(1991)17Μαΐου, 1991 [ΠΙΚΗΣ,ΔΑπής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΑΚΗΣΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ. Αιττηές, ν. ΑΡΧΗΣΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ, Καθ'ων ηαίτηση. (Συνεκδικαζόμενες ΥποθέσειςΑρ. 212/90, 270/90, 274/90,297/90,303/90και 304/90). ΣυνταγματικότηταΝόμου — ΟΠερίΟρισμένωνΝομικώνΠροσώπων Δημοσίου Δικαίου (ΔιορισμόςΔιοικητικών Συμβουλίων)Νόμος του 1988, αντισυνταγματικόςστοβαθμόκαιέκτασηπου προβλέπει τη συμμετοχή των κοινοβουλευτικών κομμάτωνστον διορισμό τωνμελών οργανισμών δημοσίου δικαίου καιστην παρουσία πα ρατηρητώντουςκατάτις συνεδρίεςτωνσυμβουλίων (Ρ.ΙΚ.ν. ΚαΟαγιώργης)— Επίδρασητης απόφασης στις επίδικες αποφάσεις τηςΑ.ΤΗ.Κ. οι οποίες λήφθηκανυπό τον αντισυνταγματικόνόμο — Αρχή του de factoόργανον — Βάσει τον άρθρου 179του Συ ντάγματος δεν υπάρχειπεδίοεφαρμογήςτηςστο Κυπριακό δίκαιο — Το Σύνταγμα αποτελεί τον υπέρτατο νόμο τηςΚυπριακής Πο λιτείας και με αυτό πρέπει ναεναρμονίζονται νόμοι,πράξειςκαι αποφάσεις τηςδιοίκησης. Δεδικασμένο — Δεμευτικό προηγούμενο — Διακρίνεται από το δεδι κασμένο (res Judicata) — Το δεσμευτικόπροηγούμενο (Judicata precedent) δεσμεύειτο πρωτοβάθμιο δικαστήριο να ακολουθήσει τηναρχήδικαίου που προκύπτει από aju^poonδευτεροβάθμιουδι καστηρίου ενώπιον του οποίου η απόφαση του υπόκειται σε έφεση. Υπό το πρίσμα της απόφασης της Ολομέλειας στην υπόθεση Ρ.Ι.Κ. ν.Καραγΰοργη και άλλουβάσει τηςοποίαςο Περί Ορισμέ νωνΝομικών Προσώπων ΔημοσίουΔικαίου(ΔιορισμόςΔιοικητι κών Συμβουλίων) Νόμος του 1988 (Ν. 149/88) κρίθηκε ως αντι συνταγματικός,στο βαθμό καιέκτασηπου προβλέπει τησυμμετο χήτωνκοινοβουλευτικών κομμάτωνστονδιορισμότωνμελώνορ γανισμών δημοσίου 54καίουκαιτηνπαρουσίαπαρατηρητώντους κατάτιςσυνεδρίεςτωνσυμβουλίων,ωςπρώτοθέμαπροςεξέταση στις προσφυγές αυτές τέθηκε ο προσδιορισμός των επιπτώσεων 1684 4AJLA, 5 10 15 NutoUiovtUL·v.ATHK πουείχεστιςυποθέσειςαυτέςηαπόφασηστηνυπόθεσηΡ.1Χ.πιο πάνω. ΌπωςκαιστηνυπόθεσηΡ.Ι.Κ. καιστιςυποθέσειςαυτέςοι επίδικες αποφάσεις λήφθηκαν τόσο από Συμβούλιο κακώς συγ κροτημένο λόγω της αντισυνταγματικότητας του προαναφερθέντοςΝόμουόσοκαιμετηνπαρουσίαπαρατηρητήπουείχεοριστεί απότακοινοβουλευτικάκόμματα. Οδικηγόρος των καθ*ωνηαίτησηυπέβαλε,πρώτονότι η πα ρουσίατου παρατηρητή δεν είχετις ίδιεςσυνέπειεςστις επίδικες περιπτώσεις όπως στην υπόθεση ΡΛΧ. ενόψει τηςδιαφοροποίη°Τ£ τ ω ν εξουσιών τωνπαρατηρητώνπου επέφερεο Ν.26/89* δεύ τερονότιηαπόφασηστηνυπόθεσηΡ.1Χ.δενδημιούργησεδεδικα σμένο καιτρίτονότι το Δικαστήριο θαπρέπεινααποκλείνειαπό τονλόγο (ratio) τωναποφάσεωντουεφετείουλόγωτηςαρχήςτης διάσωσης νομιμοφανώναποφάσεων de facto οργάνων πριν την διαπίστωση της απουσίας νομικού ερείσματος στον φορέα που άσκησετηνεξουσία ΤοΑνώτατοΔικαστήριο,ακυρώνονταςτιςεπίδικεςαποφάσεις, αποφάσισεότι: 20 25 30 35 40 45
