταξεστηβούλησητου Υπουργικού Συμβουλίου κατά παρέκκλιση του καθήκο­ ντος της να ασκεί τις εξουσίες τις οποίες τις παρείχε ο Νόμοςκυριαρχικάκαιχωρίς όρους.Τέτοιος περιορισμός 5 επιφέρει την ακυρότητατης πράξης (Papakyriacou v. The Republic

(1983)3C.LR.870). Περαιτέρωλόγοςγιατηναί­ τηση για ακύρωση ήταν το γεγονός ότι η μετάθεση έγινε κατόπιν εισήγησης αναρμόδιου οργάνου, δηλαδή του Υπουργικού Συμβουλίου,αντίτηςαρμόδιαςαρχής, δηλα10 δή του Υπουργείου Οικονομικών, όπως προβλέπει το άρθρο48

(2)τουΝ. 1/90. Το πρωτόδικοΔικαστήριο διαφώνησε μετις πιόπάνω θέσεις θεωρώντας ότι το Υπουργικό Συμβούλιο είχε τέ­ τοια εξουσία δυνάμει του άρθρου 54 του Συντάγματος, που μεταξύ άλλων προβλέπει για το συντονισμό και την 15 εποπτείατουσυνόλου τηςλειτουργίας τηςΔημόσιας Υπη­ ρεσίας (54(δ.)). Επίσης το Δικαστήριο επεσήμανε ότι η ανάγκηγια τηρύθμιση του θέματος διαπιστώθηκε πρώτα καιαπό τηναρμόδιααρχή,δηλαδή τοΥπουργείοΟικονο­ μικών, οι εισηγήσεις του οποίου αποτέλεσαν και τηβάση για τηναπόφασητουΥπουργικού Συμβουλίου.Επίσηςτο 20 πρωτόδικο Δικαστήριο απόρριψε οποιουσδήποτε ισχυρι­ σμούς γιακακήπίστηεκ μέρους του Υπουργείου Οικονο­ μικών ναπροωθήσει ισομερώς την απόφασητου Υπουρ­ γικού Συμβουλίου σε σχέση με το προσωπικό της Πρεσβείας της Κύπρουστην Αθήνα, όπως και γιαανισό­ τητα στο μέτρο πουυιοθετήθηκε απότην ΕΛ.Υ. ΤοΔικα25 στήριο επεσήμανε ότι ημετάθεσηδενέγινεμηχανικά αλλά λήφθηκανυπόψη καιοιπαραστάσειςστις οποίεςπροέβη η αιτήτριακαιοιπροσωπικέςτηςσυνθήκεςκαι, αναφερόμε­ νοσεσχετικές αποφάσεις τουΑνώτατου Δικαστηρίου, κα­ τέληξε στο συμπέρασμα πως η απόφασητης ΕΛ.Υ. δεν έπασχε για οποιοδήποτε λόγο. (ΊδεStavros Sentonans v. 30 The Greek Communal Chamber, 1964 C.LR. 300;Isaias v. The Republic

(1985)3 C.LR. 490; Kammitsis v. The Republic

(1987)3 C.LR. 384). Ως αποτέλεσμα των πιό πάνω ηπροσφυγήτης εφεσείουσας απορρίφθηκεκαιη τε­ λευταίακαταχώρισετηνπαρούσαέφεση.Οιλόγοιτηςέφεσι 35 Ίζ ε ^ ν α ι κ α τ α λέξηοιπιό κάτω: 571 Αρτεμης, Δ. Βεληγκέκα ν.Δημοκρατίας

(1991)"

