4 AAA. 12Απριλίου, 1991 [ΠΟΠΑΤΖΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΑΣΟΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ'cavηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 588/90). Αιοιχηχοίό Δικονομικό Δίκαιο — Αίτηση για επαναφορά προσφυγής μετά από απόρριψη της από το Δικαστήριο ως εγκαταλειφθείσας — Εξουσία τον Δικαστηρίου είναι διακριτικής μορφής — Υιοθέ τηση αρχών που καθορίστηκαν στις Α.Ε. 429 και 430 Νίκος Ρού σος και άλλος ν. Δημοκρατίας
(1985)3ΑΛΛ. 119. Ο αιτητής μέσω του δικηγόρου του ζήτησε με αίτηση του την επαναφοράτηςπροσφυγήςτου μετάαπόαπόρριψητηςωςεγκαταλειφθείσας. Το Ανώτατο Δικαστήριο, εκδίδονταςδιάταγμα νια επαναφορά τηςπροσφυγής, αποφάσισε ότι:
(1)Σύμφωναμετις αρχές πουκαθορίστηκαν στις Α.Ε. 429 και 430 Νίκος Ρούσος και άλλος ν. Δημοκρατίας
(1985)3 ΑΑ.Δ. 119 από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου αν η προσφυγή δεν έχει στην πραγματικότητα εγκαταλειφθεί πρέπει ναεπαναφερ θεί,ηδε επαναφοράτηςείναιθέμαπουεμπίπτει στηναρμοδιότητα του Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου που έχει επιληφθεί της προσφυγής.
(2)Σύμφωναμετον Κανονισμό 18τουΔιαδικαστικούΚανονι σμούτου Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, οι θε σμοί Πολιτικής δικονομίας στην έκτασηπου ηεφαρμογήτους συ νάδει με τη φύση του δικαστικού ελέγχου που ασκείται βάσει της αναθεωρητικής διαδικασίας εφαρμόζονται κατ' αναλογία στην πρωτόδικηδιαδικασίαπροσφυγών.
(3)Η δικαιοδοσία για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων 1269 ΙαχοιβίΑηςν. Δημοκρατίας*Α.
(1991)είναιδεδομένηκαιέχειπηγή τηνσυμφυήεξουσίατουΔικαστηρίου καθώς και τη Δ. 33, Θ.5 των θεσμών Πολιτικής ΔικονομίαςΒάσει του Κανονισμού 18 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου ΣυνταγματικούΔικαστηρίου ισχύειηΔ. 33,θ 5 τωνθε σμώνΠολιτικήςΔικονομίας. 5
(4)Μεβάσητα γεγονότα που επικαλείται ο αιτητής στηνπα ρούσααίτησηκρίνεται ότι ο αιτητήςδεν είχεπρόθεση να εγκατα λείψειτηνπροσφυγή του. Εκδίδεταιδιάταγμαωςηαίτηση. Αναφερόμενεςυποθέσεις: \Q Ρούσοςκαιάλλοςν.Δημοκρατίας
(1985)3ΑΛΑ. 119Τσίγκηςν.Δημοκρατίας
(1984)3ΑΛΛ.