(1)Ηπρώτηεισήγησητωνκαθ1ωνηαίτησηπαραγνωρίζει τον ουσιαστικό λόγο γιατονοποίοοισχετικέςδιατάξειςτουΝ.149/88 αναφορικά με τους παρατηρητές κρίθηκαν αντισυνταγματικές καθώς καιτις συνέπειεςτουΝ.26788. Αυτήτούτηηπρόνοιαγια τηνπαρουσίαπαρατηρητώνκρίθηκε αντισυνταγματική, διαπίστω σηπου εχθεμελιώνει καιτο συνταγματικόβάθροτου Ν.26/89για παρουσίαπαρατηρητώνστις συνεδρίες των Συμβουλίων Οργανι σμών Δημοσίου Δικαίου. Αντίθετα με την εισήγηση, ο Ν.26/89 σκοπούσε στηνεπέκτασηκαι όχι στον περιορισμό του ρόλουκαι εξουσιώντων παρατηρητών.
(2)Αναμφιβόλως δεν εγείρεται δέσμευση από την απόφαση στηνυπόθεση Ρ.Ι.Κ. μετηνέννοια τουδεδικασμένου (reiJudicata) αλλά ως αποτέλεσμα του δικαστικού προηγούμενου (judicata precedent)πουδεσμεύειτοπρωτοβάθμιοδικαστήριο ναακολουθή σει την αρχήδικαίου που προκύπτει από την απόφασηδευτερο βάθμιουδικαστηρίου ενώπιοντουοποίουηαπόφασητουυπόκειταισεέφεση.
(3)Το ΚυπριακόΣύνταγμαδενπαρέχειπεδίογιατηνεπίκληση κάτωαπόοποιεδήποτε συνθήκες τηςαρχήςτηςνομιμότηταςαπο φάσεων de facto οργάνων. Το άρθρο 179.1καθιστά το Σίτννχγ^ια υπέρτατο νόμο της κυπριακής πολιτείας. Το άρθρο 179.2αποχλεΰι κάθε λειτουργία έξω απόταπλαίσιαπουοριοθετεί το Σύ νταγμα. Ρ ρ μόνοαντισυνταγματικόςνόμοςκαταρρίπτεταιμετην διακήρυξητηςαντισυνταγματικότηταςτοναπότο νομικό στερέω μααλλά καικάθε πράξηήαπόφασηπου λαμβάνεταιέξωαχό το συνταγματικόπλαίσιοστερείταιαφ* βαυτήςδ ^ ϊ κ ο ύ ερείαματος. Η συγκρότηση του Συμβουλίου της Αρχής Τηλεπικοινωνιώνκατ* αντίθεσηπροςτοΣύνταγμα έθεσε,γιαόσο χρόνολειτουργούσε με 1685 ΝικολάουΧΛ.ν.ΑΤΗΚ
(1991)αντισυνταγματικό τρόπο,τις αποφάσειςτου έ|ω απότασυνταγ ματικάπλαίσια καιKaf επέκτασητιςαποστέρησεκάθεδικαι'&ού ερείσματος. Απομάκρυνση απότιςσυνταγματικέςδιατάξειςπαρέ χεται μόνοβάσειτουδικαίουτης ανάγκηςεφόσονδιαπιστώνεται ότιηλειτουργίαενόςήπερισσότερωντομέωντηςπολιτείαςβάσει 5 του Συντάγματος κατέστη αδύνατη. Αλλά και στην περίπτωση εκείνηη προσφυγή στο δίκαιοτης ανάγκηςαποβλέπει στηνυποστήλωσηκαιόχιστηνπαράκαμψητωνσυνταγματικώνθεσμών. Επίδικεςαποφάσειςακυρώνονταιχίορίς έξοδα. Λ ι υ Αναφερόμενεςυποθέσεις: Ρ.Ι.Κ. ν.Καραγιώργηκαιάλλου
(1991)3ΑΛΛ. 159Παναγιώτουν.Δημοκρατίας
(1991)3ΑΛΛ. 270Καλαφάτηςν. ΑρχήςΗλεκτρισμούΚύπρου
(1991)4ΑΛΛ. 93515 Χατζηβασιλείουν. Κ.ΟΛ.