1. Ηπρωτόδικηαπόφασηεσφαλμένα απέρριψετην προσφυγή.
2. Ηπρωτόδικηαπόφαση έκρινε εσφαλμένα τηση­ μασίακαιτονομικόκύροςτηςαπόφασηςτουΥπουργι­ κούημερομηνίας21.12.89(Παράρτημα 1). 5
3. Η πρωτόδικη απόφασηεσφαλμένα έκρινε και/ή δεν εξέτασε εάνηαρμόδιααρχή άσκησε ελεύθερηή δέ­ σμια αρμοδιότητα για υποβολή πρότασης προς την ΕΛ.Υ. για μετάθεση της αιτήτριας. Πρότασηπου ούτε αιτιολογημένη ήταν και η οποία παράλληλα αγνόησε 10 ουσιώδεις, περί τις ανάγκες της υπηρεσίας, απόψεις του Πρέσβηκαι του Διευθυντή τουΤμήματοςΜετανα­ στεύσεως.
4. ΗΕΛ.Υ. αποφάσισελαμβάνονταςυπόψη εξωγε­ νήστοιχείακαιμηέχονταςυπόψη όλαταδεδομένατης 15 υπηρεσιακήςπροσφοράςτηςαιτήτριας καιτιςπραγμα­ τικές ανάγκεςτηςυπηρεσίαςτης.
5. Εσφαλμένα το Δικαστήριο έκρινε ότι συνέτρεχαν μόνολόγοιπροσωπικοίτηςαιτήτριαςγιατημη μετάθε­ σητης." 2 0 Το σχετικό άρθροπου διέπει τις μεταθέσεις δημοσίων υπαλλήλων είναι το άρθρο48

(2)του Ν.1/90 που προνοεί ότι: "Οι μεταθέσεις των υπαλλήλων διενεργούνται από την Επιτροπήύστερα απόπρόταση τηςαρμόδιαςαρχής 25 δεόντως αιτιολογημένη". Προκύπτειαπό ταπιόπάνωότι,(α)πρέπειναυπάρχει πρόταση της αρμόδιας αρχής, (β) η πρόταση πρέπει να είναι δεόντως αιτιολογημένηκαι,(γ)η μετάθεσηπρέπει να διενεργείται απότηνΕΛ.Υ. Στην παρούσα περίπτωση η μετάθεση έγινεπράγματι από την ΕΛ.Υ καιέτσιθαπρέπειναεξεταστεί κατάπόσο 572 30 3 Α.Α.Δ. Βεληγκέκα ν.Δημοκρατίας Αρτεμης,Δ. έγινε ύστερα απόπρότασητης αρμόδιαςαρχής πουήταν "δεόντωςαιτιολογημένη". Στις 6 Δεκεμβρίου 1989, το Υπουργείο Εξωτερικών καιτοΥπουργείοΟικονομικών,πουήτανηαρμόδιααρχή 5 αναφορικά με την εφεσείουσα, υπέβαλε πρόταση στο Υπουργικό Συμβούλιο σε σχέσημε την υπηρεσία του δι­ πλωματικούπροσωπικούσε διπλωματικέςαποστολές της Δημοκρατίας στο εξωτερικό (ίδε σελ.13 τωνπρακτικών). Στην πρόταση του αυτή το Υπουργείο Οικονομικών σε 10 συνεργασία μετοΥπουργείοΕξωτερικών εισηγήθηκανότι τα κριτήρια για μεταθέσεις που ισχύουν στην περίπτωση μελών της Εξωτερικής Υπηρεσίας, θα έπρεπε νατυγχά­ νουν εφαρμογής κατ' αναλογία και στην περίπτωση των μημελών της Εξωτερικής Υπηρεσίας που υπηρετούν στο εξωτερικό, χωρίς τηνανάγκηναδιατυπωθούνσε νομοθε­ 15 σία ή ειδικούς κανονισμούς. Στην πρότασηαναφέρεται ότι κρίνεταισκόπιμοη διευθέτησηκαιηεισήγησηαυτήνα τύχει και της έγκρισης του Υπουργικού Συμβουλίου,"για σκοπούς διευκόλυνσης της εφαρμογής της",όπως αναφέ­ ρεται στηνπρόταση. Στηνπρότασηαυτή περιέχονται διά20 Φ°9£ζλεπτομέρειες σχετικά μετακριτήριααυτά,αλλά βα­ σικά ηεισήγησηείναι για επαναπατρισμό του προσωπικό στοκέντρομετάαπόυπηρεσίαεξαετίαςστο εξωτερικό. Μεβάσητις προτάσεις αυτές,το Υπουργικό Συμβού­ λιο προχώρησε στις 21 Δεκεμβρίου 1989 και αποφάσισε 25 να εγκρίνει και για το Γενικό ΓραμματειακόΠροσωπικό τηνεφαρμογήτωνρυθμίσεων που ισχύουν γιαταμέλη της Εξωτερικής Υπηρεσίας αναφορικάμετηνπερίοδο υπηρε­ σίαςτουςστις διπλωματικέςκαιάλλες αποστολές της Δη­ μοκρατίαςστο εξωτερικό. 30 Μετάτηναπόφαση αυτή τουΥπουργικού Συμβουλίου, στις 23 Μαΐου 1990, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουρ­ γείου Οικονομικών, αναφερόμενος σ' αυτήν με επιστολή στον Πρόεδρο της ΕΛ.Υ. (ΊδεΠαράρτημα 2, σελ.24των πρακτικών)διαβίβασετιςπροτάσειςγιατημετάθεσηστην 35 Κύπρο υπαλλήλων που υπηρετούσαν στις αποστολές της Δημοκρατίας στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένης και 573 Αρτεμης, Δ. Βεληγκέκαν.Δημοκρατίας

