4ΑΑΛ. 24Απριλίου, 1991 [ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ,Δ/σιήςϊ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣΤΙΜΟΘΕΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ, Αιτητής, ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣΚΥΠΡΟΥ,ΔΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ. Καθ'ων ηαίτηση. (ΥπόθεσηΑρ. 635/90). ΔιοιχητιχήΠράξη— Τεκμήριονομιμότητας—Βάροςαπόδειξηςακυ ρότηταςφέρειτοπρόσωποπου προσβάλλει τηνπράξη—ΤοΑνώ τατοΔικαστήριο δεν επεμβαίνει παρά μόνο αναποδειχθείότι η απόφασηδεν ήτανεύλογαεπιτρεπτήυπό τιςπεριστάσεις. ΑναθεωρητικήΔικαιοδοσία—ΔιχαστικόςΈλεγχος— Ουσιώδηστοι χεία —Ηνομιμότητα και τοεύλογοδιοικητικήςαπόφασηςκρίνο νται μεβάση ταστοιχείαπου είναι ενώπιοντηςδιοίκησης στον χρόνο που λαμβάνεταιη προσβαλλόμενηαπόφαση— Στοιχεία που δίδονται αργότεραμπορούν ναχρησιμοποιηθούν μόνο ως αποδειχτικάμέσαγιατουςλόγουςακυρότηταςπουπροβάλλονται. Μετην προσφυγή αυτήπροσβλήθηκε απότον αιτητήηαπόφα ση του Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων μετην οποία τον επιβλήθηκε φόροςκεφαλαιουχικών κερδών σεσχέσημεπώλη ση κτήματος του. ΟΔιευθυντής αποδέχτηκε το ποσό πωλήσεως πουδηλώθηκεαλλά διαφώνησε μετοποσό πουδηλώθηκεσαναγο ραίααξίακατάτην27.6.78. Οαιτητήςπαρόλοπουυπέβαλε ένστα σηδενπαρουσίασεκανέναστοιχείοείτεπροςυποστήριξη της άπο ψης τουείτε προς αντίκρουση της έκθεσης τουεκτιμητή. Μόνο μετά τηνκαταχώρηση τηςπαρούσας προσφυγής καιστο στάδιο τωνγραπτώναγορεύσεων υπέβαλεέκθεσηδικούτου εκτιμητή. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτονταςτηνπροσφυγή, απο φάσισε ότι:
(1)Ηδιοικητική πράξη τεκμαίρεται νόμιμη, εκτός αν αποδει χθεί το αντίθετο,και τοβάρος της απόδειξης βρίσκεται στο πρό- 1437 Πολυκάρπουν.Δημοκρατίας
(1991)σωπο που την προσβάλλει. Το Ανώτατο Δικαστήριο δενεπεμβαίνα παρά μόνο αν αποδειχθεί ότι υπό τις περιστάσεις ηαπόφαση δενήτανεύλογαεπιτρεπτή. Στην παρούσαυπόθεσηβάσει των στοιχείων πουείχε οΔιευθυ ντής ενώπιον τουκαθώςκαιτηςέλλειψηςστοιχείων απότον αιτητή,ηπροσβαλλόμενη απόφασηήτανεύλογαεπιτρεπτή. 5
(2)Όσον αφοράστην έκθεση εκτιμητήπουπαρουσίασεο αιτητής μετηνγραπτήτουαγόρευση,σύμφωνα μετηνομολογία ηέκθε ση αυτήδεν μπορεί να ληφθεί υπόψηγιατί το εύλογο της απόφα σης κρίνεται με βάση τα στοιχεία τα οποία ήσαν ενώπιον της 10 Διοίκησης κατάτο χρόνο που λαμβάνεται ηπροσβαλλόμενη από φαση. Η χρήση της έκθεσης περιορίζεται μόνο ως αποδεικτικό μέσογιατους λόγους ακυρότηταςπουπροβάλλονται. Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίςέξοδα. 15 Αναφερόμενες Υποθέσεις: Geoighiades v. TheRepublic
(1980)3 CZJ?.525· Makiidesv. TheRepublic
(1967)3CLJt.147Panayiotou v. TheRepublic
(1984)3C.LJi. 857· Καμήλάρης v.Δημοκρατίας