(1991)4ΑΛΛ. 1005· Λιασή και Αλλοι ν. ΓενικούΕισαγγελέατης Δημοκρατίας και Άλλου
(1975)3ΑΛΛ. 558Attorney-General of the Republic v. Ibrahim and Others, 1964 C.LR. 195- 20 Aloupas v.NationalBank
(1983)1 CLR. 55Πρόεδρος τηςΔημοκρατίας v. Βουλής τωνΑντιπροσώπων
(1991)3ΑΛΛ.
- Προσφυγές. Προσφυγές εναντίον της απόφασηςτης ΑρχήςΤηλεπι κοινωνιών Κύπρου με τηνοποίατα ενδιαφερόμενα μέρη 25 προάχθηκαν στη θέσηΠρο'ίστάμενου Β,ΤεχνικόΠροσω πικόαντίτωναιτητών. Α. Παπαχαραλάμπονς, για τον αιτητή στηνυπόθεση 212/
- Α. Μαρχίδης, για τον αιτητήστηνυπόθεση27Q/
- Ν.Παπαενσταθίου, για τον αιτητή στην υπόθεση 274/
- 1686 30 4AJIA. ΝικολάουΚ Λν.ΛΤΗΚ Α. Ταλιαδώρος γιαΚ.Χρυσοστομίδη, γιατοναιτητή στην υπόθεση279/90, Α. Ξενοαχΰντος, για τοναιτητήστην υπόθεση303/
- 5 Μ. Κινάνη(χα.)γιαΧρ. Κινάνη,γιατοναιτητή στην υπόθεση304/
- Κ ΧΊωάννου, για τουςχαθ'ων ηαίτηση. Α.Σ. Αγγελίδης, γιαταενδιαφερόμεναμέρηΕρωτοχρίτον,Καραπίττα χαιΖαχαρίον. 10 Μ.Τριανταφυλλίδης,ΓενικόςΕισαγγελέας της Δημοχρατίας μεΛ. Κονρσονμπά (Κα.), ΑνώτεροΔικηγό ρο τηςΔημοκρατίαςχαι Τ. Πολυχρονίδου(Δ/νίς)Δι κηγόρος της Δημοκρατίας Α\ ως φίλος του Δικαστηρίου. Cur. adv. vult. 15 ΟΔικαστής κ. Πικής ανάγνωσε την ακόλουθηαπόφα ση. ΠΙΚΗΣ,Δ: Μετάτηνκοινήδιαπίστωσηότι προέχειη κρίσητηςεγκυρότηταςτων επίδικωναποφάσεωνστιςσυνεκδικαζόμενες προσφυγές υπό το πρίσματης απόφασης 20 της Ολομέλειας στηνΡ.Ι.Κ. ν. Καραγιώργηκαι Άλλου* ο προσδιορισμός τωνεπιπτώσεων της πιοπάνω απόφασης στις υπόεκδίκασηπροσφυγές ορίστηκε προς εξέταση ως πρώτο θέμα Εάνκριθεί, όπως και στην υπόθεση Ρ.Ι.Κ, ότι οιεπίδικες αποφάσειςστερούνται δικαιϊκούερείσμα25 τος τότε καταρρίπτεται το νομικόβάθροτων αποφάσεων και επιβάλλεται ηεπανεξέτασητους απόέγκυρα συγκρο τημένοσυμβούλιοτωνκαθ'ωνηαίτηση. Ανάγκη για εξέταση και των υπόλοιπων λόγων που έχουν προβληθεί για τηνακύρωσητων υπόεξέταση απο30 *
(1991)3ΑΛΛ,159. 1687 Πιχής,Δ. Νικολάουχ.α.ν.ΑΤΗΚ
(1991)φάσεωνθαεγερθεί μόνονεφόσονκριθείότι είτεη απόφα ση στην υπόθεσηΡ.Ι.Κ. εύλογα διακρίνεταιαπότην πα ρούσα ή ότι η κακή συγκρότηση του συμβουλίου της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρουδενκαθιστούσεάκυρες τιςαποφάσειςτου. 5 Στην Ρ.Ι.Κ. (ανωτέρω)αποφασίστηκε(απόφαση πλειο ψηφίας) ότιο Περί Ορισμένων Νομικών Προσώπων Δη μοσίου Δικαίου (Διορισμός Διοικητικών Συμβουλίων) Νόμοςτου 1988 (Ν. 149/88) είναιαντισυνταγματικόςστον βαθμόκαιέκτασηπουπροβλέπειτησυμμετοχήτωνκοινό- 10 βουλευτικώνκομμάτωνστονδιορισμότωνμελώνοργανι σμών δημοσίουδικαίου(στους οποίους συμπεριλαμβάνε ται και η Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου) και την παρουσίαπαρατηρητώντουςκατάτιςσυνεδρίεςτωνσυμ βουλίων.