(1991)της εφεσείουσας (ίδε Παράρτημα3, σελ. 25 των Πρακτι­ κών), επισυνάπτοντας και τις γραπτές παραστάσεις των, επηρεαζόμενων προσώπων. Για τους λόγους για τους οποίους προτείνονταν οι μεταθέσεις ως αναγκαίεςανα­ φέρθηκε ότι αυτοί εκτίθονταν αναλυτικά στην πρόταση 5 προς το Υπουργικό Συμβούλιο, ημερ. 6 Δεκεμβρίου 1989, πουαναφέραμεπιόπάνω. Προκύπτει κατά τη γνώμη μας καθαρά από τα όσα αναλύσαμε πιό πάνω,ότι ουσιαστικά η πρότασηγιαμετά­ θεση προήλθε απότην αρμόδια αρχή,δηλ. το Υπουργείο ίο Οικονομικών, πρόταση που ήταν δεόντως αιτιολογημένη απότην αρμόδιααυτήαρχή, κατάσυμμόρφωση έτσι μετο καθήκονπουείχε μεβάσητο άρθρο48

(2)τουΝόμου 1/90. Έχοντας υπόψη ότι ηαπόφασητου Υπουργικού Συμβου­ λίου ουσιαστικά υιοθέτησε τις εισηγήσεις και τις προτά- ^ σεις της αρμόδιαςαρχής,δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πώς μπορεί ναλεχθεί ότιη αρμόδιααρχήδενάσκησε ελεύ­ θερη αρμοδιότητα για την υποβολή πρότασης προς την ΕΛ.Υ. για μετάθεση της αιτήτριας.Ουσιαστικά το περιε­ χόμενο της απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου δεν 20 ήταν τίποτε άλλο από επανάλειψη των εισηγήσεων που υπέβαλε η αρμόδια αρχή σύμφωνα με την ελεύθερη της κρίση. Μετάαπότοεύρημαμαςαυτό,ίσως ναμηνείναιμεγά­ λης σημασίας αντο Υπουργικό Συμβούλιο είχε ήδεν είχε 25 αρμοδιότητα να πάρει την απόφασητου,ημερ. 21 Δεκεμ­ βρίου 1989*εντούτοις πιστεύουμε ότι, με βάσητο Άρθρο 54(δ) του Συντάγματος που προνοεί για την ευθύνη του Υπουργικού Συμβουλίου για το συντονισμό και την επο­ πτεία του συνόλου της λειτουργίας της Δημόσιας Υπηρε- 30 σίας, όπως ορθά αποφάσισε το πρωτόδικο Δικαστήριο, είχε την απαιτούμενη αρμοδιότητα. Όπως φαίνεται και από την πρόταση ημερ. 6.12.89προς το Υπουργικό Συμ­ βούλιο,πουαναφέραμεπιόπάνω,ηέγκρισητου Υπουργι­ κού Συμβουλίου είχε ζητηθεί "για σκοπούς διευκόλυνσης 35 τηςεφαρμογήςτης". Όσον αφοράτο θέμα δέσμευσης της διακριτικήςευ574 3 Α.Α.Δ. Βεληγκέκα ν.Δημοκρατίας Αρτεμης, Δ. χέρειας της ΕΛ.Υ. από την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, παρόλον ότι τούτο δεν εγείρεταιαπευθείας απότουςλόγους έφεσης,βρίσκουμε πωςμεκανένα τρόπο δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ότι όταν ενεργούσε για τη 5 μετάθεσητης εφεσείουσας ηΕΛ.Υ. ήτανδέσμιατης από­ φασης αυτής. Εξετάζοντας την απόφασητης ΕΛ.Υ. προ­ κύπτει καθαρά ότι ητελευταία είχε πλήρη επίγνωση του ρόλουτηςστηνάσκησητηςδιακριτικήςτηςεξουσίαςκαιη ίδιαηΕπιτροπήδιαπιστώνειπωςηαπόφασητου Υπουρ10 γικού Συμβουλίου δεν μπορούσε να ήταν δεσμευτική γι'αυτήν,αλλάκαθοδηγητική. Όσον αφοράτοκατάπόσοηΕΛ.Υ έλαβετηναπόφα­ σητηςεξετάζονταςόλουςτουςσχετικούςπαράγοντες, συ­ μπεριλαμβανομένωνκαιτωνπροσωπικώνκαιοικογενεια^ κών συνθηκών της εφεσείουσας ως καιτων αναγκών της Υπηρεσίας,υιοθετούμεπλήρωςταευρήματατουπρωτόδι­ κουΔικαστηρίουσταθέματααυτά.ΗΕΛ.Υ. είχε ενώπιον τηςόλααυτάταστοιχεία,καθώςκαιτιςπαραστάσειςτης εφεσείουσας και έκρινε αναγκαίατη μετάθεση τηςκάτω 20 απότιςσυνθήκες. ΣτηνυπόθεσηIsaias v. theRepublic

