clr/1991/1991_3_713.pdf

(1991)Προσφυγήβάσειτονάρθρου 146τονΣνντάγματος—Λόγοι ακυρώ­ σεως — Πλάνη περί τα πράγματα — Κατά τηνεξέταση της, επί πράξηςπροαγωγών, δενείναιδυνατήησυνεκτίμησητουστοιχείου της έκδηληςυπεροχήςαφού αυτό προϋποθέτεινόμιμηκατάτα άλλαπράξη—Τοζητούμενοείναι τοκατάπόσο τοβάθρο τηςκρί­ σης τονπροάγοντος όργανον, ωςπροςτοποιοςείναιοκαταλλη- 5 λότερος, αφαιρείται εξαιτίας τηςπλάνης— Τοαποτέλεσμααυτό επέρχεταιμόνοναν ηπλάνη ήτανουσιώδης—Στοέργοτηςαποτί­ μησηςτηςσημασίαςτηςπλάνης τοορθόκριτήριο, πουδενθέτει το Δικαστήριο εκτός τωναρμοδιοτήτων τον καιείναι εντελώςσταθε­ ρό, θέτειθέμαπαρανομίαςόταν ηπλάνηεπηρέασε την απόφαση 10 τουόργανον— Τοπότε αυτόσυμβαίνει δενείναι δυνατό να προ­ καθοριστεί—Εξαρτάται από ταδεδομένα τηςκάθεπερίπτωσης. Μετηνέφεση αυτήζητήθηκεοπαραμερισμόςπρωτόδικηςαπό­ φασηςτουΑνωτάτου Δικαστηρίου μετην οποίααπορρίφθηκαν οι προσφυγές κατά τωνπροαγωγών 13Διευθυντών Δημοτικής Εκ- 15 παίδευσης στηθέσηΔιευθυντή Α', τις οποίες διενήργησε η Επι­ τροπήΕκπαιδευτικής Υπηρεσίας στις 30.11.1984. Έωςτο στάδιο τηςείρέσεως το αντικείμενο περιορίστηκε σετέσσερα ενδιαφερόμε­ ναμέρηκαιεκτωνλόγων ακυρώσεως απέμεινανη προέλευση των συστάσεων απότοΔιευθυντήαντίαπότοοικείο τμήμα,η προβολή 20 ως υποχρεωτικής τηςαιτιολογίας των συστάσεων και ηεπίρροια τουλάθουςτηςβαθμολογίας(37αντί38)τηςπρώτηςτων εφεσειόντων στην εγκυρότητατωνπροαγωγών. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο,κάνονταςδεκτή τηνέφεση τηςπρώτης 25 τωνεφεσειόντων καιαπορρίπτονταςτιςεφέσεις των εφεσειόντων 2και3, αποφάσισεότι: 1.Ηεισήγησηπωςοι προαγωγές πρέπει ναακυρωθούν επειδή οι συστάσεις έγιναν απότο Διευθυντή Δημοτικής Εκπαίδευσης αντί απότο Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, όπως απαιτεί το 30 άρθρο 35

(3)του Περί Δημοσίας Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας Νόμου,το 1969(Ν.10/69),όπωςτροποποιήθηκε απότοΝόμο 53/ 79, δεν έχει πραγματικό έρεισμα. Όπωςσημειώνεται-στο σχετικό έγγραφο τουΔιευθυντή εκείνο πουπαρέθεσε ήταν οι συστάσεις του τμήματος. Είναι καθαρό πωςδενήταν τηνπροσωπική του 35 άποψηπουδιαβίβαζε οΔιευθυντής αλλάτηντοποθέτηση του τμή­ ματος. Αυτόπροκύπτει καιαπότην αναφορά,μεταξύάλλων και στις συστάσεις και απόψεις τωνοικείων επιθεωρητών. Η αξιο­ ποίηση καιτωνπροσωπικών γνώσεων τουΔιευθυντή τουίδιου ήταν επιτρεπτήκαι δεν μεταβάλλει τη(ρύσηήτηνπροέλευση των 40 συστάσεων. Εντάσσονται και αυτέςστοσύνολοτων συστατικών πουοδήγησανστηδιαμόρφωσητηςσυλλογικήςάποψηςτουτμήμα­ τος. 2. Οισυστάσεις του οικείου τμήματος δεν αποτελούνκάποιας μορφής προκαταρκτικήαξιολόγηση. Αποτελούνξεχωριστό στοι- 45 χείοκρίσης,αυτοτελέςκαιαυθύπαρκτο. Είναι ένααπόταδεδομέ­ να που οφείλει νασυνεξετάσει η Επιτροπή κατάτις ρητές πρό- 714 3 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Παπαϊωάννου &άλλοι (Αρ.2) ν. Δημοκρατίας νοιες του Νόμου. Μεαυτήτην έννοια δεν είναι απλήαναπαραγω­ γήτων μετρήσιμων ήτων απτώνστοιχείων του φακέλλου. Όπως εύστοχα παρατηρήθηκεστην υπόθεση Ioaanides v.Republic

(1984)3 C.L.R. 1283, μιασύσταση πουδεν θαπρόσθετε ο,τιδήποτεσεόσα θαμπορούσανναεντοπιστούν στοφάκελλο,θαήτανπλεονασματι­ κήκαιησημασία τηςθαήταν μηδαμινή. Εκείνο που στην πραγματικότητα προσθέτουν οι συστάσεις είναι ησυλλογική άποψητου τμήματοςόπως διαμορφώνεται μέσα από την καθημερινή δραστηριότητα των λειτουργών. Αυτή η άποψη δεν είναι το προϊόν κάποιουσυλλογισμού πουπροϋποθέ­ τει τηνύπαρξηαιτιολόγησης. Αποτελεί τησυγκεκριμένη τοποθέτη­ σητουαπρόσωπουτμήματοςκαιστέκει απόμόνητης προκειμένου στο τέλος να εξεταστεί μαζί μεταυπόλοιπαστοιχεία κρίσης. Όσα λέχθηκαν από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Κατερίνα Γεωργιάδου ν.Δημοκρατίας,Α.Ε. 817-12.7.90 ισχύουν αfortiori σε περίπτωσηόπωςηπαρούσα. Εκεί η αρμοδιό­ τητα για τη σύσταση ανήκε στον προϊστάμενο του τμήματος. Η σύσταση ήταν δική του προσωπική ευθύνη. Διαμόρφωσε την άποψη του με βάση και τα όσα του ανάφεραν άλλοι λειτουργοί άλλα και πάλι δεν κρίθηκε πως ήταν αναγκαίαη παράθεση των απόψεων πουάκουσε. Αντίθετα απόόσα αποφασίστηκαν πρωτό­ δικα σε αριθμόυποθέσεων θεωρήθηκε πως ο τρόπος αξιολόγησης από τον προϊστάμενο των απόψεων λειτουργών που συμβουλεύε­ ται αναφορικά με τη κρίση τους για συναδέλφους τους δεν είναι δυνατό να ελέγχεται δικαστικά. Επαναλήφθηκε στην π ω πάνω υπόθεση πως τίθεται ζήτημα τέτοιου δικαστικού ελέγχου μόνο οτ^ν περίπτωση που ο προϊστάμενος επιλέγει να παραθέσει τους λόγους των εισηγήσεων του. Αν φανεί η αιτιολογία που δόθηκε πάσχει, ηαπόφασημπορεί να ανατραπεί. (Βλ. επίσης την απόφα­ ση της Ολομέλειας Republicv. Hans