Οιαρχέςπουπροκύπτουναπότηναπόφασητης 15 πλειοψηφίας στην Ρ.Ι.Κ.(ανωτέρω) υιοθετήθηκαν και ακολουθήθηκαναπότοΕφετείο(ΑναθεωρητικήΔικαιοδο σία) στην υπόθεση Παναγκύτου ν. Δημοκρατίας*. Προς την ίδια νομικήκατεύθυνση συγκλίνουν καιοιπρωτόδι κες αποφάσεις στην Καλαφάτης ν. Αρχής Ηλεκτρισμού 20 Κύπρου** και στην Χ"Βασιλε(ου ν. ΚυπριακούΟργανι σμούΑθλητισμού***. Όπως καιστην υπόθεση Ρ.Ι.Κ. καιΠανανιώτου, οι κρινόμενες διοικητικέςαποφάσειςλήφθηκαναπότο Συμ βούλιο της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου, το οποίο 25 είχε συσταθεί βάσει τουΠερί Ορισμένων Νομικών Προ σώπων Δημοσίου Δικαίου (Διορισμός Διοικητικών Συμ βουλίων) Νόμουτου 1988, (Ν.149/88) όπωςτροποποιήθη κε απότον τροποποιητικό νόμο 26/89. Εκτός από την 30 *
(1991)3ΑΛΛ. 270. **
(1991)4 ΑΛΛ. 935. ***
(1991)4ΑΛΛ.
- 1688 4 ΑΛΛ. ΝικολάουΚΛ.ν.ΑΤΗΚ Πικήί Δ. κακήσυγκρότηση τουΣυμβουλίου λόγω τηςαντισυνταγ ματικότητας τουπροαναφερθέντος νόμου, κατάτη λήψη των επίδικωναποφάσεων παρώνήτανκαι έναςαπότους παρατηρητές πουείχε οριστεί από τα κοινοβουλευτικά 5 κόμματα Οδικηγόρος τηςΑρχής ΤηλεπικοινωνιώνΚύ προυυπέβαλεότιηπαρουσίατουπαρατηρητήδενείχετις ίδιες συνέπειες στις κρινόμενες περιπτώσεις όπως στην υπόθεσηP.LKενόψειτηςδιαφοροποίησηςτων εξουσιών τωνπαρατηρητώνπουεπέφερεοΝ. 26/
- Ηεισήγησηπα10 ραγνωρΐξει τονουσιαστικόλόγογιατονοποίοοι σχετικές διατάξειςτου Ν. 149/88 αναφορικά μετους παρατηρητές κρίθηκαναντισυνταγματικέςκαθώςκαιτις συνέπειες του Ν. 26/
- Αυτήτούτηηπρόνοιαγιατηνπαρουσίαπαρατηρητών 15 κρίθηκε αντισυνταγματική,διαπίστωσηπουεκθεμελιώνει καιτοσυνταγματικόβάθροτουΝ.26/89γιαπαρουσίαπα ρατηρητών στις συνεδρίες τωνσυμβουλίων οργανισμών δημοσίου δικαίου. Επίσης αντίθεταμετηνεισήγηση που υποβλήθηκε,οΝ.26/89 σκοπεί στην επέκτασηκαιόχι τον 20 περιορισμότουρόλουκαιεξουσιών τωνπαρατηρητών. Αλλονομικό σφάλματοοποίοδιαπιστώνεταιστιςθέ σειςτωνκαθ'ωνηαίτησηείναιησύγχυσητουδικαστικού δεσμευτικούπροηγούμενουμετοδεδικασμένο. Αναμφιβό λως δενεγείρεται δέσμευσηαπότηναπόφασηστηνυπόθε25 σηΡ.Ι.