(1991)4AAA. 725Αοΐζου v.Δημοκρατίας (ΠροσφυγήΑρ. 630/89, ημερ. 29.9.90). 20 Προσφυγή. Προσφυγήεναντίον τηςαπόφασηςτουΔιευθυντή Τμή ματος Εσωτερικών Προσόδων με την οποία επιβλήθηκε στον αιτητήφόροςκεφαλαιουχικώνκερδών. 25 Π.Μιχαήλ,για τον αιτητή. Λ. Δημητριάδου (Δνίς), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τουςκαθ'ων ηαίτηση. Cur. adv. vuk. Ο Δικαστής κ. Χατζητσαγγαρηςαναγνωσετηνακόλου θηαπόφαση. ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ: Μετην προσφυγήτουαυτή ο αιτητήςπροσβάλλει τηναπόφασητουΔιευθυντήΤμήμα τος Εσωτερικών Προσόδων ημερ, 15.6.1990με τηνοποία 1438 30 4ΑΛΛ, Πολνκάφνον ν.Δημοκρατίας Χ' Τσαγγάρης,Δ. τουεπιβλήθηκεφόροςκεφαλαιουχικώνκερδών. 5 Ο φόρος αυτόςπου ανέρχεται σε £3,740.-επιβλήθηκε σεσχέσημετηνπώλησηκτήματοςτουαιτητήστοΜαρώνι αρ. εγγραφής 15230, Φύλλο/ΣχέδιοLV/31,τεμ, 142,έκτασηςπερίπου7σκαλών.Τοκτήμαπωλήθηκεστις2.11.1985 και μεταβιβάστηκεστις 19.2.86.Σαντίμημαπώλησης του δηλώθηκετοποσότων£35,000ι-. Ο Διευθυντής επιβάλλοντας την φορολογίακεφαλαι ουχικώνκερδώναποδέχθηκετοποσόπωλήσεως αλλάδια10 φοροποίησε το ποσό που δηλώθηκε σαν αγοραία αξία κατάτην27.6.78σε£14,000.- αντί£34,000.-. Στις 18.11.1988, οαιτητήςυπόβαλεένστασηστη φορο λογία αυτήισχυριζόμενος ότι ηαγοραίααξίατουκτήμα τος ήτανμεταλύτερη απόεκείνηπουκαθόρισε ο Διευθυ15 ντήςκαιότιποσό£1,000.- πουπληρώθηκεσαν προμήθεια μεσίτη έπρεπε να αφαιρεθεί από το κέρδος. Ο αιτητής παρά το ότι του εζητήθηνα υποβάλει αποδεικτικά στοι χεία σε υποστήριξη του ισχυρισμού πουυπόβαλεστησυ νέχεια, ότι η αγοραία αξία του κτήματος του ήταν 20 £20,000.-, απάντησεότι δεν είχεπρόθεση ναπαρουσιάσει οτιδήποτε λόγω ελλείψεως συγκριτικών πωλήσεων. Σαν αποτέλεσμα καμιά εκτίμηση ή αποδεικτικό στοιχείο πα ρουσιάστηκε απότοναιτητή. 25 Ο Διευθυντής με βάσητην έκθεση του εκτιμητή τουκ. Ματέα πουέγινεμεβάσηττ) συγκριτική μέθοδο,υπολόγι σε την αγοραία αξία του κτήματος στις 27.6.78 σε £10300.-καιεπέβαλετοποσότων£3,740.-σανπροκύπτο νταφόροαφαιρώνταςτοποσότων£1,000.-γιαμεσιτικά. Μαζίμε τηγραπτήτουαγόρευσηοδικηγόρος τουαι30 τητή υπόβαλε και έκθεσηδικού του εκτιμητή αναφορικά μετηναγοραίααξίατουκτήματοςημερ.25.7.1990. Είναι γνωστή νομικήαρχήπουπηγάζειαπότηνομο λογίαότιηδιοικητικήπράξητεκμαίρεταινόμιμηεκτόςαν 1439 ΧΤσαγγάρης, Δ. Πολυκάρπου ν.Δημοκρατίας
(1991)αποδειχθεί το αντίθετο,και το βάρος της απόδειξηςβρί σκεταιστοπρόσωποπουτηνπροσβάλλει.ΤοΑνώτατο Δι καστήριο δεν επεμβαίνει παρά μόνο αν αποδειχθεί ότι η απόφαση δεν ήτανεύλογα επιτρεπτήυπότις περιστάσεις. UlianGeorghiades v.TheRepublic
(1980)3C.L.R.525 στις 5 σελίδες 544-548 που επιβεβαιώθηκε κατ' έφεση και RalJis Makrides v. The Republic
(1967)3 C.L.R. 147 στη σελίδα 153. Ειδικά στην υπόθεση Georghiades (ανωτέρω) ελέχθη σαν στησελίδα 668 ταεξής: ^ "...The Supreme Court has no jurisdiction to go into the merits of the taxation and substitute, were necessary its own decision. The power of the Supreme Court is limited, as indicated, to the scrutiny of thelegality of the action, and to ascertain whether the administration has 15 exceeded theouterlimits of its powers." Επίσης στην υπόθεση Alecos Panayiotou v. Republic