(1985)3 C.L.R. 106). Στην παρούσα υπόθεση, η αναφοράτου Διευθυντή στις συστάσεις και στις απόψεις των επιθεωρητών, δεν αποβλέπα στην αιτιολόγηση της σύστασης αλλά αποτελεί αναπόσπαστο μίρος της συλλογικής άποψηςτουτμήματος. 3. Η άποψη πως χρειαζόταν η αιτιολόγηση των συστάσεων με την καταγραφήτων επί μέρους απόψεων των επιθεωρητών για να είναι έτσι δυνατό να λεχθεί αν συγκρούονται ή όχι με τις υπηρεσιακές εκθέσεις και ταυπόλοιπα στοιχεία του φακέλου,δεν είναι αποδεκτή. Είναι βέβαιαθεμελιωμένο πως όταν οι συστάσεις συγ­ κρούονται μετην καθόλου εικόνα που εμφανίζουν οι υπηρεσιακές εκθέσεις θαπρέπει ναπαραγνωρίζονται ήνατους δίνεται περιορι­ σμένη σημασία ανάλογα με την έκταση της σύγκρουσης. Όμως αντικείμενο της σύγκρισης δεν είναι τα επί μέρους. Είναι από τη Μ-^α η ίδια η σύσταση που εμπεριέχει την άποψη πως ο ένας από τουςυποψηφίους είναι καλύτερος απότονάλλο και απότην άλλη ησυνολική εικόναπου εμφανίζουνοι υπηρεσιακές εκθέσας. Για τους πιο πάνω λόγους, η εισήγηση ως προς την αναγκαιό­ τητα αιτιολόγησης της σύστασης δεν ευσταθεί. Η σύσταση δεν 715 Παπαϊωάννου &άλλοι (Αρ.2) ν. Δημοκρατίας

(1991)μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι ελαττωματική εκτός ανανατραπείτο τεκμήριο της νομιμότητας με βάση το οποίο θεωρείται πως δια­ μορφώθηκε καλόπιστα μετά από δέουσα έρευνα. Δεν υπάρχει ει­ σήγησηήοποιοδήποτε στοιχείο προςαυτήντην κατεύθυνση καιγε­ νικότερα που να οδηγεί στην παραγνώριση των συστάσεων στην παρούσαυπόθεση. 5 4. Στην υπόθεση Papaioannou v. Republic,όπου εξετάστηκε ακριβώς όμοιο θέμα εσφαλμένης βαθμολογίας, και με την εφεσείουσα να είναι η αιτήτρια στην υπόθεση εκείνη, αποφασίστηκε πως και αν λαμβανότανυπόψη ηβαθμολογία της όπως διορθώθη- 10 κε,θαήτανμόνο ελάχιστα καλύτερησε σύγκριση μεδύοαπότα εν­ διαφερόμενα μέρη πράγμα που δεν θα ήταν αρκετό από μόνο του για να τηνκαταστήσει έκδηλα ανώτερηκαι ναοδηγήσει σεακύρω­ σητων προαγωγών. Πάνωο'αυτήτην γραμμήκινήθηκε και ηεπι­ χειρηματολογία του δικηγόρουτωνεφεσίβλητων. 15 Με όλο το σεβασμό δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με αυτή την προσέγγιση. Το ερώτημα δεν είναι αν η εφεσείουσα, έχοντας υπόψη το σύνολο των στοιχείων όπως αποκρυσταλλώθηκαν, είναι ήόχι έκδηλα ανώτερη. Αυτού του είδους ησύγκριση προϋποθέτει πράξη κατά τα άλλα νόμιμη. Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι 20 το κατά πόσο βλέποντας ταπράγματαεκ των υστέρων, δικαιολο­ γούμαστε να σχηματίσουμε τη μια ήτην άλλη γνώμη ως προς την αξία των υποψηφίων. Είναι το κατά πόσο το βάθρο της κρίσης του προάγοντος οργάνου ως προς το ποιος είναι ο καταλληλότε­ ρος, αφαιρείται εξαιτίας της πλάνης. Επέρχεται όμως αυτό το 25 αποτέλεσμα μόνο ανηπλάνηήτανουσιώδης. Στο έργο τηςαποτί­ μησης της σημασίας της πλάνης το κριτήριο δεν είναι το κατά πόσο, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, το διοικητικό όργανο θα αποφάσιζε έτσι ήδιαφορετικά αν είχε ενώπιον του τηνπραγματι­ κήκαι όχι τη λανθασμένη εικόνα των πραγμάτων. Ένατέτοιο εγ- 30 χείρημα, πέρα από το ότι θαήταν εντελώςυποθετικό,θα σήμαινε και σχηματισμό πρωτογενούς κρίσης από το δικαστήριο ως προς τοποιος μεταξύτων υποψηφίων ήτανήθαέπρεπε ναθεωρηθεί ως ο καταλληλότερος γιαπροαγωγή,πουδεν είναι έργο δικότου. Το ορθό κριτήριο είναι άλλο και είναι εντελώς σταθερό. Τίθε- 35 ταιθέματέτοιας παρανομίαςότανηπλάνη επηρέασε τηναπόφαση του οργάνου. Το πότε ορισμένηπλάνηθεωρείται ότι επηρέασε την απόφαση δεν είναι δυνατό, βέβαια,να προκαθοριστεί. Εξαρτάται από τα δεδομένα της κάθε περίπτωσης. Στην παρούσα υπόθεση η ίδια ηΕπιτροπήδήλωσεαπερίφρασταστην απόφασητηςκαι μάλι- 40 στα με δυνατή διατύπωση, ότι επηρεάστηκε από τη βαθμολογία των υποψηφίων. Ηβαθμολογία εμφανίζεται εδώ ως το δεσπόζον κριτήριο. Ηαπόφαση της Επιτροπήςεπηρεάστηκε από πλάνηπερί τα πράγματα. Δύο μέλη του Δικαστηρίου διαμόρφωσαν διάφορο κρίση ως προς την τελικήύπαρξη πλάνης περί ταπράγματαόσον αφοράτο λάθος στη βαθμολογία της πρώτης των εφεσειόντων και σε χωρι- 716 45 3ΑΛΛ. Παπαϊωάννου &άλλοι(Αρ.2) ν. Δημοκρατίας στήαπόφαση τουςέκριναν απορριπτέα την έφεσηκαι αυτής όπως καιτωνάλλωνδύοεφεσειόντων. ΈφεσηΝ. Παπαϊωάννου επιτυγχάνει κατά πλειοψηφία μεέξοδα υπέρ αυτής. 5 Έφεση Ε. Γιοντανή καιΧ. Ζωγράφον απορρίπτεται ομόφωνα με έξοδα. Αναφερόμενες νποθέσεις: G.A.P. Estates Ltd. ν. Δημοκρατίας