Κ με τηνέννοια τουδεδικασμένου (res judicata) αλλά ως αποτέλεσμα του δικαστικού προηγούμενου Gudicialprecedent)πουδέσμευαπρωτοβάθμιοδικαστήριο ναακολουθήσει τηναρχή δικαίουηοποίαπροκύπτειαπό την απόφαση δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ενώπιον του 30 οποίουηαπόφασητουυπόκειταισεέφεση. Ο μόνος ουσιαστικός λόγοςγιατονοποίοοικαθ'ωνη αίτησηέχουνκαλέσειτοΔικαστήριονααποκλίνειαπότον λόγο(ratio) τωναποφάσεωντουεφετείου στις υποθέσεις Ρ.Ι.Κ.(ανωτέρω) και Παναγιώτου (ανωτέρω) έγκειται 35 στην αρχή της διάσωσης νομιμοφανών αποφάσεων de facto οργάνων πριν τηνδιαπίστωση τηςαπουσίας νομι κούερείσματος στον φορέαπουάσκησε τηνεξουσία Την 1689 Πικ&,Δ. ΝικολάουUA.ν.ΑΤΗΚ
(1991)ίδια θέση υιοθέτησε και ο Γενικός Εισαγγελέας και υπο στήριξε με αναφορά σε ελληνικά* καιαγγλικά** συγγράμ ματα καθώς και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστη ρίου Λιασή και Αλλοι ν. Γενικοί) Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και Άλλου. Η επίκληση της αρχής του de 5 facto οργάνου που συναρτάται στον ευρωπαϊκό ηπειρωτι κό χώρο με τον νόμο του BarbariusPhilippus στο Ρωμαϊκό Δίκαιο δεν έγινε αποδεκτή στην υπόθεση Αιασή ενόψει του ανύπαρκτου στη σφαίρα του δικαίου των πράξεων πραξικοπηματικών οργάνων, οπόταν, όπως παρατηρεί- 10 ται,δεν μπορούσε να ισχύσειυπέρτηςκρινόμενης απόφα σης το τεκμήριο της νομιμότητας. Στον αγγλοσαξονικό χώρο, ηεπίκληση της αρχής των de facto οργάνων συναρ τάται με την ύπαρξη άγνωστου στο κοινό νομικού σφάλ ματος στο διορισμό ή την εξουσία δικαστή ή αξιωματού- 15 χου της πολιτείας. Όπως κατανοώτην αρχήτης εφαρμογής του δόγματος του de facto οργάνου στο αγγλοσαξωνικό σύστημα, αυτή περιορίζεται στις περιπτώσεις όπουδιαπιστώνονται τυπι κά ελαττώματα στο διορισμό αξιωματούχου τηςπολιτείας 20 ή δικαστή* αλλά δεν παρέχει έρεισμα για τη διάσωση των πράξων λειτουργών ήοργάνων που έχουν διοριστεί παρά νομα ή έξω από το πλαίσιο λειτουργίας των συνταγματι κών θεσμών του αγγλικού πολιτεύματος. Στο ελληνικό καιγαλλικό δίκαιοηεφαρμογήτης αρχήςτων defacto ορ- 25 γάνωνσχετίζεται μετηνύπαρξηεξαιρετικών περιστάσεων και την ανάληψη εξουσίας κάτω από τις πιεστικές ανά γκες που δημιουργούνται. Μετά από προσεκτική μελέτη του θέματος καταλήγω ότι το Κυπριακό Σύνταγμαδενπαρέχει πεδίογιατην επί- 30 *ΠορίσματαΝομολογίας χουΣυμβουλίουΕπικρατείας(1929-1959) σελ. 102.ΚυριακόπουλουΕλληνυώνΔνχχητιχόνΔίκαιον,έχδ. τετάρ τη, τόμοςΒ', σελ. 357-371. ΣπηλιωτόπονλσυΕγχειρΜκονΔιοικητικού Διχαίον,έχδ. τετάρτη
(1988)σελ. 122. <">WedsecuA&niaisiiutiveLaw, έχδ.6ruσ.336-338.7.