(1985)3 C.LR. 490 λέχθηκαν και τα πιό κάτω που αναφέρονται και στην πρωτόδικηαπόφαση,αναφορικάμετιςαρχέςπου διέπουν την αναθεώρηση απόφασης για τη μετάθεση δημόσιου 25 υπαλλήλου: 30 ^c "Appreciation of theneeds of thePublic Serviceand departments of itandchoiceof themeanstosatisfy them, including the transfer of personnel, are matters falling within the exclusive competence of the Administration, not in themselves subject to review. A presumption operates that transfers of public officers are effected in the interest of the service. The above principle of administrative Law isfirmlyestablished on authority and no need arises to debate its juridical origin. It is advisable, however, to stress there are strong practical considerations too, justifying its adoption. Inevitably, transfers are made in the context of evaluation of the 575 Αρτεμης, Δ. Βεληγκέκα ν.Δημοκρατίας

(1991)wider needs of a branch of the service. Review of such evaluation would require the Court in every case to* examine how each branch of the department is staffed, virtually animpossibletask,and one thatwould,in effect, render the Courts the overseers of administrative action; 5 whereas, their role is confined to the scrutiny of the legality of administrative action. Examination of the needs of the service on such wideranging basis, would deprive the Administration of the flexibility necessary to respond to the everchanging needs of theservice." 1Q Επίσης στην απόφασηKammitsis v. Republic

(1987)3 C.LR. 384 αναλύονται οι ίδιες αρχές καθώςκαι τακριτή­ ρια πουπρέπειναλαμβάνονταιυπόψηαπότηνΕπιτροπή. Μεβάσητα ευρήματα μαςκαι τις πιό πάνωαρχές,δεν έχουμε ικανοποιηθεί ότι η απόφασητου πρωτόδικου Δι- 15 καστηρίου πάσχει καθ'οιονδήποτε τρόποήότι η διακριτι­ κή ευχέρεια της ΕΛ.Υ. για μετάθεσητης εφεσείουσας έγινε για οποιοδήποτε άλλο λόγο, παρά προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τηςυπηρεσίας. Ως εκ τούτου η έφεση απορρίπτεται. Δεν εκδίδουμε 20 διάταγμα γιαέξοδα. Έφεση απορρίπτεται. Καμιά διατα­ γή για έξοδα. 576