(1991)3AAA. 449Ioannides v.Republic

(1984)3C.l.R. 1283Γεωργιάδονv.Δημοκρατίας (Α.Ε. 817της 12,7.90)· !0 Themistokleous andAnother v.Republic

(1985)3CLJi. 1070Yenakiitou v.Republic

(1985)3 C.L.R. 2731· Χασάπης v.Δημοκρατίας (Υποθ. Αρ.692/87της9.2.90)· Φιλίππου ν.Δημοκρατίας (Υποθ. Αρ.491/89 της25.4.90)· 15 Republic v.Haris

(1985)3C.L.R. 106Paxtclidcs v.Republic

(1969)3C.L.R.480Chiistodoulides v.Republic

(1986)3CLJi. 1637Republic v.Koufettas

(1985)3CLJi. 1950· 20 Papaioannou v.Republic

(1987)3 C.L.R. 474· Republic v.Argyndes

(1987)3CLJi. 1092· Sekkidesv.Republic

(1988)3 CL.R. 2136. Έφεση. 25 Έφεσηεναντίοντης απόφασης τουΔικαστήτουΑνώ­ τατου ΔικαστηρίουΚύπρου (Στυλιανίδη, Δ.) που δόθηκε στις 13 Ιανουαρίου, 1989 (Αριθμοί Προσφυγών 678/84, 688/84, 19/85) με την οποίαν οι προσφυγέςτωνεφεσειό­ ντων εναντίον τηςπροαγωγής τωνενδιαφερομένωνμερών 30 στηθέσηΔιευθυντήΑστηνΔημοτική Εκπαίδευση απορρίφθησαν. 717 Παπαϊωάννου & άλλοι(Αρ.2) ν. Δημοκρατίας

(1991)Ηεφεσείονσα Ιπαρουσιάστηκεπροσωπικά. Α.Σ.Αγγελίδης, για τονςεφεσείοντες2και3. Μ. Φλωρέντζος, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρα­ τίας, για τονς εφεσίβλητους. 5 Cur. adv. vult. ΠΙΚΗΣ Δ.: Την πρώτηαπόφασητου Δικαστηρίου που είναι και η απόφασητης πλειοψηφίας, θαδώσει οΔικα­ στής Κωνσταντινίδης. Με τηναπόφασηαυτή συμφωνεί ο 10 Δικαστής Χρυσοστομής και εγώ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ Δ.: Με απόφασητης, ημερομη­ νίας 30Νοεμβρίου 1984, η ΕπιτροπήΕκπαιδευτικήςΥπη­ ρεσίας προήγαγε 13 Διευθυντές Δημοτικής Εκπαίδευσης στη θέση του Διευθυντή Α'. Η αρχική αμφισβήτηση της 15 εγκυρότητας όλων των προαγωγών περιορίστηκε σταδια­ κά έτσιπουτώρααντικείμενοαναθεώρησηςναείναι μόνο η προαγωγή των Σπύρου Χ"Ζαχαρίου, Σπυρίδωνα Π. Μίλλα, ΣτέλιουΠαπαέτηκαιΧρυσούλλας Συμεού. Οι λόγοι για τους οποίους,σύμφωνα με τους εφεσείο- 20 ντες, θαπρέπει να παραμεριστεί ηαπόφασητουαδελφού Δικαστή που απέρριψε τις προσφυγές κατά τηνπρωτόδι­ κη διαδικασίαπεριορίζονται ανάλογα. Ο τρίτος από αυ­ τούς αφοράπροαχθέντα σεσχέσημετονοποίοη προσφυ­ γή έχει αποσυρθεί. Ο δεύτερος από τους λόγους έφεσης 25 εγκαταλείφθηκε κατά την ακρόαση της έφεσης και δεθα μας απασχολήσει. Στην πορεία της επιχειρηματολογίας του οδικηγόρος των εφεσειόντων, πουτότεεκπροσωπού­ σε και.την πρώτη εφεσείουσα, επικαλέστηκε λόγοακύρω­ σης που είναι καθαρό πως βρίσκεται έξω απότο πλαίσιο 30 της έφεσης αυτής όπως το προσδιορίζουν οι λόγοι της έφεσης και επομένως δεν μπορεί να εξεταστεί. (Βλέπε G.A.P. Estates Ltd ν. Κυπριακή Δημοκρατία

(1991)3 ΑΛΛ. 449). Προκύπτουνγιαεξέτασηταακόλουθα: 718 35 3 ΑΛΛ. Παπαϊωάννου & άλλοι(Αρ.2) ν. Δημοκρατ. Κων/τινίδης, Δ. 5 1. Κατάπόσο οι συστάσεις προέρχονταν απότο Διευ­ θυντή αντί από το οικείο τμήμα όπως απαιτεί το άρθρο. 35

(3)του περί Δημόσιας Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας Νόμου του 1969 (Ν. 10/69),όπως τροποποιήθηκε απότοΝόμο53;

2. Κατά πόσο ήταν υποχρεωτικό να αιτιολογηθούν οι συστάσεις. 10
3. Κατάπόσο το γεγονός ότι λανθασμένα αναφέρθηκε πως η εφεσείουσα Νιόβη Παπαϊωάννου βαθμολογήθηκε τον τελευταίο χρόνο πριν τις προαγωγές με 37 ενώ στην πραγματικότητα η βαθμολογία της ήταν 38 επιδρά στην εγκυρότητατωνπροαγωγών. ΗΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΣΤΑΣΕΩΝ 15 Η εισήγηση πως οι προαγωγές πρέπει να ακυρωθούν επειδή οι συστάσεις έγιναν από το Διευθυντή Δημοτικής Εκπαίδευσης αντίαπότο ΤμήμαΔημοτικής Εκπαίδευσης, όπως απαιτεί ο Νόμος, δεν έχει πραγματικό έρεισμα. Όπως σημειώνεται στο σχετικό έγγραφο του Διευθυντή 20 εκείνο που παρέθεσε ήταν οι συστάσεις του τμήματος. Είναι καθαρό πως δεν ήταν την προσωπική του άποψη πουδιαβίβαζε οΔιευθυντής αλλάτηντοποθέτηση του τμή­ ματος. Αυτό προκύπτει και από την αναφορά, μεταξύ άλλων καιστις συστάσεις καιαπόψεις των οικείων επιθε25 ωρητών. Η αξιοποίησηκαιτωνπροσωπικώνγνώσεων του Διευθυντή του ίδιουήτανεπιτρεπτήκαιδεν μεταβάλλει τη φύση ή την προέλευση των συστάσεων. Εντάσσονται και αυτέςστο σύνολο των συστατικών πουοδήγησαν στηδια­ μόρφωσητηςσυλλογικής άποψηςτουτμήματος. 3 0 Η ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑΤΩΝ ΣΥΣΤΑΣΕΩΝ Η αναφορά στις συστάσεις και τις απόψεις των οι­ κείων επιθεωρητών έδωσε τηναφορμή γιατοδεύτεροαπό τα επιχειρήματα του δικηγόρου των εφεσειόντων. θα έπρεπε,εισηγήθηκε, ναείχεαιτιολογηθεί η αναφοράμετην 35 έννοια πως θα έπρεπε να είχαν καταγραφεί αυτές οι συ719 Κων/τινίδης,Δ. Παπαϊωάννου &άλλοι(Αρ.2) ν.Δημοχρατ.