- Αίτηση. Αίτησηγια διάταγματου Δικαστηρίου που να διατάσ σει την επαναφοράντης προσφυγής ηοποίαείχε απορρι- 15 φθείως εγκαταλειφθείσα. Μ.Ιϋύάννον, για τοναιτητή. Καμία εμφάνισηγια τουςκαθ'ων ηαίτηση. Cur. adv. vult. Ο Δικαστής κ.Πογιατζήςανάγνωσετηνακόλουθηαπόφάση. ° ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ, Δ: Το μοναδικό θέμα που καλούμαι να αποφασίσω στο παρόν στάδιο της υπόθεσης αφορά την εξουσία του Δικαστηρίου ναδιατάξει την επαναφορά της προσφυγής την οποίαείχενωρίτερα απορρίψει κάτωαπό 25 τιςσυνθήκες τηςπαρούσαςυπόθεσης,οι οποίες,σεσυντο μία,έχουνως εξής: Τηνκαταχώρησητηςπροσφυγής πουέγινεστις 31Ιουλίου1990ακολούθησε ησυνήθης διαδικασία.Στις 21Νο εμβρίου 1990, μετά την καταχώρηση της Ένστασης από 30 τους Καθ'ωνηΑίτηση,τοΔικαστήριο εξέδωσεοδηγίεςγια 1270 4ΑΛΛ. Ιακωβίύηςν.Δημοκρατίαςκ-ά. Πογιατζής, Δ. τηνκαταχώρηση τηςγραπτήςαγόρευσηςτουΑιτητήμέχρι τις 20 Δεκεμβρίου
- Στις 13 Φεβρουαρίου 1991 στις 9.15 π.μ.ηυπόθεση ήτανορισμένηενώπιον τουΔικαστη ρίου για την έκδοση περαιτέρω οδηγιών. Μεταξύ των 5 ωρών9.45 και 10.45 π.μ. η υπόθεσηεφωνήθηεπανειλημμέ νααλλά σεαντίθεση μετοδικηγόροτων Καθ' ωνηΑίτη ση,ούτεοΑιτητής ούτεοδικηγόροςτουεφανίστηκανστο Δικαστήριο. Η γραπτήαγόρευσητουΑιτητή δεβρισκόταν στο φάκελο της υπόθεσης. Η παράλειψη του Αιτητή να 10 συμμορφωθεί με τις οδηγίες του Δικαστηρίου ημερομη νίας 21 Νοεμβρίου 1990 καικυρίως ηπαράλειψητουνα εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου, οδήγησαντοΔικα στήριο στο συμπέρασμα ότι ο Αιτητής εγκατέλειψε την προσφυγήτουμεαποτέλεσμανααπορρίψειτηνπροσφυγή 15 χωρίςναεξετάσει τηνουσίατης. Στις 19Φεβρουαρίου1991 οΑιτητής καταχώρησε τηνπαρούσα αίτηση με την οποία ζητά την ακόλουθηθερα πεία: 20 25 "Α. Διάταγματου Δικαστηρίου διατάττοντηνεπαναφοράντηςυπότονωςάνωαριθμόκαιτίτλοναιτήσε ως. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να ακυρούται και/ήπαραμερίζεταιηυπ'αυτούεκδοθείσα απόφασις διααπόρριψιν της υπότον ως άνω αριθμόν κατίτλοναιτήσεως". Τα γεγονότα πάνωστα οποίαστηρίζεται ηαίτηση πε ριέχονται σε τέσσερις ένορκες δηλώσεις που έχουν κατα χωρηθείκαιείναι,σεσυντομία, ταεξής: ΟΑιτητής στηδικήτουένορκηδήλωσηλέγειότιουδέ30 ποτέ είχε πρόθεση να εγκαταλείψει την προσφυγή του ούτε έδωσεποτέστο δικηγόροτουοδηγίες γιαεγκατάλει ψητηςπροσφυγήςτου.Οδικηγόρος τουΑιτητήλέγειστη δικήτου ένορκη δήλωση ότι ετοίμασε έγκαιρατηγραπτή αγόρευσηεκ μέρους τουΑιτητή καιτην απέστειλε γιακα1271 Πογιβτζής, Δ. Ιακωβϋηςν.Δημοκρατίας».α.