(1975)3AAA. 558. 1690 35 4AAA. 5 10 15 20 25 30 Νικολάουκ Λ .v.ATHK κλήσηκάτωαπό οποιεσδήποτε συνθήκες της αρχήςτης νο μιμότητας αποφάσεων de facto οργάνων. Το άρθρο 179.1 καθιστά το Σύνταγμα τον υπέρτατο νόμο της Κυπριακής πολιτείας. Το άρθρο 179.2 αποκλείει κάθε λειτουργία έξω από τα πλαίσια που οριοθετεί το Σύνταγμα. Προβλέπει ρητά ότι κανένας νόμος ή πράξη ή απόφαση οργάνου, αρχής ήπροσώπου που ασκεί εκτελεστική εξουσία ή διοι κητικό λειτούργημα μπορεί να είναι αντίθετος ή ασύμφωνος προς τις διατάξεις του Συντάγματος. Συνεπώς όχι μόνο ο αντισυνταγματικός νόμος καταρρίπτεται με τη διακήρυξη της αντισυνταγματικότητας του απότο νομικό στερέωμα αλλά και κάθε πράξη ή απόφαση που λαμβάνε ται έξω από το συνταγματικό πλαίσιο στερείται αφ' εαυ τής δικαιϊκού ερείσματος. Η συγκρότηση του Συμβουλίου της Αρχής Τηλεπικοινωνιών κατ' αντίθεση προς το Σύ νταγμα έθεσε, για όσο χρόνο λειτουργούσε με αντισυνταγ ματικό τρόπο,τις αποφάσεις του έξω απότα συνταγματι κά πλαίσια και κατ' επέκταση, όπως διακηρύξαμε στην υπόθεση Ρ.Ι.Κ.,τις αποστέρησε κάθε δικαιϊκού ερείσματος.Δυνατότητα για απομάκρυνση απότις συνταγματικές διατάξεις παρέχεται μόνο βάσει του δικαίου της ανάγκης εφόσον διαπιστώνεται ότι ηλειτουργία ενός ή περισσότε ρων τομέων της πολιτείας βάσει του Συντάγματος κατέ στη αδύνατη. (Βλέπε μεταξύ άλλων Attorney-General of the Republic v. Mustafa Ibrahim and Others*Aloupas v. NationalBank** Αλλά καιστην περίπτωση εκείνη που συ ντρέχουν οι προϋποθέσεις για την επίκληση του δικαίου 1 της ανάγκης η προσφυγή σ αυτό αποβλέπει στην υποστύ λωση των συνταγματικών θεσμών και διατάξεων των οποίων ηλειτουργία κατέστη αδύνατηκαι όχι στην παρά καμψητους ήπαρέκκλιση απόαυτούς,όπως καιπρόσφα τα διακηρύξαμεστην υπόθεσηΠρόεδρος της Δημοκρατίας ν.Βουλής των Αντιπροσώπων***. *
(1964)Cd.Jt. 195 35 Πικής,Δ. **
(1983)t C.LR.55. ***
(1991)3AAA. 252. 1691 Πιχής.Δ. ΝικολάουΧΛ. ν.ΛΤΗΚ
(1991)Καταλήγω ότι, τόσο ως θέμα δέσμευσης απότον λόγο των αποφάσεων του εφετείου στις υποθέσεις Ρ.Ι.Κ και ΧΙανανιωτου όσο και ως θέμα αρχής,οι επίδικες αποφά σεις είναι άκυρες και πρέπει ναπαραμερισθούν. Οι απο φάσεις πουαποτελούν τοεπίδικο θέματων συνεκδικαζόμένων προσφυγών ακυρώνονται στην ολότητα τουςβάσει του άρθρου 146φ) του Συντάγματος. Δεν εκδίδεται δια ταγήγιαταέξοδα. 5 Επίδικεςαποφάσειςακυρώνονται χωρίςδιαταγήγιαέξοδα 1692