(1991)στάσεις καιαπόψεις.Έτσι, θαήτανδυνατόςοδικαστικός έλεγχος ιδιαίτεραωςπροςτοκατάπόσοοι απόψειςκαιοι συστάσεις συγκρούονταν ή όχι με τις υπηρεσιακές εκθέ­ σειςκαιταυπόλοιπαστοιχείατουφακέλλου. Οι συστάσεις του οικείου τμήματοςδεν αποτελούν κά- 5 ποιας μορφήςπροκαταρκτικήαξιολόγηση. Αποτελούν ξε­ χωριστό στοιχείο κρίσης, αυτοτελές και αυθύπαρκτο. Είναι ένα απότα δεδομένα που οφείλει νασυνεξετάσει η Επιτροπή κατά τις ρητές πρόνοιες του Νόμου. Με αυτή την έννοια δεν είναι απλήαναπαραγωγήτων μετρήσιμων 10 ήτων απτώνστοιχείων τουφακέλλου.Όπωςεύστοχαπα­ ρατηρήθηκε στην υπόθεση Ioannides v. Republic

(1984)3 C.L.R. 1283, μιασύσταση πουδενθαπρόσθετε ο,τιδήποτε σε όσα θα μπορούσαν να εντοπιστούν στο φάκελλο, θα ήτανπλεονασματικήκαιη σημασίατηςθαήτανμηδαμινή. 15 Εκείνο που στην πραγματικότηταπροσθέτουν οι συ­ στάσεις είναιησυλλογική άποψη τουτμήματοςόπωςδια­ μορφώνεται μέσα απότηνκαθημερινή δραστηριότητατων λειτουργών. Αυτή η άποψηδεν είναι το προϊόνκάποιου συλλογισμού που προϋποθέτει την ύπαρξηαιτιολόγησης. Αποτελεί τη συγκεκριμένη τοποθέτηση του απρόσωπου τμήματοςκαι στέκει απόμόνητηςπροκειμένου στο τέλος ναεξεταστεί μαζίμεταυπόλοιπαστοιχείακρίσης. ΌσαλέχθηκαναπότηνΟλομέλεια τουΑνωτάτουΔικα­ στηρίου στην υπόθεση Κατερίνα Γεωργιάδου ν.Λημοκρα- 25 τίας Α.Ε.817 - 12.7.90 ισχύουν a fortiori σε περίπτωση όπως η παρούσα. Εκεί η αρμοδιότητα για τη σύσταση ανήκε στον προϊστάμενο του τμήματος. Η σύσταση ήταν δικήτου προσωπική ευθύνη.Διαμόρφωσε την άποψη του με βάσηκαι ταόσα του ανάφεραν άλλοι λειτουργοί αλλά 30 και πάλιν δεν κρίθηκε πως ήταν αναγκαία ηπαράθεση των απόψεων που άκουσε. Αντίθετα από όσααποφασί­ στηκαν πρωτόδικα σε αριθμό υποθέσεων (BX.Themistokleousand anotherv. Republic

(1985)3 C.L.R. 1070, Yenakntou v.Republic

(1985)3 C.L.R. 2731, Χασάπης v. 3 5 Δημοκρατίας 692/87 - 9.2.90, Φιλίππου v. Δημοκρατίας 492/89 - 25.4.90), θεωρήθηκε πως ο τρόπος αξιολόγησης 720 3ΑΛΛ. Παπαϊωάννου &άλλοι(Αρ.2)ν.Δημοχρατ. Κων/τινίόης,Δ. απότονπροϊστάμενο τωναπόψεωνλειτουργών πουσυμ­ βουλεύεται αναφορικά μετηκρίσητους για συναδέλφους τους δεν είναι δυνατό να ελέγχεται δικαστικά. Επαναλή­ φθηκεστηνπιοπάνωυπόθεσηπωςτίθεταιζήτηματέτοιου 5 δικαστικούελέγχουμόνο στην περίπτωσηπουοπροϊστά­ μενος επιλέγειναπαραθέσειτους λόγους των εισηγήσεων του.Αν φανείότι η αιτιολογίαπουδόθηκεπάσχει,η από­ φασημπορεί ναανατραπεί. (Βλ. επίσης την απόφασητης Ολομέλειας Republic v. Haris

(1985)3 C.L.R. 106). Στην 10 παρούσαυπόθεση,ηαναφορά του Διευθυντή στις συστά­ σεις και στις απόψεις των επιθεωρητών, δεν αποβλέπει στην αιτιολόγηση τηςσύστασης αλλάαποτελείαναπόσπα­ στο μέροςτηςσυλλογικήςάποψηςτουτμήματος. 15 Ηεπίκλησητης απόφασηςτης Ολομέλειας στηνυπόθε­ ση Partellides v. Republic

(1969)3 C.L.R. 480,δενβοηθά τους εφεσείοντες. Στην υπόθεση εκείνη η Επιτροπή ση­ μείωσε πως έλαβε υπόψη τις προφορικές συστάσεις του προϊσταμένου του τμήματος τις οποίες όμως παρέλειψε να καταγράψει. Θεωρήθηκε πως παραβιάστηκανβασικοί κανόνεςτηςχρηστής διοίκησης καιπωςδεναποκαλυπτό­ ταν ουσιώδες μέρος της αιτιολογίας της απόφασης της Επιτροπής, με αποτέλεσμα νακαθίσταταιαδύνατοςοδι25 καστικός έλεγχος. (Βλ. επίσης την απόφασητης Ολομέ­ λειας στην υπόθεση Christodoulides v. Republic

(1986)3 C.L.R. 1637). Ηάποψηπωςχρειαζότανη αιτιολόγηση των συστάσε­ ων μετηνκαταγραφή τωνεπί μέρουςαπόψεωντωνεπιθε30 ωρητών για ναείναι έτσιδυνατόναλεχθείαν συγκρούο­ νται ή όχι με τις υπηρεσιακές εκθέσεις και ταυπόλοιπα στοιχεία του φακέλλου,δε μαςβρίσκει σύμφωνους.Είναι βέβαιαθεμελιωμένο πωςότανοι συστάσεις συγκρούονται μετηνκαθόλουεικόναπουεμφανίζουνοιυπηρεσιακέςεκ35 θέσεις θα πρέπει να παραγνωρίζονται ήνα τους δίνεται περιορισμένη σημασία ανάλογα με την έκταση της σύγ­ κρουσης. (Βλ.Republic v. Koufettas

(1985)3 C.L.R. 1950). Όμως,αντικείμενο τηςσύγκρισης δενείναιταεπι μέρους. 40 Είναι από τη μια η ίδια η σύσταση που εμπεριέχει την 721 Κων/τινίδης,Δ. Παπαϊωάννου & άλλοι(Αρ.2) ν. Δημοχρατ.