(1991)ταχώρησησε δικηγορικόγραφείοστηΛευκωσίαπουείναι τογραφείοεπίδοσηςτουκαιότι απόαβλεψίατηςυπαλλή λουτουγραφείουεκείνουηγραπτήαγόρευσηπαραδόθηκε στοΠρωτοκολλητείο στις 12Φεβρουαρίου1991,μεαποτέ λεσμα ναμηβρίσκεται στο φάκελοτης υπόθεσης ενώπιον 5 του Δικαστηρίου στις 13 Φεβρουαρίου 1991. Στην ίδια ένορκη δήλωση αναφέρεται ακόμα ότι στις 12Φεβρουα ρίου 1991 είχε ο ίδιος τηλεφωνική επικοινωνία με τη ΜαρίαΘρασυβούλου,δικηγόροστογραφείοεπίδοσηςτου στη Λευκωσία, ηοποίαανέλαβε να εμφανιστεί εκ μέρους 10 του ενώπιον τουΔικαστηρίου.στις 13Φεβρουαρίου1991, αλλά δεν εμφανίστηκε επειδήαναζήτησεκαιδεβρήκεστο Δικαστήριοτοδικηγόροτων Καθ'ωνηΑίτηση. Στιςδικές τους ένορκες δηλώσεις ηδικηγόρος ΜαρίαΘρασυβούλου καιηΣοφούλαΠισιάρα, υπάλληλος στογραφείοεπίδοσης 15 του Αιτητή στη Λευκωσία, επιβεβαίωσαν τους ισχυρι σμούςτηςένορκηςδήλωσηςτουδικηγόρουτουΑιτητή. Ο δικηγόρος των καθ' ων ηΑίτησηδενέφερε ένσταση στην έκδοση των διαταγμάτωνπου επιδιώκει ο Αιτητής καιδενέλαβε μέρος στηνπεραιτέρωδιαδικασίααυτήςτης 20 αίτησης. Ηαίτησηβασίζεταιστους Κανονισμούς αρ. 18, 19και 20(1X2) του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.33 Θ.1, Δ.17 Θ.14, Δ.26 θ.13,15, 25 A57t Δ.64 θ.1,2,Δ.48 θ.1,2,9και στην πρακτικήκαι συμ φυήεξουσίατουΔικαστηρίου. θα πρέπει ναλεχθείότι οι Διαταγές 17,26,57και64 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώςκαι ο Κανονι σμός 20 του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου δεν 30 έχουνεφαρμογήστηνπαρούσαυπόθεση. Στις Αναθεωρητικές Εφέσεις αρ.429 και 430 Νίκος Ρούσος και άλλος ν.Δημοκρατίας
(1985)3 ΑΛΛ. 119, η Ολομέλεια τουΑνωτάτουΔικαστηρίου(α)αποφάσισεότιη απόφασηενός ΔικαστήτουΑνω- 35 1272 4ΑΛΛ. 5 Ιακωβίδηςν. Δημοκρατίαςκ.ά. Πογιατζής,Δ. τάτου Δικαστηρίου στην άσκηση της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας σύμφωνα με το άρθρο 11
(2)του περί Απο νομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964 (Νόμος 33 του 1964), με την οποία απορρίπτεται προσφυγήγιατολόγο ότι θεωρείται εκπρώτηςόψεως ότι έχειεγκαταλειφθεί απότονΑιτητή,δεσυνιστά τελικήδια ταγήεναντίον της οποίας χωρεί έφεση ενώπιον της Ολο μέλειας τουΔικαστηρίου* (β)υιοθέτησε την απόφασηστην υπόθεση Παναγιώτης 10 Τσίγκης ν.Δημοκρατίας
(1984)3ΑΛΛ. 1262, στηνοποία είχε αποφασιστεί ότι προσφυγή κάτω από το άρθρο 146 του Συντάγματος,ηοποία έχει θεωρηθεί ότι έχειεγκατα λειφθεί και κατ' ακολουθία έχει απορριφθεί, πρέπει να επαναφερθείαν δεν έχειστην πραγματικότηταεγκαταλει15 φθεί, ώστε το Δικαστήριο να προχωρήσει στην εκδίκαση τηςσύμφωνα μετοάρθρο 146και ιδιαίτερατηνπαράγρα φο 4, και ότι η επαναφοράτης είναι θέμα που εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστη ρίουπουέχειεπιληφθείτηςπροσφυγήςαυτής·και 20 (γ)υπέδειξε ότι η πιοπάνωπροσέγγιση είναι σύμφωνη μετις αρχές πουδιέπουντην ακύρωσηαπόφασηςπουεκ δίδεται σε αστικές υποθέσεις στις περιπτώσεις που ένας απότουςδιαδίκουςδενεμφανίζεταιστο Δικαστήριοκατά τηνεκδίκασητης αγωγής,καιεξέφρασε τηνάποψηότι ως 25 αποτέλεσμα του Κανονισμού 18* του Διαδικαστικού Κα νονισμού τουΑνωτάτου ΣυνταγματικούΔικαστηρίου του 1962, οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας καιοι αρχέςαυτές εφαρμόζονται κατ'αναλογία στην πρωτόδικηδιαδικασία προσφυγών κάτω από το άρθρο 146 του Συντάγματος, 30 αλλά μόνο στηνέκτασηπουη εφαρμογήτους συνάδει με * ΟκατάτηνημέραντηςεκδόσεωςτουπαρόντοςΚανονισμούισχύων εντηΔημοκρατίαπερίΠολιτικήςΔικονομίαςΔιαδικαστικόςΚανονι σμόςΘα εφαρμόζεται τηρουμένων τωναναλογιώνκαι εφ'όσοναιπε35 ρκπάσειςεπιτρέπουν τούτο, εις πάσανδιαδικασίαν ενώπιον τον Δι καστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται εις τον παρόντα Κανονισμόν η εκτός εάν το Δικαστήριον ή Δικαστής άλλως ήθελεν ορίσει.'' 1273 Πογιατζής,Δ. Ιακωβίδηςν.Δημοκρατίαςκ,ά.
(1991)τηφύσητουδικαστικούελέγχουπουασκείται μεβάσητην αναθεωρητική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, πρωτόδικη και κατ*έφεση,κάτωαπότο άρθρο 146 τουΣυντάγματος καιτο άρθρο 11
(2)τουΝόμουαρ.33του 1964. Η Ολομέ λεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου επεσήμανε επί του προ- 5 κειμένου τηνανακριτικήφύσητουδικαστικούαυτού ελέγ χου. Μεγνώμονα τις αρχέςπουκαθορίστηκαν στηνυπόθε σηΝίκοςΡούσος (ανωτέρω),ηδικαιοδοσία του Δικαστη ρίουαυτούναεκδώσει τααιτούμεναδιατάγματαείναιδε- 10 δομένηκαιπηγή έχειτησυμφυήεξουσία του Δικαστηρίου καθώς και τη Δ.33 Θ.5 των θεσμών Πολιτικής Δικονο μίας. Η εξουσία του Δικαστηρίου επί του προκειμένου είναι διακριτικής μορφήςκαιτοβασικόερώτημαπου πρέ πεινααπαντηθείείναικατάπόσοταγεγονότα πουεπικά- 15 λείται οΑιτητής στην παρούσαυπόθεσηοδηγούνστοσυμ πέρασμα ότι ο Αιτητής δεν έχει στην πραγματικότητα εγκαταλείψει την προσφυγήτου όπως δικαιολογημένα το Δικαστήριο, εκ πρώτης όψεως, είχε συμπεράνει με βάση τα τότε ενώπιον του στοιχεία. Ηαπάντηση στο ερώτημα 20 αυτό είναι εξ αντικειμένου θετική.Προβάλλει ως εκτού του επιτακτικήηεκτέλεσητου καθήκοντος της εκδίκασης της προσφυγής στην ουσία της σύμφωνα μετο άρθρο 146 του Συντάγματος,προϋπόθεσητης οποίας είναι η επανα φορά της προσφυγής. Εκδίδεται,ως εκ τούτου, διάταγμα ^5 ως η αίτηση. Η προσφυγή ορίζεται για οδηγίες στις 10 Μαΐου 1991, η ώρα 9.15 π.μ. ΟΠρωτοκολλητής ναειδο ποιήσει σχετικάτοδικηγόροτωνκαθ'ωνηαίτηση.Δενεκ δίδεταιοποιαδήποτεδιαταγήαναφορικάμεταέξοδα. Διαταγή γιαεπαναφορά. 1274