(1984)3 C.L.R. 857 τοΔικαστήριοδέχθηκεταεξής στησε λίδα 858: "This Court will not interfere with the subjudice decision of the IncomeTax Authorities when it comes to the conclusion that such a decision was reasonably and properly open to them on thebasis of the corrected facts and in the light of the correct application of the relevant legislation andprinciples of law." 20 The burden of proof to satisfy the Court that it should interfere with such a decision lies always on the applicant." Αναφέρομαι επίσης στην πρόσφατηαπόφασητου Δι καστήκ. Πικήστην υπόθεσηαρ. 496/90Καμηλάρης ν.Δη- 30 μοκρατίας
(1991)4Α.Α.Δ.725. "Η αναθεωρητική δικαιοδοσία, όπως έχει επανει λημμένα τονισθεί, έχει το ίδιο αντικείμενο σε σχέση με 1440 25 4ΑΛΛ 5 Πολνκάφιον ν.Δημοκρατίας ΧΤσαγγάφΚ,Δ. κάθεμορφήδιοικητικής απόφασης-τονέλεγχοτης νο μιμότηταςτηςπράξηςκαιόχι τηνορθότητατηςουσια στικής κρίσης τουαρμόδιου διοικητικού οργάνου. Το αντικείμενο τηςαναθεώρησης δενείναι n διαπίστωση της ορθότητας των εκατέρωθεν εκτιμήσεων αλλά n επάρκειατηςέρευναςτωνκαθ'ωνηαίτησηκαιτοεύλο γο τηςεπίδικηςαπόφασης μέσαστο πλαίσιοτωνεξου σιώντουΔιευθυντή." Μεβάσηταστοιχεία που ο Διευθυντής είχε ενώπιον 10 τουκατάτηλήψητηςεπίδικης απόφασηςκαι ιδιαίτερα την έκθεσητουκ.Ματέα,καιτηνέλλειψη οποιασδήποτε παρουσίασης στοιχείων απότον αιτητή καταλήγωστο συμπέρασμα ότι ηαπόφασητ ο υ Διευθυντή ήταν ευλόγα επιτρεπτήυπότις περιστάσεις. 15 ΟδικηγόροςτουαιτητήκάλεσετοΔικαστήριοναλάβει υπόψητου W έκθεσητου κ. Πιερίόη,πουδεν ήτανενώ πιοντουΔιευθυντήκατάτοχρόνοτηςεπιβολήςτηςφορο λογίας. Είναι φανερόν απότη νομολογία ότι η έκθεση αυτή δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη γιατί το εύλογοτης 20 απόφασης κρίνεται με βάση τ α στοιχεία ταοποία ήσαν ενώπιον τουΔιευθυντή.Αναφέρομαι σχετικά στηνυπόθε σηΚαμηλάρην. Δημοκρατίας(ανωτέρω)καιστηναπόφα ση τουΔικαστή κ. Στυλιανίδη στην υπόθεση αρ.630/89 Λργνρούλλα Λοΐζον ν. Δημοκρατίας, που δόθηκε στις 25 29.9.1990,όπουστησελίδα8αναφέρονταιταακόλουθα: 30 35 "Έχει νομολογηθεί ότιηνομιμότητακαιτο εύλογο διοικητικής απόφασηςκρίνονται μεβάση ταστοιχεία ενώπιον της διοίκησης στο χρόνο πουλαμβάνεται η προσβαλλόμενηαπόφαση.(Βλ. Xiros v.Republic
(1985)3C.LJI. 971-Aaatas Charalambous v. TheRepublic of Cyprus, ΥπόθεσηΑρ. 111/86(Απόφαση δόθηκε στις 5 Ιουνίου,1989,δεδημοσιεύτηκεακόμα). Ηχρήσητηςέκθεσηςεκτιμητή,πουυποβάλλεταιγια πρώτηφοράστο Δικαστήριο, περιορίζεται ως αποδεικτικόμέσογιατουςλόγουςακυρότηταςπουπροβάλλο νται -για ναδιακριβωθείανυπάρχειέλλειψη δέουσας 1441 ΧΤοαγγάφης,Δ. Πολυκάφιον ν.Αιτιοκρατίας
(1991)έρευνας,πλάνηπερί τα πράγματαή το νόμο, ή κατά χρηση εξουσίας. Δεν είναι επιτρεπτό ναγίνειοποιαδή ποτεάλληχρήσητηςέκθεσης ηοποίαδενήτανενώπιον τηςδιοίκησηςστονουσιώδηχρόνο." Όπως έχω ήδη αποφανθεί η απόφασητου Διευθυντή ήταν εύλογα επιτρεπτήκαι ο αιτητήςαπότυχενα αποδεί ξει οποιαδήποτεπαρανομίαστηλήψητης. 5 Ηπροσφυγή απορρίπτεται άνευεξόδων. 1442