(1991)άποψηπως ο ένας απότους υποψήφιους είναι καλύτερος απότον άλλοκαιαπότηνάλληη συνολική εικόναπουεμ­ φανίζουνοι υπηρεσιακές εκθέσεις. Για τους πιο πάνω λόγους, η εισήγηση ως προς την αναγκαιότητα αιτιολόγησης της σύστασης δεν ευσταθεί. c Θαπροσθέταμε ότι, όπως ορθάσημειώθηκε στην υπόθεση Ιωαννίδης (ανωτέρω),ησύσταση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι ελαττωματική εκτός αν ανατραπεί το τεκμήριο της νομιμότητας μεβάσητοοποίοθεωρίίται πωςδιαμορ­ φώθηκεκαλόπιστα μετάαπόδέουσαέρευνα. JQ Δεν υπάρχει εισήγηση ή οποιοδήποτε στοιχείο προς αυτή την κατεύθυνση ούτε και συζητήθηκε θέμα ύπαρξης άλλων λόγων γιατους οποίους θαέπρεπεοι συστάσεις να παραγνωριστούν. Η στήριξη της Επιτροπής, μεταξύ των άλλων, και στις συστάσεις του Τμήματος Δημοτικής Εκ- 15 παίδευσης ήταν ορθή και ολόγος της έφεσης που αναφέ­ ρεταισ' αυτέςδενθεμελιώθηκε. Αυτός ήτανομόνος λόγος της έφεσης των Ευτύχιου Γιουτανή (Προσφυγή 688/84) και Χρύσανθου Ζωγράφου(Προσφυγή 19/85) καιηέφεση τους θ'απορριφθεί. 20 Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ Η εφεσείουσα Νιόβη Παπαϊωάννουσυγκρίθηκε μετους συνυποψήφιους της ως εάνη βαθμολογία τηςκατάτοντε­ λευταίο χρόνο πριν την επίδικη απόφαση να ήταν

1. Όπως διαπιστώθηκε μετάτη λήψη της επίδικης απόφασης 25 όταν εξετάστηκε ησχετική ένσταση της εφεσείουσας, στην πραγματικότητα ήταν
2. Η αναγραφή του αριθμού 37 οφειλόταν σε λάθος. Τα δεδομένα που τέθηκαν ενώπιον της Επιτροπής δεν ανταποκρίνονταν στηνπραγματικότη­ τα. ΗΕπιτροπή ενήργησε κάτωαπόπλάνηπερί ταπράγ- ·*0 ματα.Τοζήτημα είναι ποιαεπίδρασημπορεί ναέχειαυτή η πλάνηπάνωστοκύροςτης απόφασης. Τοθέμαείχεεγερθεί καιπρωτόδικααλλά αποφασίστη­ κε μόνο σεσχέσημετον αιτητηΧρ. Ζωγράφου.Στηνπερί- 35 πτωσή του συνυπολογίστηκε το γεγονός ότι δεν είχε συ722 3 ΑΛΛ. 5 Παπαϊωάννου &άλλοι(Αρ.2)ν.Δημοχρατ. Κων/τινίδης,Δ. στηθεί απότοτμήμακαιθεωρήθηκε ότι η μικρή,όπωςχα­ ρακτηρίστηκε, διαφοροποίηση της βαθμολογίας του, δεν θαεπηρέαζετην Επιτροπή.ΟΧρ. Ζωγράφουδενεφεσίβαλε την απόφαση γι' αυτότολόγοκαιθαπεριοριστούμε σε όσασχετίζονται μετηΝιόβηΠαπαϊωάννου. Στην υπόθεσηPapaioannou v.Republic

(1987)3 C.L.R. 474, εξετάστηκε ακριβώςόμοιο θέμα.Μπορούμε με ασφά­ λεια να υποθέσουμε ότι στην πραγματικότητα ηαιτήτρια στην υπόθεση εκείνη ήταν η εφεσείουσα στην παρούσα 10 υπόθεση. Είχε προσβληθεί τότε ηεγκυρότητα εφτά προα­ γωγών καιπάλιν στηθέση Διευθυντή Α πουέγινε μεαπό­ φασητης Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας την 2Ια­ νουαρίου 1985, λίγο περισσότερο δηλαδή από ένα μήνα μετά τηλήψητης επίδικης απόφασηςστην παρούσαυπό15 θέση. Και σε εκείνητην περίπτωση αναφέρθηκεπως ητε­ λευταία βαθμολογίατης Παπαϊωάννου ήταν37 ενώ όπως διαπιστώθηκε μετά και συγκεκριμένα την 26 Ιανουαρίου 1985,ήταν38. Ο αδελφόςδικαστής πουεκδίκασε την υπόθεση εκείνη 20 έκρινε πως και αν λαμβανόταν υπόψη η βαθμολογία της όπως διορθώθηκε, η Παπαϊωάννουθα ήταν μόνο ελάχι­ στα καλύτερη σε σύγκριση με δύο απότα ενδιαφερόμενα μέρηπράγμαπουδενθαήταναρκετόαπό μόνο τουγιανα την καταστήσει έκδηλα ανώτερη και να οδηγήσει σεακύ25 ρωση τωνπροαγωγών.Πάνωσ' αυτή τηνγραμμήκινήθηκε καιη επιχειρηματολογία τουδικηγόρουτων εφεσίβλητων. Με όλο το σεβασμό δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με αυτήτην προσέγγιση. Το ερώτημα δεν είναι αν ηεφε­ σείουσα, έχοντας υπόψη το σύνολο των στοιχείων όπως αποκρυσταλλώθηκαν, είναι ήόχι έκδηλα ανώτερη.Αυτού 30 του είδους η σύγκριση προϋποθέτει πράξηκατά ταάλλα νόμιμη. Τοζητούμενο, επομένως, δεν είναι το κατάπόσο βλέποντας ταπράγματαεκ των υστέρων, δικαιολογούμα­ στε να σχηματίσουμε τη μια ή την άλλη γνώμη ως προς την αξία των υποψηφίων. Είναι το κατά πόσο το βάθρο 35 της κρίσης του προάγοντος οργάνου ως προς το ποιος είναι ο καταλληλότερος, αφαιρείταιεξαιτίας της πλάνης. 723 Κων/τινίδης,Δ. Παπαϊωάννου & άλλοι(Αρ.2) ν.Δημοχρατ.

(1991)Όπως σημειώνεται απότον Γ. Παπαχατζή- Σύστημα του Ισχύοντος στην Ελλάδα Διοικητικού Δικαίου, 6ηέκδοση, σελ. 650, ηπλάνηπερί ταπράγματα αποτελεί παρανομία ' που εμφιλοχωρεί στη σειρά των συλλογισμών ή στον "ειρμό των σκέψεων" της διοικητικής αρχήςτην ώραπου έκανε την επιλογή. Επίσης,σύμφωνα με τον Μιχ.Δ. Στα- 5 σινόπουλο στο ΔίκαιονΔιοικητικώνΠράξεωνΑνατ. 1982 σελ. 298, αυτήηπλάνη"έχειως αποτέλεσμα ότι αποσύρει την νόμιμην βάσιν της πράξεως και καταλείπει ταύτην άνευερείσματος,ήτοιπαράνομον".Βλ. επίσης Ε. Σπηλιωτόπουλος - ΕγχειρίδιονΔιοικητικούΔικαίου, 4η έκδοση, 10 σελ. 476 -477. Επέρχεταιόμως αυτότοαποτέλεσμα μόνοανη πλάνη ήταν ουσιώδης. Στο έργο της αποτίμησης της σημασίας της πλάνης τοκριτήριο δεν είναι το κατάπόσο,κατά την κρίση του Δικαστηρίου, το διοικητικό όργανο θααποφά- 15 σιζε έτσι ήδιαφορετικάανείχε ενώπιον τουτην πραγμα­ τική και όχι τη λανθασμένη εικόνα των πραγμάτων.Ένα τέτοιο εγχείρημα,πέρααπότοότι θαήτανεντελώς υποθε­ τικό, θασήμαινεκαισχηματισμόπρωτογενούςκρίσηςαπό το Δικαστήριο ως προς τοποιος μεταξύ των υποψηφίων 20 ήταν ή θα έπρεπε να θεωρηθεί ως ο καταλληλότερος για προαγωγή,πουδενείναιέργοδικό του. Το ορθόκριτήριο είναι άλλο και είναι εντελώςσταθε­ ρό.Τίθεται θέματέτοιαςπαρανομίαςότανη πλάνη επηρέ­ ασετηναπόφασητουοργάνου.(Βλ. Στασινόπουλος (ανω- 25 τέρω) σελ. 300 και Republic v. Argyrides

(1987)3 C.L.R. 1092, Sekkides v.Republic

(1988)3 C.L.R. 2136, αναφορι­ κά με το ανάλογο θέμα του πότε η διαπίστωση παρατυ­ πίαςοδηγείσεακύρωσητηςαπόφασης). Το πότε ορισμένη πλάνη θεωρείται ότι επηρέασε την 30 απόφαση δεν είναι δυνατό, βέβαια, να προκαθοριστεί. Εξαρτάται από τα δεδομένα της κάθε περίπτωσης. Στην παρούσα υπόθεσηηίδιαη Επιτροπήδήλωσεαπερίφραστα στην απόφαση τηςκαι μάλιστα με δυνατήδιατύπωση,ότι επηρεάστηκε απότηβαθμολογία των υποψηφίων.Το σχε- 35 τικό απόσπασμααπότοπρακτικότηςαπόφασηςτηςείναι 724 3ΑΛΛ. Παπαϊωάννου &άλλοι(Αρ.2) ν.Δημοκρατ. Κων/τινίδης,Δ. τοακόλουθο: "Σημειώνεταιότι: (α)Όλοιοιεπιλεγόμενοι χαρακτηρίζονταιστιςυπη­ ρεσιακέςτουςεκθέσεις * Εξαίρετοι*. 5 10 15 20 25 30 (β)Όλοι οι επιλεγόμενοι έχουν συστηθεί απότο οι­ κείοτμήμα. (γ) Ο κ. Χρήστος Θεοφιλίδης έχει στην τελευταία υπηρεσιακήέκθεση την ψηλότερη βαθμολογία

(39)από όλους τους υποψήφιους και έχει μεταπτυχιακούς τίτλους(ΜΑ.,Ph.D.). (δ)ΗκαΠετρίδουΑνδριανήκαιοκ. ΧασάπηςΠαν­ τελής περιλαμβάνονται ανάμεσα στους πολύ λίγους υποψήφιους που έχουν βαθμολογία 38 (ηκαΠετρίδου στις τέσσερεις τελευταίες υπηρεσιακέςεκθέσεις καιοκ. Χασάπηςστις τρειςτελευταίες)καιέχουνμετεκπαίδευ­ ση. (ε)Η καΣυμεούΧρυσούλα έχειστηντελευταίαυπη­ ρεσιακή έκθεση βαθμολογηθεί με 38, έχει πολύ μακρά υπηρεσία και έχει πολύπλευρη προσφορά σε ειδικό τομέατηςΔημοτικήςΕκπαίδευσης. (στ) Οι κ.κ. Χατζηζαχαρίου Σπύρος, Χριστοφή Νίκος,Πρωτοπαπά Αναστασία, Χατζηαντώνη Ιωάννα, Κέζος Παναγιώτης,Οικονομίδης Κωνσταντίνος, είναι από τους αρχαιότερους συστηθέντες υποψήφιους (έχουν προαχθεί στη θέση Διευθυντή μεταξύ των ετών 1962 και 1972)χωρίςναυστερούν σεαξίααπότουςάλ­ λους υποψήφιους (στις τελευταίες τους υπηρεσιακές εκθέσεις έχουνβαθμολογηθεί με37ή 38). Μεβάση ταπιοπάνωηΕπιτροπή αποφασίζει ομόφωνα να προσφέρει προαγωγήστη θέση Διευθυντή Α Σχολείων Δημοτικής Εκπαίδευσηςαπό 1.12.1984στους ακόλουθουςΔιευθυντές:" 725 Κων/τινίόης,Δ. Παπαϊωάννου &άλλοι(Αρ.2) ν. Δημοχρατ.

(1991)Η βαθμολογία εμφανίζεται ως δεσπόζον κριτήριο. Η Επιτροπήπαραπέμπεισ'αυτή σεσχέσημετονκαθένα από τους επιλεγέντες και στο τέλος τη συμπεριλαμβάνει στα' όσα οδήγησανστηλήψη τηςαπόφασηςτης.Στην περίπτω­ ση της Α. Πετρίδουκαι του Π.Χασάπη σημειώνεται πως 5 · περιλαμβάνονταν μεταξύτων πολύ λίγων πουείχανβαθ­ μολογία

1. Η προαγωγή τωνπιοπάνωδενπροσβάλλεται πια αλλά αναφερόμαστε στο σημείο αυτόγιατί αν ηΕπι­ τροπή δεν ενεργούσεκάτωαπότην πλανημένη αντίληψη που αναφέραμεθα περιλάμβανε και την εφεσειουσα που JQ και αυτή είχε συστηθεί απότο Τμήμα, στους λίγους που είχαν βαθμολογία 38, έστω κατά τον τελευταίο χρόνο. Είναι ορθό να σημειωθεί εδώπως ηεφεσειουσα ήταν αρ­ χαιότερη από τον Π. Χασάπη. Τα ενδιαφερόμενα μέρη ΣπύροςΧ" Ζαχαρίου,ΣπυρίδωνΜίλλαςκαιΣτέλιος Πα- ^ παέτης χαρακτηρίζονται από την Επιτροπή ως μή υστε­ ρούντες σεαξίααπότουςάλλους υποψηφίουςακριβώςμε βάσητη βαθμολογία τους. Όμως,κατάτα τελευταία δυο χρόνια είχανκαι οι τρεις βαθμολογία 36 και 37 αντίστοι­ χα καιεπομένως το ακριβέςήτανότι στην πραγματικότη- 2 " τα, με αυτή την έννοια υστερούσαν σε σύγκριση με την εφεσειουσα. Καταλήγουμε πως η απόφασητης Επιτροπήςγιατην προαγωγή των ενδιαφερομένων μερών επηρεάστηκε από πλάνη περί ταπράγματακαιπωςγιατολόγοαυτό πρέπει 25 ναακυρωθεί. Για όλους τους πιο πάνωλόγους η έφεση των Ευτύ­ χιου Γιουτανή και Χρύσανθου Ζωγράφου απορρίπτεται μεέξοδα. Η έφεση της Νιόβης Παπαϊωάννου πετυγχαίνει με 30 έξοδα υπέρ της και η επίδικη απόφασηακυρώνεται.Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή μέσα σε 15μέτρεςκαιναεγκριθούναπότοΔικαστήριο. ΑΡΤΕΜ1ΔΗΣ,Δ.: Μετηναπόφασηαυτή συμφωνείκαι οΔικαστής Γ.Παπαδόπουλος: Με την κρινόμενη έφεση επιδιώκεται η ακύρωση της απόφασης αδελφούδικαστήπουστην άσκηση τηςπρωτό726 35 3 ΑΛΛ. 5 Παπαϊωάννου & άλλοι(Αρ.2)ν. Δημοχρατ. Αρτεμίδης,Δ. δίκηςαναθεωρητικήςδικαιοδοσίαςτουαπέρριψετιςπρο­ σφυγές των εφεσειόντων. Με αυτές προσβάλλονταν οι διορισμοί των ενδιαφερομένων προσώπων στηθέση διευ­ θυντή Α, δημοτική εκπαίδευση,που έγιναν απότην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας στις30.11.
2. Τρίαείναιταβασικάνομικάζητήματαπουήγειρε οδι­ κηγόρος των εφεσειόντων γιαναυποστηρίξει τη συζητού­ μενηέφεση. Το πρώτο αφοράστο γεγονός πως σταπρα10 κτικάτηςδιαδικασίαςπουοδήγησε στηλήψητηςεπίδικης απόφασης, δεν εμφαίνεται κατάλογος όλων των υποψη­ φίων για τις διεκδικούμενες θέσεις. Αντί αυτού γίνεται μόνο αναφορά σ' αυτούς που συστήθηκαν απότο Οικείο Τμήμα και στους επιλεγέντες για διορισμό. Για το λόγο 15 αυτό,εισηγείται ο δικηγόρος των εφεσειόντων, το Αναθε­ ωρητικόΔικαστήριο δενμπορεί ναελέγξει τηνομιμότητα τηςαπόφασης,εφόσοδενείναιδυνατόναγνωρίζει τη δια­ δικασίασύγκρισης, καιποίοι θεωρήθηκανωςπροσοντού­ χοιυποψήφιοιγιατιςθέσεις. 20 Η εισήγηση αυτή δενκαλύπτεταιαπότουςλόγους έφε­ σης και επομένως δεν μπορεί να εξεταστεί. Μολονότι αντικείμενο αναθεώρησης από το Ανώτατο Δικαστήριο είναι πάντοτεη προσβαλλόμενη επίδικη απόφαση,διαδι­ καστικάη ακρόαση τηςέφεσης περιορίζεται στους λόγους 25 ακύρωσης της πρωτόδικης απόφασης που αναφέρονται στο εφετήριο.Διαφορετικάδεν θαχρειαζόταννααναγρά­ φονται στην προσφυγή και στο εφετήριο οι λόγοι στους οποίους βασίζονται και θα ήταν αρκετό νααναφέρεται απλώςη διοικητικήαπόφαση πουπροσβάλλεται. (Δεςτην 30 πρόσφατηαπόφασητης Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικα­ στηρίου στην υπόθεση(G.A.P. Estates Limited ν.Κυπρια­ κήςΔημοκρατίας

(1991)3Α.Α.Δ. 449). Τοδεύτερο νομικό ζήτημα,γιατο οποίοανάπτυξε την επιχειρηματολογία του ο συνήγορος των εφεσειόντων, είναι πως οι συστάσεις του Οικείου Τμήματος δεν είναι 35 αιτιολογημένες, και ότι εν πάσηπεριπτώσει έγιναν προ­ σωπικά από τον προϊστάμενο του Τμήματος, διευθυντή δημοτικής εκπαίδευσης, κατά παράβαση των προνοιών 727 Αρτεμίδης, Δ. Παπαϊωάννου & άλλοι(Αρ.2) ν. Δημοχρατ.

(1991)τουάρθρου35

(3)τουπερίΔημοτικής Εκπαιδευτικής Υπη­ ρεσίας Νόμου του 1969 (10/69), όπως έχει τροποποιηθεί με τοάρθρο5(γ) του περί Δημοτικής Εκπαιδευτικής Υπη­ ρεσίας (Τροποποιητικού) Νόμου του 1979 (53/79), που προβλέπουν πως οι συστάσεις γίνονται από το Οικείο Τμήμα. 5 Διαφωνούμε με τις εισηγήσεις του δικηγόρου τωνεφε­ σειόντων γιατους εξής λόγους. Στηνκρίση μαςη αρχή της αναγκαιότητας της αιτιολόγησης των αποφάσεων της διοίκησης αφορά στην ίδια την επίδικη απόφασηκαι όχι 10 σε όλες τις ενδιάμεσες αποφάσεις, στάδια ήδιαδικασία που οδηγούν στη λήψητης,εκτός βέβαιααπότιςπεριπτώ­ σεις όπου προβλέπεται ειδικά στο νόμο. Τέτοια πρόνοια δεν γίνεται για τις συστάσεις του Οικείου Τμήματος. Εξάλλου η ενέργεια της σύστασης εμπεριέχει αφ' εαυτής 15 την έννοια επιλογής και εισήγησης για διορισμό απότους καλύτερους των υποψηφίων. Ο διευθυντής δε δημοτικής εκπαίδευσης,πουυπογράφειτοσχετικό σημείωμα τωνσυ­ στάσεων προς την Ε.Ε.Υ., ενήργησε ως ο Προϊστάμενος του Οικείου Τμήματος. Είναι γεγονός πως στο έγγραφο 20 αυτό δεν περιορίζεται στην απλή παράθεσησε κατάλογο των συστηθέντων, αλλά αναφέρει πως για τις συστάσεις λήφθηκαν υπόψη οι προσωπικές του γνώσεις, οι σύστάστεις καιαπόψειςτων οικείων επιθεωρητών,οιυπηρεσια­ κές εκθέσεις καιόλαταστοιχεία των σχετικών φακέλων. 25 Έχουμε επομένως τηγνώμηπως,όπουο.νόμος προνο­ εί για εισηγήσεις από όργανο της διοίκησης προς την Αρχή που είναι επιφορτισμένη με τη λήψη της σχετικής εκτελεστής απόφασης, χωρίς να προβλέπεται σε αυτόν πως οι τέτοιες εισηγήσεις πρέπει να είναι αιτιολογημένες, 30 τότε δεν χρειάζεται αιτιολογία. Όταν όμως το ίδιο τοόρ­ γανο επιλέγει να παραθέσει τους λόγους των εισηγήσεων του, τότε το αναθεωρητικό ελέγχε την αιτιολογία αυτή και σε περίπτωση που πάσχει ανατρέπει την απόφαση.Ο δικηγόρος των εφεσειόντων εισηγείται επί του προκειμέ- 35 νου πως ηαιτιολογία είναι ελλειπής γιατί δεν αναγράφο­ νται οι απόψεις των οικείων επιθεωρητών έτσι που να υπόκειταιστον έλεγχοτουΔικαστηρίου. Διαφωνούμε μετηπιοπάνωθέση.Τοθέμακαλύπτεται 728 3 ΑΛΛ. Παπαϊωάννου & άλλοι(Αρ.2)ν. Δημοχρατ. Αρτεμίδης,Δ. πλήρως από πρόσφατη νομολογία του'Ανωτάτου Δικα­ στηρίου. ΣτηνΑ.Ε.817Κατερίνα Γεωργιάδουν. Δημοκρα­ τίας,πουεκδόθηκεστις 12.7.90,λέχθηκανταεξής: 5 IQ 15 "Προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι στα πρακτικά της ΕΛ.Υ. δεν καταγράφηκανοι απόψεις που εξέφρασαν διάφοροιλειτουργοί προςτονπροϊστάμενο τουτμήμα­ τος,οοποίος έκαμετις δικέςτουσυστάσεις αναφορικά με τις υποψήφιες. Ηνομολογία μας όμως απαιτεί μεν νακαταχωρούνταιοι συστάσεις τουπροϊσταμένου του τμήματος,πουαποτελούν σοβαρόστοιχείο κρίσεως για το διορίζον όργανο και επομένως πρέπει να είναι και ενώπιον του Δικαστηρίου για έλεγχο, αλλά όχι και οι απόψεις που άκουσε από άλλους λειτουργούς για να καταλήξει στη δικήτου κρίση. Ο τρόπος που ο προϊστάμενος τμήματος αξιολογεί τις απόψεις λειτουργών που συμβουλεύεται, αναφορικά με την κρίση τους για συναδέλφους τους,δενείναιδυνατόναελέγχεται δικα­ στικά." Πρόσθετα,αναφέρουμε πωςτο Οικείο Τμήμα παραθέ20 τει εκτουπερισσού τις πηγέςαπότις οποίες λήφθηκαντα συγκεκριμένα ότοιχείαπουαφορούνστην αξιολόγηση των υποψηφίων. Οτρίτος καιτελευταίος λόγοςέφεσης είναιοι μονάδες βαθμολογίας της εφεσείουσας Νιόβης Παπαϊωάννου. 25 Όταν ελαμβάνετο η επίδικη απόφαση, η καταχωρημένη στους καταλόγους βαθμολογία της εφεσείουσας για το 1983-84ήταν37. Ηεφεσειουσα είχευποβάλει ένστασηγια τηβαθμολογία αυτήκαι ισχυριζόταν πωςαπόλάθοςανα­ γραφόταν ως 37, ενώ έπρεπε να ήταν 38. Η ένσταση της 30 εφεσείουσας έγινεαποδεκτή καιηβαθμολογία τηςτροπο­ ποιήθηκε σε 38.Αυτόόμως έγινε μετάπουλήφθηκε ηεπί­ δικηαπόφαση.Υποβάλλει λοιπόν ο συνήγορος της πωςη επίδικηαπόφαση πρέπει ναακυρωθείγιατίη Ε.Ε.Υ.ενερ­ γούσεκάτωαπόπλάνηπερί ταπράγματα,εφόσοθεωρού35 σεπωςηβαθμολογίατηςεφεσείουσας ήταν37αντί38. Η εφεσειουσα ήταν στον κατάλογο των συστηθέντων από το Οικείο Τμήμα και ομολογουμένως η βαθμολογία της ήταν από τις πιο ψηλές. Και οι διορισθέντες όμως είχαν ψηλήβαθμολογία, όλοι 37-38,'χαρακτηρίζονται δε 729 ' Αρτεμίδης,Δ. Παπαϊωάννου &άλλοι(Αρ.2) ν. Δημοχρατ.

(1991)ως εξαίρετοι στις υπηρεσιακές τους εκθέσεις. Μολονότι η Ε.Ε.Υ. έλαβε σοβαρά υπόψη τη βαθμολογία των υποψη­ φίων,μέτρησαν όμως,όπωςσαφώςαναφέρεταιστοσχετι-* κόπρακτικό,στην κρίση τηςκαιάλλαστοιχεία, όπως π.χ, η αρχαιότητα,που είχαν οι διορισθέντες έναντι της εφε- 5 σείουσας. Έχουμε την άποψηπως δεν υπήρξε καμιάπλάνηπερί τα πράγματα.Στην ένσταση της εφεσείουσας για τηβαθ­ μολογία της προβαλλόταν ο απλός ισχυρισμός πως από λάθοςδεναναγράφοντανστους καταλόγουςοισωστέςμο- 10 νάδες, που ήταν 38 αντί

1. Η Ε.Ε.Υ. επομένως γνώριζε πως αν η ένσταση της γινόταν αποδεκτή,το αποτέλεσμα θα ήταν να τροποποιηθεί ηβαθμολογία κατά έναβαθμό, από το 37 σε
2. Έκρινε όμως, και αυτό έγινε μέσα στα πλαίσιατης διακριτικήςτηςευχέρειας,πωςοι κατάλληλο- 15 τεροι γιαδιορισμό ήσανταενδιαφερόμεναπρόσωπα. Ηπροσπάθεια,καιεκείαπέβλεπανουσιαστικά οι ειση­ γήσεις της αιτήτριας, πωςείχεέκδηληυπεροχήέναντι των διορισθέντων, απέτυχε. Γιατους πιο πάνωλόγους ηέφεση κρίνεται ως αβάσι- 20 μηκαιαπορρίπτεταιμεέξοδα. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Η έφεση των εφεσειόντων Ευτύχιου Γιουτανή και Χρύσανθου Ζωγράφου απορρίπτεται ομό­ φωναμεέξοδα. Ηέφεσητης εφεσείουσας Ν. Παπαϊωάννου πετυγχαίνει 25 κατά πλειοψηφία με έξοδα υπέρτης καιηεπίδικηαπόφα­ σηακυρώνεται. Έφεση της Ν. Παπαϊωάνου επιτυγχάνει κατάπλειοψηφίαμεέξοδα υπέρτης. Έφεση Ε. Γιουτανή και Χρ. Ζωγράφου απορρίπτεταιμεέξοδα εναντίοντους. 730